Ιστορίες από το Στύλο...

English breakfast κανείς;

2012-01-30T21:33:00.000+02:00

Όσοι έχετε έρθει στο Νησί, σίγουρα έχετε δοκιμάσει κάποια βερσιόν του παγκοσμίως γνωστού αγγλικού πρωινού. Έγινε δημοφιλές κατά τη διάρκεια της Βικτωριανής εποχής (δείτε κι αυτό σχετικά με την εποχή) και πλέον το βρίσκετε σχεδόν παντού, από ξενοδοχεία μέχρι pubs. Η ''κλασική'' κομπλέ βερσιόν περιέχει αυγά, λουκάνικα, μπέικον, μανιτάρια, ντομάτα, φασόλια κονσέρβα και βρωμερό black pudding. Μοιάζει κάπως έτσι:

Πηγή φωτογραφίας

Άλλες βερσιόν του αγγλικού πρωινού μπορεί να περιέχουν εξτρα υλικά, όπως πατάτες, ψωμί για τοστ, ζαμπόνια, μαρμελάδες, μέχρι και αποξηραμένα δαμάσκηνα σε κιριλέ μέρη.

Υπάρχει όμως και η βερσιόν-τέρας, την οποία λάνσαρε ένα πρωινάδικο στο Λονδίνο πρίν λίγα χρόνια. Αποτελείται από 10 (!) αυγά, 10 φέτες μπέικον, 10 λουκάνικα, 5 κομμάτια black pudding και τα συνοδευτικά τους, και περιέχει 6.500 θερμίδες! Για να αντιληφθείτε το νούμερο, απλά σκεφτείτε ότι οι ημερήσιες ανάγκες ενός μέσου ενήλικα άνδρα είναι χοντρικά 2.500 θερμίδες... Πάρτε μία ιδέα πώς μοιάζει αυτό το τέρας χοληστερόλης

Από τη μέρα που πρωτοσερβιρίστηκε, ελάχιστοι έχουν καταφέρει να αδειάσουν το πιάτο τους ενω οι γιατροί στο Νησί συνεχίζουν να ζητούν την απόσυρσή του από το μενού καθώς είναι καταστρεπτικό για την υγεία και μπορεί να προκαλέσει μέχρι και καρδιακό επεισόδιο! Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι ο ενδιαφερόμενος πελάτης πρέπει να υπογράψει σχετικό έγγραφο ότι αναλαμβάνει την ευθύνη προτού ξεκινήσει τον ''αγώνα''! Ο Δόκιμος ακόμα δεν τρελάθηκε οπότε δεν έχει σκεφτεί καν να το προσπαθήσει.

Αυτά τα ολίγα για το μεγαλύτερο αγγλικό πρωινό στον πλανήτη - επειδή η αναζήτηση για το καλύτερο αγγλικό πρωινό (το σπιτικό του Δόκιμου δεν πιάνεται) θα συνεχιστεί για αρκετό καιρό...

Προς το παρόν, θυμηθείτε σχετικά ''υγιεινά'' ποστ από το παρελθόν:

Εσείς αγαπάτε το μπέικον;
Φαγητό πέρα από τα ανθρώπινα όρια - megapost
Παραγγελιά: τί να φας στο Νησί
Το υπέρτατο τέρας χοληστερόλης

Να πάω εκκλησία;

2012-01-28T00:44:00.000+02:00

Μαθήματα εκκλησιασμού ΚΑΙ μουσικής διαπαιδαγώγησης, δύο σε ένα!

Πηγή photo

Ακολουθούν χαρακτηριστικά παραδείγματα εκπαιδευτικού υλικού - οι μη υποψιασμένοι καλύτερα να μην πατήσετε play

Συνταγές από το Στύλο: χοιρινό σουβλάκι

2012-01-27T00:54:00.001+02:00

Τί αποτελέσματα μπορεί να έχει μία τρελή πείνα συνδυασμένη με μπόλικη νοσταλγία για το φαγητό της πατρίδας; Θαυμαστά και πεντανόστιμα!

Σε πρόσφατη συνομιλία με το Δάσκαλο, η κουβέντα πήγε κάποια στιγμή στο φαγητό και συγκεκριμένα στο σουβλάκι. Στο άκουσμα της μαγικής λέξης, δεν ήθελα και πολύ για να ξεκινήσω τα γνωστά μου ''α ρε, να'χα τώρα μία περιποιημένη μερίδα καλαμάκια (sorry σε όσους θεσσαλονικείς διαβάζουν ) και τί στον κόσμο''! Αναλύσαμε λοιπόν αρκετές πλευρές του σημαντικότατου αυτού θέματος (π.χ. το γεγονός ότι έπεσαν κάπως οι τιμές λόγω κρίσης, τη μανία για γρήγορο κέρδος που κάνει τις περισσότερες σουβλακερί να αγοράζουν κατεψυγμένο γύρο, μέτριας ποιότητας κρέας, κτλ) και στο τέλος κάναμε και 5-6 ''ευχές'' (δλδ ρίξαμε λίγο βρισίδι) μπας και αλλάξουν τα πράγματα προς το καλύτερο. Την επομένη λοιπόν, αυτή η κουβέντα είχε σφηνωθεί σε μία γωνιά του μυαλού μου και δεν έφευγε με τίποτα - μέχρι τη στιγμή που επήλθε θεία φώτιση με τη μορφή φλασιάς: Ρε συ, αφού δεν μπορώ να βρω το ορίτζιναλ σουβλάκι, δεν φτιάχνω το δικό μου;

Σουβλάκιον με κρέας χοίρου και πιπεριές

- χοιρινό κρέας τεμαχισμένο σε μπουκιές (συνήθως λαιμό, πείτε στο χασάπη να σας κόψει 600-800 γρ.)

- 2 πιπεριές (1 κόκκινη και 1 πράσινη)

- μία κουταλιά του γλυκού ελαιόλαδο

- αλάτι

- πιπέρι

- ρίγανη

- λεμόνι

- ξυλάκια για σουβλάκια

Η μεγάλη μαγκιά είναι να βάλετε το κρέας σε μία μαρινάδα (π.χ. με μπύρα, λάδι και λίγο ξύδι) για κανένα τετράωρο προτού ξεκινήσετε για να μαλακώσει και να γίνει πιο γευστικό. Στη δική μου περίπτωση ωστόσο, η ιδέα να φτιάξω σουβλάκι ήταν μία απόφαση της στιγμής οπότε δεν μπορούσα να περιμένω. Ανακάτεψα λοιπόν τα κομμάτια κρέατος με το λάδι, κατόπιν τα πέρασα στα ξυλάκια εναλλάξ με κομμάτια πιπεριάς, αλατοπιπέρωσα, έριξα τη ρίγανη και τα έβαλα στο φουρνί της μονής (επειδή ψησταριά με κάρβουνα δεν υπάρχει) στους 170-180º C. Τα τσέκαρα στο τέταρτο (ήταν σχεδόν έτοιμα από τη μία πλευρά) για να τα γυρίσω και από την άλλη και τα άφησα για ακόμη 5 λεπτά. Μόλις ψήθηκαν τα έβγαλα, έστιψα μπόλικο λεμόνι, τα έβαλα σ'ένα πιάτο με ρύζι (εσείς μπορείτε να φτιάξετε ότι συνοδευτικό θέλετε) και τα τσάκισα χωρίς λύπηση!

Theo Angelopoulos

2012-01-25T13:35:00.000+02:00

Θεόδωρος Αγγελόπουλος (1935-2012)

Ιεραποστολή στη Γρανάδα (μέρος γ' και τελευταίο)

2012-01-23T21:04:00.001+02:00

Συνεχίζουμε την ιεραποστολή μας στην Ισπανία με περισσότερες εικόνες από την πανέμορφη Αλάμπρα, συνοδεία ισπανικής κιθάρας...

Ένας εκ των κορυφαίων βιρτουόζων της κλασικής κιθάρας, ο μεγάλος Andres Segovia, παίζει το Asturias μέσα στην Αλάμπρα (και συγκεκριμένα στην αυλή των μύρτων)

Το εσωτερικό αίθουσας σε ένα από τα παλάτια - προσέξτε τη λεπτομέρεια στους υπέροχους κίονες που συνδυάζουν αραβικά και ευρωπαικά στοιχεία, καθώς και το σκαλιστό επιστύλιο

Μία ευρύχωρη αίθουσα, με ενσωματωμένα ξεχωριστά δωμάτια προσευχής που κοιτάνε ανατολικά προς τη Μέκκα, την ιερότερη πόλη των Μουσουλμάνων

Άποψη του γραμμικού κήπου που βρίσκεται έξω από τα τείχη της Αλάμπρας

Άποψη της Αλάμπρας από την περιοχή των πύργων και των στρατιωτικών καταλυμάτων - αριστερά βλέπετε μέρος του εξωτερικού τείχους και δεξιά το παλάτι του Καρόλου Ε' που είδαμε σε προηγούμενο ποστ

Αφού περάσαμε περίπου 4 ώρες περιπλάνησης στα αραβικά παλάτια, τους κήπους και τα γύρω κτίσματα, αποφασίσαμε ότι είχε φτάσει η ώρα για να δούμε και το Χενεραλίφε, την περιοχή της Αλάμπρας όπου βρίσκονται τα θερινά ανάκτορα των Νασριδών.

Η αυλή του καναλιού του νερού (γνωστή και ως αυλή του νερόκηπου)

Το συγκρότημα της Χενεραλίφε κτίστηκε μεταξύ 12ου και 14ου αιώνα, με σκοπό να χρησιμεύσει ως χώρος αναψυχής (και δροσιάς τους καλοκαιρινούς μήνες) στους Άραβες ηγεμόνες. Παντού βλέπεις πρασινάδα και νερά, τα οποία δίνουν μία αίσθηση ξεκούρασης και ηρεμίας. Πέρα από το παλάτι και τους κήπους, ξεχωριστή μνεία αξίζει στον κήπο με τα κυπαρίσσια όπου έκοβαν βόλτες οι προύχοντες, καθώς και στη ''σκάλα του νερού'' (σειρά σκαλοπατιών με το νερό να κυλάει και στις δύο πλευρές), την οποία δυστυχώς δεν έβγαλα φωτογραφία αλλά μπορείτε να δείτε εδώ.

Στην κορυφή της σκάλας του νερού, στο ψηλότερο σημείο της Χενεραλίφε, βρίσκεται το Romantic Observation Point (το οποίο είναι μεταγενέστερο κτίσμα του 19ου αιώνα)

Άποψη της Αλάμπρας από τη Χενεραλίφε

Φύγαμε από την Αλάμπρα γεμάτοι ιστορία, όμορφες εικόνες και με το κελάρυσμα του νερού να ηχεί ακόμη στα αυτιά μας... Η περιήγηση στη Γρανάδα όμως δεν είχε τελειώσει ακόμη! Σειρά είχε η παλιά αραβική συνοικία της πόλης, το Albaicin, η οποία βρίσκεται κάτω από το λόφο της Αλάμπρα. Δεκάλεπτο περπάτημα στην εξωτερική πλευρά των τειχών, et voilà!

Η περιοχή έχει μία ομοιογενή αρχιτεκτονική που διασώζει αρκετά στοιχεία του παρελθόντος (π.χ. στενοί πλακόστρωτοι δρόμοι, μικρές πλατείες) και σε κάνει να νομίζεις ότι βρίσκεσαι στη μεσαιωνική Γρανάδα! Σε αυτό βοηθά και η αραβική μουσική που ακούγεται παντού, οι αθίγγανοι που παίζουν κιθάρα και ένας αέρας ανεμελιάς που μεθάει ντόπιους και τουρίστες. Φυσικά, μικρά μπαράκια και μαγαζιά με τουριστικά είδη ξεπετάγονται σε κάθε γωνιά - όπως και πολύ όμορφες τσιγγάνες... :o)

Στη μικρή πλατεία του Αγίου Νικολάου, η θέα του μεγαλύτερου τμήματος της Αλάμπρας στον απέναντι λόφο μας άφησε με το στόμα ανοιχτό! Η διαδρομή μέχρις εκεί είναι ανηφορική αλλά όπως βλέπετε, αξίζει και με το παραπάνω.

Μετά από τόσα και τόσα που είδαμε, επιστρέψαμε στο σπίτι για ξεκούραση και φαγητό. Το βράδυ επισκεφτήκαμε ένα πολύ κουλ μπαράκι για να παρακολουθήσουμε ένα δίωρο φλαμένγκο, κάτι που πρέπει όπως και δήποτε να βάλετε στο πρόγραμμά σας όταν επισκεφτείτε την Ανδαλουσία. Κάπως έτσι τελείωσε η τριήμερη ιεραποστολή του Δόκιμου στην πανέμορφη Γρανάδα αφού το επόμενο πρωί πήρε το αερόπλανο της επιστροφής για το Νησί. Μοναδική παρηγοριά τα νοστιμότατα αμυγδαλένια turrons που πήρε μαζί του, μαζί με την υπόσχεση ότι κάποια μέρα θα ξαναγυρίσει...

Για τα υπόλοιπα μέρη της (ατελείωτης) ιεραποστολής στην Ισπανία δείτε εδώ, εδώ, εδώ, εδώ και εδώ.

Τίμα τη μητέρα σου

2012-01-21T04:17:00.003+02:00

Μία από τις συγκλονιστικότερες σκηνές στην ιστορία του κινηματογράφου: Liv Ullmann εναντίον Ingrid Bergman στη Φθινοπωρινή σονάτα (1978) του μεγάλου ψυχογράφου Ingmar Bergman.

Κόρη εναντίον μητέρας, σ' ένα κρεσέντο ανάμικτων καταπιεσμένων συναισθημάτων και έντασης, την οποία ο Σουηδός σκηνοθέτης χτίζει αριστοτεχνικά από την αρχή της ταινίας για να κορυφωθεί σ' αυτή τη σκηνή. Μετά από ένα καθαρτικό δεκάλεπτο (και την τρομερή ερμηνεία της Ullmann) που ξεγυμνώνει τους χαρακτήρες από την επιφανειακή τελειότητά τους, τα αληθινά συναισθήματα έρχονται στην επιφάνεια.

''Μία μητέρα και μία κόρη. Τί φριχτός συνδυασμός συναισθημάτων και σύγχυσης και καταστροφής''

Κάτω τα χέρια σας τσόγλανοι!

2012-01-18T16:31:00.000+02:00

Σήμερα είναι παγκόσμια ημέρα διαμαρτυρίας για τα αμερικάνικα νομοσχέδια SOPA (Stop Online Piracy Act) και PIPA (Protect IP Act), τα οποία με πρόσχημα τον τερματισμό της πειρατείας έχουν σκοπό να αλλάξουν ριζικά το ιντερνέτι και τον δωρεάν χαρακτήρα του. Εαν περάσουν, οι εταιρίες θα μπορούν να κινούνται δικαστικά εναντίον ιστοσελίδων που περιέχουν υλικό που τους ανήκει (π.χ. το YouTube και η Wikipedia) και κατ' επέκταση να τις μπλοκάρουν. Κάπως έτσι, το ακανθώδες ζήτημα της λογοκρισίας και του τί εστί ελεύθερο περιεχόμενο στο ιντερνέτι ξαναβγαίνει στο προσκήνιο...

Διαβάστε περισσότερα για το τί συμβαίνει και ποιά μεγαλά sites συμμετέχουν στη σημερινή διαμαρτυρία (μαζί και ο Στύλος - έστω και νοητά - με τους εκατομμύρια φανατικούς οπαδούς του) πατώντας εδώ

Ιεραποστολή στη Γρανάδα (β' μέρος)

2012-01-16T22:52:00.003+02:00

Επιστρέφουμε σήμερα στην ιεραποστολή του Δόκιμου στην Ισπανία. Αυτό είναι το δεύτερο και τελευταίο μέρος του ταξιδιού μας, εαν θέλετε να θυμηθείτε το πρώτο μέρος στη Βαρκελώνη δείτε εδώ, εδώ και εδώ.

Είναι η τελευταία μας μέρα στη Γρανάδα (για τις πρώτες δύο μέρες δείτε εδώ) και το πρόγραμμα είχε, τί άλλο, το φοβερό και τρομερό φρούριο της Alhambra! Το όνομά σημαίνει ''κόκκινο φρούριο'' και προέρχεται από τον κόκκινο άργιλο με τον οποίο κατασκευάστηκε το μεγαλύτερο μέρος του φρουρίου. Η κατασκευή του και κυρίως τα αραβουργήματα που βρίσκονται στο εσωτερικό του (το μεγαλύτερο μέρος των οποίων είναι αποκαταστάσεις των παλαιότερων έργων) αποτελούν τρανές αποδείξεις της δεξιοτεχνίας των Μαυριτανών τεχνιτών της εποχής. Γι'αυτό, έχει αναγνωριστεί από την UNESCO το 1984 ως μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς.

Η Αλάμπρα δεν είναι απλά ένα συνηθισμένο φρούριο. Θα την περιγράφαμε ορθότερα ως μία μικρή πόλη-παλάτι, ένα μεγάλο σύμπλεγμα παλατιών, κήπων, λουτρών, αρδευτικών καναλιών και οχυρωματικών έργων, το οποίο καταλαμβάνει όλο το λόφο που δεσπόζει πάνω από την πόλη της Γρανάδας. Στη μία πλευρά του λόφου υπάρχει πεδιάδα, ενω στην άλλη ένα μικρό φαράγγι απ'όπου διέρχεται ο ποταμός Darro. Αυτή η οχυρωμένη ακρόπολη υπήρξε η έδρα του τελευταίου αραβικού βασιλείου σε Ευρωπαικό έδαφος, δίνοντάς τους τη δυνατότητα να διαφεντεύουν την περιοχή.

Η θέα από τον Πύργο του Παρατηρητή, το ψηλότερο κτίσμα της Αλάμπρα. Στο βάθος της δεύτερης φωτογραφίας διακρίνεται ο καθεδρικός της Γρανάδας

Αρχικά η Αλάμπρα δεν είχε ισχυρή οχύρωση, κάτι που άλλαξε κατά τη δυναστεία των Νασριδών (13ος-15ος αιώνας) και την ανάγκη να αντιμετωπίσουν τα στρατεύματα των Ισπανών που πολεμούσαν για την ανακατάληψη της περιοχής. Τελικά όμως, οι πύργοι και τα μεγάλα τείχη που υψώθηκαν δεν δέχτηκαν ποτέ οργανωμένη επίθεση επειδή η Αλάμπρα εγκαταλείφθηκε από τους Άραβες το 1492 όταν οι Ισπανοί κατέλαβαν τη γύρω περιοχή και την πόλη. Γι'αυτό το λόγο, μεγάλο μέρος τους διατηρείται στην εντέλεια μέχρι σήμερα.

Οι ογκώδεις οχυρώσεις περικλείουν ένα μεγάλο συγκρότημα παλατιών και βοηθητικών κτιρίων, τα οποία χωρίζονται χοντρικά σε τρία μέρη:
- το μέρος των πύργων και των καταλυμάτων του στρατού στην άκρη του λόφου
- την κυρίως Αλάμπρα με τα παλάτια των Αράβων ηγεμόνων, τις οικίες αξιωματούχων, τους κήπους, τα λουτρά και άλλα κτίρια
- την πάνω Αλάμπρα (γνωστή και ως Χενεραλίφε) με τα θερινά ανάκτορα των Νασριδών, κήπους και συντριβάνια

Σημειώστε ότι πολλά σημεία της Αλάμπρα αλλοιώθηκαν ή καταστράφηκαν μετά την κατάληψή της από τους Χριστιανούς, σε μία προσπάθειά τους να εξαλείψουν τα Αραβικά στοιχεία και να προσδώσουν στο φρούριο έναν αναγεννησιακό χαρακτήρα. Για παράδειγμα, ο Κάρολος Ε' κατέστρεψε το μεγαλύτερο μέρος του χειμερινού παλατιού που υπήρχε για να κατασκευάσει το δικό του παλάτι ενω αργότερα ο Φίλιππος Ε' έδωσε Ιταλικό ρυθμό σε πολλά δωμάτια. Ο Ναπολέοντας δε το 19ο αιώνα πήγε ένα βήμα πιο πέρα, καθώς θέλησε να ανατινάξει ολόκληρη την Αλάμπρα μια κι έξω! Ευτυχώς, ένας στρατιώτης παράκουσε την εντολή και εξουδετέρωσε τα εκρηκτικά...

Το εξωτερικό, η είσοδος και η εσωτερική αυλή του παλατιού του Κάρολου Ε'

Τα παλάτια και τα λοιπά κτίρια ενώνονται μεταξύ τους με αίθρια, κήπους, σειρές από κολώνες, διαδρόμους ή μικρότερα δωμάτια, τα οποία προσθέτουν στη λειτουργικότητα των χώρων. Μπορεί το σημερινό συγκρότημα να είναι αποτέλεσμα πολλών προσθηκών που έγιναν από διαφορετικούς ηγεμόνες που έζησαν στην Αλάμπρα, όλες ωστόσο έχουν κοινά χαρακτηριστικά και αισθητική. Όλα τα αρχιτεκτονήματα ''δένουν'' αρμονικά με τα δέντρα και τους περιβάλλοντες κήπους, αφήνοντας ανεμπόδιστη την είσοδο του ήλιου και του άνεμου.

Ένα από τα σημαντικότερα στοιχεία της ισλαμικής αρχιτεκτονικής είναι το τρεχούμενο νερό, κάτι ιδιαίτερα εμφανές στην Αλάμπρα αφού το βλέπεις παντού (κανάλια, συντριβάνια, πισίνες). Αυτό συμβαίνει επειδή το νερό, πέραν των αισθητικών (ομορφιά) και λειτουργικών (ύδρευση-άρδευση) ρόλων του, είναιεπίσης σύμβολο εξαγνισμού για τον πιστό (το ίδιο ισχύει στον Χριστιανισμό και σε άλλες θρησκείες).

Το Partal, ένα από τα παλάτια του συγκροτήματος

Η αυλή των μύρτων

Τα λουτρά των κοινών θνητών. Όπως φαντάζεστε, οι ηγεμόνες είχαν τα δικά τους, ιδιωτικά λουτρά - όπως το παρακάτω

Τα αραβικά μοτίβα βρίσκονται παντού: σε προσόψεις, κολώνες, στέγες, υποστηρίγματα, τρούλους, παράθυρα και πύλες.

Η πύλη του κρασιού (της μπύρας δεν είχανε), η οποία το 16ο αιώνα χρησίμευσε και ως κάβα! Μύθος ότι (όλοι) οι Μουσουλμάνοι δεν τα τσούζουν!

Το περίφημο αίθριο των λεόντων (το πετύχαμε σε φάση λίφτινγκ)

Κάπου εδώ νομίζω πως πρέπει να βάλω μία τελεία. Το ποστ ξεκίνησε ως ένα αυτοτελές αφιέρωμα στην Αλάμπρα αλλά τελικά είναι τόσα πολλά αυτά που θέλω να σας δείξω που θα χρειαστεί και δεύτερο μέρος. Περισσότερα αραβικά παλάτια και κήποι, καθώς και η υπέροχη συνοικία του Albaicin στη Γρανάδα, σύντομα!

Το κρεμαστό μοναστήρι

2012-01-13T17:23:00.002+02:00

Στους πρόποδες του όρους Hengshan στην Κίνα βρίσκεται το μοναστηριακό συγκρότημα Xuánkong Sì, το οποίο είναι χτισμένο κυριολεκτικά πάνω στο γκρεμό! Τα δώματα και οι λατρευτικοί χώροι του στηρίζονται πάνω σε ξύλινες δοκούς τοποθετημένες σε τρύπες που έχουν λαξευτεί στο βράχο. Μέσα από τις συνεχείς επιδιορθώσεις και επεκτάσεις των προηγούμενων αιώνων, το αρχικά μικρό μοναστήρι μεγάλωσε και πήρε τη μορφή που βλέπουμε σήμερα.

Πάνε πάνω από 1.500 χρόνια από τότε που ο μοναχός Liao Ran ξεκίνησε το χτίσιμο της μονής. Σήμερα, οι πάνω από 40 αίθουσες και δωμάτια χωρίζονται σε τρία τμήματα, τα οποία επικοινωνούν μεταξύ τους. Στο κεντρικό τμήμα βρίσκεται και το μεγαλύτερο κτίσμα της μονής, το Sansheng, το οποίο βλέπετε στην παρακάτω φωτογραφία.

