Στα ωραιότερα βιβλιοπωλεία του κόσμου

Οι παρακάτω εικόνες είναι αφιερωμένες σε όλους εσας που ακόμη εκτιμάτε το βιβλίο ως δώρο, σε όλους εσας που χάνεστε με τις ώρες στα ράφια κάποιου βιβλιοπωλείου (έχω στήσει σε ραντεβού με αυτό τον τρόπο!), σε όλους εσας που μυρίζετε το χαρτί ενός παλιού / καινούργιου βιβλίου, σε όλους εσας που ψάχνετε με υπομονή τις στοίβες βιβλίων για τυχον λογοτεχνικούς θησαυρούς! Κλικάρετε στις εικόνες για μεγαλύτερο μέγεθος.

 

Μια υπέροχη Δομινικανή εκκλησία που έχει μετατραπεί σε βιβλιοπωλείο με το όνομα Selexyz Bookstore στο Μάαστριχτ της Ολλανδίας.

 

The Bookabar Bookshop στη Ρώμη γεμάτο βιβλία για την τέχνη.

Αραβική επιχειρηματικότητα

Όλοι ξέρετε τη διάσημη κινηματογραφική τριλογία Ο Νονός (1972). Όλοι επίσης θα γνωρίζετε το θρυλικό αγγλικό φαγητό fish and chips. Ε, λοιπόν, το ισλαμικό μάρκετινγκ που δραστηριοποιείται στο Νησί κατάφερε να συνδυάσει αυτά τα δύο με απίστευτη επιτυχία - και πρόσθεσε μάλιστα και μία γαλλική νότα! Απολαύστε λοιπόν το... Le Codfather!

Το μαγαζάκι το έχει Άραβας. Είναι φαστ-φουντάδικο που πουλά μπακαλιάρο (cod) και πατάτες, κεμπάμπ, μπέργκερ της κακιάς ώρας και άλλα διάφορα υγιεινά... Τί έκανε λοιπόν ο δαιμόνιος ιδιοκτήτης για να ψαρέψει πελατεία? Σου έβαλε γαλλικό άρθρο για μόστρα. Θυμίζει μπιστρό, μπορεί και να του θυμίζει τα χρόνια που ζούσε στη Γαλλία, δεν ξέρω. Σίγουρα πάντως σου τραβά την προσοχή. Κατόπιν, σκέφτηκε αγαπημένες ταινίες των εγγλέζων (γκανγκστέρια κτλ είναι πάντα τοπ σε παρόμοιες λίστες) και σε μία στιγμή έμπνευσης παρατήρησε ότι το cod με το God βγάζουν παρόμοιο ήχο. Τα υπόλοιπα είναι ιστορία. Και ο Δόκιμος ήταν εκεί για να την απαθανατίσει.

Εξεταστική επιτροπή δομημένων ομολόγων

Ο αδερφός-αναγνώστης Γιώργος μας έστειλε μία επιστολή με τη θέση του πάνω στην υπόθεση με τα δομημένα ομόλογα. Θα θυμάστε ότι τρία χρόνια πριν, ήταν το ''καυτό θέμα'' της πολιτικής επικαιρότητας στην Ελλάδα. Ποστάρω την επιστολή του αυτούσια:

Όλοι όσοι παρακολουθείτε τα τεκταινόμενα αυτής της χώρας θα θυμάστε με πόση επιμονή τα ΜΜΕ μας βομβάρδιζαν καθημερινά και για 5 ολόκληρους μήνες σχετικά με την υπόθεση αυτή. Θα θυμάστε επίσης πως η τότε αντιπολίτευση, και τωρινή κυβέρνηση, με «σημαία» το υποτιθέμενο αυτό σκάνδαλο ζητούσε επίμονα εκλογές. Τι συνέβη λοιπόν σε αυτήν την υπόθεση? Πως ξεκίνησε και από ποιους ξεσκεπάστηκε αυτό το υποτιθέμενο σκάνδαλο? Θα σας πω…

Ο τότε πρόεδρος της Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς (κος Πιλάβιος) κατέθεσε εισήγηση στον τότε υπουργό Εθνικής Οικονομίας (κο Αλογοσκούφη), η οποία συνοδευόταν από μηνυτήρια αναφορά, όπου χαρακτηριστικά ανέφερε ότι συγκεκριμένες ξένες εταιρείες του χρηματοπιστωτικού κλάδου δραστηριοποιούνται παράτυπα στην αγορά ομολόγων. Η αναφορά διαβιβάστηκε στη Δικαιοσύνη, η οποία με βάση τα τότε γραφόμενα στον τύπο, άσκησε δίωξη για σωρεία κακουργημάτων in rem όσον αφορά τα δομημένα ομόλογα. Με την αναφορά του αυτή ο κ. Πιλάβιος αποσκοπούσε στο να βγάλει από τη μέση τις ξένες εταιρείες – δηλαδή την JP Morgan και την North Asset Management - διότι αυτές οι εταιρείες δρούσαν ανταγωνιστικά προς τις εγχώριες τράπεζες, οι οποίες μέχρι τότε είχαν αναλάβει εξ’ ολοκλήρου τις εκδόσεις τέτοιου τύπου ομολόγων. Με την πράξη του αυτή, ο κος Πιλάβιος συνέβαλλε αποφασιστικά στην φθορά της τότε άπειρης και φοβικής κυβέρνησης, καθώς και στη γελοιοποίηση της χώρας σε πανευρωπαϊκό επίπεδο με τις μετέπειτα αστείες προσφυγές της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ στην βρετανική FSA για την δήθεν διερεύνηση του σκανδάλου.  

Η αναφορά αυτή επίσης διαβιβάστηκε και στην Εθνική Αρχή για την Καταπολέμηση Εσόδων από Εγκληματική Δραστηριότητα. Εκεί είχε «μεταταχθεί», χωρίς τη θέλησή του φυσικά, από το υπουργείο Αμύνης, ο γνωστός σε όλους ανακριτής κος Ζορμπάς, ο οποίος και ανέλαβε να διεξάγει την έρευνα. Η έρευνα αυτή έγινε, φυσικά, κατά παραγγελία και επιλεκτικά με συνεχείς διαρροές στοιχείων στον αντιπολιτευόμενο τύπο και την τηλεόραση, ώστε να καλλιεργηθεί το έδαφος στην κοινή γνώμη για να επακολουθήσει η δημοσιοποίηση του πορίσματος του. Ενός πορίσματος, το οποίο αποτελεί «μνημείο» παρατυπίας και συγγραφής προσωπικών απόψεων του κου Ζορμπά – μιας και ποτέ δεν ακολουθήθηκαν οι ορθές διαδικασίες συγγραφής του και ποτέ δεν έτυχε της εγκρίσεως των υπολοίπων μελών της Αρχής.

Έτσι λοιπόν, το «βαφτισμένο» κατά τον κ Ζορμπά και τα ΜΜΕ πόρισμα, θεωρήθηκε και χαρακτηρίστηκε μη σύννομο από την Ελληνική Δικαιοσύνη – δηλαδή παράνομο. Η Δικαιοσύνη από την πλευρά της, αντί να τιμωρήσει τον τότε πρόεδρο της Εθνικής Αρχής, υπό την λυσσαλέα πίεση των αντιπολιτευόμενων ΜΜΕ, άρχισε να καλεί σε απολογία πολίτες επικαλουμένη τις παράνομες προσωπικές απόψεις του κου Ζορμπά. Με άλλα λόγια, με βάση μια μη σύννομη έκθεση ασκήθηκαν διώξεις, απαγγέλθηκαν κατηγορίες, σπιλωθήκαν ξένες επιχειρήσεις και υπολήψεις ανθρώπων οι οποίοι το μόνο «αδίκημα» που έκαναν ήταν να τολμήσουν να ανταγωνιστούν το εγχώριο τραπεζικό κατεστημένο με σκοπό να αποσπάσουν μερίδιο από την έκδοση των συγκεκριμένων δομημένων ομολόγων!

Έτσι ξεκίνησε αυτή η υπόθεση και σήμερα φτάσαμε στο πόρισμα της εξεταστικής επιτροπής της βουλής, το οποίο αναφέρει πως τα ταμεία ζημιώθηκαν κατά δεκάδες εκατ ευρώ, ενώ ήταν γνωστό στο πανελλήνιο από το καλοκαίρι του 2007 πως από το συγκεκριμένο ομόλογο δεν ζημιώθηκε κανένα ταμείο, μιας και το ομόλογο επαναγοράστηκε εξ’ ολοκλήρου από την JP Morgan και την North Asset Management. Να φανταστείτε πως τα μέλη της επιτροπής, ούτε καν μπήκαν στον κόπο να φωνάξουν έναν αναγνωρισμένο εμπειρογνώμονα για να κάνει μια πραγματογνωμοσύνη για την αποτίμηση του ομολόγου….Ούτε το αυτονόητο δεν έπραξαν …

Έτσι, λοιπόν, απλά γίνονται αυτές οι «δουλειές» στην Ελλάδα. Κάποιοι δημιουργούν ένα σκάνδαλο, το οποίο με τη καθοριστική συνδρομή των φιλικά προκείμενων και κατευθυνόμενων ΜΜΕ διογκώνεται και διαιωνίζεται, με στόχο την εξυπηρέτηση συγκεκριμένων πολιτικών στρατηγικών και επιχειρηματικών συμφερόντων. Στο τέλος, έρχεται και μια εξεταστική επιτροπή, η οποία βάζει το «κερασάκι στη τούρτα» βγάζοντας ένα πόρισμα με ένα σωρό ανακρίβειες και αναληθή στοιχεία βασισμένα σε μια μη σύννομη έκθεση…..Έτσι απλά…και ενώ η δικαιοσύνη δεν έχει καταλήξει ακόμη για την υπόθεση αυτή…Έτσι απλά…

Υ.Γ. For the record…σήμερα ο κος Πιλάβιος είναι υψηλόβαθμο στέλεχος σε Ελληνικό Τραπεζικό Όμιλο, ο οποίος πρωταγωνιστούσε στις εκδόσεις δομημένων ομολόγων πριν έρθει στο φως της δημοσιότητας η υπόθεση αυτή……Τυχαίο?....Δεν νομίζω….

Συγχωνεύτηκαν τελικά Aegean και Ολυμπιακή!

Αν και το βλέπαμε το πράγμα να πηγαίνει προς τα εκεί εδώ και καιρό, είναι κρίμα που χάθηκε αυτή η όμορφη αντιπαλότητα ελληνικού χρώματος που υπήρχε στους αιθέρες... Αντιγράφω από το news 24/7 (για να μην κουράζομαι).

''Σε μια δύσκολη περίοδο για τον τομέα των αερομεταφορών, η ΟLYMPIC AIR και η AEGEAN, οι δύο μεγαλύτερες αεροπορικές εταιρείες της χώρας ενώνουν τις δυνάμεις τους για να αντιμετωπίσουν τον διεθνή ανταγωνισμό. Σύμφωνα με κοινή ανακοίνωση, συμφωνήθηκε η συγχώνευση ώστε η νέα εταιρεία που θα προκύψει να είναι εισηγμένη στο Χρηματιστήριο Αθηνών. Οι εταιρείες ΟLYMPIC HANDLING και ΟLYMPIC ENGINEERING θα είναι θυγατρικές του νέου σχήματος.

Η νέα εταιρεία θα χρησιμοποιεί τον πρώτο καιρό το όνομα και το σήμα της Ολυμπιακής και στη συνέχεια θα προστεθούν και το όνομα και το σήμα της AEGEAN. Η συμφωνία θα εξεταστεί από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή Ανταγωνισμού, η οποία είναι αρμόδια λόγω του μεγέθους και των όρων της. Σε εύλογο χρονικό διάστημα θα καθορισθούν όλα τα διαδικαστικά βήματα για την ολοκλήρωσή της. Η υλοποίηση της συμφωνίας θα προχωρήσει μετά τις 9 Σεπτεμβρίου, όταν και θα λήξει η περίοδος ενός έτους από την αποκρατικοποίηση της Ολυμπιακής Αεροπορίας, καθώς η MIG έχει δεσμευτεί στο ελληνικό κράτος ότι για έναν χρόνο δεν θα μπορούσε να προχωρήσει σε καμία μετοχική αλλαγή.