Η μονή, η οποία είναι δημοφιλής τουριστικός προορισμός, είναι διάσημη όχι μόνο για την ιδιαίτερη τοποθεσία της αλλά και επειδή συνδυάζει Βουδιστικά, Ταοιστικά και Κομφουκιανά στοιχεία. Μάλιστα, στο κτίριο του τρίτου τμήματος υπάρχουν αγάλματα των ιδρυτών των τριών θρησκειών (Sakyamuni, Laozi και Confucius αντίστοιχα), σε μία σπάνια επίδειξη συνύπαρξης διαφορετικών θρησκευτικών δογμάτων μέσα στον ίδιο χώρο.

Όταν με το καλό καταφέρω να μαζέψω τα μπικικίνια που χρειάζονται για να πάμε με το Δάσκαλο Στηλίτη μέχρι εκεί πάνω, να είστε βέβαιοι ότι θα πω μία προσευχή και για σας τους αμαρτωλούς! Μέχρι τότε, καλό σου κου!

Hoppy lovin' Christmas, Γενάρη μήνα!

2012-01-11T16:29:00.002+02:00

Ποιός είπε ότι τα Χριστούγεννα έχουν τελειώσει; Μπορεί το ημερολόγιο να δείχνει 11 Ιανουαρίου, οι μέρες των εορταστικών τραπεζωμάτων να έχουν περάσει (ανεπιστρεπτί;) και να ξε-στολίσατε το σπίτι, αλλά εμείς εδώ δεν καταλαβαίνουμε από τέτοια! Και συνεχώς ψάχνουμε καινούργιες αφορμές για να συνεχίσουμε να ζούμε σε γιορτινούς ρυθμούς. Γι' αυτό σήμερα θα σας κεράσουμε μία ειδική χριστουγεννιάτικη μπύρα που μας έκανε άριστη εντύπωση και ξεφεύγει από τα καθιερωμένα. Φυσικός αυτουργός είναι ο μουρλο-Mikkel Borg Bjergsø, ο γνωστός περιπλανώμενος ζυθοποιός της Mikkeller από τη Δανία, ο οποίος δεν σταματά να μας εκπλήσσει με τις δημιουργίες του.

Η συνήθεια πολλών ζυθοποιών να ζυμώνουν μία σκούρου χρώματος, βαριά, γλυκιά μπύρα με υψηλό ποσοστό αλκοόλ για τις γιορτινές μέρες των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς, είναι μία παράδοση που δεν ασπάζεται ο Mikkel. Γνωστός για τις ρηξικέλευθες ιδέες του και τους πειραματισμούς του, ο τύπος αποφάσισε να ζυμώσει για τα φετινά Χριστούγεννα μία ξεγυρισμένη IPA (ναι, για ακόμη μία φορά παίζει με τους λυκίσκους, τί να κάνουμε)! Και εγένετο Happy lovin' Christmas!

Μία υπέροχη μπύρα, με περιεκτικότητα σε αλκοόλ 7.8% α.φ., και έντονο το άρωμα και τη γεύση του λυκίσκου από την αρχή μέχρι το τέλος. Είναι ζυμωμένη με ginger και πευκοβελόνες, γεγονός που την κάνει πιο σπιρτόζα και πιπεράτη από μία συνηθισμένη IPA, ενω παράλληλα της προσδίδει ένα αρκετά ''πικάντικο'' τελείωμα.

Εμφάνιση: θολό ξανθο-πορτοκαλί χρώμα, στολισμένο με ένα τεραστίου μεγέθους λευκό αφρό που αν και υποχωρεί αργά αλλά σταθερά, διατηρεί πάχος σχεδόν ενός εκατοστού (!) για αρκετή ώρα

Άρωμα: έντονο, μπαχάρια και εσπεριδοειδή (γκρέιπφρουτ, λάιμ) από το λυκίσκο, λίγη καραμέλα εμφανίστηκε επίσης αφού η μπύρα ανέβασε θερμοκρασία

Γεύση: η ευχάριστη πικρίλα του λυκίσκου ισορροπεί μαζί με μία ελαφριά καραμελέ αίσθηση από τα malts. Φρουτένια στοιχεία (λάιμ, πορτοκάλι), αισθητή η ''πευκίλα'' με τη μορφή έντονου τσιμπήματος προς το τελείωμα. Η επίγευση είναι μακράς διάρκειας και αρκετά πικάντικη εξαιτίας του τζίντζερ.

Το σώμα της μπύρας είναι γεμάτο και η ενανθράκωσή της αρκετά υψηλή. Το αλκοόλ εμφανίζεται διακριτικά.

Γενικά, πάει καιρός από τότε που δοκίμασα μία τόσο ενδιαφέρουσα IPA! Μία ξεχωριστή εορταστική (και όχι μόνο) μπυρο-πρόταση για τους λάτρεις των πικρών γεύσεων!

Ιεραποστολή στη Γρανάδα (α' μέρος)

2012-01-10T17:54:00.001+02:00

Μετά από 3 υπέροχες μέρες στη Μπαρθελόνα, η ιεραποστολή μας συνεχίστηκε στη νότιο Ισπανία και συγκεκριμένα στη Γρανάδα, μία από τις ομορφότερες και ιστορικότερες πόλεις της χώρας. Για να φτάσουμε ως εκεί, πήραμε πτήση από το αεροδρόμιο της Βαρκελώνης για Μάλαγα (αν κλείσετε νωρίς συμφέρει πάρα πολύ, το εισιτήριο είναι πάμφθηνο (30-35 ευρω) και γλιτώνετε πάμπολλες ώρες και κούραση σε σχέση με το ταξίδι με τρένο). Στην παραθαλάσσια πόλη της Μάλαγας είχαμε περίπου 2 ώρες κενό προτού πάρουμε το λεωφορείο για Γρανάδα, οπότε πήγαμε για φαγητό και μία (πολύ) βιαστική βόλτα στο ιστορικό κέντρο.

Στάση για φόρτιση μπαταριών, δλδ φρέσκο ψάρι για το οποίο φημίζεται η Μάλαγα. Από αριστερά: μπακαλιάρος, καλαμαράκι, πατάτες σπιτικές με σως (μη ρωτάτε τί) και παναρισμένο adobo (είδος μικρού ψαριού), συνοδεία σανγκρίας

Ο μπαρόκ καθεδρικός της Μάλαγας. Μακάρι να είχα περισσότερο χρόνο για να δω και το εσωτερικό του

Φύγαμε από τη Μάλαγα με την αίσθηση ότι πρέπει να ξαναπάμε. Η πόλη έχει μία πολύ χαλαρή ατμόσφαιρα και πολλά μνημεία, ιστορικά και μη, που αξίζει να δει κάποιος. Επιπρόσθετα, βρίσκεται πολύ κοντά στο Γιβραλτάρ (που ψοφάω να πάω) και δίνει τη δυνατότητα να επισκεφτείς και άλλα μέρη στη νότιο Ισπανία ή να περάσεις απέναντι στο Μαρόκο. Όλα αυτά όμως μπορούν να περιμένουν τη σειρά τους, αφού προοροσμός μας ήταν η πολλά υποσχόμενη Γρανάδα! Πήραμε λοιπόν το λεωφορείο και μετά από μιάμιση ώρα ταξίδι με το λεωφορείο φτάσαμε στην πόλη των ροδιών!

Χτισμένη πάνω σε 3 λόφους, στη συμβολή δύο ποταμών και στους πρόποδες της οροσειράς της Sierra Nevada (ουδεμία σχέση με αυτή), η Γρανάδα (γνωστή στον αρχαίο κόσμο ως Ελιβύργη) πήρε το όνομά της από τις πολλές ροδιές που καλλιεργούνται στην περιοχή (το ρόδι στα ισπανικά λέγεται granada). Η ιστορική σημασία της πόλης ξεκινά τον 8ο αιώνα με την κατάληψη της από τους Άραβες. Αποτέλεσε μέρος του χαλιφάτου της Κόρδοβας και αργότερα ξεχωριστό βασίλειο και τελευταίο προπύργιο των Αράβων κατά την εκδίωξή τους από την Ιβιρική χερσόνησο το 15ο αιώνα.

Χάρτης της πόλης από το 15ο αιώνα

Η Γρανάδα ήταν μάλιστα η τελευταία μεγάλη πόλη που έπεσε το 1492, βάζοντας τέλος στην κυριαρχία των Αράβων στην περιοχή. Αυτοί οι επτά αιώνες αραβικής κατοχής, σε συνδυασμό με τη γεωγραφική θέση της πόλης που βρίσκεται δίπλα στη βορειοδυτική Αφρική, έχουν αφήσει έντονα σημάδια στην αρχιτεκτονική μα και τις συνήθειες των ανθρώπων, τα οποία είναι ακόμα εμφανή.

Φτάσαμε στη Γρανάδα το απόγευμα, οπότε η ''πρώτη'' μέρα είχε χαλαρή βόλτα το βράδυ, ωραίο φαγητό και ποτό σε μπαράκι - όπου βρήκα και δοκίμασα τούτην εδώ τη μπύρα που έχει παρόμοια στοιχεία με τις Epidor και Voll-Damm που ανέφερα στα ποστ της Μπαρθελόνα.

Το δημαρχείο της Γρανάδας, στολισμένο για τα Χριστούγεννα

Τη δεύτερη μέρα στη Γρανάδα, ξεκινήσαμε με λίγη κουλτούρα πρωι-πρωι. Δέκα λεπτά περπάτημα από το κέντρο υπάρχει το πάρκο Garcia Lorca, όπου βρίσκεται το σπίτι του μεγάλου Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα. Εδώ έγραψε τα γνωστότερα ποιήματα και θεατρικά του, συμπεριλαμβανομένου του Ματωμένου Γάμου (1933). Οι φωτογραφίες στο εσωτερικό απαγορεύονταν. Η ξενάγηση διαρκούσε ένα εικοσάλεπτο και είδαμε, πέρα από έπιπλα, προσωπικά αντικείμενα, κτλ, και χειρόγραφα του ποιητή.

Επιστρέφοντας στο κέντρο, χωθήκαμε στη μικρή αυτή εκκλησία, της οποίας το όνομα δυστυχώς δεν θυμάμαι. Μπαρόκ διάκοσμος, κάποιοι που προσεύχονταν, ελάχιστοι τουρίστες, τα έργα συντήρησης όπως βλέπετε συνεχίζονται.

Κατόπιν βγήκαμε σεργιάνι στα στενά της Γρανάδας. Κάτι απροσδιόριστο έχει αυτή η πόλη, το οποίο σε κάνει να νιώθεις όμορφα και ξέγνοιαστα από την πρώτη στιγμή - και δεν αναφέρομαι στην ιδιότητά μου ως τουρίστας! Κάτι ο κόσμος που έχει μεγάλες ομοιότητες στη συμπεριφορά και τα χούγια του με τους Έλληνες, κάτι ο Ανδαλουσιανός αέρας, πραγματικά νιώσαμε λες και είχαμε ξανάρθει στη Γρανάδα.

Τα βήματά μας μας οδήγησαν στον καθεδρικό (Santa Iglesia Catedral Metropolitana de la Encarnación de Granada). Ξεκίνησε να χτίζεται το 16ο και τελείωσε το 17ο αιώνα, και είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος καθεδρικός στην Ισπανία μετά από αυτόν της Σεβίλλης.

Το εσωτερικό είναι απλά α-π-ί-σ-τ-ε-υ-τ-ο! Δεν θα σας κουράσω με μπαροκ περιγραφές, απλά θαυμάστε.

Είχε φτάσει η ώρα για μεσημεριανό οπότε πήραμε λεωφορείο για το πανεπιστήμιο της Γρανάδας. Εκεί συναντήσαμε φίλους και φαγάμε μαζί τους σχεδόν τζάμπα. Απέναντι ακριβώς από την πανεπιστημιούπολη (μέσα στα πεύκα αλλά τίγκα στο μπετόν, έλεος! ίδια και όμοια με του Ζωγράφου στην Αθήνα) υπήρχε μοναστήρι Καρτουσιανών μοναχών - και ως δόκιμος δεν μπορούσα να αφήσω την ευκαιρία να πάει χαμένη!

Αν και δεν είναι πολύ γνωστό, το μοναστήρι κρύβει υπέροχους αναγεννησιακούς πίνακες ζωγραφικής και στο παρεκκλήσι του υπάρχει το εντυπωσιακότερο ιερό που έχω δει ως τώρα! Δυστυχώς, οι φωτογραφίες δεν επιτρέπονταν.

Μετά απ' όλα αυτά, έπρεπε να κάνουμε μία στάση στο σπίτι. Αφού ξεκουραστήκαμε λίγο, το βράδυ βγήκαμε μία βόλτα στην πόλη, δοκιμάσαμε ίσως τα καλύτερα churros που θα βρείτε στην Ανδαλουσία

Τα churros είναι ισπανική λιχουδιά που θυμίζει λουκουμάδες στη γεύση. Έχουν στενόμακρο σχήμα και δεν σερβίρονται με μέλι / σιρόπι αλλά με ζεστή σοκολάτα!

και γενικά χαλαρώσαμε. Την επόμενη μέρα το πρόγραμμα είχε Alhambra και Albaicin, και είχα προειδοποιήσει τους πάντες ότι θα έχω άγριες διαθέσεις!!

Ιεραποστολή στη Βαρκελώνη (γ' μέρος)

2012-01-07T18:17:00.002+02:00

Περιδιαβαίνοντας στη Μπαρθελόνα, μέρος τρίτο. Η τελευταία μας μέρα σ' αυτή την υπέροχη πόλη, σ' ένα ταξίδι που δεν θέλαμε να τελειώσει! Βάλτε την υπέροχη αναγεννησιακή μελωδία του Jordi Savall να συνοδεύει την περιπλάνησή μας και απολαύστε!

Ξυπνάμε πολύ νωρίς το πρωί για να πάμε να στηθούμε εγκαίρως στην ουρά για τα εκδοτήρια της Sagrada Familia (Basílica y Templo Expiatorio de la Sagrada Familia), ώστε κατόπιν να υπάρχει άφθονος χρόνος για όλα όσα θέλουμε να δούμε στην πόλη. Η βασιλική της Αγίας Οικογένειας είναι το πιο δημοφιλές τουριστικό αξιοθέατο σε ολόκληρη τη Μπαρθελόνα - και όχι άδικα!

Αφού φτάνουμε, τα γκρουπ τουριστών απ' όλο τον κόσμο (πολλοί Γάλλοι) κάνουν σιγα-σιγα την εμφανισή τους αλλά καταφέρνουμε να χωθούμε από τους πρώτους. Αυτά που αντικρύζουμε στο εσωτερικό του ναού μας αφήνουν χωρίς λόγια...

Οι πανύψηλοι λευκοί κίονες που στηρίζουν το τεράστιο οικοδόμημα είναι σχεδιασμένοι με τέτοιο τρόπο ώστε να θυμίζουν συστοιχίες δέντρων. Μάλιστα, οι διάφορες διακλαδώσεις στο πάνω μέρος των κιόνων (όπως τα κλαδιά ενός δέντρου), σε συνδυασμό με το παιχνίδισμα του φωτός που πέφτει από τα χρωματιστά παράθυρα (όπως το φως ανάμεσα στα φύλλα), δίνουν την εντύπωση στον πιστό ότι βρίσκεται σε δάσος!

Ο Gaudi είχε εμπνευστεί πάρα πολύ από το φυσικό κόσμο, κάτι που είναι εμφανές όχι μόνο στο εσωτερικό του ναού μα και την εξωτερική του εμφάνιση. Υπήρχε έκθεση που ανέλυε τις επιρροές από τη φύση και τον τρόπο που ο Gaudi τις εφάρμοσε, καθώς και αρκετές από τις καινοτόμες ιδέες του που επηρέασαν το κίνημα του μοντερνισμού τον 20ο αιώνα.

Σκοπός του Καταλανού αρχιτέκτονα ήταν να τιμήσει μα και να υμνήσει την παντοδυναμία του Κυρίου, τον μέγα αρχιτέκτονα τούτου του κόσμου. Μέσα στην ευρυχωρία και τη μεγαλοπρέπεια του χώρου, ο Εσταυρώμενος δίνει την εντύπωση ότι αιωρείται πάνω από την αγία τράπεζα, πανταχού παρών και τα πάντα πληρών.

Πέρα από ένα χώρο με θρησκευτικό περιεχόμενο, η Sagrada Familia είναι επίσης ένα λαμπρό σύμβολο αδελφοσύνης και παγκόσμιας ειρήνης, και βρίσκεται υπο την προστασία της UNESCO.

Μετά από περίπου 45 λεπτά στο εσωτερικό, βγαίνουμε για να δούμε τη γοτθική (Gaudi-style) πρόσοψη του ναού, γεμάτη σκαλιστές σκηνές από τη ζωή του Χριστού και της Παναγίας. Η δουλειά που έχει γίνει είναι απίστευτη!

Σημειωτέον ότι ο ναός ξεκίνησε να χτίζεται το 1882 και ακόμη δεν έχει τελειώσει! Μετά το θάνατο του Gaudi το 1926, το μεγαλόπνοο έργο συνεχίστηκε με αργούς ρυθμούς, ψιλοκαταστράφηκε κατά τη διάρκεια του Ισπανικού εμφυλίου (μαζί κάηκαν και τα αρχικά σχέδια!) και πλέον μία μεγάλη ομάδα ειδικών (αρχιτέκτονες, ιστορικοί τέχνης, πολιτικοί μηχανικοί, κ.α.) έχει αναλάβει την ολοκλήρωσή του. Υπολογίζεται ότι θα είναι έτοιμο το 2026, και θα έχει 18 πύργους (σήμερα έχει μόλις 8): 12 για τους Αποστόλους, 4 για τους Ευαγγελιστές και 2 για τον Ιησού και τη Μαρία.

Μετά από τόσο Gaudi, τί καλύτερο από... περισσότερο Gaudi! Χτυπάμε λοιπόν ένα σάντουιτς στο πόδι και πάμε με το μετρό στη στάση κοντά στο Parc Guell. Σχεδιασμένο από τον Καταλανό αρχιτέκτονα, το πάρκο ολοκληρώθηκε το 1914 και βρίσκεται σε λόφο, προσφέροντας μία πανοραμική θέα της πόλης.

Η αρχική πρόθεση του Eusebi Güell (από τον οποίο το πάρκο πήρε το όνομά του) ήταν να δημιουργηθεί ένα συγκρότημα πολυτελών κατοικιών στην κορυφή του λόφου, στο τέλος όμως αυτό που δημιουργήθηκε ήταν ένα θαυμάσιο δημοτικό πάρκο που φέρει τη σφραγίδα του μεγάλου Gaudi.

Στο κέντρο του πάρκου υπάρχει το σπίτι-μουσείο του Gaudi, όπου έζησε για 20 χρόνια. Περιλαμβάνει μερικά έπιπλα που σχεδίασε ο ίδιος, και γι'αυτό το λόγο αξίζει να το επισκεφθείτε.

Τα παράπονα για μεσημεριανό είχαν πολλαπλασιαστεί οπότε φύγαμε από το πάρκο και κατευθυνθήκαμε σε μία διπλανή περιοχή για φαγητό. Το ανατολίτικο εστιατόριο που επιλέξαμε είχε φοβερό φαγητό σε λογικότατες τιμές. Ο Δόκιμος δεν έχασε την ευκαιρία να δοκιμάσει και μπύρα από το Λίβανο, η οποία ήταν με άνεση ότι χειρότερο ήπια στην Ισπανία! Κατόπιν, μικρή βόλτα στην περιοχή, η οποία είναι σχετικά μποέμ, γεμάτη καλλιτέχνες, μικρά μπαράκια και καφέ. Είδαμε κουκλοθέατρο και πετύχαμε παζάρι με χρησιμοποιημένα αντικείμενα.

Ο στόχος του απογεύματος ήταν η κορυφή του λόφου Montjuic, αλλά κάποιοι από την παρέα δεν άντεχαν άλλο (βρε άμαθα, και σας είπα να μην φάτε τον άμπακο!!) και έτσι ο Δόκιμος συμβιβάστηκε με μία επίσκεψη στο Palau Nacional (το οποίο πλέον στεγάζει το Μουσείο Τέχνης) και τη γύρω περιοχή των Ολυμπιακών εγκαταστάσεων... Μην ξεχνάτε, το τεράστιο λίφτινγκ που έγινε στη Μπαρθελόνα για τους Ολυμπιακούς το 1992 είναι σε μεγάλο βαθμό υπεύθυνο για τη σημερινή εικόνα που την καθιστά έναν από τους δημοφιλέστερους προορισμούς στην Ευρώπη.

Το κτίριο που βλέπετε πίσω από το δεξί πύργο στη φωτογραφία ήταν μία από τις αρένες ταυρομαχιών της πόλης, η οποία έκλεισε και μετατράπηκε σε εμπορικό

Η μαγευτική θέα από το παλάτι

Κάπως έτσι ολοκληρώθηκε το τριήμερό μας στη Βαρκελώνη, μία πανέμορφη πόλη που πρέπει όπως και δήποτε να επισκεφτούμε ξανά. Μας κρύβει άλλωστε πολλές ομορφιές που δεν προφτάσαμε να δούμε...

Το βράδυ μας βρήκε σε ένα μπαράκι. Με τα ποτήρια γεμάτα κόκκινο κρασί, ήπιαμε στην υγεία της περήφανης Καταλωνίας μα και στο αυριανό ταξίδι μας στη νότιο Ισπανία. Η Ανδαλουσία μας περίμενε!

Για τα πρώτα μέρη της ιεραποστολής στη Βαρκελώνη δείτε μέρος α' και μέρος β'

Φώτα χωρίς Παπαδιαμάντη;

2012-01-06T05:58:00.013+02:00

Μέρα που 'ναι, κάνουμε μία μικρή παύση από το ισπανικό ρεπορτάζ για να μοιραστούμε μαζί σας ένα σχετικό παπαδιαμάντειο διήγημα που ο μικρός Δόκιμος αγαπούσε ιδιαίτερα.

Είναι βασισμένο στη λαική δοξασία των καλικάντζαρων (άλλως παγανά, σκαλαπούνταροι, καρκατζόλια, βουρβούλακες, παρωρίτες, κ.α.) που τριγυρνούν τις νύχτες από τα Χριστούγεννα μέχρι τα Φώτα, μαγαρίζοντας τα σπίτια και παρενοχλώντας τους ανθρώπους. Ακόμα θυμάμαι τη γιαγιά να με φοβερίζει πως αν δεν καθίσω φρόνιμος θα με πάρουν τα στοιχειά! Τελικά, ο μόνος τρόπος για να ησυχάσω ήταν ένα πιάτο τηγανίτες...

Της Κοκκώνας το σπίτι (1893)

Δεν ήτον δρόμος πλέον περαστικός εις όλον το χωρίον. Αδύνατον να μην επερνούσε κανείς απ' εκεί όστις θα ανέβαινεν εις την επάνω ενορίαν ή όστις θα κατέβαινεν εις την κάτω. Λιθόστρωτον ανηφορικόν, από κάτω απ' της Σταματρίζαινας το σπίτι έως επάνω εις τον ναόν της Παναγίας της Σαλονικιάς. Χίλια βήματα, κάθε βήμα και άσθμα. Εφούσκωνεν, εκοντανάσαινε κανείς διά ν' αναβεί, εγλιστρούσε διά να καταβεί.

Αμα επάτει τις εις το λιθόστρωτον, αφού άφηνεν οπίσω του το μαγαζί του Καψοσπύρου, το σπίτι του Καφτάνη και το παλιόσπιτον του γερο-Παγούρη με την τοιχογυρισμένην αυλήν, ευρίσκετο απέναντι εις το σπίτι του Χατζή Παντελή, με τον αυλόγυρον σύρριζα εις τον βράχον. Κάτω έχασκε μέγας κρημνός, μονότονος, προκαλών σκοτοδίνην, σημειούμενος από ολίγους έρποντας θάμνους εδώ κι εκεί, οι οποίοι θα εφαίνοντο εις το σκότος της νυκτός εκείνης ως να ήσαν κακοποιοί ψηλαφώντες και αναρριχώμενοι ή και σκαλικάντζαροι ελλοχεύοντες και καραδοκούντες ως να έλθει η ώρα να εισβάλουν εις τας οικίας διά των καπνοδόχων. Το κύμα υποκώφως εφλοίσβιζεν εις τα κράσπεδα του κρημνού, και ακούραστος βορράς φυσών από προχθές, μαλακώσας την εσπέραν ταύτην, εξήπλωνε τες αποθαλασσιές του έως τον μεσημβρινόν τούτον μικρόν λιμένα, ο παγκρατής χιονόμαλλος βασιλεύς του χειμώνος.

Από το άλλο μέρος του δρόμου, αριστερά εις τον ανερχόμενον, δίπλα εις το σπίτι τού γερο-Παγούρη, και αντικρύζουσα με το του Χατζή Παντελή, υψούτο ατελείωτος οικοδομή, με τέσσαρας τοίχους ορθούς μέχρι του πατώματος, με τας ξυλώσεις χασκούσας έως της οροφής, με την στέγην καταρρέουσαν, με φαιούς και φθειρομένους τους τοίχους, την οποίαν η εγκατάλειψις, ο άνεμος και η βροχή είχον καταστήσει ερείπιον και χάλασμα. Τα παιδία, όσα κατήρχοντο την μεσημβρίαν από το έν σχολείον και όσα ανήρχοντο την εσπέραν από το άλλο, διά να αφήσωσι τα βιβλία εις την οικίαν, κλέψωσι τεμάχιον άρτου από το ερμάριον και τρέξωσιν ακράτητα διά να παίξωσιν εις τον αιγιαλόν, της έρριπτον αφθόνους πέτρας, διά να την εκδικηθώσι την ημέραν δι' όσον τρόμον τούς επροξένει την νύκτα, όταν ετύχαινε να περάσωσιν. Οι παπάδες, όταν επέστρεφαν την παραμονήν των Φώτων εν σώματι από την οικία του δημάρχου, με τους σταυρούς και τας φωτιστήρας των, αγιάζοντες οικίας, δρόμους και μαγαζιά, και διώκοντες τους σκαλικαντζάρους, ελησμόνουν να ρίψωσι μικράν σταγόνα αγιασμού και εις την άτυχην εγκαταλελειμμένην οικίαν, την οποίαν δεν είχε χαρεί ο οικοκύρης όστις την έκτισε, και ήτις δεν είχεν αξιωθεί ν' απολαύσει την οικοκυράν της. Τοιαύτη οικία επόμενον ήτο να γίνει κατοικητήριον των φαντασμάτων, άσυλον ίσως των βρυκολάκων, και ίσως ορμητήριον και τόπος συγκεντρώσεως των τυράννων της ώρας ταύτης, των σκαλικαντζάρων.

Δεν είχεν αξιωθεί ν' απολαύσει την οικοκυράν της. Ο καπετάν Γιαννάκος ο Συρμαής, ανήρ αισθηματικός και γενναίος, «μερακλής» όσον κανείς άλλος εκ των συγχρόνων του, είχε ερωτευθεί ποτε εις το Σταυροδρόμι την Κοκκώνα-Αννίκαν, ωραίαν, υψηλήν, με χρυσόξανθα μαλλιά, λευκήν και με χαρακτήρας λεπτοτάτους, με βλέμμα το οποίον κάτι έλεγε στην καρδιά. Ο πλοίαρχος ηρραβωνίσθη εν τη Βασιλευούση, και κατήλθε με το καράβι εις την πατρίδα, όπου παρήγγειλε να του κτίσουν, με σχέδιον κομψόν και ασύνηθες έως τότε εις την πολίχνην, την μικράν ωραίαν οικίαν, σκοπεύων με το πρώτον ταξίδιον να φέρει έπιπλα από την Βενετίαν, διά να ευτρεπίσει, να στολίσει την νεόκτιστον οικίαν και την κάμει αξίαν της αβράς Κοκκώνας, την οποίαν εμελέτα να φέρει από την Πόλιν. Αλλ' η οικία δεν έμελλε να τελειώσει και η Κοκκώνα δεν έμελλε να κατέλθει. Η Κοκκώνα, οκτώ μήνας μετά την μνηστείαν, απέθνησκε φθισική εις το Σταυροδρόμι, και η οικία έμεινεν ατελείωτη, έρημη και άχαρη, ανά τον λιθόστρωτον ανηφορικόν δρόμον, σιμά εις τον κρημνώδη βράχον. Ως αόρατος δε επιγραφή επί του μετώπου της καταρρευούσης οικίας, ως αόριστος τραγική ειρωνία επί της τύχης της, έμενε το όνομα «της Κοκκώνας το Σπίτι».

Μνημούρια του Φερίκ-κιοΐ κι' ολόρθα κυπαρίσσα...

Έχασα την αγάπη μου και λαχταρώ περίσσα.

Την εσπέραν εκείνην, παραμονήν των Χριστουγέννων του έτους 185... δύο παιδία κατήρχοντο με ζωηρά βήματα το λιθόστρωτον και οι πόδες των, ασυνήθιστοι εις τα πέδιλα τα οποία είχον φορέσει ίσως εκτάκτως την εσπέραν εκείνην, έκαμνον μέγαν κρότον επί των πλακών του εδάφους. Αμφότεροι εκράτουν ελαφράς ράβδους. Ο είς εκράτει φανόν με την άλλην χείρα. Ήτο εβδόμη ώρα. Νυξ αστροφεγγής και ψυχρά. Σφοδρός άνεμος κατήρχετο παγετώδης από τα χιονισμένα βουνά. Ο άνεμος έκαμνε τα σφικτοκλεισμένα παράθυρα και τας κλειδομανδαλωμένας θύρας να στενάζωσιιν υπό την ψυχράν πνοήν του. Τα παιδία εμάλωναν ως δύο γνήσιοι φίλοι.

- Εγώ είδα π’ σο’ δωκε ένα εικοσιπενταράκι, βρε Αγγελή, έλεγε το έν.

- Όχι, μα το θεριό, έλεγε το άλλο· μια πεντάρα μο’ δωκε. Να τηνε.

Και εδείκνυε μεταξύ των δακτύλων του μίαν πεντάραν.

- Όχι, επέμενε το άλλο, το οποίον εκράτει το φανάριον. Το είδα εγώ που ήταν εικοσιπενταράκι· δε με γελάς.

- Όχι, μα την παναγίδα, βρε Νάσο. Μιά πεντάρα, σου λέω.

- Μ' αφήνεις να σε ψάξω;

- Θα σ' πέσει το φανάρι.

Διά μιάς ο Νάσος άφησε το φανάρι καταγής και ητοιμάζετο να ψάξει τον Αγγελήν. Είχον λάβει το μέτρον, επειδή δεν ενεπιστεύοντο αλλήλους (ήσαν δεκαετείς την ηλικίαν), ευθύς άμα κατήρχοντο από εκάστην των οικιών, όπου ανέβαινον κι ετραγουδούσαν τα Χριστούγεννα, να κάμνωσιν ευθύς μερίδιον πεντάρα και πεντάρα και κανείς εκ των δύο να μην είναι κάσσα μέχρι τέλους της επιχειρήσεως. Αλλά την τελευταίαν φοράν ο Νάσος είχε υποπτευθεί τον Αγγελήν. Εν τη θέρμη της λογομαχίας των, είχον λησμονήσει ότι έφθασαν ήδη εις το στενόν του λιθοστρώτου, του άγοντος εις την επάνω συνοικίαν, και ευρίσκοντο υποκάτω εις το σπίτι της Κοκκώνας, όπου έβγαιναν φαντάσματα. Εκεί είχον σταματήσει και ο Νάσος ήρχισε να ψάχνει τον Αγγελήν.

Ο Αγγελής, ενόσω ο άλλος ηρεύνα τα θυλάκια της περισκελίδος του, ίστατο αδιάφορος, αλλ' άμα η χειρ ανήλθε και ήρχισε να ψαύει τον κόλπον, έπιασεν ο ίδιος το γελέκον του αριστερά προς την μέσην, και το έσφιγγε με όλην την δύναμιν του, εμποδίζων την χείρα του φίλου του να φθάση έως εκεί.

- Δεν μ' αφήνεις να σε ψάξω!

- Άφησέ με! Δεν έχω τίποτε.

- Είσαι ψεύτης!

Ο Αγγελής ύψωσε απειλητικήν χείρα.

- Είσαι ψεύτης και κλέφτης!

Ελαφρός κόλαφος ηκούσθη, και συγχρόνως φωνή παραδόξου όντος μελανού την όψιν, με μαλλιά ανατσουτσουρωμένα, με αλλόκοτα ράκη ως ενδυμασίαν, αντήχησε:

- Τι μαλώνετε, βρε;

Τα δύο παιδία αφήκαν συγχρόνως διπλήν πεπνιγμένην κραυγήν και εδοκίμασαν να τραπώσιν εις φυγήν, αφήνοντα το φανάριον καταγής. Αλλά το παράδοξον ον με τον πόδα ανέτρεψε το φανάριον, το οποίον έσβησεν ευθύς, και με τας δύο χείρας συνέλαβεν από τους βραχίονας τα δύο τρέμοντα παιδία.

- Ποιος είναι κάσσα, βρε;

Τα δύο παιδία ήσπαιρον κι' εδοκίμαζαν να φύγουν.

- Μη φοβάστε, δεν σας τρώω. Δώστε μου τους παράδες σας, για να μη μαλώσετε και σκοτωθήτε. Καλά που βρέθηκα εδώ και σας γλύτωσα.

Έψαξε τες τσέπες των δύο παιδίων, και συγχρόνως τα έσυρε προς την θύραν του ισογείου της κατηρειπωμένης οικίας οπόθεν είχεν εξέλθει, ως φαίνεται, το παράδοξον ον. Εκεί έβαλε τον Νάσον υπό κράτησιν όπισθεν της θύρας, ωχύρωσε το άνοιγμα με το ίδιον σώμα του και έψαξεν εν ανέσει τον Αγγελήν. Εύρε δεκαπέντε ή είκοσι πεντάρες και δεκάρες εις τα θυλάκια. Είτα έψαξε τον Νάσον, εύρεν άλλα τόσα και εις αυτού το θυλάκιον. Ακολούθως απέπεμψε τα δύο παιδία.

-Πηγαίνετε τώρα, και μη φοβάσθε. Άλλη φορά να μην μαλώνετε.

Ο Γιάννης ο Παλούκας δεν είχε πώς να μεθύσει και πώς να εορτάσει τα Χριστούγεννα, εκείνην την χρονιά. Ήτο συνήθως άεργος, και οι τεμπέλικες μικροδουλειές, τας οποίας εξετέλει κάποτε, πότε κουβαλών νερό με την στάμναν εις τας οικίας, πότε υπηρετών τους κηπουρούς, τους αλωνιστάς και τους εργάτας τών ελαιοτριβείων, πότε βοηθών τους γριπάρηδες εις την ανέλκυσιν του μακρού ατελειώτου γρίπου επί της μεγάλης άμμου εις τον αιγιαλόν, δεν τον είχαν «σηκώσει» κατά το έτος εκείνο. Τι να κάμει; Πώς να περάσει τέτοια χρονιάρα μέρα; Τι εσοφίσθη;

Της Κοκκώνας το σπίτι, το οποίον εφοβούντο τα παιδία της πολίχνης, και το οποίον δεν αγίαζαν οι παπάδες όταν κατήρχοντο από την άνω συνοικίαν με τους σταυρούς, ήτο κατάλληλος σταθμός διά να κρυβεί κανείς και να περάσει ως σκαλικάντζαρος, επειδή το καλούσαν οι μέρες, αφού μάλιστα χάριν των ημερών αυτών θα το έκαμνε και ο Παλούκας. Από εκεί θα επερνούσαν όλα τα παιδία της κάτω ενορίας, δηλαδή τα δύο τρίτα των παιδιών του χωριού, εις το γύρισμα των από την επάνω ενορίαν, ότε θα είχαν ικανά κέρματα εις τα θυλάκιά των. Ο Παλούκας δεν εσκέφθη περισσότερον.

Έλαβε παλαιόν σιδηρούν τηγάνιον, εμουντζουρώθη όλος εις το πρόσωπον -μετέθεσε, το επ' αυτώ δύο μήνας πρωιμώτερα την Αποκριάν- εφόρεσε παλαιά ράκη τα οποία επρομηθεύθη κάπου, και απελθών, άμα ενύκτωσεν, εξεκάρφωσεν αθορύβως τας παλαιάς σανίδας, τας σχηματιζούσας χιαστί πρόχειρον φραγμόν εις το ισόγειον της ερήμου κατοικίας της Κοκκώνας, και εχώθη μέσα. Μίαν ώραν ύστερον κατήλθε διά του λιθοστρώτου, η πρώτη συνωρίς των αδόντων παιδίων, ο Νάσος και ο Αγγελής. Είδομεν πώς ήλθαν βολικά τα πράγματα, και πώς ο Παλούκας κατώρθωσε μάλιστα να περάση ως ειρηνευτής μεταξύ των παιδίων που εμάλωναν.

Αφού ο Νάσος και ο Αγγελής ετράπησαν εις φυγήν, αισθανόμενοι φεύγον το έδαφος υπό τους πόδας των, κατήλθον άλλα παιδία, είτα άλλα. Ο Παλούκας ήκουε μακρόθεν τον κρότον των βημάτων των, τας ευθύμους φωνάς των, και εψιθύριζε:

- Μας έρχεται άλλη ζυγιά.

Η τελευταία ζυγιά ήτις κατήλθε, συνίστατο από τον Στάμον και από τον Αργύρην, δύο φρονίμους παίδας. Ούτοι δεν εμάλωναν, αλλ' εσχεδίαζαν μεγαλοφώνως τι να τα κάμουν τα λεπτά εκείνα που θα εμάζωναν εκείνην την βραδιάν.

- Να φτιάσωμε κι ένα σκεπαρνάκι, βρε.

- Να κόψουμε μια λεύκα.

- Να πάρουμε φλαμούρι, να κάμουμε καράβι.

- Να βγάλουμε από τον πεύκο τ' Αλμπάνη την καρίνα και τα στραβόξυλα.

- Εσύ θα είσαι μαραγκός, κι εγώ πρωτομάστορας.

- Βρε! καλώς τους μαστόρους, ηκούσθη έξαφνα μιά φωνή.

Ο Παλούκας είχεν εξορμήσει, τρίτην ή τέταρτην φοράν, από την κρύπτην του. Ο Στάμος και ο Αργύρης αφήκαν πεπνιγμένην κραυγήν και ηθέλησαν να φύγουν. Αλλ' ο Παλούκας εφήρμοσε την μέθοδον του, και τους ελήστευσε.

- Είναι άλλη ζυγιά; ηρώτησεν είτα.

Τα παιδία τον εκοίταζαν με απλανή όμματα, απολιθωμένα από τον φόβον. Αλλ' ο Στάμος, όστις ήτο δωδεκαετής και ξυπνητός, ενόησε εν τω μεταξύ ότι δεν ήτο φάντασμα. Ο φόβος του εμετριάσθη, και μετέδωκε θάρρος και εις τον Αργύρην.

- Είναι κι άλλη ζυγιά; επανέλαβεν ακαταλήπτως ο παράδοξος άνθρωπος.

- Τι ζυγιά; ηδυνήθη ν' αρθρώσει ο Στάμος.

- Είναι άλλα παιδιά να κατεβούν, απ’ τον απάνω μαχαλά;

- Δεν ξέρω, είπεν ο Στάμος.

Την φοράν ταύτην, ο Παλούκας είχεν ολιγωρήσει να σβήσει τον φανόν, διότι εκ της μέχρι τούδε πείρας του επείσθη ότι δεν θα τον ανεγνώριζαν τα παιδία. Αλλ' ο Στάμος τον εκοίταξε τόσον καλά, ώστε «εγύριζε μες στο νου του» ότι κάποιος ήτον και δεν απείχε πολύ του να τον αναγνωρίσει.

- Πέστε μου, βρε, αν είναι κι άλλη ζυγιά, επέμεινεν ο Παλούκας.

- Δεν ξέρουμε, επανέλαβεν ο Στάμος.

Τέλος ο Παλούκας αφήκε τα παιδία ελεύθερα.

Παρήλθον δέκα λεπτά της ώρας, και γενναίον πετροβόλημα ήρχισε να δέρνει την στέγην, τας ξυλώσεις, και τας δοκούς του αφατνώτου πατώματος της ερήμου κατοικίας. Πολλοί λίθοι, με υπόκωφον δούπον, διερχόμενοι διά των δοκών, και άλλοι διά της θύρας έπιπτον εις το έδαφος του ισογείου. Στράτευμα παιδίων είχεν εξορμήσει από το προαύλιον του ναού των Τριών Ιεραρχών, τριακόσια ή τετρακόσια βήματα απέχοντος, και εξετέλει φοβεράν έφοδον κατά του ασύλου του Σκαλικαντζάρου.

Τα πρώτα ληστευθέντα παιδία, ο Νάσος και ο Αγγελής, αφού έφθασαν ασθμαίνοντα εις την μικράν πλατείαν την έμπροσθεν του ναού, μη έχοντα πλέον διά τι πράγμα να μαλώσωσιν, έκαμαν αγάπην. Μετά φιλικωτάτην δε συζήτησιν εκ συμφώνου, απεφάνθησαν ότι το παράδοξον ον, το οποίον τους επήρε τα λεπτά, αφού δεν τους επήρε ούτε την φωνήν ούτε τον νουν των, θα ειπεί ότι δεν ήτον φάντασμα, ούτε βρυκόλακας, και αφού δεν εδοκίμασε να τους φάγει, θα ειπεί ότι δεν ήτον ούτε σκαλικάντζαρος. Τι άλλο θα ήτον λοιπόν; Θα ήτον άνθρωπος, χωρίς άλλο.

Η δευτέρα ζυγιά των παιδίων έφθασε μετ' ου πολύ, είτα η τρίτη και η τετάρτη. Τέλος ο Στάμος, όστις ήλθε τελευταίος μετά του Αργύρη, επρότεινε και όλοι εψήφισαν να εκτελέσωσι τακτικήν νυκτερινήν έφοδον κατά της οικίας. Ο Παλούκας, την στιγμήν εκείνην, εδίσταζε, και είχεν αποφασίσει πλέον ν' αποσυρθεί αφού είχε κάμει αρκετήν λείαν, όση θα ήρκει διά να μεθύσει την ημέραν των Χριστουγέννων, ως και την ημέραν των Επιλοχίων, και την του αγίου Στεφάνου ακόμη. Ενώ δε ήτο έτοιμος να φύγει και πάλιν έμενεν, επήλθεν η πρώτη πυκνή χάλαζα των λίθων.

- Να μια ζυγιά! εφώναξε φιλέκδικος ο Στάμος.

- Να μιά ζυγιά! επανέλαβον εν χορώ τα παιδία.

Πέντε δευτερόλεπτα πρότερον αν απεφάσιζεν ο Παλούκας να φύγει, θα ήτο ήδη εκτός βολής. Δυστυχώς ήτο αργά τώρα. Απεφάσισε ν' αρπάξει μίαν σανίδαν και μεταχειριζόμενος αυτήν ως σπάθην άμα και ως ασπίδα να εκτελέση έξοδον διασχίζων τας τάξεις του εχθρού. Αλλά δευτέρα ραγδαιοτέρα χάλαζα λίθων τον έκαμε να οπισθοδρομήσει με δύο πληγάς εις την κνήμην και εις τον βραχίονα.

- Να κι άλλη ζυγιά! εφώναξεν αδιάλλακτος ο Στάμος.

- Να κι άλλη ζυγιά! ηλάλαξαν τα παιδία.

Ο Παλούκας εκόλλησεν εις την εσωτέραν γωνίαν του ισογείου, στηρίξας τα νώτα εις τον τοίχον, ζαρωμένος υπό τινα δοκόν του πατώματος, σύρριζα εις τον τοίχον βαλμένην. Αλλά κι' εκεί, μέγας λίθος, κτυπήσας επί του τοίχου, ελόξευσε και τον έπληξε μετά μετρίας βίας εις τον ώμον.

- Βρε! από σπόντα, εμορμύρισε γελών ακουσίως ο Παλούκας.

Ευτυχώς δι' αυτόν, οι εχθροί δεν απεφάσισαν να έλθωσιν έως την θύραν του ισογείου. Λείψανον φόβου υπήρχεν ακόμη, φαίνεται, εις το βάθος του παιδικού θράσους.

Τέλος, επειδή η μάχη παρετείνετο, ο Παλούκας, μετά φρόνιμον σκέψιν, απεφάσισε ν' αναρριχηθεί εις τον τοίχον (εγνώριζε πού υπήρχαν οπαί από τα ικρία και τες ξυλωσιές της οικοδομής) πατών από οπήν εις οπήν. Το έκαμε ταχέως και επιτυχώς, και αφού έφθασεν εις το πάτωμα, αόρατος εις τον εχθρόν όπισθεν λειψάνου ξυλοτοίχου, αποφασιστικώς επήδησεν από το άλλο μέρος, εντός του εδάφους της αυλής του γερο-Παγούρη. Ητον ως δύο μπόγια υψηλά, όχι περισσότερον. Διότι το έδαφος ήτο υψηλότερον κατά τρεις ή τέσσαρας σπιθαμάς έσωθεν του αυλογύρου.

Ο Παλούκας έπεσε βαρύς, εκτύπησεν εις το γόνυ, ανετράπη, ανωρθώθη, έψαυσε τα μέλη του, και βεβαιωθείς ότι δεν του είχε σπάσει κανέν κόκκαλον, ετράπη εις φυγήν, τρέχων από το άλλο μέρος του αυλογύρου, όπου ήξευρεν ότι ο περίβολος εκλείετο από απλούν φράκτην, συγκοινωνών προς την αυλήν συγγενικής οικίας.

Ο δούπος της πτώσεώς του ηκούσθη εκείθεν του τοίχου της αυλής. Ο Στάμος εφώναξε «εμπρός!» και δοκιμάσας το μάνδαλον της θύρας του αυλογύρου, είδεν ότι η θύρα ήτο ανοικτή. Εισώρμησε πρώτος και τα άλλα παιδία τον ηκολούθησαν. Η φωνή του Παλούκα συνωδεύθη, εκτός του δούπου της πτώσεώς του, και από άλλον κρότον, κρότον μεταλλικόν. Λεπτά τού είχαν πέσει από την τσέπην. Ο Παλούκας δεν εγύρισεν οπίσω να τα μαζέψει.

Ο Αγγελής, έν των παιδίων, ήκουσε ζωηρότατα τον μεταλλικόν κρότον, αγροίκησε πολύ καλά το μέρος εις το οποίον είχον πέσει τα κέρματα, και κύψας και ψηλαφών ήρχισε να τα μαζώνει με την φούχταν, ενώ τα άλλα παιδία έτρεχαν κατόπιν τού φεύγοντος Παλούκα, ρίπτοντα λίθους και κράζοντα:

- Να, κι άλλη ζυγιά! Να, κι άλλη ζυγιά!

Κρότος παραθύρου ανοιγομένου ηκούσθη ήδη εις τον οικίσκον του γερο-Παγούρη, όστις ακούσας την ακατανόητον έφοδον, την γενομένην την νύκτα εκείνην εις τον αυλόγυρον του, ήνοιγε το παράθυρον και ηρώτα έκπληκτος:

- Τι είναι; Τι τρέχει;... Ποιος είναι;... Ποιοι είστε;... Ε! δεν ακούτε!

Ενώ ο Αγγελής είχε μαζέψει ήδη όλα τα λεπτά όσα ηύρε, και έφευγεν διά της μεσημβρινής θύρας, και τα άλλα παιδία πέραν του βορεινού φράκτου, κατεδίωκον εις τον βρόντο τον Παλούκαν, όστις είχε γίνει άφαντος ήδη, επαναλαμβάνοντα:

- Να, κι άλλη ζυγιά! Να, κι άλλη ζυγιά!

Ακολουθεί μουσικός επίλογος κατά παραγγελία. Καλό σας σ/κ!

Ιεραποστολή στη Βαρκελώνη (β' μέρος)

2012-01-04T17:23:00.004+02:00

Ιεραποστολής συνέχεια στη Βαρκελώνη και ο σκοπός παραμένει ίδιος: να καταφέρω να δω μέσα σε 3 μέρες όλα όσα άλλοι βλέπουν σε 1 εβδομάδα...

Ξυπνάμε νωρίς τη δεύτερη μέρα στο σπίτι της καλής φίλης που μας φιλοξενούσε και απολαμβάνουμε ισπανικό πρωινό (ισπανικά αυγά, ισπανικό ψωμί, ισπανικά τυριά κ ισπανικές μαρμελάδες) συνοδεία χυμού από ισπανικά πορτοκάλια. Μετρό και βουρ για την Arc de Triomf και το διπλανό πάρκο. Ο καιρός ηλιόλουστος αλλά το κρύο του Δεκέμβρη αισθητό.