Ο ευρωπαϊκός κλάδος αερομεταφορών κατέγραψε ζημιές ύψους 3,5 δισ. δολάρια το 2009. Για το 2010 προβλέπονται ζημιές ύψους 2,5 δισ. δολάρια. Η συγχώνευση θα επιτρέψει στις δύο εταιρείες να αντέξουν σε μια ιδιαίτερα δύσκολη συγκυρία. Oι 2 μεγαλύτερες ελληνικές αεροπορικές εταιρείες έχουν αθροιστικά το 33% της συνολικής ελληνικής αεροπορικής αγοράς εσωτερικού και εξωτερικού σε επιβάτες και 25% του αντίστοιχου τζίρου.

Ανταγωνιστική παγκοσμίως

Με βάση τη συμφωνία ο βασικός μέτοχος της Aegean (Όμιλος Βασιλάκη) και ο μοναδικός μέτοχος της OA (Marfin Investment Group) θα έχουν ισότιμη μετοχική συμμετοχή στην ενοποιημένη εταιρεία, ενώ στην εταιρεία θα παραμείνουν, διατηρώντας αναλογικά τη συμμετοχή τους ως μέτοχοι, οι όμιλοι Λασκαρίδη, Β. Κωνσταντακόπουλου, Γ. Δαυίδ και Λ. Ιωάννου καθώς και η Τράπεζα Πειραιώς. Οι κ.κ. Θ. Βασιλάκης και Α. Βγενόπουλος θα ηγηθούν του νέου σχήματος εξασφαλίζοντας την ομαλή ενοποίηση των εργασιών. Οι δύο εταιρίες θα έχουν συνολικά στη διάθεσή τους 64 αεροσκάφη, από τα οποία τα 39 είναι υπερσύγχρονα Airbus. Η Aegean έχει προσωπικό 2.500 άτομα και η Olympic Air 3.350 μαζί με την Olympic Handling και την Olympic Engineering. Επίσης οι δύο εταιρίες πραγματοποιούν 65 δρομολόγια εσωτερικού και 41 εξωτερικού.

Σε δήλωσή του ο Πρόεδρος της AEGEAN κ. Θεόδωρος Βασιλάκης τόνισε ότι τα μεγέθη των ανταγωνιστών στις αερομεταφορές της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθιστούν αναγκαία τη σύνθεση των ελληνικών δυνάμεων για να πετύχουμε αυτοδύναμη κάλυψη των αναγκών της στρατηγικής μας βιομηχανίας, του τουρισμού, επέκταση των επιλογών προορισμών για τους καταναλωτές αλλά και να διασφαλίσουμε την βιωσιμότητα και ανάπτυξη των ελληνικών εταιριών και την απασχόληση στον κλάδο. Από την πλευρά του ο Πρόεδρος της OLYMPIC AIR κ. Ανδρέας Βγενόπουλος δήλωσε ότι οι σημερινές συγκυρίες τόσο της Ελληνικής Οικονομίας όσο και του Κλάδου των Αερομεταφορών επιβάλλουν συγκέντρωση δυνάμεων για την διατήρηση ανταγωνιστικών τιμών στους καταναλωτές, την προστασία θέσεων εργασίας και την αύξηση της ανταγωνιστικότητας σε Ευρωπαϊκό επίπεδο''.

- Είδατε ο Αντρίκος? Εκτός από φωτογένεια, έχει υπομονή και ξέρει τί κάνει...

Είμαι το Facebook και θέλω να κυριεύσω τον κόσμο!

Εως τώρα το φατσοβιβλίο (άλλως φασομπούκι) κάνει θραύση. Πολλοί λέγανε ότι αργά ή γρήγορα θα ξεφουσκώσει αλλά εκείνο επιμένει και συνεχώς μεγαλώνει αντί να συρρικνώνεται. Ορίστε οι 10 χώρες με τους περισσότερους χρήστες παγκοσμίως βάσει των τελευταίων μετρήσεων...

1. ΗΠΑ 85.000.000
2. Μ. Βρετανία 20.000.000
3. Τουρκία 13.000.000
4. Καναδάς 12.500.000
5. Γαλλία 12.000.000
6. Ιταλία 11.500.000
7. Ινδονησία 9.300.000
8. Ισπανία 6.600.000
9. Αυστραλία 6.400.000
10. Αργεντινή 6.000.000
....
....
....
Ελλάδα 1.800.000

Εμείς εδώ στο Στύλο πάλι, επιμένουμε νάτουραλ, φυσικά, παραδοσιακά... Πρώτα τα βασικά...

Το φαινόμενο Lido

Μικρό μαγαζάκι, μοιάζει με τρύπα. Εαν μάλιστα δεν το ξέρεις, περνάς σίγουρα χωρίς να το προσέξεις. Δε σου γεμίζει το μάτι που λέμε. Ένας ενιαίος χώρος όλος κι όλος, με το ταμείο να φράζει την είσοδο για το εργαστήριο. Κι ας βρίσκεται σε κεντρικό δρόμο του Παγκρατίου. Με μία βιτρίνα πάντοτε λιτή και μία παλιά ταμπέλα, δεν τραβάει τα βλέμματα του κόσμου - κάθε άλλο. Θ' αναρωτιέσαι λοιπόν, και με το δίκιο σου, ''ποιός ψωνίζει απο' δω?'' Κι όμως, αυτή η ''τρύπα'' εδώ και πάμπολλα χρόνια, εξακολουθεί όχι μόνο να αντέχει στον ανταγωνισμό αλλά να βάζει τα γυαλιά σε πολλές φίρμες του χώρου, έχοντας πιστούς πελάτες από όλη την Αθήνα.