Η Αψίδα του Θριάμβου, χτισμένη με κοκκινοτουβλάκι, η οποία εγκαινιάστηκε το 19ο αιώνα για τη Διεθνή Έκθεση της Μπαρθελόνα

Το κεντρικό συντριβάνι του πάρκου Poblenou. Κόσμος που απολάμβανε τον ήλιο, δαιμονισμένα μικρά να τρέχουν παντού και πολλοί τουρίστες

Μέσα στο πάρκο, πετύχαμε τα γυρίσματα μίας ταινίας μικρού μήκους, μας ζητήθηκε αν θέλουμε να συμμετάσχουμε και φυσικά δεχτήκαμε - ναι, όλοι μας κρύβουμε μέσα μας ένα ψώνιο! Κατόπιν, το περπάτημα συνεχίστηκε στην παραλία, περνώντας μάλιστα από τις παλιές ''ψαράδικες'' γειτονιές της πόλης. Σε πολλά σημεία της, η Μπαρθελόνα θυμίζει παλιές συνοικίες της Αθήνας, γεγονός που μας έκανε να αισθανόμαστε ιδιαίτερα οικεία.

Τα παράπονα για μεσημεριανό φαγητό είχαν ξεκινήσει από μέλη της παρέας, έτσι χωθήκαμε σε ένα εστιατόριο που μας είχε προτείνει ο σκηνοθέτης της ταινίας μικρού μήκους. Ο Δόκιμος ήξερε από πρίν τί θα παραγγείλει: μία περιποιημένη paella mixta! Ρύζι, λαχανικά (αρακάς, κολοκυθάκι, πράσινες και κόκκινες πιπεριές), 2 ειδών κρεατικά (χοιρινό, κοτόπουλο), θαλασσινά (καλαμάρι, γαρίδες, καραβίδα, μύδια, γυαλιστερές), ντομάτα, ελαιόλαδο, πάπρικα, σαφράν. Ο δίσκος που βλέπετε (ονομάζεται paellera) είναι η ατομική μερίδα (!), γεγονός που με άφησε μ*λ@κ% καθώς υπάρχει φαγητό για 2-3 άτομα! Προσπάθησα σκληρά, άδειασα το πιάτο αλλά δεν κατόρθωσα να αδειάσω το δίσκο. Ίσως δεν έπρεπε να είχα παραγγείλει ορεκτικό...

Βρήκα και άλλο ισπανικό μπυρόνι να δοκιμάσω: Voll-Damm Doble Malta, μία δυνατή lager από τη Damm (που βγάζει τη γνωστή Estrella Damm). Έχει ομοιότητες με την Moritz Epidor που σας ανέφερα στο προηγούμενο ποστ (υψηλό ποσοστό αλκοόλ, καραμέλα), αν και η συνταγή της Voll-Damm είναι πιο ισορροπημένη και τα malts δένουν καλύτερα στη γεύση.

Μετά το φαγητό, βγήκαμε στα γύρω στενά για να χωνέψουμε και να ξεκινήσουμε τις απογευματινές περιηγήσεις μας στην περιοχή Gotic, το ιστορικό κέντρο. Είχε φτάσει η ώρα για τους πρώτους εκκλησιασμούς...

Πρώτη στάση η εκκλησία Santa Maria del Mar, μία βασιλική καταλανικού γοτθικού ρυθμού που χτίστηκε το 14ο αιώνα. Επιβλητική εξωτερικά, με τις θεόρατες πέτρινες κολώνες να προσδίδουν ένα αίσθημα ευρυχωρίας και ψυχικής ανάτασης στο εσωτερικό.

Το περπάτημα συνεχίστηκε σε εμπορικούς δρόμους της πόλης, γεμάτους τουρίστες μα και ντόπιους που έκαναν τα χριστουγεννιάτικα ψώνια τους. Ακούσαμε περιπλανώμενους μουσικούς, περάσαμε από όμορφες μικρές πλατείες και μπροστά από το δημαρχείο, όπου είχε στηθεί μία αναπαράσταση της φάτνης του Κυρίου.

Το παραδοσιακό ζαχαροπλαστείο La Colmena, από τα διασημότερα της πόλης. Πέρα από σφολιατοειδή, σοκολατοειδή, μπισκοτοειδή (δοκιμάστε polvorones), φλορεντίνες και λοιπά, θα βρείτε το νοστιμότατο καταλανικό γλυκό panelletes: μπαλίτσες αμυγδαλωτού καλυμμένες με καρπούς πεύκου (pine nuts). Είναι πανάκριβες αλλά αξίζει να αγοράσετε μερικές για το δρόμο.

Χωθήκαμε μέσα σε σοκάκια που θυμίζουν Μοναστηράκι, γεμάτα με μαγαζάκια, ταχυφαγεία, καφετέριες και σουβενιρ αραδιασμένα παντού. Πλέον η νύχτα έχει πέσει για τα καλά, και τα πλακόστρωτα της Μπαρθελόνα αποκτούν ένα ιδιαίτερο, σχεδόν μεσαιωνικό χαρακτήρα (λάτρεις της ιστορίας αυτής της περιόδου δείτε και αυτό).

Δεύτερη εκκλησιαστική στάση ο καθεδρικός (Catedral de la Santa Cruz y Santa Eulalia). Πρώτα μπήκαμε στον προαύλιο χώρο του ναού. Ο φροντισμένος κήπος περιβάλλεται από πέτρινους τοίχους σχήματος Π, όπου στεγάζονται παρεκκλήσια. Υπήρχε χριστουγεννιάτικο προσκύνημα και λειτουργία, οπότε γινόταν χαμός!

Γι' αυτό το λόγο, οι πόρτες που οδηγούσαν στον κυρίως ναό ήταν κλειστές και έπρεπε να βγούμε από τον κήπο, να πάμε γύρω και να μπούμε από την κεντρική είσοδο.

Λόγω θείας λειτουργίας, η πρόσβαση επιτρεπόταν μόνο μέχρι ενός σημείου. Η Αγία Τράπεζα διακρίνεται μέσα από την πύλη που βλέπετε στη φωτογραφία - σημειώστε ότι οι οθόνες είχαν τοποθετηθεί για τους πιστούς που δεν βρήκαν στασίδια ελεύθερα, ώστε να μπορούν να παρακολουθούν το ιερό μυστήριο εστω και από μακριά.

Πρίν το βραδυνό φαγητό, αποφασίσαμε να πάρουμε και μία ελάχιστη γεύση από Gaudi, καθώς η τρίτη μέρα θα ήταν αφιερωμένη κυρίως στο μεγάλο Καταλανό αρχιτέκτονα. Έτσι, πήραμε μετρό και πήγαμε στην Passeig de Gracia όπου βρίσκονται δύο γνωστά δημιουργήματά του:

To φανταστικό Casa Batllo

και το Casa Milà, γνωστό στους ντόπιους και ως La Pedrera

Η μέρα έκλεισε (πάλι) σε εστιατόριο, όπου γεμίσαμε την κοιλία μας με διάφορες ποικιλίες τοπικών εδεσμάτων (jammon και chorizo είχαν την τιμητική τους) και άφθονο κόκκινο κρασί. Κουρασμένοι αλλά κατευχαριστημένοι και γεμάτοι όμορφες εικόνες από την Μπαρθελόνα, τραβήξαμε για το σπίτι.

Ιεραποστολή στη Βαρκελώνη (α' μέρος)

2012-01-03T23:32:00.001+02:00

Αρκετή καθυστέρηση στο αεροδρόμιο αλλά καθόλου δεν με ένοιαζε. Ο ενθουσιασμός μου υπέρμετρος! Δεν έβλεπα την ώρα και τη στιγμή να πατήσω τα Ισπανικά χώματα και να ξεκινήσω μία ακόμη ιεραποστολή. Πρώτο ταξίδι στην Ιβιρική χερσόνησο και τα σχέδια είχαν καταστρωθεί στην εντέλεια: 3 μέρες στη Βαρκελώνη, κατόπιν εσωτερική πάμφθηνη πτήση μέχρι τη Μάλαγα και απο'κει λεωφορείο μέχρι τη Γρανάδα, όπου θα περνούσα άλλες 3 μέρες (δείτε τα βελάκια στο χάρτη).

Συνολικά δηλαδή μία βδομαδούλα στην Εσπερία, το βασίλειο της sangria και του jamon, τη γη των Βησιγότθων και πατρίδα μίας πολυδιάστατης κουλτούρας που παντρεύει όχι μόνο γεύσεις και μουσικές μα και πολιτισμούς. Για παίξε Paco!

Πρώτη στάση της τουρνέ λοιπόν η διάσημη βασιλεύουσα της Καταλωνίας στη βορειοανατολική Ισπανία, η Μπαρθελόνα, όπως την προφέρουν στα Ισπανικά. Με το που φτάσαμε στο αεροδρόμιο, χτυπάμε σάντουιτς με τοπικό τυρί στο πόδι και βουρ για το λιμάνι και την περίφημη πλαζ της πόλης, τη Barceloneta. Εκεί κοντά βρίσκεται και το Μουσείο Βασκικής Ιστορίας αλλά δυστυχώς ο χρόνος ήταν περιορισμένος και αποφασίσαμε να μην το επισκεφτούμε - επειδή ο Δόκιμος δεν θα ήθελε να φύγει.

Ατάκα μέλους της παρέας για την παραπάνω θέα: ''Με το Πασαλιμάνι δεν μοιάζει λίγο;''

Ο Κολόμβος δείχνει προς τη θάλασσα, σαν έτοιμος για νέες περιπέτειες. Παρόμοιο άγαλμα βρίσκεται και στο Cadiz, την πόλη απ' όπου ξεκίνησε ο θαλασσοπόρος το ταξίδι του για εκεί που νόμιζε ότι πέφτουν οι Ινδίες...

Άποψη από τη βάση της κολώνας του Κολόμβου: εκχριστιανίσαμε και εκπολιτίσαμε με τη χάρη του Κυρίου τους ιθαγενείς. Όπως θα γνωρίζετε, αυτή είναι μόνο η μία πλευρά του νομίσματος...

Μετά το λιμάνι, η περιπλάνηση συνεχίστηκε στην διάσημη La Rampla, το μακρύ τουριστικό-αρτιστίκ δρόμο που πάει και πάει και πάει! Είναι γεμάτος μαγαζιά με σουβενίρ και αναμνηστικά, εστιατόρια, θέατρα, και στα γύρω στενά υπάρχουν αρκετά φαγάδικα και μπαράκια. Στολισμένος με όμορφο εορταστικό διάκοσμο, ο δρόμος φιλοξενούσε επίσης χριστουγεννιάτικη αγορά με τοπικά εδέσματα, παιχνίδια, ρούχα και κοσμήματα - σε τιμές πιασοκωλέ είναι η αλήθεια.

Πετύχαμε και χορωδία που τραγουδούσε χριστουγεννιάτικους ύμνους και τραγούδια στα Καταλανικά - μην ξεχνάτε ότι οι Ισπανοί είναι από τους πλέον θρήσκους Ευρωπαίους, και ο Καθολικισμός έχει πολύ βαθιές ρίζες στη χώρα

Ανεβαίνοντας τη La Rampla προς το κέντρο, ο Δόκιμος έβαλε τικ σε ένα ακόμη αξιοθέατο από τη λίστα του: την περίφημη Boqueria, μία μεγάλη αγορά με κρέατα, ψάρια, λαχανικά, γλυκά και άλλα καλούδια, κάτι σαν τη Βαρβάκειο της Αθήνας για όσους γνωρίζουν.

Εδώ θαυμάσαμε, μυρίσαμε και δοκιμάσαμε αρκετά φρέσκα προιόντα, προσπαθώντας να συνεννοηθούμε με τους ντόπιους έμπορους με τα ελάχιστα Ισπανικά μας. Ξεχωριστή αναφορά αξίζουν
- οι φρεσκοστυμμένοι χυμοί φρούτων / λαχανικών (ήπιαμε μάνγκο και ακτινίδιο)
- οι τεράστιοι κάβουρες που περίμεναν υποψήφιους αγοραστές
- η παραδοσιακή crema catalana και τα turron (στοματικός οργασμός αμφότερα)
- τα περίπτερα με jamon και αλλαντικά (πρέπει να πέρασα 10 λεπτά φωτογραφίζοντας)

Κάπως έτσι τελείωσε η πρώτη μέρα (μισή στην ουσία αφού φτάσαμε μεσημέρι) τριγυρίζοντας στη Βαρκελώνη. Το βράδυ πήγαμε σε μπαρ-ρεστοράν για tapas και κρασί. Φυσικά, δεν αρκεστήκαμε σ' αυτά και καταλήξαμε να τρώμε μαριναρισμένα φιλέτα σπανιόλικα! Ο Δόκιμος δεν έχασε την ευκαιρία να πιεί και τις πρώτες του τοπικές μπύρες, την αδιάφορη lager της Moritz και την Epidor της ίδιας ζυθοποιίας, μία δυνατή καραμελέ lager με 7.2% περιεκτικότητα σε αλκοόλ α.φ. Έφτασε καραπαγωμένη στο τραπέζι αλλά έγινε σχετικά ενδιαφέρουσα όταν ανέβασε θερμοκρασία.

Περισσότερη Βαρκελώνη στο δεύτερο μέρος της ιεραποστολής. Μέχρι τότε, καλή χρονιά στους εκατομμύρια αναγνώστες του Στύλου. Είπαμε; Δεν είπαμε!

Καλές γιορτές!

2011-12-24T18:23:00.001+02:00

Ο Δόκιμος επέστρεψε στο Νησί μετά το προ-Χριστουγεννιάτικο ταξιδάκι του (πληροφορίες σε αναλυτικά ποστ με μπόλικες φωτογραφίες, τα οποία θα αναρτηθούν τη νέα χρονιά) και ετοιμάζεται για τα εορταστικά τσιμπούσια χωρίς τέλος με φίλους... Ο σκατόκαιρος προσπαθεί φιλότιμα να μας τα χαλάσει αλλά θέλει-δεν θέλει η ατμόσφαιρα παραμένει χαρούμενη... Ο Στηλίτης την έκανε πάλι με ελαφρά πηδηματάκια σε άλλη ήπειρο (ξανά μέσα σε 5 μήνες ο τσόγλανος, το κάνει επίτηδες για να μας πικάρει!) για λίγες μέρες, οπότε περιμένουμε με ανυπομονησία τα δώρα που θα μας φέρει ωσαν άλλος Αη Βασίλης - και υποσχόμαστε μέχρι τότε να είμαστε φρόνιμοι!

Με αφορμή λοιπόν την εορταστική μας φωτογραφία - αλλά βαθύτερη αιτία την ανάγκη για μετάνοια, περισυλλογή και πνευματικότητα τις άγιες τούτες μέρες - ο Στύλος σας εύχεται να περάσετε όμορφα και να απολαύσετε το χρόνο με τους γνωστούς/συγγενείς/φίλους/αμόρε! Μπορεί η περίοδος αυτή να φαντάζει ως μία πρώτης τάξεως ευκαιρία (ενίοτε μια υπέροχη ευκαιρία) για να γουρουνιάσετε και να γίνετε φέσι/ λιάρδα /κομμάτια /χώμα / κουρούμπελα αλλά εσείς μην ξεχνάτε το δελφικό παράγγελμα: μηδέν άγαν.

Σας αφήνουμε με μία από τις αισθησιακότερες γυναικείες φωνές των τελευταίων χρόνων. Nα είστε καλά! Τα ξαναλέμε του χρόνου ;)

Προ-Χριστουγεννιάτικο ταξιδάκι

2011-12-13T20:42:00.003+02:00

Πουυυύ θα πάει ο Δόκιμας πολύ σύντομα; Σε όσους δεν λένε κάτι οι παρακάτω φωτογραφίες, θα πρέπει να περιμένουν μέχρι να επιστρέψω και να ποστάρω σχετικές πληροφορίες.

Η απάντηση βρίσκεται σ' ένα στίχο του υπέροχου τραγουδιού που ακολουθεί - αθάνατοι Dire Straits!

Εν τω μεταξύ, περιμένοντας να περάσουν οι κρύες χειμωνιάτικες μέρες, πρέπει κάπως να αξιοποιήσουμε δημιουργικά το χρόνο μας...

Μην είστε πρόβατα. Πιείτε κάτι διαφορετικό. Δεν το λέω εγώ, το λένε οι τσίφτηδες της Brewdog. Απλή μα υπέροχη ΚΑΙ αυτή η δημιουργία τους. Γλύκα από την καραμελένια γεύση, μπόλικα καβουρδισμένα malts, πικρίλα από το λυκίσκο. Εαν βάλετε να παίζει και κάτι προβατέ σε μουσική, έχετε μία ολοκληρωμένη γευστικο-ακουστική εμπειρία με μηδαμινό κόστος. Άντε, όλα εγώ θα σας τα λέω?! :o)

Οι φωτογραφίες του 2011

2011-12-11T15:57:00.000+02:00

Η φετινή συλλογή του In Focus με τις πιο χαρακτηριστικές φωτογραφίες της χρονιάς που (σχεδόν) έφυγε. Μίας χρονιάς πλούσιας σε πολιτικά γεγονότα, κοινωνικές αναταράξεις και φυσικές καταστροφές. Ανάμεσά τους η πτώση δικτατορικών καθεστώτων στην Αφρική, το συνεχιζόμενο μπουρδέλο στη Μέση Ανατολή, το αιματοκύλισμα στη Νορβηγία, το κίνημα των Αγανακτισμένων, η δημιουργία του Νότιου Σουδάν, οι ''εορτασμοί'' για την είσοδο της Ελλάδας στο ΔΝΤ και το πυρηνικό ατύχημα και τσουνάμι στην Ιαπωνία. Μέσα σε όλα αυτά, ''αυτός ο κόσμος ο μικρός, ο μέγας'', έφτασε αισίως τα 7 δισεκατομμύρια ψυχές...

Μέρος πρώτο

Μέρος δεύτερο

Μέρος τρίτο

Ο Fernard Braudel και η Μεσόγειός του

2011-12-08T17:34:00.001+02:00

Όσοι τελειώσατε Ιστορικό/Αρχαιολογικό ή απλά σας αρέσει να διαβάζετε ιστορία, σίγουρα θα γνωρίζετε το όνομα του ιστορικού Fernard Braudel (1902-1985). Από τους σπουδαιότερους Γάλλους ακαδημαικούς της μεταπολεμικής περιόδου, ο Braudel μνημονεύεται όχι μόνο για το πλούσιο συγγραφικό του έργο (αποτέλεσμα κοπιαστικής έρευνας δεκαετιών) αλλά επειδή κατάφερε να καταστήσει τη σχολή των Annales κυρίαρχη στη Γαλλία και τα μάλα επιδραστική στην Ευρώπη. Το σημερινό ποστ του Στύλου θα επικεντρωθεί στο γνωστότερο ίσως έργο του, Η Μεσόγειος και ο μεσογειακός κόσμος την εποχή του Φιλίππου Β' της Ισπανίας (1949).

Ο Braudel γεννήθηκε σε μία μικρή πόλη της Γαλλίας, έλαβε καλή μόρφωση και μελέτησε επίσης λατινικά και αρχαία ελληνικά. Αρχικά ήθελε να γίνει γιατρός αλλά τελικά η αγάπη του για την Ιστορία τον κέρδισε, και στα 20 έγινε υφηγητής. Δίδαξε για χρόνια στην Αλγερία και από το 1932 στο Παρίσι, όπου γνώρισε τον Lucien Febvre ο οποίος επηρέασε όχι μόνο την έρευνά του αλλά και την κριτική του σκέψη ως ιστορικός. Βοήθησε ακόμα στην ίδρυση και την οργάνωση του Πανεπιστημίου του Σάο Πάολο στη Βραζιλία, δηλώνοντας μάλιστα ότι ο χρόνος που πέρασε στη χώρα της Λατινικής Αμερικής υπήρξε η σπουδαιότερη περίοδος της ζωής του. Το 1939 κατατάχθηκε στο στρατό αλλά ένα χρόνο αργότερα συνελήφθη και κρατήθηκε σε γερμανικά στρατόπεδα μέχρι το 1945.

Κατά τη διάρκεια της αιχμαλωσίας του, ξεκίνησε να γράφει σε σχολικά τετράδια το μεγάλο του έργο για τη Μεσόγειο, εργαζόμενος από μνήμης (!) και με ελάχιστα βιβλία στην κατοχή του. Όταν μάλιστα τον μετέφεραν από το Mainz στο Lübeck το 1942, δεν του επέτρεψαν να πάρει τα λιγοστά βιβλία μαζί του. Παρ' όλες τις επιπρόσθετες δυσκολίες (π.χ. μοιραζόταν το κελί του με άλλους αιχμάλωτους), ο Braudel κατάφερε να ολοκληρώσει το τεράστιο έργο του (πάνω από 1.000 σελίδες), βάσει του οποίου του απονεμήθηκε το διδακτορικό του το 1947. Η μόνη βοήθεια που είχε ήταν αυτή του φίλου του Lucien Febvre, ο οποίος είχε διαβάσει τα χειρόγραφά του και πρότεινε μερικές αλλαγές-διορθώσεις.

Χάρτης της Μεσογείου από το 16ο αιώνα

Η Μεσόγειος και ο μεσογειακός κόσμος την εποχή του Φιλίππου Β' της Ισπανίας είναι ένα βιβλίο που καλύπτει χρονολογικά την ιστορία της Μεσογείου το 16ο αιώνα. Βασίζεται σε ένα τεράστιο αριθμό πρωτογενών και δευτερογενών πηγών και αποτελεί στροφή στον τρόπο γραφής της ιστορίας, αφού δεν δίνει βάση μόνο σε πολιτικά-οικονομικά γεγονότα αλλά τονίζει εξίσου τις κοινωνικές, πολιτιστικές και περιβαλλοντικές διαστάσεις. Ο Braudel προτείνει μία νέα θεώρηση της ιστορίας, μακριά από μάχες, πρίγκηπες και βασιλιάδες και πιο κοντά στον απλό άνθρωπο, τις ασχολίες του, την καθημερινή ζωή, το περιβάλλον. Γι' αυτό, αν και βλέπει το παρελθόν ως μία ενότητα, χωρίζει νοητά τον ιστορικό χρόνο σε τρία μέρη: τον γεωγραφικό, τον κοινωνικό και τον προσωπικό χρόνο. Με αυτό το σκεπτικό, παρουσιάζει μία ολοκληρωμένη εικόνα του χώρου και της ζωής στη Μεσόγειο, μέσα από ένα ευρύ γεωγραφικό πρίσμα που εκτείνεται οριζόντια από τη νότια Ρωσία και το Ιράκ μέχρι την Πορτογαλία, και κάθετα από τη Γερμανία μέχρι την έρημο της Σαχάρας.

Μπορεί η ιστορία της Μεσογείου να είναι για τον Braudel απλά ένα μέρος της παγκόσμιας ιστορίας (μία θεώρηση που θα γίνει πιο ξεκάθαρη σε άλλο γνωστό έργο του, τη Γραμματική των Πολιτισμών), αυτό ωστόσο δεν τον αποτρέπει από το να παραθέσει πλούσια στοιχεία και να δώσει έμφαση στη λεπτομέρεια, χρησιμοποιώντας πρωτόγνωρα παραδείγματα (π.χ. το επικερδές εμπόριο μαλλιού στην πόλη Μάλαγα της Ισπανίας!) για να στηρίξει το κεντρικό του σχήμα της τεχνολογίας-ανταλλαγής-αλληλεπίδρασης με το οποίο επιχειρεί να εξηγήσει την ανθρώπινη ιστορία. Οι κοινωνίες της Μεσογείου όχι μόνο απέκτησαν την τεχνολογική δυνατότητα να τελειοποιήσουν την παραγωγή, το εμπόριο και τις εξερευνήσεις των αρχαίων λαών, αλλά μέσα από μία διαρκή αλληλεπίδραση που άφησε τα σημάδια της στην καθημερινότητά τους, έκαναν τεράστια βήματα πρόοδου προς τον μοντέρνο πολιτισμό. Το κοινό έδαφος αυτών των ανταλλαγών υπήρξε η θάλασσα της Μεσογείου, την οποία ο Braudel χαρακτήρισε ως ρυθμιστή όλων σχεδόν των εκφάνσεων ζωής το 16ο αιώνα. Αυτές οι ιδέες συνεχούς τεχνολογικής ανάπτυξης και επιδράσεων είναι εμφανείς στο άλλο του έργο για τη Μεσόγειο, Οι Μνήμες της Μεσογείου, αν και αναλύονται σε μεγαλύτερο βαθμό στο μεταγενέστερο βιβλίο του Πολιτισμός και Καπιταλισμός.