Ο λόγος για το μικρό Κων/πολίτικο ζαχαροπλαστείο Lido. Από πιτσιρικάς θυμάμαι τί εντύπωση μου είχαν κάνει τα γλυκά του. Η ποιότητα εξακολουθεί να είναι, όπως και τότε, ασύγκριτη. Παρά την περιορισμένη ποικιλία, ό,τι και να πάρεις από εκεί είναι πάντοτε φρέσκο, με τη γεύση να θυμίζει παλιές εποχές. Και οι τιμές δεν έχουν ξεφύγει στα ύψη, όπως αλλού. Γι' αυτούς τους λόγους, ο κόσμος δείχνει έμπρακτα την προτίμησή του. Δια του λόγου το αληθές, κοιτάξτε τί θέαμα αντίκρυσα τη Μεγάλη Εβδομάδα εξώ από την είσοδό του: ουρές δεκάδων ατόμων που περίμεναν να ψωνίσουν, και κάποιοι ειδικά για να προμηθευτούν το περίφημο τσουρέκι του και μόνο. Απ' ότι πληροφορήθηκα, το ίδιο λαικό προσκύνημα γίνεται κάθε χρόνο τέτοια εποχή (και τα Χριστούγεννα για τη βασιλόπιτα), δείγμα όχι μόνο της ποιότητας των προιόντων του μαγαζιού αλλά και ενός μεγαλύτερου φαινομένου: νίκη του παραδοσιακού θα το ονομάσω, αφού δεν δύναμαι να το προσδιορίσω επακριβώς. Μικρά μαγαζάκια μία σταλιά, όπως το Lido, που αρνούνται πεισματικά να βάλουν λουκέτο και συνεχίζουν στον ίδιο δρόμο όπως τότε που πρωτοξεκίνησαν. Με υπομονή και μεράκι, χωρίς τρελά ανοίγματα για το κυνήγι τρελών κερδών. Οικογενειακές ως επί το πλείστον επιχειρήσεις, που αποτελούν τρανές αποδείξεις ότι ο παλιός τρόπος συναγωνισμού δεν έχει πεθάνει, τουλάχιστον όχι ακόμα. Όχι στην Ελλάδα. Και ακόμη, το φαινόμενο τούτο του Lido δείχνει και κάτι ακόμα: ο Έλληνας θέλει το παραδοσιακό, το ζητάει. Θα δοκιμάσει το νέο, μπορεί να το προτιμήσει κιόλας κάποιο διάστημα αλλά θα ξαναγυρίσει στο παλιό, το δοκιμασμένο και αγαπημένο. Γι' αυτό και μπορούν και επιβιώνουν άλλωστε τέτοια μαγαζάκια, και όχι μόνο αυτά που σχετίζονται με φαγητό.

Την επόμενη φορά λοιπόν που θα σας φέρει ο δρόμος από κει κοντά, μπείτε στον κόπο να δοκιμάσετε κάτι και θα μας θυμηθείτε!

Το τεστ της καμηλοπάρδαλης

1. Πώς βάζουμε μία καμηλοπάρδαλη μέσα στο ψυγείο?
Σταματήστε και σκεφτείτε μία στιγμή προτού δείτε την απάντηση...
...........
...........
...........

Απάντηση: Ανοίγουμε την πόρτα του ψυγείου, βάζουμε μέσα την καμηλοπάρδαλη και κλείνουμε την πόρτα
- Αυτή η ερώτηση εξετάζει αν κάνεις τα απλά πράγματα με τρόπο πολύπλοκο

2. Πώς βάζουμε έναν ελέφαντα στο ψυγείο?
Σκεφτήκατε ''ανοίγουμε την πόρτα του ψυγείου, βάζουμε μέσα τον ελέφαντα και κλείνουμε την πόρτα?'' Λάθος απάντηση!

Η σωστή είναι: ανοίγουμε την πόρτα του ψυγείου, βγάζουμε την καμηλοπάρδαλη, μετά βάζουμε τον ελέφαντα και κλείνουμε την πόρτα
- Αυτή η ερώτηση εξετάζει την ικανότητα να σκέφτεσαι τις συνέπειες της προηγούμενης πράξης σου

3. Το λιοντάρι διοργανώνει ένα συνέδριο στη ζούγκλα, όπου παρευρίσκονται όλα τα ζώα, εκτός από ένα. Ποιό?
Απάντηση: Ο ελέφαντας! Είναι μέσα στο ψυγείο, ξέχασες ότι εσύ τον έβαλες εκεί?!
- Αυτή η ερώτηση εξετάζει τη μνήμη σου

4. Είσαι μπροστά από ένα ποτάμι που έχει κροκόδειλους, και δεν υπάρχει πουθενά βάρκα για να περάσεις απέναντι. Τί κάνεις?

Απάντηση: Απλά μπαίνεις στο ποτάμι και κολυμπάς απέναντι! Όλα τα ζώα, δηλαδή και οι κροκόδειλοι, βρίσκονται στο συνέδριο, το ξέχασες κιόλας?
- Αυτή η ερώτηση εξετάζει πόσο γρήγορα μαθαίνεις από τα λάθη σου


Οι παραπάνω ερωτήσεις χρησιμοποιούνται από πολλές εταιρίες σε συνεντεύξεις για την ανάληψη υψηλών θέσεων. Σύμφωνα με τους ειδικούς, το 90% των επαγγελματιών που εξετάστηκαν δεν βρήκαν καμία σωστή απάντηση, ενω το εντυπωσιακό είναι ότι πολλά παιδιά μικρής ηλικίας βρήκαν αρκετές απαντήσεις!

Περί διατροφής - McDonald's και πιτσιρίκια

Σήμερα επέστρεφα από το σούπερ μάρκετ μέσα στην τσαντίλα! Τα είχα με τον καιρό, τα είχα με την κίνηση στους δρόμους, με το κουμπί στο σακάκι που δεν έλεγε να κουμπώσει, ήταν τελοσπάντων μία από αυτές τις μέρες που δεν είσαι για πολλα-πολλα... (όλα αυτά είναι άσχετα με το θέμα μεν, αλλά κάπως πρέπει να κάνω μία εισαγωγή! Άσε που τα βγάζεις από πάνω σου και ξαλαφρώνεις κάπως!)

Πάνω στα φανάρια, βλέπω ορδές νεαρών μαθητών, με τις μανάδες τους ή χωρίς, να βγαίνουν από το βρωμερό φαγάδικο που ακούει στο όνομα Μακ Ντόναλτς (σημειωτέον ότι πολλά Μακ-μάγαζα έχουν ανοίξει δίπλα σε σχολεία, δείγμα της πολιτικής που ακολουθούν)... Όλα τα μικρά με τα ίδια, ηλίθια πακετάκια ''happy meal'' στο χέρι, κάποια πιο λαίμαργα μάλιστα είχαν ανοίξει το κουτί και χλαπακιάζανε καθ΄οδόν... Και ρωτάω τώρα εγώ: τα σκασμένα τα μικρά δεν ξέρουνε από διατροφή, ξεγελιούνται από τις αφίσες και τις διαφημίσεις, ακολουθούν τους φίλους τους, θέλουν κάτι γρήγορο και νόστιμο, δεν πολυσυμπαθούν άλλωστε και τα υγιεινά φαγητά στο σπίτι τους το ίδιο... Αυτές οι μανάδες τους όμως???! Ποιός θα μου βρει δικαιολογίες εδώ? Γιατί αφού ξέρουν τι μ@λ@κιες βάζουνε μέσα στα ''φαγητά'' τους (τα εισαγωγικά επιβάλλονται) τα Μακ Ντόναλτς για να πουλήσουν, δεν αγοράζουν στα πιτσιρίκια κάτι άλλο? Έλεος δηλαδή, δεν τους κόβει ότι τα περισσότερα παιδιά είναι όπως τα μάθεις από μικρά? Και κάθονται και τρώνε ωσαν τις μοσχάρες μαζί με τα βλαστάρια τους ό,τι ορμόνες και σκατά υπάρχουν στα μακ-μπέρκερς?! Να δεχθώ ότι πολλές από αυτές τις μανάδες δουλεύουν μέχρι αργά, οπότε δεν έχουν χρόνο ή αντοχές για να μαγειρέψουν μετά τη δουλειά. Να δεχθώ επίσης ότι κάποιες (ειδικά οι νεαρές μαμάδες) απλά δεν ξέρουν να μαγειρεύουν! Οκ, θα πας στο Μακ-μάγαζο μία, δύο και τρείς φορές, κι εγώ ο ίδιος το΄χω κάνει. Καθημερινά όμως ρε γ@μώτο δεν γίνεται, δεν το καταλαβαίνετε?! Άλλες λύσεις δηλαδή δεν υπάρχουν? Και επιμένω επειδή πρόκειται για τις ίδιες φάτσες, τα ίδια μικρά που επισκέπτονται το μέρος μέρα παρά μέρα! Μεγαλώνοντας ο οργανισμός τους έχει γίνει ήδη σκατά, αν δεν τους αρέσει και η γυμναστική χέσε μέσα... Δεν είναι τυχαίο που τα ελληνόπουλα γίνονται χρόνο με το χρόνο όλο και πιο παχύσαρκα, στο εξωτερικό δε η κατάσταση έχει ξεφύγει! Περίπου το 70% του junk φαγητού που πουλιέται στους δρόμους αγοράζεται από άτομα ηλικίας 14-21, στα Μακ Ντόναλτς αυτό το ποσοστό αγγίζει το 80%!
Στο παραπάνω παράδειγμα που σας είπα όμως, υπάρχει και η εξαίρεση! Ενώ οι υπόλοιποι μαθητές μασουλούσαν μετά μανίας μακ-κοτόπουλο, μακ-βοδινό και μακ-ψάρι, μία μαμά με δύο κοριτσάκια από το ίδιο σχολείο πέρασε από μπροστά τους. Στα ίδια φανάρια που περίμενα κι εγώ, ακολούθησε ο εξής διάλογος:
''- Μαμά, να πάρουμε κι εμείς Μακ Ντόναλτς?'', λέει η μία μικρή.
''- Ναι, μαμά! Να πάρουμε?'', πετάχτηκε η άλλη.
''- Όχι φυσικά! Δεν θυμάστε τί σας έχω πει για αυτά τα φαγητά?'', απάντησε η μάνα τους. ''Εξάλλου φάγατε πριν μία βδομάδα, ξεχάσατε? Πάμε, θα σας κάνω ομελέτα που σας αρέσει''.
''- Α, ωραία!'', είπαν τα μικρά. Ούτε κλάματα, ούτε τίποτα...

Για την ποιότητα και τη διατροφική αξία του μακ-φαγητού δεν χρειάζεται να σας δώσω στοιχεία, φαντάζομαι ξέρετε πανω-κατω από τί φτιάχνονται και κάποιοι ίσως έχετε διαβάσει και για τα σκάνδαλα που έχουν κατά καιρούς ξεσπάσει σχετικά με τις παράνομες μεθόδους παρασκευής που ακολουθούν. Χιλιο-επεξεργασμένα προιόντα που δεν είναι καν κρέας... Μπροστά στην πλαστική γεύση τους, το δικό μας ''βρώμικο'' φαντάζει γκουρμέ γεύμα... Για τους δύσπιστους Θωμάδες, εισηγούμαι να ψάξουν να βρουν την ταινία-ντοκιμαντέρ Super-size me (2004), τα λέει όλα... Για όσους επιμένουν, ας συνεχίσουν να τρώνε Μακ Ντόναλτς λίγο συχνότερα. Σύντομα θα περνάνε περισσότερο ποιοτικό χρόνο στην τουαλέτα τους...

Όλοι δουλεύουμε αφιλοκερδώς

Δεν υπάρχουν μη κερδοσκοπικά σωματεία και ιδρύματα ούτε εργάζεται κανείς αφιλοκερδώς σε αυτόν τον κόσμο.
Απλά συχνά πυκνά, δημιουργούνται τέτοιοι μύθοι για να κάνουν εντύπωση.
Υπάρχει αυτή η πρόφαση οτι τα κέρδη δε μοιράζονται στους μετόχους αλλά παράλληλα όλοι οι μετέχοντες δέχονται τη μισθοδοσία και φυσικά το ηθικό κέρδος.
Όπως οποιαδήποτε άλλη δουλειά.