Η Μεσόγειος του Braudel πρωτοεμφανίστηκε το 1949 με τίτλο La Méditerranée et le monde méditerranéen à l'époque de Philippe II και είχε μία δεύτερη αναθεωρημένη έκδοση το 1966. Έχει μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες παγκοσμίως, με την ελληνική μετάφραση από το ΜΙΕΤ (Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης) να κυκλοφορεί σε 3 τόμους τη δεκαετία του '90. Παραμένει βασικό σημείο αναφοράς για τον μελετητή της πρώιμης νεότερης ιστορίας, και συνεχίζει να ασκεί επίδραση στην ιστορική έρευνα ακόμη και σήμερα.

Everything must be recaptured and relocated in the general framework of history, so that despite the difficulties, the fundamental paradoxes and contradictions, we may respect the unity of history which is also the unity of life

- Fernard Braudel

Μέσα σε μία αποικία μυρμηγκιών

2011-12-05T14:23:00.001+02:00

Δέκα τόνοι τσιμέντου χώρεσαν μέσα στα δωμάτια και τους δαιδαλώδεις διαδρόμους μίας τεράστιας αποικίας μυρμηγκιών! Δείτε το παρακάτω βίντεο με τις ανασκαφές της υπόγειας πολιτείας που θα σας αφήσει με το στόμα ανοιχτό!

Παρακολουθήστε το βίντεο μέχρι το τέλος και θαυμάστε την απίστευτη προσαρμοστικότητα των μυρμηγκιών, τα οποία έφτιαξαν μινι-αποικία μέσα σε ένα... βελανίδι!

Κολοκυθομακάρονα και κολοκυθόμπυρα

2011-11-29T02:31:00.002+02:00

Το Halloween μπορεί να πέρασε εδώ και καιρό αλλά η κολοκυθομανία καλά κρατεί! Δοκιμάσαμε φρέσκα ζυμαρικά με γέμιση κολοκύθας και τριών τυριών, τα οποία συνοδέψαμε με μία Pumpkin Αle της αμερικάνικης Saranac - και πάθαμε υπερ-κολοκύθωση! Μεταξύ μας, τα νόστιμα ζυμαρικά δεν ήταν παρά η αφορμή για να ανοίξουμε τη μπύρα...

Η Pumpkin Ale είναι μόνο μία από τις πολλές εποχιακές ετικέτες της Saranac. Έχει περιεκτικότητα σε αλκοόλ 5.4% α.φ. και είναι ζυμωμένη με κολοκύθα, κανέλα, βανίλια, τζίντζερ και άλλα καρυκεύματα που της δίνουν ένα ξεχωριστό χαρακτήρα!

Έχει πορτοκαλί-ανοιχτό καφέ χρώμα, με λευκό αφρό που διαλύεται γοργά, και αρώματα κολοκύθας και καραμέλας. Γευστικά, κυριαρχεί μία έντονη γλύκα από την κολοκύθα, τη βανίλια και την κανέλα, και καθώς η μπύρα ζεσταίνεται ξεπετάγονται ελαφρώς και τα μπαχάρια. Μέτριο σώμα, με μικρή ενανθράκωση. Η υπερβολική ζαχαρένια αίσθηση μετριάζεται κάπως από το πικρό τελείωμα. Γενικά μου άφησε καλή εντύπωση.

Αυτή ήταν η πρώτη κολοκυθόμπυρα που δοκίμασα, ελπίζω να καταφέρω να βρω κι άλλες πρίν το επόμενο Halloween!

Religulous (2008)

2011-11-25T15:14:00.002+02:00

Αργήσαμε αλλά το είδαμε το πολυσυζητημένο ντοκιμαντέρ Religulous του Bill Maher για την οργανωμένη θρησκεία. Καιρός να το δείτε κι εσείς. Απολαυστικό και με μπόλικες δόσεις χιούμορ, το ντοκιμαντέρ σατυρίζει και πολλές φορές φτάνει μέχρι το σημείο να κοροιδεύει - ο τίτλος του άλλωστε προέρχεται από τις λέξεις religion + ridiculous - τα κακώς κείμενα και τις αντιφάσεις των γνωστότερων οργανωμένων θρησκειών του πλανήτη. Για να μαζέψει υλικό, ο Maher (ο οποίος δηλώνει άθεος) ταξίδεψε σε διάφορα μέρη και πήρε συνέντευξη από διάφορους πιστούς, ανάμεσά τους Χριστιανούς, Ευαγγελιστές, Μορμόνους, Μουσουλμάνους, Εβραίους και Σαιεντολόγους!

Η σκοπιά του ντοκιμαντέρ δίνει την εντύπωση ότι ο Maher δεν προσπαθεί απλά να υποδείξει τα λάθη της κάθε θρησκείας αλλά να κάνει τους πιστούς να δουν τα πράγματα με μία περισσότερο ουδέτερη ματιά. Με άλλα λόγια, δεν βγήκε στους δρόμους με μία κάμερα για να κοροιδέψει (και μόνο) αλλά για να κάνει τον κόσμο να σκεφτεί. Αυτό το κατορθώνει σε μεγάλο βαθμό - αν και προς το τέλος γίνεται πολύ πιο καυστικός (και μηδενιστής) από ότι στο πρώτο μισό του ντοκιμαντέρ. Μέσα στη ροή των συνεντεύξεων των πιστών γίνονται επίσης αναφορές σε θέματα που απασχολούν τον άνθρωπο από αρχαιοτάτων χρόνων, όπως η δημιουργία του κόσμου, η ύπαρξη του Θεού, και η κοινωνική ηθική. Μερικές ωραίες στιγμές: οι φορτηγατζήδες του Χριστού, η φάση που ανακοινώνει ότι τον έδιωξαν κακήν κακώς από το Βατικανό επειδή ήθελε να πάρει συνέντευξη από τον Πάπα, η συνομιλία με τον αντι-Ισραηλινό ραββί, το gay bar Μουσουλμάνων (!) στο Άμστερνταμ.

εναλλακτικό πόστερ

Το ντοκιμαντέρ έχει ανέβει στο γιουτούμπι, οπότε πολύ απλά πατήστε play στο παρακάτω βίντεο. Μόλις τελειώσει, το επόμενο θα φορτώσει αυτόματα και ούτω καθεξής μέχρι να δείτε και τα 10 μέρη του ντοκιμαντέρ

Καλό σας σ/κ, και ο Κύριος μεθ΄ υμών!

Μία νύχτα στην Εθνική Πινακοθήκη

2011-11-24T02:38:00.000+02:00

Ακολουθεί ανακοίνωση από το σαιτ των atenistas:

''Την Παρασκευή 25 Νοεμβρίου οι atenistas σας προσκαλούν σε μια βραδιά γνωριμίας με την Δημοτική Πινακοθήκη και τις νέες της εγκαταστάσεις στο πρόσφατα αποκατεστημένο σύνολο του παλιού μεταξουργείου, ένα από τα παλαιότερα κτίρια της νεότερης Αθήνας, στην καρδιά της αθηναϊκής γειτονιάς, στην πλατεία Αυδή (Λεωνίδου και Μυλλέρου). Ύστερα από συνεννόηση με τον Πολιτισμικό Οργανισμό του Δήμου Αθηναίων και την ιδιαίτερα συνεργάσιμη διεύθυνση της Δημοτικής Πινακοθήκης πετύχαμε παράταση του ωραρίου των χώρων της μέχρι τις 11 το βράδυ έτσι ώστε να δώσουμε την ευκαιρία σε περισσότερους Αθηναίους να γνωρίσουν έναν σχετικά άγνωστο θησαυρό του κέντρου της Αθήνας.

Η Δημοτική Πινακοθήκη περιλαμβάνει στις συλλογές της 3.000 έργα Ελλήνων κυρίως (με ελάχιστες εξαιρέσεις) εικαστικών δημιουργών ενδεικτικά των τάσεων και ξένων επιρροών, των τάσεων και των γόνιμων αναζητήσεων που σημειώθηκαν στην πορεία της ελληνικής τέχνης. Είναι αξιοσημείωτο ότι τα μισά από τα καλλιτεχνικά έργα που διαθέτει σήμερα η Πινακοθήκη αποκτήθηκαν κατά την δεκαετία 1930-1940.

Στις 8 το βράδυ έχει προγραμματιστεί ξενάγηση από την διευθύντριά της κ.Νέλλη Κυριαζή ενώ στις 9.30 μ.μ. θα αρχίσει συναυλία με έργα του Μάνου Χατζιδάκι και την μέτζο σοπράνο Άννα Παγκάλου στη φωνή, την Αθηνά Γιατρά στη βιόλα και τον Σπύρο Τραυλό στο βιολί. Στη διάθεση των επισκεπτών ένας μικρός μπουφές από εμάς για εσάς''.

υγ. Η είσοδος εννοείται ελεύθερη.

Διεύθυνση: Λεωνίδου και Μυλλέρου, πλατεία Αυδή, Μεταξουργείο.
Πρόσβαση: σταθμοί μετρό «Μεταξουργείο» και «Κεραμεικός» (8-10 λεπτά, περίπου, με τα πόδια), σταθμός ΗΣΑΠ «Θησείο» (μέσω οδού Αγίων Ασωμάτων και διασχίζοντας την οδό Πειραιώς, 10-12 λεπτά). Λεωφορεία 856, 813, 049 026.

Τα 11+1 πρόσωπα του Βλάσση Τσάκα

2011-11-22T15:03:00.001+02:00

Τί;! Δεν ξέρετε ποιός είναι ο Βλάσσης Τσάκας; Εδώ έχει βουίξει όλη η (ποδοσφαιρική) Ελλάδα. Να φανταστείτε, οι οπαδοί του Παναθηναικού αγωνιούν περισσότερο κάθε φορά που ο ευτραφής κυριούλης ανοίγει το στόμα του, παρά για τη συνεχιζόμενη ελεύθερη πτώση της χώρας ή τα νέα μέτρα που θα επιβάλλει το ΔΝΤ.

Λοιπόν, έχουμε τον τύπο με τα μαύρα γυαλιά που βλέπετε να κάνει δηλώσεις - και είναι η αγαπημένη του ασχολία μετά το φραπέ. Ο οποίος δηλώνει επίσημος εκπρόσωπος ενος πλούσιου Άραβα πρίγκηπα από τη Σαουδική Αραβία. Ο Άραβας θέλει να αγοράσει τον Παναθηναικό και να χώσει χρήμα πολύ για να τον κάνει Μάντσεστερ Σίτι της Μεσογείου, επειδή πάντοτε λάτρευε την ομάδα του Τριφυλλιού και όταν ήταν μικρός έβλεπε παιχνίδια ελληνικού πρωταθλήματος στη δορυφορική (το τελευταίο δεν είναι εξακριβωμένο). Επειδή ο Άραβας είναι τρελός λεφτάς και την έχει δει λίγο επίγειος θεός, δεν μιλάει στα κανάλια και τις εφημερίδες ο ίδιος. Στέλνει επιστολές ή συχνότερα τον απεσταλμένο του να κάνει δηλώσεις. Ο απεσταλμένος όπως είπαμε είναι τούτος εδώ:

Σε αυτή τη φωτο κλέβει την παράσταση στο αεροδρόμιο με το πολύ μοδάτο ροζ t-shirt

Χαλαρός και ευδιάθετος ένα απόγευμα στην Αθήνα, πριν το καφεδάκι

Κάνοντας αυτό που ξέρει καλύτερα: να δίνει υποσχέσεις. Για την ερχόμενη εβδομάδα.

Ο Mr Τσάκας όμως δεν είναι ένας απλός εκπρόσωπος του πρίγκηπα. Έχει ο ίδιος μεγάλα όνειρα για τον Παναθηναικό. Γι' αυτό το λόγο, την έχει δει και λίγο πρόεδρος της ομάδας, δίνοντας το παρών σε ποδοσφαιρικά παιχνίδια και κάνοντας δηλώσεις παντός είδους. Τάζει πρίμ εκ μέρους του πρίγκηπα, μιλάει για το μέλλον μίας πανίσχυρης ομάδας και υπόσχεται παικταράδες που θα κάνουν τους αντίπαλους ''να πηδήξουν από τις μάντρες''.

Το τελευταίο όνομα που ανέφερε ήταν εκείνο του Ροναλντίνιο, ο οποίος μάλιστα έχει ηδη κλείσει στο Τριφύλλι! Το Τρυφύλλι το ξέρει;

Άσχετα που οι κουβέντες του δεν είναι ποτέ μετρημένες, οι εμφανίσεις του είναι πάντοτε προσεγμένες! Εδώ με απλό μαύρο αλλά πανάκριβο μπουφανάκι, με το hands free πάνω να δίνει μία design-άτη νότα.

Κι εδώ με καρό πουκαμισάκι σε εκπομπή του ΣΚΑΙ - καθ'ότι πλέον ο Τσάκας είναι δημόσιο πρόσωπο και έχει άποψη για όλα τα ανοιχτά θέματα που απασχολούν τον Παναθηναικό - και τη χώρα αμα λάχει.

- Όχι άλλες φωτογραφίες, δεν μπορώ τους paparazzi! Σοφέρ, πάμε σε παρακαλώ!

Πολύ φοβάμαι ότι μετά από αυτό το συνεχιζόμενο σήριαλ οι πράσινοι οπαδοί θα αποκτήσουν ψυχολογικά... Πέρα από την πλάκα, υπάρχουν και μερικοί που δεν βλέπουν μονάχα με οπαδικά γυαλιά, βάζοντας το συμφέρον της χώρας πάνω από την αγάπη για το Τριφύλλι. Όπως είχε πει ένας σε μία εκπομπή, αν ο Τσάκας βγει αληθινός και όντως έρθει κανένας πρίγκηπας με πετροδόλαρα, δεν αγοράζει καλύτερα το μισό χρέος της Ελλάδας να τον ευγνωμονούν όλοι, Παναθηναικοί και μη;

Βλάσσης Τσάκας. Να τον θυμάστε. Ελπίζω να προλάβει να φύγει σώος αφού σκάσει η φούσκα και να μην έχουμε δράματα... Προς το παρόν, ο οικονομικός έλεγχος της ΠΑΕ συνεχίζεται, έτσι ο ευτραφής κύριος με την ελαφρώς λαμογιέ φάτσα μπορεί να κάνει δηλώσεις για τουλάχιστον μία ακόμη εβδομάδα...

Η Μαρία Μαγδαληνή είναι της μόδας

2011-11-19T01:18:00.002+02:00

Η Μαρία (η) Μαγδαληνή υπήρξε η πιο γνωστή γυναίκα ακόλουθος του Ιησού. Πήρε το διάσημο επίθετό της εξαιτίας της καταγωγής της από την πόλη των Μαγδάλων. Έχει σημαντική παρουσία στην Καινή Διαθήκη, καθώς ήταν παρούσα στη Σταύρωση και την Ταφή του Ιησού ενω υπήρξε το πρώτο άτομο που τον αντίκρυσε μετά την Ανάσταση. Ορισμένοι αναλυτές υποστηρίζουν ότι η Μαγδαληνή ίσως υπήρξε πόρνη προτού συναντηθεί με τον Ιησού και μετανοήσει για τις πράξεις της - εξ ού και ο χαρακτηρισμός ''μετανοούσα'' που της αποδίδεται. Μία μειοψηφία ερευνητών πάλι, βασισμένοι σε διάφορα απόκρυφα κείμενα όπως το Ευαγγέλιο της Μαριάμ (Μαρίας), της δίνουν πιο ξεχωριστό ρόλο σε σχέση με αυτόν που έχει στα λοιπά ευαγγέλια, ως πρώτη ανάμεσα στους μαθητές του Ιησού. Ο Μελ Γκίμπσον πάντως έδωσε τον ξεχωριστό ρόλο στη Μόνικα Μπελούτσι - και ορθώς έπραξε.

Η φιγούρα της Μαρίας Μαγδαληνής εμφανίζεται σε πάμπολλους πίνακες ζωγραφικής. Ένας από αυτούς που ξεχωρίζουν είναι Η Μετανοούσα Μαγδαληνή του Γάλλου Georges de La Tour που βλέπετε παρακάτω

Georges de La Tour, Penitant Magdalene (c. 1640)

Εμπνευσμένος από τις εναλλαγές φωτός και σκιάς του Caravaggio, ο La Tour δημιούργησε ένα υπέροχο έργο που παρουσιάζει τη Μαγδαληνή καθισμένη να παρατηρεί τη φλόγα μίας λυχνίας. Στα πόδια της υπάρχει ένα κρανίο, σύμβολο του θανάτου και ταυτόχρονα υπενθύμιση της θνητής φύσης του ανθρώπου, υπογραμμίζοντας τη ματαιότητα της ύπαρξης (vanitas) και δίνοντας έτσι άλλο περιεχόμενο στην πράξη της μετάνοιας της μαθήτριας του Ιησού. Η ανθρώπινη ζωή, για να αποκτήσει αξία και νόημα, δεν πρέπει να γεμίζει απλά με πρόσκαιρες απολαύσεις αλλά να χαρακτηρίζεται από σύνεση και αρετή. Με αυτό τον τρόπο, η πλήρης μετάνοια της Μαγδαληνής λειτουργεί ως ένα λαμπρό παράδειγμα προς μίμηση για όλες τις επόμενες γενιές.

Τέσσερις αιώνες σχεδόν αργότερα, ο φωτογράφος Peter Lippmann εμπνεύστηκε με τη σειρά του από τον πίνακα του La Tour και δημιούργησε τη δική του σύνθεση της μετανοούσας Μαγδαληνής. Ιδού!

Λυχνία και κρανίο υπάρχουν μεν αλλά η προσοχή επικεντρώνεται στο μπεζ υπόδημα πάνω στο τραπέζι. Μην ήταν τούτη η μόδα του 17ου αιώνα; Ή μήπως το παράδειγμα της Μαγδαληνής παραμένει επίκαιρο και στο δικό μας αιώνα; Μετανοήστε και τη μόδα αψηφήστε!

Windows, δεν σας αλλάζω με τίποτα!

2011-11-16T16:49:00.001+02:00

Αιώνιο το ερώτημα, με φανατικούς υποστηρικτές σε κάθε μεριά: ποιό λειτουργικό σύστημα είναι το καλύτερο, τα Microsoft Windows ή τα Mac OS?

Ο Δόκιμος, ως απλός και ταπεινός άνθρωπος του Θεού, έχει μάθει με τα Windows του, αυτά ξέρει, αυτά εμπιστεύεται. Του αρέσουν οι παραξενιές τους, το γεγονός ότι καμιά φορά κολλάνε, ότι κάποτε πρέπει να βγάλεις και τη μπαταρία για να φτιαχτεί το πρόβλημα. Είναι μαζόχας, ναι. Μπορεί να μην συμπαθεί τη μούρη του Bill Gates (και να ζηλεύει λίγο τα λεφτάκια του) αλλά τα προιόντα του τα προτιμά.

Ο Στηλίτης πάλι, ξεκίνησε κι εκείνος με Windows αλλά στην πορεία σαγηνεύτηκε από τα φανταχτερά φωτάκια, τους γρηγορότερους επεξεργαστές και τα design-άτα μοντέλα της Apple και πούλησε την ψυχή του στον Steve τον Jobs (R.I.P.)... Πλέον, έχει γίνει θιασώτης των Mac και προσπαθεί να με πείσει με διάφορα μέσα να γυρίσω κι εγώ την πλάτη στην τεχνολογία που με μεγάλωσε και με έκανε χρήσιμο άνθρωπο στην κοινωνία.

Αλλά όχι (ακόμα)! Δεν θα υποκείψω τόσο εύκολα! Ιδού μερικοί λόγοι που τα Windows παραμένουν για μένα πρώτα σε προτίμηση:

Οι μοναδικοί λόγοι που θα μας έκαναν ίσως να σκεφτούμε να αλλάξουμε λειτουργικό σύστημα είναι αυτοί:

Αν και κάτι τέτοια, στο χωριό μου τα λένε αθέμιτα μέσα... :)

Εσείς αλήθεια τί χρησιμοποιείτε?

11 / 11 / 11: Στύλος, η επιστροφή

2011-11-11T18:42:00.003+02:00

Καλά ρε παιδιά, λείψαμε για λίγο από το Στύλο και ήρθαν τα πάνω-κάτω στην Ελλάδα! Τί πράμα και τούτο! Παρακολουθήσαμε, όσο ήτο δυνατό, τα ''πανηγύρια'' που στήθηκαν μέχρι να βγει ο Γιωργάκης (bye bye now) και να μπει ο νέος πρωθυπουργός Παπαδήμος (ο οποίος δήλωσε αμέσως ότι δεν είναι πολιτικός για να μην τον βάλουμε στο ίδιο σακί με τους υπόλοιπους), και θέλουμε να συνοδέψουμε την τραγελαφική κατάσταση και το αλαλλούμ που επικρατεί στη χώρα με το παρακάτω ντιπιντάι κομμάτι (όποιος δεν έχει δει την ταινία μπορεί να αποχωρήσει, είναι ο πιο αδύναμος κρίκος):

Ποστάρουμε μετά από καιρό στη βλογική μας γωνιά, κι ενω έχουν μεσολαβήσει 2 (!) ποστάκια του Δάσκαλου. Το δεύτερο μάλιστα για τις περιπέτειές του στου Περού ήταν όλα τα λεφτά και μας άνοιξε τα μάτια και την όρεξη για ταξίδια και εξερευνήσεις... Όσοι εντυπωσιαστήκατε και σκέφτεστε να μετοικήσετε εκεί για να γλυτώσετε από τα νέα μέτρα που γοργά καταφθάνουν στας Αθήνας, να λάβετε υπόψη και τη μεγάλη ανεργία που μαστίζει την πανέμορφη χώρα της Λατινικής Αμερικής. Πάντως, αν βρείτε δουλειά, ετοιμαστείτε για τρελά πρωινά! Για να σοβαρευτούμε λίγο, παιδικός μου φίλος την έκανε για Σουηδία - κίνηση καλή ή όχι, θα το δείξει ο καιρός.

Ποστάρουμε σήμερα, 11 Νοεμβρίου 2011. Δηλαδή 11/11/11. Ή 11.11.11. Ή 11-11-11. Τυχαίο? Ασφαλώς! Δεν είμαστε φαν της αριθμολογίας, ούτε προληπτικοί. Ούτε μας άρεσαν οι ψιλοηλίθιες διαφήμισεις της Cosmote που πριν λίγο καιρό έκαναν θραύση. Τέλος πάντων, το τέλος του κόσμου δεν ήλθε ακόμα (αν και το 12/12/12 καταφθάνει απειλητικά, μέχρι τότε ποιός ζει και ποιός πεθαίνει) και εμείς μπορούμε ήσυχοι να μ@λ@κοπιτουριάσουμε ιντερνετικώς για ακόμη μία χρονιά!

Από τον καιρό που έχουμε να τα πούμε, συνέβησαν πολλά. Και σε μένα και στο Δάσκαλο. Τα δικά του όμως δεν θα σας τα πω επειδή δεν είμαι μαρτυριάρης, όχι! Εγώ βασικά ξεσκίστηκα στη δουλειά. Και στο διάβασμα. Και στο φαγητό. Και ήπια πολλές νέες μπύρες. Και είδα αρκετές ταινίες. Και πήγα σε νέους τόπους. Ένας από αυτούς ήταν το Derby, όπου επισκέφτηκα έναν εγγλέζο φίλο, καλό παιδί. Με έπρηξε λίγο για την κατάσταση στην Ελλάδα, και με το δίκιο του. Πού αλλού γίνονται τόσα ''ωραία'' μαζεμένα? Πήγαμε που λέτε να φάμε σε μία πολύ καλή pub δίπλα στο ποτάμι και πέσαμε πάνω στα τελειώματα ενος ψευτο-Oktoberfest. Ρωτάμε την ωραιοτάτη barwoman αν έμεινε τπτ, και μας παρουσιάζει δύο επιλογές: Schlenkerla Marzen και St. Georgen Kellerbier. Την πρώτη ο Δόκιμος την ξέρει και η λατρεία του για κείνη είναι δεδομένη και ποσταρισμένη, οπότε παρήγγειλε τη δεύτερη. Υπέροχη μπύρα!

Κατόπιν περιπλανηθήκαμε στο κέντρο και μόλις βαρεθήκαμε, βγήκαμε προς την εξοχή του Derby ακολουθώντας τον ποταμό. Περάσαμε απλωσιές πράσινου και μεγάλα δέντρα και καταλήξαμε στο όμορφo προάστιο του Darley Abbey. Ε, περπατα-περπατα, διψάσαμε πάλι! Έτσι μπήκαμε σε μία πολύ γραφική pub με την ονομασία The Abbey.