Ας πάρουμε για παράδειγμα μια κλινική. Το ακριβώς αντίθετο του ''μη κερδοσκοπικού''.
Στόχος η μεγέθυνση των οικονομικών μεγεθών μέσω της παροχής υπηρεσιών υγείας.
Τι το αντίθετο κάνει ένα νοσοκομείο αγαθοεργιών;
Προσλαμβάνει συνήθως κάποιον/α ζάμπλουτο/η ως πρόεδρο για τις δημόσιες εμφανίσεις και προβάλλοντας το προφίλ του ευεργέτη μαζεύει χορηγίες για να προωθήσει ιατρικές υπηρεσίες. Φυσικά όσο περισσότερες χορηγίες τόσο το νοσοκομείο εξασφαλίζει την επιβίωση του. Άμεσος σκοπός; Μεγέθυνση οικονομικών μεγεθών. Φυσικά το προσωπικό αμείβεται. Είναι αυτό κέρδος; Πλήρους αποσχόληση και να μην αμείβεσαι; Αν θες να πεθάνεις... Αλλά αυτό από την ''κοινή λογική'' δεν χαρακτηρίζεται κέρδος αλλά ένα είδος νόμιμης αμοιβής. Αφού λοιπόν κάτι κερδίζουν οι μετέχοντες που είναι η διαφορά;
Στον πλουτισμό; Οι μεν θέλουν να πλουτίσουν πιο πολύ από τους δε; Γιατί το πρώτο που κάνει όταν το μαγαζί πάει καλά είναι να το φτιάξεις καλύτερα για να μαζεύει περισσότερη πελατεία. Και τα ''μη κερδοσκοπικά'' από όσα έχω δει δεν πάνε άσχημα από εμφάνιση...

Πρέπει κάποτε να αποδεχτούμε οτι το κέρδος δεν είναι ο εχθρός της καλοσύνης.
Αυτό μας δίνει ενέργεια για να πετύχουμε και συχνά μας κρατάει σε εγρήγορση όταν έχουμε ξεμείνει από πνευματικούς στόχους.

Πού θα βρεις το δίκιο σου ρε Βγενόπουλε...;

Με την υπόθεση του ΟΤΕ απολαύσαμε άλλη μία τρανταχτή νομοθετική αυθαιρεσία του ελληνικού κράτους.
Ακόμα και νόμος εκδόθηκε (3631/2008 αρθρ. 11) για να προλάβει ένα επιχειρηματία από το να αποκτήσει δικαιώματα σε μία κατά τ'άλλα ιδιωτικοποιημένη εταιρεία.
Το οτι τίποτα από αυτά δε στέκει κατά το κοινοτικό δίκαιο είναι πασιφανές.
Επειδή όμως η δική μας κρατική εξουσία δεν είναι η πρώτη που σκέφτηκε πονηρά για να περιορίσει όποιον ιδιώτη δεν εξυπηρετούσε τα δικά της πολιτικά συμφέροντα, το ΔΕΚ είχε ήδη ξεκαθαρίσει την κατάσταση από το 2003 με την απόφαση C-463/00 (Επίτροπή κατά Ισπανίας). Εκεί λοιπόν αναφέρονται τα αυτονόητα. Ότι για μεταβιβάσεις μετοχών όπου προβλέπεται προηγούμενη διοικητική έγκριση τα κριτήρια πρέπει να είναι αντικειμενικά, να μην εισάγουν διακρίσεις και κυρίως να είναι εκ των προτέρων γνωστά σε όλους τους ενδιαφερόμενους. Μια δικαστική απόφαση δηλαδή για να μάθει να τηρούμε την αρχή της ισότητας και όσον αφορά τις επιχειρήσεις. Όχι μόνο όπου γουστάρει το κράτος. Στον ισχύοντα νόμο 3631 -που ψηφίστηκε αφού ο Βγενόπουλος είχε ήδη πάρει κοντα το 20%- το κράτος δηλώνει οτι δεν τον θέλει αλλά προτιμά τη Deutsche Telekom. Μόνο αυτή άλλωστε ή οι όμοιες της τηρούν τα φωτογραφικά κριτήρια του νόμου. Ακόμα και για απόκτηση του 20% των μετοχών μιλά ο νομοθέτης. Τέτοιος πανικός για το Βγενόπουλο. Μόνο η συνταγματική αναθεώρηση λείπει. Γιατί θα ήταν απολύτως λογικό στα πλαίσια του ''ελληνικού τύπου'' κοινωνικού κράτους δικαίου, όσοι το όνομα τους αρχίζει από Βγε και λήγει σε πούλος να πάνε στον αγύριστο και να μας αφήσουν να κάνουμε οτι θέλουν οι ήδη βολεμένοι.

Η αλήθεια είναι οτι από όλα τα τα ελληνικά κόμματα μόνο δύο εξέφρασαν πραγματικές θέσεις και όχι υποκριτικές μπουρδολογίες. Το ΚΚΕ και η Φιλελεύθερη Συμμαχία. Θέλουμε Ευρωπαϊκή Ένωση και όσα δικαιώματα αυτή κατοχυρώνει; Ή ναι ή όχι.

Η Jaguar, καπότε ήταν, τώρα δεν είναι και ούτε προβλέπεται να γίνει αγγλική

Άκουσα Ευαγγελάτο που με το γνώριμο ύφος του ανακοίνωσε σήμερα στο σκουπίδι του οτι η Jagouar η μεγάλη βρετανική βιομηχανία -κλαψ κλαψ- θα ανήκει από δω και μπρος στους Ινδούς... Λαϊκιστικά, πομπώδη, πλήρως αναξιόπιστα οικονομικά νέα από έναν επαγγελματία του είδους. Κάτι για να κάνει εντύπωση στον ''άσχετο λαουτζίκο'' που κλαίει για το ''καλάθι της νοικοκυράς'' γιατί... και τα οικονομικά τα κατέχουμε.
Ας κλάψουμε όλοι μαζί με το νέο οτι η Jaguar έπαψε να βρίσκεται στα ευγενικά χέρια των βρετανών μετόχων από το 1989 και κατέληξε στους βάρβαρους και αναιδείς Αμερικανούς της Φορντ. Βέβαια είτε επειδή και αυτοί έκαναν το λάθος να κρατήσουν κάποια εργοστάσια στο νησί είτε γιατί η αγγλική γκαντεμιά είχε ήδη ποτίσει αρκετά τη φίρμα, οι φίλοι μας οι αμερικάνοι άσπρη μέρα από τότε δεν ματάδαν. Στο Μπέρμιγχαμ και στο Λίβερπουλ δεν το κατείχαν αρκετά το αυτο-κινείν όπου και τα εναπομείναντα εργοστάσια.
Ώσπου το σωτήριο έτος 2008 βρέθηκαν κάποιοι αρκετά φιλόδοξοι και εν μέρει μαζόχες νεόπλουτοι Ινδοί, να αναλάβουν την κατ'όνομα αγγλική εταιρία. Και δώστου τα παρακάλια οι άγγλοι να κρατήσουν ανοιχτές τις φάμπρικες και δώστου ικεσίες οι αμερικάνοι να παίρνουν από αυτούς κινητήρες Φορντ. Δοκιμασίες μόνο για ινδούς φακίρηδες...

Η ΕΡΤ απεργεί

Σήμερα το προσωπικό της ΕΡΤ απεργεί. Αλλά δεν αρκεί αυτό. Απεργούν και οι σειρές!! Όλο το πρόγραμμα άνω κάτω. Ακόμα και διαφημίσεις δεν παίζουν. Οι ταινίες διακόπτονται στα καλά του καθουμένου και πέφτει η ''αγωνιστική'' ανακοίνωση της ΠΟΣΠΕΡΤ για κανα δεκάλεπτο και μετά πάλι στο ξαφνικό ξαναρχίζουμε απο κει που μείναμε.
Στην ΕΡΤ δεν κάνουν απεργία. Πόλεμο νεύρων στους τηλεθεατές κάνουν. Όχι ρε δε θα δείτε! Δεν έχει τηλεόραση σήμερα και όποιος τολμήσει να την ανοίξει θα τον στείλουμε στο ψυχιατρείο.-
Αυτός είναι στόχος της απεργίας στην πολύπαθη ΕΡΤ. Κουράγιο...

ΟΤΕ, ΔΕΗ, ΕΛΤΑ κτλ

Πρέπει κάποτε να γίνει μια προσπάθεια -κάτι σαν επιμορφωτικό κίνημα- για το σκοπό που εξυπηρετούν οι δημόσιες επιχειρήσεις. Και εξηγούμαι που το πάω.
Αυτό που έχει περάσει είναι ο μοναδικός τους στόχος είναι να κρατήσουν τον ιδιώτη καπιταλιστή εκτός. Χαρακτηριστικό κρατικιστικής ιδεολογίας αλλά αυτό ας το αφήσουμε έτσι. Στο κάτω κάτω ας πούμε οτι αυτό γουστάρουμε σα λαός.
Ωστόσο κανείς δεν πρέπει να παραβλέπει ότι όλες αυτές τις επιχειρήσεις, τις πληρώνει κάθε ένας φορολογούμενος πολίτης αφού κατα βάση ενισχύονται από τον κρατικό προϋπολογισμό μιας και η πλειοψηφία τους είναι ζημιογόνες. Μπορεί να μην έχεις καν τηλέφωνο αλλά τον ΟΤΕ τον έχεις χρηματοδοτήσει. Το ίδιο και τα ΕΛΤΑ και τις υπόλοιπες. Σε αντάλλαγμα όμως τί εισπράτουμε; Τα κλασικά. Άθλιες υπηρεσίες και πάνω από όλα υπερκοστολογήσεις. Ναι... ναι... εμείς που υποτίθεται είμαστε οι χρηματοδότες τους αν τις χρειαστούμε κάποτε, θα κληθούμε να τις πληρώσουμε ακριβά και θα δεχτούμε στην καλύτερη μη ικανοποιητική εξυπηρέτηση.
Τα ΕΛΤΑ για να αποστείλουν ένα δέμα εντός Αθηνών θέλουν πέντε μέρες μέχρι το κατάστημα της κατοικίας του δέκτη. Τη επόμενη θα παραδοθεί η ειδοποίηση και εσύ μπορείς να παραλάβεις μια μέρα μετά.
Ο ΟΤΕ ανακοίνωσε πρόσφατα οτι θα αυξήσει και άλλο τις ταχύτητες στο adsl. Πιο ακριβά από τους άλλους παρόχους βέβαια αλλά οι υποστηριχτές του υποστηρίζουν οτι θα τον προτιμήσουν για τη ΄΄σιγουριά'' του. Δηλαδή την τεχνική υποστήριξη και την ταχύτητα στην εξυπηρέτηση, που ''ανακάλυψε'' τελευταία. Βέβαια όταν οι υπόλοιποι πάσχιζαν να βγάλουν από τη μύγα ξύγγι μπας και κρατήσουν το κόστος χαμηλά και βγάλουν και αυτοί κανα κέρδος, ο ΟΤΕ είχε τον κρατικό προϋπολογισμό να καθαρίσει και αναβάθμιζε τις δυνατότητες του -με ρυθμούς χελώνας βέβαια. Τώρα που έστυψε όλους τους χυμούς του μονοπωλίου δεν έχει ανάγκη και παίζει το χαρτί της ιδιωτικής επιχείρησης. Και πάλι όμως κοστολογεί τις πιο ακριβές υπηρεσίες!
Είναι πραγματικά ανατριχιαστική η αδιαφορία όλων αυτών των κρατικών εταιριών για τους κανόνες του ελεύθερου ανταγωνισμού. Εντάξει δεν έχεις ανάγκη από τον ανταγωνισμό για να τη βγάλεις καθαρή... δείξε όμως και συ μια καλή θέληση προς τους χρηματοδότες σου..
Γι'αυτό άλλωστε δεν υπάρχουν και οι δημόσιες επιχειρήσεις; Για την παροχή φτηνών υπηρεσιών στο σύνολο των φορολογουμένων μιας χώρας;
Αν αποδεδειγμένα δεν μπορούν να το κάνουν αυτό, απαιτείται να κλείσουν.

Επιτροπή Ανταγωνισμού

Λοιπόν με αφορμή τα τελευταία και την ξαφνική αγάπη διαφόρων για ο,τιδήποτε κρατικό ίσως πρέπει να δώσουμε λίγη σημασία στο μοναδικό κρατικό σχηματισμό που πραγματικά μόνο προσφέρει. Η επιτροπή ανταγωνισμού ασκεί το μόνο πράγμα για το οποίο είναι απαραίτητος ο κρατικός μηχανισμός. Να εξασφαλίζει τον υγιεί ανταγωνισμό αποκλείοντας κάθε είδους καρτέλ ή ενέργειες περιορισμού της αγοράς. Στην ουσία η επιτροπή ανταγωνισμού έχει το ρόλο του φρουρού της ελευθερίας στο πεδίο της οικονομίας.
Ζήτημα αποτελούν οι κανόνες που θα πρέπει να ακολουθεί η εκάστοτε επιτροπή. Ε λοιπόν το κοινοβούλιο μιας χώρας που θα επιβάλλει υπερβολικούς κανόνες περιορισμού του εμπορίου είναι άξιο της μοίρας του και κανείς δε θα μπορούσε να πει τίποτα για αυτό.