Ο χώρος δεν έχει μόνο το όνομα μα και τη χάρη - και διαθέτει επίσης ιστορικό παρελθόν. Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, υπήρξε μοναστήρι! Το εσωτερικό πολύ όμορφο, το σέρβις μέτριο, η μπύρα (βασικά επιλογές από Samuel Smith's) φρέσκια. Τιμήσαμε Extra stout (καλή) και Taddy porter (εξαιρετική, σταθερή αξία) της ζυθοποιίας από το Tadcaster.

Δείτε τις φανταστικές επιγραφές στις τουαλέτες! Είναι να μην τραβήξω φωτογραφία? Τρία ολόκληρα λεπτά περίμενα υπομονετικά να σταματήσουν οι κατουρλήδες να ανοιγοκλείνουν τις πόρτες!

Αυτά για την ώρα από το Νησί (της υγρασίας και του ψοφόκρυου). Τα ξαναλέμε σύντομα. Παρεπιπτόντως, σας βρήκα ένα φανταστικό φωτογραφικό αφιέρωμα για το Β' ΠΠ! Κάντε μία χάρη στον εαυτό σας και δείτε το σιγα-σιγα. Το καλύτερο? Έχει μονάχα 20 μέρη!!

Καλό σας σου-κου, και καλώς σας ξαναβρήκαμε!

Υ.Γ: Αναφέραμε τί δισκάρα έβγαλαν πάλι οι Machine Head? Όσοι εξακολουθείτε να μην πιστεύετε, ακούστε αυτό στο δυνατό...

Περού!

2011-10-02T17:59:00.034+03:00

Όταν σε καλούν κάπου πρέπει να πηγαίνεις. Ιδίως όταν σε καλεί το πρόσωπο και αυτό το κάπου δεν είναι αυτό που λέμε προορισμός Σ/Κ.

Το πρόγραμμα ήταν σχεδιασμένο μέρα με τη μέρα ή καλύτερα ώρα με ώρα αφού ταξίδι χαράματα και άφιξη πρωί είναι ό,τι καύτερο για να μη χαραμίζεις ούτε δευτ/πτο.

Το ταξίδι δυστυχώς μεγάλο. Από Μαδρίτη απευθείας 12 ώρες... Το καλό είναι ότι τα αεροπλάνα με βάζουν οι εταιρείες για υπερατλαντικά έχουν και καθίσματα με ατομική τηλεόραση (ταινίες κατ'επιλογή κτλ) οπότε δε λιώνεις... Προσωπικά βέβαια έριξα κάτι ύπνους και στην ουσία κατάλαβα μόνο 4 ώρες ταξίδι...

Προσγείωση λοιπόν και ευτυχώς το Χόρχε Τσάβες είναι σύγχρονο αεροδρόμιο... Με όλα τα καλά αλλά και τα κακά δηλ. ατελείωτους ελέγχους ασφαλείας λες και έρχομαι να ανατινάξω τι χώρα ένα πράγμα. Φυσικά περιλαμβάνεται και συμπλήρωση κάρτας μετανάστευσης (μόνο σε χώρες Λατινικής Αμερικής ισχύει αυτό το βάσανο όπως μου είπαν) όπου ο μπατσοφύλακας αφού μπερδεύτηκε αρκετά προσπαθώντας να προφέρει ελληνικό επώνυμο με έστειλε στην ευχή της Παναγίας...
Ο δρόμος από αεροδρόμιο προς το κέντρο δε θα ενθουσιάσει για τα αξιοθέατα του αλλά είναι μια πρώτη εντύπωση... Κάτι από λεωφόρο Καβάλας μου θύμισε. Μετά λοιπόν από ένα 30λεπτο ταξιδάκι έφτασα στο παραθαλάσσιο προάστιο της Μιραφλόρες όπου φιλόξενοι άνθρωποι θα παρείχαν στην αγιότητα μου στέγη και κλίνη. Η θέα στον ωκεανό απίστευτη. Ιδιώς όταν ο γειτονικός λόφος σκεπαζόταν από ομίχλη, το τοπίο δε θύμιζε σε τίποτα κάτι που έχω δει στη Ευρώπη. Στη θάλασσα αν και χειμώνας και χαράματα οι σχολές σέρφιν δουλεύουν κανονικά.

Λίγα λόγια για τη Λίμα. Μεγάλη πόλη με ένα κέντρο που θέλει να μοιάσει σε αμερικανική μεγαλούπολη δηλ. ουρανοξύτες, malls, σικ καφετέριες και εστιατόρια, μεγάλοι και άνετοι δρόμοι. Φυσικά δε λοίπουν και παθογένειες αναπτυσσόμενων χωρών όπως οδηγοί δολοφόνοι, φτώχια στους δρόμους (καμία σχέση όμως με Ινδία, Αίγυπτο και λοιπά αφού στα ακριβά και δημοφιλή προάστια ούτε θα σου κολήσουν και κέρματα ούτε παίζει να σε κλέψουν στο ξέμπαρκο) αλλά και ανοργανωσιά... Από κει και πέρα υπάρχουν και φαβέλες λίγο έξω που όμως κανένας ξένος δεν υπάρχει περίπτωση να πατήσει αλλά και στο ιστορικό κέντρο, που πρόσφατα αυξήθηκε η αστυνόμευση όπως μου είπαν, δεν πας μόνος...

Το πρόγραμμα μετά έλεγε Μάτσου Πίτσου και παραμονή στο Κούσκο, την πρωτεύουσα των Ίνκας. Πραγματική περιπέτεια. Να είσαι ο μοναδικός Έλληνας της περιφέρειας παλεύεται αλλά όλοι οι υπόλοιποι της παρέας να είναι ισπανόφωνοι και τα αγγλικά τους να μην είναι αυτό που λέμε στρέιτ φρομ Λόντον ... εντάξει θέλει μια προσπάθεια ή με άλλα λόγια ΜΑΘΕ ΙΣΠΑΝΙΚΑ.

Λόγω του υψομέτρου οι ντόπιοι συνιστούν τσάι από φύλλα κόκας. Ναι το γνωστό αλλά καμία σχέση με τη σκόνη. Προσωπικά δε με οφέλησε και πολύ αφού δυο-τρεις ώρες από την προσγείωση ήμουν χάλια. Ευτυχώς υπάρχουν και κλασσικά φαρμακεία. Ούτε κατάλαβα τι είχαν τα χάπια αλλά την επόμενη μέρα ήμουν περδίκι...
Το Κούσκο βέβαια ως ένα από τα πιο ιστορικά μέρη στο Περού είναι τουριστικό μέρος οπότε τουλάχιστον οι αγγλόφωνοι ξεναγοί και ιδιοκτήτες καταστημάτων είναι πολλοί. Μέχρι και γυράδικο βρήκα αλλά όχι ελληνικό φυσικά. Απλά ο ιδιοκτήτης ήξερε ότι gyros και doner έχουν πέραση στους Ευρωπαίους τουρίστες...

Τα μέρη εντυπωσιακά και τα ιστορικά μνημεία το ίδιο. όλες ξεναγήσεις χωρίζονται σε τρεις μέρες. Πρώτη είναι η ξενάγηση της πόλης με κύριο σημείο το ιερό περίβολο με το ναό του Ήλιου και τα άλλα ιερά κτίσμα ή ότι έχει απομείνει από αυτά αφού οι Ισπανοί έχτισαν καθολική Μονή επάνω στα θεμέλια... Δεύτερη μέρα η ξενάγηση γίνεται στις γύρω ιερές πόλεις όπου έμαθα ότι οι φίλοι μας οι Ίνκας τη γούσταραν την ανθρωποθυσία αρκετά και την τρίτη μέρα τρενάκι από Ογιανταϊτάμπο για το μικρό χωριό στους πρόποδες του Μάτσου Πίτσου. Η διαδικασία είναι ως εξής: Ξυπνάς κατά τις έξη και παίρνεις λεωφορειάκι (άνετότατο) και σε ανεβάζει στην είσοδο. Είκοσι λεπτά κάνει να φτάσει αλλά είναι καλό να είσαι νωρίς. Μία η ώρα πρέπει να έχεις τελειώσει γιατί μετά λόγω του τροπικού κλίματος αρχίζει δυνατή βροχή και δεν είναι το καλυτερο μέρος για να βρίσκεσαι... Γενικά το βουνό θέλει πολύ περπάτημα. Αυτό σημαίνει καλές αντοχές αλλά και σταθερό ρυθμό γιατί το υψόμετρο είναι επικίνδυνο. Η ιστορία του μέρους εντυπωσιακή αλλά αυτό που κάνει εντύπωση είναι ότι ποτέ δεν καταλήφθηκε από τους Ισπανούς. Ίσως γιατί κανένας ίνκας δεν αποκάλυψε την τοποθεσία του. Βρέθηκε από έναν Αμερικάνό καθηγητή το 1911 αν και φήμες λένε ότι είχαν ήδη επισκεφτεί το μέρος Περουβιανοί καθηγητές αλλά no money no honey. Η φωτογραφική μαρτύρησε...

Ο τύπος μου χάλασε την τέλεια φωτογραφία την τελευταία στιγμή...

Ο Ναός της Αστραπής στο πεδίο όπου έγινε η πιο σημαντική μάχη των Ίνκας με τους κατακτητές.
Η κεντρική πλατεία του Cuzco με τον καθεδρικό στο κέντρο. Ο πρώτος ναός που έχτισαν οι Ισπανοί στο Περού. Φουλ στο χρυσάφι μέσα.
Και φυσικά εγευτήκαμεν cuy. Το τοπικό έδεσμα - ινδικό χοιρίδιο στα κάρβουνα.

Μετά από σύντομη επιστροφή στη Λίμα ήρθε η ώρα για Μάνκορα (Mancora)!!! Η παραλία που έχει πάντα καλοκαίρι, κέντρο για σέρφερς και μοναχούς που αναζητούν κοκταίηλς και καθαρά νερά...
Μετά από προσγείωση σε ένα μέτριο αεροδρόμιο και στριμωγμένος σε ένα βαν με άλλα 8 άτομα(!!) για ένα ταξίδι 4 ωρών μέσα στην έρημο ξεπρόβαλλε η θάλασσα και δε μπόρεσα να κρατηθώ! Θάλαττα Θάλαττα!!! Και νασου τα μαγαζάκια με τα τουριστά είδη, εξοπλισμό για σέρφ και φυσικά φαγάδικα με άφθονο σεβίτσε...
Εντελώς χίππικη κατάσταση και το ξενοδοχείο που διαλέξαμε μέσα στο κλίμα. Αιώρες παντού, δωμάτια και τοίχοι από μπαμπού αλλά όλα καθαρά και τέλεια και φυσικά ασύρματο ίντερνετ που πέταγε. Ενδεικτική τιμή 30 ευρώ η μέρα με πρωινό από χυμό φρέσκο μπανανας ή μαγκο φρουτοσαλάτα, αυγά, καφές και ποτάκι μετά για χαλάρωμα... Οι ντόπιοι το ίδιο χαλαροί όπως ο τόπος τους. Για μία μέρα μετακινηθήκαμε και σε μια άλλη παραλία με το όνομα Punta Sal . Κάπως έτσι πρέπει να είναι ο παράδεισος...

Punta Sal...
Καταπληκτικότατο σεβίτσε σερβιριμένο στην παραλία. Με φιλέτο γλώσσας... σλουρπ...
Ανετότατο...

Έπρεπε να ασκηθεί βία για να μπω πάλι στο αεροπλάνο της επιστροφής...
Αλλά πριν φύγω έπρεπε να δω και κάτι ακόμα...

Μια τελευταία (νόμιζα) εκδρομούλα πριν φύγω για να δω την Ica και το Paracas την άξιζα. Η μεν Ica για τους αμμόλοφους και την έρημα της που έμοιζε με Σαχάρα αλλά και τον αρχαίο πολιτισμό της και το Paracas για την φοβερή θαλάσσια ζωή του. Το σύστημα είχε οργανωθεί ως εξής: ταχύπλοα σε παίρνουν από την ακτή κατά την επτά το πρώι και αφού φοράς το σωσιβιάκι σου πάν για τα κοντινά βραχώδη νησιά όπου θαλάσσιοι λέοντες πουλιά και καμιά φάλαινα αν είσαι τυχερός κάνουν πάρτι. Στη διαδρομή βλέπεις και το Candelabra. Εγώ φάλαινες είδα στη Μάνκορα δε μπορώ να πω ότι αποφοητεύθηκα που δε με υποδέχτηκαν αλλά από τα υπόλοιπα δεν έχω παράπονο...Λεπτομέρεια: στην ακτή υπήρχε βίλλα χτισμένη σε ύφος ελληνικο νησιώτικο και στη είσοδο επιγραφή "Κόκκινος Πύργος"...

Και στηνεπιστροφή για Λίμα μου έκατσε... Lunahuana

Κανα τριωράκι από τη Λίμα με το αυτοκίνητο αν και το είχαμε προγραμματήσει για δύωρο με αποτέλεσμα να φτάσουμε κατά τα μεσάνυχτα, μετά από οδήγηση σε αυτοκινητόδρομους, στενά δρομάκια, στρογιλίκια σε βουνά και χωματόδρομους χωρίς σήμανση... Σε κάποιο σημείο χαθήκαμε κιόλας σταματήσαμε στη μέση του πουθενά να ρωτήσουμε προς τα πού κάποιους που έκαναν ωτοστόπ (στο Χάρο??) και δόξα τον Ύψιστο φτάσαμε κατά τα μεσάνυχτα στο χωριό που θύμιζε κάτι από Αράχωβα... Που να ζητάς τώρα όμως ζεστή σοκολάτα...
Το πρώτο ξενοδοχείο μας απέρριψε... Το δεύτερο δε μπορούσε. Αφού άφησα πράγματα βγήκα να δω τη θέα και λοιπόν όλο το χωριό ήταν χτισμένο στην όχθη ενός ορμητικού ποταμού και όλη η περιοχή είχε να κάνει με extreme sports... Το είχα ακούσει αλλά έκανα πως δεν καταλάβαινα.

Την επόμενη μέρα σκίσαμε το ποτάμι... Ορμή και ταχύτητα φοβερή. Τί να μας πουν οι βαρκάδες στο Λάιντεν... Ευτυχώς δεν τουμπάραμε (επιδέξιες κινήσεις μου φυσικά το πρόφτασαν)... Στα υπόλοιπα εξτρήμ δεν ακολούθησα... έχουμε και ένα θεματάκι με τα ύψη...

Επόμενη μέρα επιστροφή, φαγητό του σκασμού γιατί με περίμενε ταξίδι, πικρός αποχαιρετισμός και πτήση για το τρισάθλιο Μπαράχας (Μαδρίτη).
Θα ξαναγυρίσω συντόμως. Άφραγκος ή μη (πρώτα ο Θεός).

Ένας χρόνος στην Ολλανδία

2011-09-27T12:36:00.008+03:00

Πέρυσι τέτοιες μέρες ήταν που ο Στύλος τα μάζεψε και ξεκίνησε για την πατρίδα της "πράσινης" και της άμστελ για να μυηθεί στα μυστικά των φόρων και των τελών που οι Ολλανδοί καλά κατέχουν.

Χωρις να ξέρω λεξη ολλανδική έφτασα από το αεροδρόμιο στο Άμστερνταμ μέχρι το Λάιντεν -την κωμόπολη που έμεινα- ανετότατα. Έχοντας ταξιδέψει με τρένα στις περισσότερες δυτικές χώρες πλην Σκανδιναβίας, οι Ολλανδοί δίνουν το παράδειγμα. Σύγχρονα τρένα, ακρίβεια (όχι πάντα βέβαια γιατί εκεί προς τα Χριστούγεννα που χιονίζει κιόλας στο Αμστ γίνεται χαμός) και οργανωση δηλ. δεν υπήρχε περίπτωση να χαθεις και να τρέχεις. Σταντ με πληροφορίες παντού και απλά έκανες μια ερώτηση στον υπάλληλο και είχες τυπωμένο το δρομολόγιο, πού θα αλλάξεις τρένο και σε ποιά πλατφόρμα. Γενικά οι Ολλανδοί είναι καλοί στα αγγλικά αν και όχι πάντα πολύ ευγενικοί.

Κεφάλαιο ποδήλατο

Σαν τις μύγες ποδήλατα ΠΑΝΤΟΥ. Πάρκιν ποδηλάτων επίσης παντού. Γέροι, νέοι και παιδιά στο πετάλι... Δεν το απέφυγα. Αποχωρών συνάφελφος μου το πρόσφερε και βρέθηκα από τη πρώτη εβδομάδα με ποδήλατο. Άντε να θυμάσαι τώρα τι έκανες πριν 20 περίπου χρόνια. Τελικά δεν ήταν δύσκολο.
Τεσπά το θέμα είναι ότι βολεύει αφάνταστα. Οι διαδρομές είναι σχετικά μικρές για να παρεις λεωφορείο άσε που έχουν και πολλούς πεζόδρομους αλλά μεγάλες για να περπατάς κάθε μέρα. Με ένα συνδυασμό λοιπόν ποδήλατο-τρένο τη βγάζεις άνετα και ξεκούραστα.

Τώρα υπάρχουν και οι τρελοί. Στους Ολλανδούς γενικά αρέσει να κάνουν εκδρομές το σουκου με τα ποδήλατα οικογενειακώς. Εκεί χρειάζεται αντοχή και εκπαίδευση. Δεν είναι δυνατόν ένας "τουρίστας" να κρατήσει ίδιο ρυθμό με κάποιον που χρησομοποιεί το πετάλι από τριών χρονών.... Ναι ναι τριών χρονών... Ακόμα και τα μωρά τα μεταφέρουν με το ποδήλατο... Προσωπικά το βρηκα πολύ επικίνδυνο αλλά αυτοι ξέρουν καλύτερα...

Τώρα και κάποιες συμβουλές για όποιον σκέφτεται να επισκεφτεί τα μέρη: Μη αγαράσεις ποδήλατο αμέσως!! ΜΗ ΜΗ ΜΗ! Εκεί προς το φθινόπωρο δε βρίσκεις σαράβαλο για κάτω από 70 και το καλοκαίρι φοιτητές που φεύγουν τα δίνουν με 30 ευρώ. Οπότε πήγαινε λίγο νωρίς και ψάξε στις αγγελίες που υπάρχουν στις εστίες. ΔΕ ΘΑ ΒΡΕΙΣ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΤΙΜΕΣ. Εγγυημένο.Τώρα αν θες σκελετό από ανθρακωνίαμα και 21 ταχύτητες και φυσικά να γυαλίζει πιστεύω ότι είσαι συνειδητοποιημένος... Μεγάλη πέραση έχουν και τα σπαστά (folding) ποδήλατα. Το βάζεις στην τσάντα του και το πας παντού χωρίς να χρειάζεται να το δέσεις κάπου και να διακινδυνεύσεις.

Εμένα δυστυχώς μου το έκλεψαν.. ή για ην ακρίβεια το κανιβάλησαν το ποδηλατάκι... Το άφησα έξω για δύο ωρίτσες γιατί βαριόμουν να το βάλλω στο υπόγειο της εστίας (ειδικό πάρκιν που λέγαμε) και το βρηκα με μια ρόδα λιγότερη και ταχύτητες φρένα βγαλμένα... Μαλακίες γίνονται... Μπορεί σε αυτή τη χώρα να μη φοβάσαι να αφήσεις το αυτοκίνητο ξεκλείδωτο με τον υπολογιστή μέσα σε δημόσια θέα αλλά μόνο τα ποδήλατα κινδυνεύουν...

Καθημερινά έξοδα... χμμμμμμ

Λοιπόν οποισδήποτε έχει συνθήσει σε τιμές Ελλάδας τίποτα δε θα του φανεί περίεργο. Αντιθέτως όταν ο ανταγωνισμός δουλεύει θαύματα μπορούν να συμβούν όπως πίτσα ντόμινος (δηλ. την τρως και ζεις) 3 ευρώ... Όσον αφορά ενοίκια 500ρικο για επιπλωμένο στούντιο δεν το λες ακριβό ιδίως όταν οι αποστάσεις είναι κοντινές και δε χρειάζεται να διασχίσεις όλη την πόλη όπως κάνουν εκεί στο νησί (ονόματα δε λέμε υπολήψεις δε θίγουμε στο ιερό τούτο μπλογκ, έτσι τέκνο μου;).

Άριστη εμπειρία δε μπορώ να πω... Είχε μια θετική αύρα αυτή η χώρα και αν και η πόλη ήταν μικρή και ήσυχη κανείς δε θα μείνει παραπονεμένος από γνωρισμίες και πάρτυ... Για τον ντόπιο πληθυσμό μόνο ένα σχόλιο. Αν είσαι άντρας και σου αρέσουν οι γυναίκες που είναι ψηλές, ξανθιές με μεγάλα στήθη και γυμνασμένο πωπό (βλ.ποδήλατο) είσαι καλά... Αν είσαι γυναίκα πάλι καλά θα περάσεις γιατί υπάρχουν πολλοί Έλληνες τριγύρω (χο χο χο).

Ο χρόνος λοιπόν πέρασε ήρθε το τέλος Αυγούστου και ο Στύλος θέλοντας να συνεχίσει τις διακοπές του βρήκε νέο προορισμό: ΠΕΡΟΥ!!!!! (to be continued...).

Bonnes vacances!

2011-07-30T15:08:00.000+03:00

Σήμερα ο Στύλος μπαίνει σε mode διακοπών - ο Δόκιμος πάλι όχι, αλλά αυτό είναι μία άλλη ιστορία! Απολαύστε τη ραστώνη του καλοκαιριού και προσοχή σε αχινούς, νερόφιδα και μπάμπουρες! Όσοι ξεμείνατε σε πόλεις σαν και του λόγου μου, υπομονή! Ο Αύγουστος έμεινε...

Ευκαιρία επίσης να κάνετε κι εκείνη την εκκαθάριση στα ντουλάπια / συρτάρια που λέγατε... Μαζί με τα άχρηστα, κάντε μία εκκαθάριση και στο μυαλό σας και πετάξτε όλες τις αχρείαστες σκέψεις που σας προβληματίζουν τόσο καιρό. Οι διακοπές είναι σύντομες για να τρώγεστε με τα ρούχα σας!

Σας ασπάζομαι κι ο Κύριος μεθ' υμών!

Υ.Γ: Δάσκαλε, καλό ταξίδι! Είμαι σίγουρος ότι θα περάσεις υπέροχα στη χώρα του Atahualpa!

Η εκκλησία που έγινε βιβλιοθήκη!

2011-07-23T19:57:00.002+03:00

Σε συνέχεια του παλαιότερου ποστ ''Η εκκλησία που έγινε σπίτι!'', σήμερα που είναι άγιο Σάββατο σας έχουμε την εκκλησία που έγινε βιβλιοθήκη! Το όνομα αυτής;

Selexyz Dominicanen

Η καταπληκτική και πανάγια βιβλιοθήκη βρίσκεται στο Maastricht της Ολλανδίας, και στεγάζεται σε μία γοτθική εκκλησία του 13ου αιώνα (μέρος κατεστραμμένης μονής Δομηνικανών) η οποία μέχρι το 2007 χρησιμοποιείτο δια τη φύλαξη ποδηλάτων! Ναι, οι Ολλανδοί δεν είναι και πολύ θρήσκοι... Πλέον ο χώρος έχει ανακαινιστεί πλήρως, συμπεριλαμβανομένου μεγάλου τμήματος των πανέμορφων τοιχογραφίων που έχουν αναστηλωθεί. Απλά θαυμάστε:

Κανείς στις πληροφορίες του πάνω ορόφου. Μάλλον είναι η ώρα της Λειτουργίας (τί έγραψα πάλι...)

Φυσικά, ως μία μοντέρνα βιβλιοθήκη που σέβεται τον εαυτό της και τους επισκέπτες της, έχει φροντίσει και για την ύπαρξη καφετέριας - αμ πώς; Ο ιερότερος χώρος του - πρώην - ναού έχει εξοπλιστεί καταλλήλως και στο κέντρο φιγουράρει, τί άλλο, η αγία τράπεζα!

''Εν αρχή ην ο Λόγος, και ο Λόγος ην προς τον Θεόν, και Θεός ην ο Λόγος''. Ε, μετά ο λόγος περάστηκε σε σελίδες, οι σελίδες έγιναν βιβλία, και για τα βιβλία χτίστηκαν βιβλιοθήκες. Ποιό άλλο μέρος στον πλανήτη μπορεί να συνδυάσει καλύτερα τη φύλαξη και διάδωση του Λόγου του Κυρίου;
Δάσκαλε, κάνε και μία προσευχή καθώς χαζεύεις στα ράφια!

Πηγή εδώ

Κύπρος, 20 Ιουλίου 1974 - 2011

2011-07-20T15:23:00.001+03:00

Κανένας δεν ξεχνά, τίποτα δεν ξεχνιέται.

Ο χάρτης της πολύπαθης νήσου είναι ακόμα μοιρασμένος στη μέση. 37 χρόνια συμπληρώθηκαν σήμερα από την τουρκική εισβολή κι όμως σχεδόν τίποτα δεν έχει αλλάξει. Άκαρπες οι συνομιλίες για λύση, παρά τις τόσες υποσχέσεις των ισχυρών κυβερνήσεων να προστατεύσουν το δίκαιο, παρά την ελπίδα για άσκηση πίεσης από την ΕΕ, στην οικογένεια της οποίας εντάχθηκε η Κύπρος το 2004. Η μοίρα των μικρών κρατών είναι αυτή τελικά;

Η Λευκωσία είναι το μοναδικό μέρος υπο κατοχή στην Ευρώπη, και η μοναδική διαιρεμένη πρωτεύουσα στον κόσμο. Η ''πράσινη γραμμή'' υπενθυμίζει σε όλους την τραγικότητα του προβλήματος μα και την αδυναμία να εφαρμοστούν οι κανόνες διεθνούς δικαίου - να μπουν στην άκρη δηλαδή τα συμφέροντα και να γίνει πράξη το αυτονόητο! Για να περάσεις στην κατεχόμενη περιοχή πρέπει να δείξεις ταυτότητα ή διαβατήριο, αναγνωρίζοντας έτσι έμμεσα την ξεχωριστή κρατική οντότητα του ψευδοκράτους.

Μπορείτε να παρακολουθήσετε ένα σχετικό παλαιότερο ντοκιμαντέρ του καναλιού της Βουλής για τα γεγονότα του 1974 παρακάτω. Μπορεί να μην εμφανίζονται όλες οι πτυχές του προβλήματος αλλά δίνονται πολλές πληροφορίες και παρουσιάζεται πλούσιο αρχειακό υλικό. Αξίζει να δείτε και τα δέκα μέρη του ντοκιμαντέρ, τα οποία μπορείτε να βρείτε ακολουθώντας το σύνδεσμο στο YouTube

Ο παπάς του Pale Rider (1985)

2011-07-19T04:12:00.002+03:00

Μία ακόμη προσφορά του Στύλου στους αναγνώστες του. Για τους λάτρεις των γουέστερν και του Κλίντ το σημερινό.

Καλιφόρνια, 1850. Ο νόμος του ισχυρού βασιλεύει στην Άγρια Δύση και ο πυρετός του χρυσού καλά κρατεί. Μία μικρή ομάδα οικογενειών που ψάχνει για χρυσάφι τρομοκρατείται από μία εταιρία εξόρυξης που προσπαθεί με τη βία να τους διώξει για να εκμεταλλευτεί τα πλούσια κοιτάσματα που υπάρχουν στη γη τους. Όλα όμως αλλάζουν όταν ένας μυστηριώδης παπάς καταφτάνει και παίρνει το μέρος τους...

Ο Κλίντ πάλι κάνει το θαύμα του. Απλό πλην τίμιο σενάριο, καλές ερμηνείες, πρωταγωνιστής γεμάτος μυστήριο, γρήγορα πιστόλια, όμορφα τοπία συνθέτουν ένα καλογυρισμένο γουέστερν που κρατά σε ενδιαφέρον το θεατή. Μπορεί η δράση να μην είναι έντονη και σε 1-2 σημεία η ταινία να κάνει μινι κοιλιά αλλά σίγουρα δεν απογοητεύει. Ας απουσιάζει η μουσική επένδυση του Μορικόνε και οι περίφημες ατάκες του Blondie. Ας μην εμφανίζονται οι πανούργες φάτσες του Λη Βαν Κληφ και του Βολοντέ. Το Pale Rider φυσικά και δεν είναι του επιπέδου Για μία χούφτα δολλάρια, Για λίγα δολλάρια ακόμη, Ο καλός, ο κακός κι ο άσχημος, Κάποτε στη Δύση, αλλά η κληρονομιά του μέγα Sergio Leone είναι παραπάνω από εμφανής. Ο καλύτερος μαθητής του προσθέτει εδώ μερικά ακόμα από τα στοιχεία που θα παντρέψει ιδανικά στο αριστούργημά του λίγα χρόνια αργότερα. Η ώρα δεν έχει έρθει ακόμα...

Σημ: Για να δείτε την ταινία, πατάτε το κουμπί ''watch as free user'' στο κάτω μέρος της οθόνης, μετά κλείνετε το διαφημιστικό παράθυρο και πατάτε ''start video now''. Καλή απόλαυση!

Σνίτσελ με Paulaner weiss kristal

2011-07-11T17:17:00.002+03:00

Για κάποιον που του αρέσει η μαγειρική, δεν υπάρχει καλύτερο πράγμα από το να δοκιμάζει πράγματα στην κουζίνα με τοπικά υλικά! Κατά τη διάρκεια της μεγάλης ιεραποστολής στη Γερμανία τους προηγούμενους μήνες, ο Δόκιμος πειραματίστηκε αρκετές φορές αλλά καμία προσπάθεια δεν έφτασε την τελειότητα της συνταγής που θα παρουσιάσουμε σήμερα! Με υπερηφάνεια λοιπόν σας κοτσάρουμε την απόδειξη για το μπυρο-σνίτσελ γαλοπούλας που έκλεψε την παράσταση στο τραπέζι μας!

Βier schnitzel του Δόκιμου

Θα χρειαστείτε:
- 2 φιλέτα γαλοπούλας (ή χοιρινά αν προτιμάτε). Στη δικιά μας περίπτωση, αγοράζαμε κρέας από το γερμανό χασάπη της γειτονιάς (ένα 50άρη που ήταν τύφλα απ' το πρωί και λάτρευε το Μιχάλη το Μπάλακ - οκ, κανείς δεν είναι τέλειος!)
- 4 μπουκάλια μπύρα, μάρκα ό,τι γουστάρετε αλλά μια και μιλάμε για σνίτσελ πάρτε κάτι γερμανικό
- λίγη καυτερή μουστάρδα (εμείς βάλαμε αυτή τη φοβερή)
- τριμμένη φρυγανιά για το κουρκούτι (πλέον μπορείτε να βρείτε έτοιμη σε σακουλάκι)
- ένα αυγό για να κολλήσει το κουρκούτι (το αυγό να είναι free range παρακαλώ!)
- αλάτι, πιπέρι, πάπρικα (το τελευταίο αν δεν σας αρέσει δεν είναι απαραίτητο)
- ελαιόλαδο για το τηγάνισμα

Ανοίξτε την πρώτη μπύρα, ρίξτε το 1/3 της φιάλης σε ένα μπολ, προσθέστε τη μουστάρδα, ανακατέψτε να γίνει ομοιόμορφο το μείγμα και βάλτε τα φιλέτα να μαριναριστούν για κανα 2ωρο στο ψυγείο. Πιείτε την υπόλοιπη μπύρα, ανοίξτε αν θέλετε ακόμη 1-2 μπουκάλια, ακούστε τίποτα τέτοιο και χαλαρώστε... Αφού περάσει το 2ωρο, πηγαίνετε πάλι στην κουζίνα. Τοποθετείστε ένα τηγάνι που έχετε βάλει λίγο λαδάκι σε μέτρια φωτιά. Βγάλτε τα φιλέτα απ' το ψυγείο, κρατήστε τα λίγο ψηλά να στραγγίξουν το πολύ ζουμί και αλατοπιπερώστε. Κατόπιν, σπάστε ένα αυγό μέσα σε ένα πιάτο σούπας και χτυπήστε το. Ρίξτε αρκετή τριμμένη φρυγανιά σε ένα ξέβαθο πιάτο. Πάρτε το πρώτο φιλέτο, βουτήξτε το πρώτα στο αυγοπιάτο, μετά στο πιάτο με τη φρυγανιά -και από τις δύο μεριές- και κατευθείαν στο τηγάνι. Κάντε το ίδιο και για το δεύτερο. Όταν ψιλοροδίσει η μία μεριά, γυρίστε τα φιλέτα και από την άλλη. Λίγο προτού είναι έτοιμα, πασπαλίστε με πάπρικα και θα με θυμηθείτε!

Μπορείτε να σερβίρετε με σαλάτα, με πατάτες, με ρύζι ή όποιο συνδυασμό θέλετε. Για να έχετε όμως το ολοκληρωμένο πακέτο, ανοίξτε και την τελευταία μπύρα και απολαύστε! Εμείς συνοδέψαμε με Paulaner weiss kristal, μία σταρένια δηλαδή που έχει φιλτραριστεί και δεν έχει θολό παρουσιαστικό.

Περισσότερα για τη μπύρα μπορείτε να διαβάσετε εδώ! Prost!

Αφιέρωμα στα 80s, μέρος έκτο

2011-07-07T23:05:00.000+03:00

Το μεγάλο αφιέρωμα του Στύλου στη θρυλική δεκαετία των 80s συνεχίζεται μετά από παύση μηνών, oh yeah (με τη χροιά της φωνής του αλανιάρη Wyndorf)! Για τους αδερφούς αναγνώστες και αναγνώστριες που επιθυμούν να ξαναθυμηθούν (ντροπή σε όσους ξέχασαν αλλά τεσπα) μα και τους καινούργιους αναγνώστες που δεν έχουν πάρει πρέφα, ουρίστε τα λινκίδια:

πρώτο λινκίδι για τα αγαπημένα κόμικ
δεύτερο λινκίδι για τις καλτ διαφημίσεις
τρίτο λινκίδι για τα τρελά παιχνίδια
τέταρτο λινκίδι για τα παιδικά προγράμματα
πέμπτο λινκίδι για τις τηλεοπτικές σειρές

Σήμερα θα το παίξουμε ''μουσικά'', με αθάνατους ύμνους οι οποίοι ακούγονται φρέσκοι ακόμα και σήμερα! Για να μην σπάσουμε τον κανόνα του αφιερώματος που δεν θέλει το κάθε μέρος του να υπερβαίνει τα 8 σημεία άξια αναφοράς, η λίστα μας θα έχει ροκ απόχρωση και μόνο. Αυτό σημαίνει ότι ύμνοι ποπ και ντίσκο δυστυχώς απουσιάζουν... Ωστόσο, μπορείτε να προσθέσετε τις δικές σας προτάσεις στα σχόλια - όποιες κι αν είναι αυτές! Πάμε λοιπόν μία μουσική βόλτα πίσω στο χρόνο...

1. Joan Jett - I Love Rock And Roll

2. Clash - London Calling

3. Guns n' Roses - Welcome To The Jungle

4. AC/DC - Back In Black

5. Mötley Crüe - Dr Feelgood

6. Def Leppard - Pour Some Sugar On Me

7. Aerosmith - What It Takes

8. Van Halen - Jump

Bonus: Journey - Don't Stop Believing (δεν κρατηθήκαμε)

Extra Bonus: Bon Jovi - Livin' On A Prayer (δεν κρατηθήκαμε και πάλι...)

Ο τσογλαναράς του αύριο...

2011-07-04T14:54:00.000+03:00

... φαίνεται από μικρός! Θαυμάστε την χαιρεκακία του πιτσιρικά, με ύφος Βελζεβούλ! Κοροιδεύει το φουκαριάρικο κοριτσάκι που κλαίει και πονάει επειδή του κάνουν εμβόλιο. Αυτουνού μάλλον ακόμα να έρθει η σειρά του...

Βρε διαόλι του νηπιαγωγείου, έτσι θα εντυπωσιάσεις την καστανούλα της τάξης? Το μέλλον σου πάντως ως αδίστακτος CEO προβλέπεται λαμπρό...

Ψεκάσου και πίστεψε στο Θεό!

2011-07-02T19:20:00.000+03:00

Ναι, και όμως υπάρχει! Και πωλείται στο ιντερνέτι, σε πολυκαταστήματα, ενημερωμένα φαρμακεία και επιλεγμένα ξωκλήσια. Ξεχάστε τα κατηχητικά (αδερφή που δίνει ρέστα), τις συγκεντρώσεις πιστών με αναμμένα κεριά στο προαύλιο του ναού (Jesus saves), τους εμπνευσμένους ιεροκήρυκες (ενίοτε καλλίφωνους), τους παθιασμένους λόγους των φωτισμένων ιερέων στον άμβωνα (Jesus saves no2), τις νουθεσίες της θεοσεβούμενης γιαγιάς με αποσπάσματα της Βίβλου που αποτελούν οδηγό ζωής (παρεξηγημένο παράδειγμα), και τα θαύματα που έχουν ζήσει φίλοι και γνωστοί. Ξεχάστε ό,τι ξέρετε και απλά... ψεκαστείτε!

Το παραπάνω μαραφέτι σας κάνει να πιστέψετε στον Κύριο - στη στιγμή! Μεταφράζω για τους μη αγγλομαθείς:

''Πιστέψτε στο Θεό στιγμιαία. Παραδοθείτε σε μία ανώτερη δύναμη και δεν θα νιώσετε μόνοι ποτέ ξανά! Στοματικό σπρέι με άρωμα μέντας που ενισχύει την πίστη'' (WTF???)

Και με μικροτέρη γραμματοσειρά ακριβώς κάτω από το προιόν διαβάζουμε:

''Έχετε ποτέ αναρωτηθεί ότι μπορεί να υπάρχει μία μυστηριώδης δύναμη έτοιμη να καθοδηγήσει τη ζωή σας και να σας λούσει με προστατευτική ενέργεια αγάπης;''

Ε, λοιπόν, ποτέ δεν περίμενα ότι η ιδέα της θείας χάριτος θα ξεφτιλιζόταν τόσο χύμα με ένα προιόν τηλεμάρκετινγκ! Ένα δόγμα που αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο της χριστιανικής θρησκείας, που για χάρη του έχει πεθάνει κόσμος και κοσμάκης στο παρελθόν, και που ακόμα αποτελεί θέμα διαφωνίας ανάμεσα σε θεολόγους, να πουλιέται σε συσκευασίες με επιγραφές που απευθύνονται σε 12άχρονα. Μετά, μετά κλαυθμών και οδυρμών οι αρμόδιοι παραπονιούνται που δεν πατάει κανείς στη λειτουργία...

Overloaded σε όλο τον πλανήτη

2011-06-25T12:27:00.002+03:00

Βάλε τα πράγματα και καβάλα το μηχανάκι - προσέξτε ειδικά την τέταρτη φωτο με τα γουρούνια!

Σχολικό-καρότσα-κάνε-πετάλι-επειδή-αργήσαμε

Μπατσικό-ντάτσουν

Βουκολικές σκηνές στον αυτοκινητόδρομο...

Βάλε κι άλλα στο αμάξι, χωράει...

Τώρα βάλε κι άλλα στο φορτηγό

Μέσα Μαζικής Μεταφοράς - προσέξτε βλέμμα οδηγού στην τρίτη φωτο: ''έτσι και ανέβει ακόμα ένα κ%λόπαιδο, θα σας σφάξω όλα!''

Ως συνήθως, το καλύτερο το φυλάξαμε για το τέλος...

Καλό σου-κου, ορίστε λίγη μουσικούλα και η σημερινή λυπητερή είδηση

- Aλλαζοντας δε το a στο overload με r, μπορειτε να ακούσετε το κατωθι (θενκς Dark Chef!):

Ντοκιμαντέρ: Ο αιώνας του εαυτού

2011-06-19T22:38:00.001+03:00

Δείτε μέρος από το πολύ καλό ντοκιμαντέρ του Adam Curtis που εξηγεί πώς μερικές από τις θεωρίες του Φρόυντ χρησιμοποιήθηκαν για τον έλεγχο των λαών.

Ο αιώνας του εαυτού (μέρος πρώτο) von tvxorissinora

Αν και διαρκεί μία ώρα, το ντοκιμαντέρ παρουσιάζει τα στοιχεία με πολύ ευχάριστο και κατανοητό τρόπο και δεν κουράζει καθόλου. Μέρες που είναι, όσοι βρείτε λίγο χρόνο αξίζει να το παρακολουθήσετε.

Πηγή: tvxs

Ελλάδα, Ιούνιος 2011. Και μετά?

2011-06-15T20:41:00.000+03:00

Δεν ξέρω τί να πρωτοεξηγήσω σε όσους με ρωτάνε εδώ έξω. Αλλοι με συμπάθεια, άλλοι με περιέργεια και άλλοι με χαιρεκακία...

Η δίαιτα του Σαββατοκύριακου

2011-06-12T14:43:00.009+03:00

Πέρασε μία κουραστική εβδομάδα και τί καλύτερο να με τονώσει από τη δίαιτα του Σαββατοκύριακου? Με όλο το σεβασμό στις υπέροχες σαλάτες του προηγούμενου ποστ (αν δεν παινέψεις το Στύλο σου θα πέσει να σε πλακώσει!), η συναίσθηση ευθύνης για την ενέργεια που χρειαζόταν το ταλαίπωρο κορμί μου υπήρξε μεγαλύτερη και τελικά νίκησε...

Χθές βράδυ λοιπόν σκάρωσα μία ψευτομακαρονάδα με πένες, καπνιστό ζαμπόνι και παρμεζάνα (στο φούρνο έλιωσε και στη φωτο δεν φαίνεται τίποτα) την οποία συνόδεψα με μία γερμανική schwarzbier, τη Schwarzer Steiger της Feldschlößchen. Με περιεκτικότητα σε αλκοόλ 4.8% α.φ. και αρκετά καλή γεύση ψημένης βύνης-καφέ, είναι μία μπύρα που δεν διεκδικεί δάφνες αλλά πίνεται πολύ ευχάριστα και κυρίως ταίριαξε γάντι με το φαγητό μου. Στα συν η τιμή της στα γερμανικά σουπερμάρκετ, μόλις 1,40 ευρώ για το μπουκάλι των 500ml! Έχω άλλες 2 που θέλω να τις δοκιμάσω μόνες τους για να απολαύσω καλύτερα τη γεύση

Το σημερινό μεσημεριανό είχε υγιεινή πίτσα (επεξήγηση δόκιμου όρου: υγιεινή πίτσα σημαίνει χωρίς κρεατικό) με μανιτάρια. Η συγκεκριμένη αγοράστηκε σε ένα μικρό οικογενειακό μαγαζί που φτιάχνει διάφορα εδέσματα κατεψυγμένα και ήταν μία ευχάριστη γευστική έκπληξη, ειδικά η ζύμη της. Η μπύρα που επέλεξα να πιω ήταν η Altenmünster Urig Würzig από τη ζυθοποιία Allgäuer, μία lager με περιεκτικότητα σε αλκοόλ 4.9% α.φ. Τίποτα σπουδαίο που να δικαιολογεί την όμορφη συσκευασία της, λυκίσκος στη γεύση που περισσότερο γλυκίζει παρά τσιμπάει και σου αφήνει μία μικρή μεταλλική αίσθηση. Καλοκαιρινή μπύρα, οκ για την πίτσα

Μετά τις συνεχόμενες θερμιδικές ασωτείες, πρέπει τώρα να κάνω κάτι για να κάψω τις τύψεις - γι' αυτό βουρ στο κοντινότερο γήπεδο για τρέξιμο! Αν είμαι τυχερός, μπορεί να βγάλω τα μοναχικά μαύρα και να ρίξω κανα σουτ με τους Γερμανούς :o) Καλή Δευτέρα σε όλους, ορίστε η Κυριακάτικη ταινιακή μας πρόταση

Όσοι δεν γνωρίζετε την ταινία, ένας παραπάνω λόγος για να την δείτε! Αμαρτωλοί!

Οικογενειακή φωτογραφία

2011-06-10T00:19:00.000+03:00

Τα ζώα πολλοί τα θεωρούν μέλη της οικογένειας τους. Κάποιοι έχουν σκυλιά, γατιά, καναρίνια, χρυσόψαρα. Άλλοι πάλι έχουν λαγουδάκια, χαμστεράκια... Τα προσέχουν, τα αγκαλιάζουν, τα πάνε ταξίδια, τα βγάζουν φωτογραφίες. Το παρακάτω ζευγάρι όμως βάζει τα γυαλιά στους πάντες!!!

Πήραν οι περήφανοι ''γονείς'' το αγαπημένο τους γουρούνι, το έντυσαν και στήθηκαν για αναμνηστική φωτογραφία. Όσο και να μας ξενίζει η εικόνα, δεν μπορούμε να μην χαμογελάσουμε με την ιδέα τους...

Συνταγές από το Στύλο: summery φασολοσαλάτες

2011-06-01T13:14:00.003+03:00

1 Ιουνίου, καλό σας μήνα και καλό καλοκαίρι να' χουμε! Η εποχή τούτη πέρα από γρανίτες, παγωτίνια και δροσερά ποτά (κυρίως μπυρόνια) θέλει μπόλικα φρούτα και κατάλληλα φαγητά (όχι τέτοια). Αυτό μπορεί για πολλούς να σημαίνει ατελείωτα μπάρμπεκιου με λογής κοψίδια-μπριζόλια - αλλά πόσο κρέας να φάτε πια? Όσοι απαντήσατε ''το κρέας δεν το χορταίνω με καμία κυβέρνηση, είμαι ένα αχόρταγο σαρκοβόρο δεινοσαυράκι'' μπορείτε να σταματήσετε να διαβάζετε και να παραγγείλετε κανένα διπλόπιτο για να περάσει η ώρα... Όσοι όμως θέλετε να συνδυάσετε την καλοκαιρινή διάθεση με φαγητά πιο υγιεινά / πολύχρωμα / δροσερά, τότε θα σας αποκαλύψουμε τη μαγική λέξη: σαλάτες! Το λέει και ο Φράνκι:

Σαλάτες?! Ναι, σαλάτες. Δημιουργήστε με ό,τι φανταστείτε: μαρούλι, λάχανο, πιπεριές, μανιταράκια, σπανάκι, ρόκα, βραστές πατάτες, καρότα, ντομάτες, παντζάρια, κρεμμύδι, αγγουράκια, ελιές, σπαράγγια, τουρσί, τυρί, ζυμαρικά, ραπανάκια, κομματάκια μπέικον ή κοτόπουλο, αυγά, ελαιόλαδο, τόνο, ξύδι / λεμόνι, φρυγανιές, πράσο, διάφορα μυρωδικά, αβοκάντο, παξιμάδια, ανάμεικτες με φρούτα (μήλα, σταφύλια ή σύκα ταιριάζουν απίστευτα) και δεν συμμαζεύεται! Είναι υγιεινές, δεν βαραίνουν το στομάχι, δεν σας νυστάζουν, έχουν τις χάρες όλες! Ο Στύλος σας προτείνει σήμερα δύο φασολοσαλάτες, καθώς το φασόλι το ταπεινό είναι φθηνό, έχει την ιδιότητα να σας χορταίνει και το βασικότερο ''ξεμπουκώνει'' τον οργανισμό - ελπίζω να με εννοάτε...

Η πρώτη φασολοσαλάτα είναι παραλλαγή του ''Τζακ του φασόλη'' (οι παλαιότεροι θα τη θυμούνται), δηλαδή μαυρομάτικα τα οποία βράζετε και κατόπιν παντρεύετε με ό,τι θέλετε. Στην απλή βερσιόν είχαμε μαρούλι, ντοματίνια, αγγουράκι και κρεμμύδι, σήμερα προσθέτουμε αντζούγιες.

Η δεύτερη πρόταση ονομάζεται ''φασολάδα de Chypre πειραγμένη''. Η ιδέα βασίζεται στη συνήθεια που έχουν στην Κύπρο να τρώνε τη φασολάδα όχι κόκκινη (με σάλτσα ντομάτας) αλλά άσπρη. Τα φασόλια συνοδεύονται με βραστά λαχανικά ή ανακατεύονται σε σαλάτα εποχής. Έτσι κι εμείς τα βράσαμε και τα σερβίραμε με μαρούλι, αγγουράκι τουρσί, μπόλικα κομμάτια κόκκινης πιπεριάς, ελαιόλαδο, στιμμένο λεμόνι και λίγο μαιντανό. Το όσπριο μεταμορφώθηκε - απογειώθηκε!

Αποτοξινωθείτε, η ώρα της Κρίσης (παραλίας) πλησιάζει!!! Και καλά καλοκαιρινομαγειρέματα!

Τελικός Τσου-Λου 2011

2011-05-28T17:51:00.000+03:00

Μην ξεχνιόμαστε, απόψε 9.45 είναι ''ο τελικός των τελικών'' μεταξύ των δύο καλύτερων (κατά γενική ομολογία) ομάδων στην Ευρώπη την τελευταία δεκαετία. MAN UTD vs BARCA σε ένα παιχνίδι-επανάληψη του τελικού της Ρώμης που έγινε πριν 2 χρόνια

Μπύρες αγοράσατε, ναι? Για να τις πιείτε όμορφα κι ωραία λοιπόν, ο Κύριος να βάλει το χέρι του για
- να σκοράρει η Μάντσεστερ σχετικά νωρίς μπας κι ανοίξει το ματς (προτίμησις σκόρερ ετούτος)
- να μην βάλει γκολ ο συμπαθής πλην ανακατώστρας Μέσι. Φτάνει πια, όχι άλλα φέτος!
- να παίξει καλά ο Κάρικ / να παίξει καλά ο Κάρικ / να παίξει καλά ο Κάρικ
- να μην μπουκάρει πάλι στο χορτάρι κανένας ηλίθιος κι αρχίσουν να τον τρέχουν τα σεκιούριτι
- να δείξουν όμορφα πλάνα από τις όμορφες στις όμορφες κερκίδες του όμορφου Γουέμπλυ
- να μην δούμε πέναλτι επειδή μας αρέσει η μπάλα αλλά έχουμε και δουλειές
- να το πάρει ο Τσίχλας επειδή στην ηλικία που έφτασε μπορεί να μας πάθει κανα εγκεφαλικό. Ο Γκουαρντιόλας είναι νέος ακόμα, θα έχει κι άλλες ευκαιρίες

Ιεραποστολή: Königslutter

2011-05-27T21:51:00.001+03:00

Πρίν από μέρες μπόλικες το ταξίδι μα η ανάρτηση σήμερα ανεβαίνει. Ακόμη μία μικρή όμορφη πόλη της Γερμανίας επισκεφτήκαμε, με το βασιλικό όνομα Königslutter. Η ονομασία προέρχεται από το könig (βασιλιάς γερμανιστί) και το όνομα του τότε χωριού Lutter, το οποίο πάει πίσω στο 1150! Όπως θα φαντάζεστε, το σκηνικό είναι παρόμοιο με τις προηγούμενες ιεραποστολές: μπόλικες δόσεις ιστορίας, παραδοσιακή αρχιτεκτονική με σπίτια που έχουν το γνωστό ξύλινο σκελετό και την επικλινή στέγη, και μπύρα!

Το Königslutter αρχικά ήταν ένα μικρό χωριό δίπλα στον ποταμό Elm, το 15ο αιώνα μεγάλωσε και έγινε πόλη ενω σήμερα αριθμεί γύρω στους 17.000 κατοίκους. Η διαδρομή μέχρι να φτάσουμε ήταν πολύ όμορφη καθώς περάσαμε με ποδήλατα μέσα από διάφορα χωριά και δάση, απολαμβάνοντας κάθε στροφή και ανηφόρα - όπως λένε οι ειδήμονες, η γερμανική εξοχή με καλό καιρό δεν παίζεται!

Φυσικά στάση στην πηγή για να catch breath και να γεμίσουμε τα παγουρίνο

Με το που σκάσαμε μύτη συγκεντρώσαμε μπόλικα περίεργα βλέμματα. Το μέρος μπορεί να είναι σχετικά τουριστικό αλλά οι κάτοικοι δεν χάνουν ευκαιρία να παρατηρήσουν νέες μούρες - χαρακτηριστικό γνώρισμα άλλωστε όλων των μικρών κοινοτήτων σε όλο τον κόσμο. Όμορφες φωτο στο δρόμο προς την πλατεία

...και ιδού η πλατεία (τί περιμένατε? χαχα!)

και μία μικρή εκκλησία παραδίπλα - τους έπρηξα να μπούμε αλλά δεν με αφήσανε για να προλάβουμε προτού κλείσει ο καθεδρικός (και καλά κάνανε!)

Πάμε λοιπόν στον Kaiserdom, τον φοβερό καθεδρικό ρωμανικού ρυθμού που χτίστηκε το 12ο αιώνα. Ο γερμανός αυτοκράτορας Λοθάριος Γ' προσέλαβε Ιταλούς γλύπτες για να δημιούργησει μία επιβλητική βασιλική με είσοδο που φυλάνε λέοντες. Αργότερα, στην πίσω μεριά του καθεδρικού προσαρτήθηκε και μοναστήρι.

Το εσωτερικό μας άφησε με το στόμα ανοιχτό... Απολαύστε!

ο αυτοκρατορικός τάφος (o Λοθάριος στη μέση και αριστερά η γυναίκα του) στο κέντρο του ναού

η πίσω μεριά - κανονικά απαγορεύεται αλλά ο Δόκιμος τρύπωσε ;o)

... και το μοναστήρι

Βγαίνοντας από τον καθεδρικό και προτού φύγουμε δοκιμάσαμε το γερμανικό alster, μείγμα μπύρας (συνήθως pils) με λεμονάδα. Pas mal για διψασμένους ταξιδιώτες που πρέπει να σκεφτούν και το ταξίδι της επιστροφής!

Αυτά από το όμορφο Königslutter. Ποιός ξέρει πού θα μας βρει πάλι το σ/κ που έρχεται...

Going, going but not gone

2011-05-24T14:56:00.001+03:00

Σήμερα έκλεισε τα 70 ο αειθαλής Bob Dylan. Τραγουδοποιός, συγγραφέας και ζωγράφος, ο Robert Zimmerman (όπως είναι το αληθινό του όνομα) παραμένει μία καλλιτεχνική φύση που δεν λέει να σταματήσει να δημιουργεί. Για του λόγου το αληθές, το 2009 κυκλοφόρησε το 34ο (!) προσωπικό του άλμπουμ ενω το 2010 είχα τη χαρά να δω από κοντά μία έκθεση ζωγραφικής με έργα του.

I’ve just reached a place
Where the willow don’t bend
There’s not much more to be said
It’s the top of the end
I’m going
I’m going
I’m gone...
από το Planet Waves (1974)

Όποιο δίσκο του Zimmy κι αν αγαπάτε, βάλτε κάτι να παίζει σήμερα μέρα που' ναι... Ο Syd προτείνει ετούτο:

Οι Dark Tranquillity στην Αθήνα

2011-05-21T13:13:00.000+03:00

Σε περίπτωση που δεν τους γνωρίζετε: Σουηδοί που παίζουν death για πάνω από 20 χρόνια τώρα, μία από τις μακροβιότερες μπάντες της θρυλικής σκηνής του Gothenburg. Πλέον θεωρούνται από τα δυνατότερα ονόματα της Σκανδιναβικής χώρας αν και δυστυχώς παραμένουν σχετικά υποτιμημένοι σε σύγκριση με άλλα συγκροτήματα. Δύο από τα μέλη τους (Mikael Stanne & Anders Jivarp) υπήρξαν μέλη των In Flames - ενω αντίστροφα, ο γρεζο-φώνης Anders Friden των In Flames ξεκίνησε την καριέρα του στους Dark Tranquillity.

Όσοι τους γνωρίζετε, τότε πιθανότατα θα ξέρετε και τις δισκάρες The Gallery (1995), Projector (1998), Haven (2000), Damage Done (2002), Character (2005), Fiction (2007). Αυτοί είναι οι λόγοι που θα πάτε αύριο, Κυριακή 22 Μαίου στο Gagarin 205, για να δείτε τους ''σατανάδες'' εν δράσει. Ok, είμαι βέβαιος ότι θα παίξουν κομμάτια και από το το τελευταίο τους αλλά δεν το έχω ακούσει ακόμα (ντροπή!) και έτσι δεν εκφέρω γνώμη.

Η λυπητερή είναι στα 28 ευρω, και τη συναυλία θ' ανοίξουν οι δικοί μας Daylight Misery, Insidead και Scar Of The Sun. Η τιμή είναι καλή για 4 μπάντες, πηγαίνετε να υποστηρίξετε το εγχώριο προιόν, να κάψετε καμιά θερμίδα και καλή διασκέδαση! Σας αφήνουμε με μπαλάντα, καλό σου-κου!

Mumme Bier: η γεύση μίας μεσαιωνικής μπύρας

2011-05-15T23:54:00.001+03:00

Το σημερινό ποστ συνδυάζει την αγάπη μου για μπύρα και ιστορία με τον ιδανικότερο τρόπο αφού θέμα του έχει μία ιστορική μπύρα, τη γερμανική Mumme! Ιστορική με την πρωτεύουσα σημασία της λέξης, καθώς υπήρξε ιδιαίτερα αγαπητή το 15^ο και 16^ο αιώνα και σχετίζεται με άλλα είδη μπύρας της βόρειας Γερμανίας. Είναι μακρινός συγγενής της Alt και έχει επηρεάσει τη γεύση και τις μεθόδους παραγωγής μπυρών όπως η Berliner Weisse και η Gose.

Η Mumme προέρχεται από το Ανόβερο (συναντάται και ως Braunschweiger Mumme που σημαίνει ''από το Braunschweig''), το οποίο από τα τέλη του 14^ου αιώνα και μετά αναδείχθηκε ως μία από τις κυριότερες πόλεις παραγωγής μπύρας στη βόρεια Ευρώπη. Υπολογίζεται ότι περίπου το 50% του εργατικού πληθυσμού απασχολούνταν αποκλειστικά με τη μπύρα, ένα νούμερο που δεν πρέπει να μας προκαλεί έκπληξη αν σκεφτούμε ότι στις αρχές του 16^ου αιώνα η πόλη στέγαζε 530 διαφορετικές ζυθοποιίες!!! Εκμεταλλευόμενη τις σχέσεις που είχε αναπτύξει το Ανόβερο ως μεγάλο κέντρο διαμετακομιστικού εμπορίου, η διάσημη μπύρα δεν μεταφερόταν μόνο στην ξηρά – η πόλη σύναπτε παραγγελίες με καράβια και έστελνε τη Mumme στις θάλασσες! Έτσι εξηγείται και το ιστιοφόρο που κοσμεί την ετικέτα του όμορφου μπουκαλιού.

Ο μεγαλύτερος ίσως ζυθοποιός που συνέδεσε το όνομά του με την ιστορική αυτή μπύρα ήταν ο Cord Broyhan, ο οποίος το 1526 έστησε μία πολύ πετυχημένη επιχείρηση στο Ανόβερο. Η σημασία του Broyhan μαρτυρείται και από το Broyhanhaus, ένα ιστορικό κτίριο-μπυραρία του 1576 που σώζεται μέχρι και σήμερα στην πόλη (σερβίρει τη σειρά της Einbecker).

Πολλοί ακολούθησαν το παράδειγμα του ζυθοποιού και άνοιξαν ανταγωνιστικές ζυθοποιίες. Έτσι το 1609, το συμβούλιο του Ανόβερου πήρε μέτρα για να διασφαλίσει την ποιότητα και τις μεθόδους παραγωγής της Mumme. Περιόρισε επίσης τους ζυθοποιούς σε 317, αναγκάζοντάς τους να σχηματίσουν συντεχνία (guild) η οποία μάλιστα επιβίωσε ανα τους αιώνες και αποτελεί την παλαιότερη επιχείρηση της πόλης (σήμερα ανήκει στη βελγική InBev).

Πλέον η Mumme παράγεται από την H. Nettelbeck και κυκλοφορεί σε δύο εκδόσεις: η αθώα (malt syrup) βγαίνει σε κουτάκι, και η αμαρτωλή με αλκοόλ σε μπουκάλι. Φυσικά ο Δόκιμος βρήκε τη δεύτερη, μία ''medieval ale'' με περιεκτικότητα σε αλκοόλ 5.2% α.φ. Έχει ένα καστανό / χάλκινο χρώμα και ένα υπέροχο μπεζ αφρό! Τα αρώματα που κυριαρχούν είναι γλυκά, βασικά μπόλικη καραμέλα, καβουρδισμένα malts και λίγα φρούτα (αποξηραμένα βερίκοκα). Δεν είναι ιδιαίτερα έντονα. Η γεύση της όμως είναι εντονότατη, και είναι με διαφορά ό,τι πιο γλυκό έχω δοκιμάσει σε μπύρα! Κυρίως καραμέλα με μπόλικα malts, καστανή ζάχαρη, ακολουθούν λίγα μπαχάρια και μία αίσθηση ξύλου. Αυτή η γλυκύτητα μοιάζει μεγαλύτερη αφού απουσιάζει τελείως η ενανθράκωση, κάτι που δίνει στη μπύρα μία σιροπιαστή / λιγωτική αίσθηση στο στόμα. Μικρή πικράδα λυκίσκου στο τελείωμα, επίγευση γλυκιά και ελάχιστα μεταλλική. Το σώμα είναι μέτριο. Το αλκοόλ αν και χαμηλό φαίνεται, μάλλον εξαιτίας της υπερβολικής ζάχαρης.

Μπορεί να μην με τρέλανε αλλά δεν με άφησε ασυγκίνητο. Μιλάμε για μία ιδιαίτερη ετικέτα που μπορεί να μην έχει σχέση με όσες έχετε δοκιμάσει αλλά παρουσιάζει ενδιαφέρον. Η αναβίωσή της (η παραγωγή είχε σταματήσει για κάποιο διάστημα) έρχεται να συνδέσει το μεσαιωνικό παρελθόν και το περήφανο παρόν της Γερμανικής σχολής σε μία μπύρα με παράξενο όνομα και γεύση αλλά τρομερή ιστορία.

Η κρυμμένη δύναμη του χαμόγελου

2011-05-13T19:57:00.000+03:00

Επειδή ο κατά τ' άλλα αγαπητός blogger έχει προβλήματα τις τελευταίες δύο μέρες και σβήνει αναρτήσεις και σχόλια χωρίς να λογαριάζει, ξανανεβάζω το χαμογελαστό βιντεάκι για χαμογελαστούς αναγνώστες με την ελπίδα αυτή τη φορά να μείνει στη θέση του.

Ο Ron Gutman (με την απολαυστική προφορά αγγλικών) αναλύει τη δύναμη που έχει το χαμόγελο στον εαυτό μας και τους γύρω μας. Αφιερώστε 7 λεπτά από το χρόνο σας και μετά βγείτε μία βόλτα και διαδώστε τον ιό!

Ιεραποστολή: αμαρτωλό Goslar

2011-05-07T22:14:00.002+03:00

Σήμερα, ημέρα Σάββατο, πήραμε τους δρόμους για να κηρύξουμε το λόγο του Κυρίου για ακόμη μία φορά. Οι πειρασμοί φυσικά καραδοκούσαν σε κάθε γωνία... Το έχουμε ξαναπεί και στο παρελθόν, το έργο μας είναι δύσκολο (και ο δρόμος ενίοτε δύσβατος) αλλά κάνουμε την καρδιά μας πέτρα και συνεχίζουμε. Υπο μάλης λοιπόν ο χάρτης, τα νερά στα σακίδια και βουρ για το Goslar, μία πόλη για την οποία είχαμε ακούσει τα καλύτερα τόσο καιρό και είχε φτάσει πλέον το πλήρωμα του χρόνου για την επίσκεψη του Δόκιμου...
Ορίστε η επιβλητική είσοδος (φωτο δανεική), με μέρος από τα οχυρωματικά έργα περασμένων εποχών

Το Goslar είναι μία πανέμορφη πόλη 40.000 κατοίκων, με πλούσια ιστορία και μία μεσαιωνική αίσθηση σχεδόν παντού. Δεν βρίσκεται άλλωστε τυχαία στη λίστα με τα προστατευόμενα μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO.

Ιδρύθηκε το 10ο αιώνα και έγινε γνωστή για τα πλούσια κοιτάσματα άργυρου που βρίσκονται στη γύρω περιοχή. Ο πλούτος από το εμπόριο της έδωσε τον τίτλο της αυτοκρατορικής πόλης, πράγμα σπουδαίο για την εποχή που συνιστούσε ένα είδος αυτοδιοίκησης αφού την πόλη δεν έλεγχε κάποιος πρίγκηπας / επίσκοπος αλλά υπαγόταν απευθείας στον γερμανό αυτοκράτορα.

Τον 11ο αιώνα, ο Ερρίκος Γ' έχτισε ένα αυτοκρατορικό παλάτι (Kaiserpfalz) στην πόλη, το οποίο σώζεται σε καταπληκτική κατάσταση μέχρι σήμερα. Μέσα σε αυτό, έγινε ένα ωραιότατο αιματοκύλισμα το 1063, και μία αυτοκρατορική Δίαιτα το 1219 από το Φρεδερίκο Β'. Δυστυχώς οι φωτογραφίες εντος απαγορεύονται, σας έχουμε το απέξω.

Αντίθετη τύχη είχε ο καθεδρικός που χτίστηκε μεν την ίδια περίοδο με το παλάτι (βρίσκονται απέναντι) αλλά κατεδαφίστηκε σχεδόν ολόκληρος το 1820. Αυτό που βλέπετε είναι ό,τι έχει απομείνει, η λεγόμενη ''καθεδρική βεράντα''

και ένα κοντινό σε ένα από τα κιονόκρανα για όσους γουστάρουν

Παρά το γεγονός ότι απουσιάζει ο καθεδρικός, το Goslar είναι τίγκα στις εκκλησίες, μερικές από τις οποίες είναι πολύ επιβλητικές. Έπεισα την παρέα να πάμε τουλάχιστον σε τρεις προτού κάτσουμε για τσιμολόγημα σε παραδοσιακό φεστιβάλ με λουκάνικους, κοψίδιους, μπύρους και λοιπά... Ξέρω, ωρες-ωρες είμαι ανυπόφορος αλλά η κουστωδία μου έχει παρόμοια γούστα οπότε βρίσκω και τα κάνω :o)

Λουθηρανική εκκλησία Neuwerk (τέλη 10ου-αρχές 11ου αιώνα)

Καθολική εκκλησία St. Jacobi (11ος αιώνας)

Λουθηρανική εκκλησία Markt (11ος αιώνας)

Σε αυτή την τελευταία εκκλησία υπήρχε η δυνατότητα να ανέβεις τα σκαλιά του ενός εκ των δύο πύργων-καμπαναριών μέχρι την κορυφή. Απολαύστε λοιπόν το Goslar από ψηλά!

Καλή κυριακάτικη ξεκούραση να'χετε, ορίστε και η μουσική πρόταση ημέρας - μετά από τόσες εκκλησίες, η εκκλησιαστική μουσική είναι απαραίτητη!

Καλέ μου άνθρωπε, πού πας?

2011-05-03T22:03:00.000+03:00

Ένας και μοναδικός, ηθοποιός αυτοδίδακτος με σπάνια χαρίσματα και τρομερή ταύτιση με το χαρακτήρα του εκάστοτε ρόλου. Είμαι βέβαιος ότι τον λάτρεψαν όλοι ανεξαιρέτως - στο τέλος ακόμη και οι εχθροί του - αφού ήταν ένας από μας: ''Κάτι είχε η φάτσα μου που έφερνε τον άλλον κοντά μου. Ίσως, όταν έπεφτε η ματιά τους επάνω μου, ήξεραν ότι είμαι ένας πολύ εντάξει άνθρωπος. Υπήρξαν και άνθρωποι που επέμεναν να με αποκαλούν «κύριε Βέγγο». Ε, εκεί γινόμουν έξω φρενών! Μα, Θανάση με λένε! Είναι δυνατόν να με φωνάζετε κύριε Βέγγο; Ένας λαϊκός άνθρωπος ήμουν''.

Μαζί με το μεγάλο Μουστάκα - τον οποίο ο Στύλος αγαπά εξίσου - αποτελούν ίσως το κορυφαίο δίδυμο κωμικών του ελληνικού κινηματογράφου. Ξεκίνησε το 1953 στη Μαγική Πόλη του Κούνδουρου και από τότε είχε παίξει σε 126 ταινίες, από τις οποίες στις 52 ως πρωταγωνιστής. Δείτε εδώ για περισσότερα: http://www.veggos.gr/, και οπωσδήποτε κι αυτό. Έφυγε από τη ζωή διακριτικά, ακριβώς όπως έζησε, σε ηλικία 84 ετών.

Καλό ταξίδι Θου Βου!

Walpurgisnacht και μία μπύρα

2011-05-01T15:47:00.002+03:00

Η νύχτα της 30ης Απριλίου μέχρι το ξημέρωμα της 1ης Μαίου είναι γνωστή σε πολλές χώρες της βόρειας Ευρώπης και της Σκανδιναβίας - όπου γιορτάζεται δεόντως - ως Walpurgis Night. Το όνομα προέρχεται από την Αγία Walburga, μία αγγλίδα μοναχή που έζησε σε ένα μοναστήρι της Γερμανίας τον 8ο αιώνα. Κατά τη διάρκεια της ζωής της έκανε πολλά θαύματα και αγιοποιήθηκε μετά το θάνατό της. Ωστόσο, αν κοιτάξουμε το θέμα ιστορικά διαπιστώνουμε ότι η προέλευση της γιορτής πάει πίσω στις παγανιστικές τελετές για τον ερχομό της Άνοιξης και την πανσπερμία της Φύσης. Οι άνθρωποι γιόρταζαν τη γονιμότητα παραδοσιακά στα τέλη του Απρίλη, και άναβαν μεγάλες φωτιές για να ξορκίσουν τα κακά πνεύματα και τους δαίμονες.

Με την εξάπλωση του Χριστιανισμού στη βόρεια Ευρώπη, οι εορτασμοί αυτοί συνδέθηκαν με τη μοναχή Walburga η οποία αναγνωρίσθηκε ως αγία την 1η Μαίου. 'Ετσι, η παγανιστική παράδοση ντύθηκε με χριστιανικό πέπλο και οι πιστοί μπορούσαν να γιορτάζουν τη γονιμότητα της Φύσης χωρίς να φοβούνται τις διώξεις της Εκκλησίας.

Στη Γερμανία, η Walpurgisnacht γιορτάζεται με μασκαρέματα, πολύ ποτό και πλάκες σε γείτονες ή ξένους. Πολλοί αφήνουν φέτες ψωμιού με βούτυρο και μέλι (ankenschnitt) έξω από τα σπίτια ως προσφορές στα φαντάσματα ή στα χωράφια για να πάει καλά η χρονιά. Άλλοι κρεμάνε φυλαχτά, σταυρούς και αγιασμένα αντικείμενα σε στάβλους και αποθήκες για να κρατήσουν μακριά τα κακά πνεύματα. Καθώς πιστεύεται ότι ο δυνατός θόρυβος απωθεί το Κακό, αρκετοί βάζουν τα δυνατά τους φωνάζοντας, χτυπώντας ξύλα, καμπάνες, κατσαρόλες ή χορεύοντας μέχρι το πρωί (Tanz in den Mai)! Οι πιο σκληροπυρηνικοί πυροβολούν στον αέρα! Την τιμητική τους έχουν επίσης τα κοστούμια μαγισσών, αφού τη νύχτα της Walburga λαμβάνει χώρα η μάζωξη των μαγισσών στο όρος Brocken. Είναι μάλιστα η μεγάλη τους ευκαιρία να προκαλέσουν maleficium - πιστά στη δοξασία τούτη, τα μασκαρεμένα μικρά σκούζουν σαν να μην υπάρχει αύριο και κάνουν μπόλικες σκανταλιές! Να ξεκαθαρίσω εδώ ότι τα περισσότερα έθιμα δεν θα τα δείτε σε μεγάλες πόλεις αλλά στην επαρχία και κυρίως σε χωριά της Σαξονίας-Βαυαρίας.

Walpurgisnacht, από λιθογραφία του 1620

Σας αφήνουμε με μία μπύρα που ταιριάζει στο ύφος του ποστ: Mai-Ur-Bock από τη γερμανική Einbecker. Μία εποχιακή bock με 6.5% σε αλκοόλ α.φ. που παράγεται κάθε Άνοιξη

Καλή, με αρκετή καραμέλα να συνοδεύει το λυκίσκο και γλυκιά επίγευση, ήταν ό,τι έπρεπε για προθέρμανση του εορτασμού της Walpurgisnacht χθες τη νύχτα!

Καλή εβδομάδα σε όλους και με το νου σας!

Καλή Πασχαλιά!

2011-04-22T14:00:00.001+03:00

Με πολλές Στυλιτικές ευχές για καλή ξεκούραση τις άγιες τούτες μέρες! Είθε η χάρη του Κυρίου να κατοικήσει επιτέλους την κεφαλή σας, τα μάλα βασανισμένη από τις αμαρτωλές σας σκέψεις όλα αυτά τα χρόνια!

Το κατάστημα θα παραμείνει κλειστό για λίγες μέρες, τα ξαναλέμε κάποια στιγμή το Μάιο. Αντί επιλόγου, ρίξτε μία ματιά κι εδώ

Ο Κύριος μεθ΄ υμών,
Δόκιμος