Η επιτροπή ανταγωνισμού κοστίζει ελάχιστα στον φορολογούμενο πολίτη και από την άλλη συμβάλλει τα μέγιστα για να απολαμβάνει αυτός αγαθά και υπηρεσίες στη καλύτερη δυνατόν τιμή. Όλες οι επιχορηγήσεις του κόσμου δε θα είχαν σε βάθος χρόνου τέτοια επιτυχία.

Το κύριο μειονέκτημα τέτοιων επιτροπών (competition agencies) από την άλλη αποτελεί αυτή η κρατική τους προέλευση. Δύσκολος ο ρόλος τους όταν οι κύριοι διαστρεβλωτές της αγοράς είναι τα κρατικά-κυβερνητικά όργανα. Μόνη λύση είναι ο περιορισμός των υπερβολικών αρμοδιοτήτων του κράτους όσον αφορά τη ρύθμιση της αγοράς. Και κάπου εδώ έρχεται δυστυχώς να επιβληθεί η Ευρωπαϊκή Ένωση...

Ελεύθερες σπουδές

Τώρα είναι η εποχή, μετά τις πανελλήνιες, που σκάνε όλες οι διαφημίσεις από ιδιωτικά εκπαιδευτικά κέντρα. Ελπίζουν οι επιχειρηματίες του κλάδου να αγγίξουν όλους του προσφάτως απογοητευμένους από τον τρόπο που παρέχεται η ελληνική παιδεία. Έξυπνο και λογικό. Όπου το κρατικό σύστημα, που θέλει να τα έχει όλα υπο τον έλεγχο του ''μένει'' από δυνάμεις έρχεται η ελεύθερη αγορά να καλύψει το κενό.
Η αλήθεια είναι οτι τα περισσότερα από αυτά τα κέντρα παρέχουν αξιοπρεπείς σπουδές στα αντικείμενα που συνήθως εξειδικεύονται-οικονομικά και άλλα παρεμφερή. Δε θα μπορούσε να γίνει και διαφορετικά μιας και σε παγκοσμιοποιημένη δυτική κοινωνία βρισκόμαστε και τα νέα κυκλοφορούν και ο ανεπαρκής χάνεται. Πόσο μάλλον τώρα που οι ιδιώτες της εκπαίδευσης στην Ελλάδα έχουν ως κύριο ανταγωνιστή τους τα κρατικά αγγλικά, ιταλικά και γερμανικά πανεπιστήμια. Ο Έλληνας επιχειρηματίας σε αυτή την περίπτωση βρίσκεται σε πλεονεκτική θέση απέναντι στους ξένους όσον αφορά το κόστος αλλά πρέπει να αγωνιστεί σκληρά για να τον πλησιάσει και στην ποιότητα. Τον τρόπο λοιπόν που έχει βρεί για να δώσει αυτή την εντύπωση της ''ποιότητας'' του τον παρέχουν τα ίδια τα ξένα πανεπιστήμια που του δανείζουν το brand. Ένα brand όμως που περισσότερο αποβλέπει στην άγνοια του Έλληνα σπουδαστή που εντυπωσιάζεται από τους λατινικούς χαρακτήρες του ονόματος του πανεπιστημίου. Τα αγγλικά πανεπιστήμια που εκπροσωπούνται στη χώρα μας βρίσκονται στις χαμηλότερες θέσεις του αγγλικού ranking ενώ τα αμερικάνικα, που έγιναν μόδα τελευταία, είναι στις περισσότερες περιπτώσεις state universities δηλ κρατικά πανεπιστήμια (εδώ θα τα λέγαμε δημοτικές σχολές).
Υπάρχουν και εξαιρέσεις βέβαια με σχολές που τόλμησαν την παροχή τίτλων με δικό τους αποκλειστικά όνομα, όπως πχ το ALBA και δικαιώθηκαν.
Με τα δικά μας τα κρατικά δεν αχολούμαι. Τα ξέρουμε, τα είδαμε, κουραστήκαμε.

Απομόνωση στην Ελλάδα

Διάβαζα την Κυριακή -στο Βήμα νομίζω- μια τύπισσα που ένιωθε μια αγαλλίαση όταν μάθαινε οτι ''επιτέλους θα ανοίξει και στη χώρα μας'' μια βορειοευρωπαϊκή αλυσίδα ενδυμάτων στυλ ζάρα. Πριν κάμποσο καιρό πάλι είχαμε πλημμυρίσει στα σχόλια για τα ''φανταστικά'' στάρμπακς.

Δεν αμφιβάλλω οτι πολλές από αυτές τις δημοσιεύσεις είναι ''επιχορηγούμενες'' αλλά αυτό δε δικαιολογεί τον τρόπο προβολής τους. Είναι καλές-άγιες αλλά μέχρι πότε θα πουλάει η προέλευση του από το Μανχάταν ή από το ξέρω γω που.
Αυτή βέβαια την ''ψωνισμένη'' στάση προς τον καταναλωτή φαίνεται οτι υιοθετούν τελικά και οι ίδιες οι εταιρίες. Για ποιόν λόγο πχ τα στάρμπακς της Ελλάδος προσφέρουν ως μεγάλο μέγεθος το μικρό των Άγγλων και το πληρώνουμε και χρυσό. Και αν δε θες να δώσεις το μηνιάτικο σου σε καφέδες... καφές φίλτρου σε ποτήρι ελληνικού (ή τούρκικου). Ας μην ξεχνάμε βέβαια ότι στα στάρμπακς το σύστημα είναι σελφ-σέρβις σε αντίθεση με το επιτυχημένο μοντέλο των ελληνικών καφετεριών... Οπότε μιας πιάνουν κότσους. Άλλη εξήγηση δεν υπάρχει.

Για να επανέλθω τώρα, φαίνεται, αν τέτοιες πρακτικές έχουν ακόμα τόση πέραση στον κόσμο ώστε να επηρεάζουν τα ποσοστά των πωλήσεων, ότι ως Έλληνες αισθανόμαστε μειονεκτικά απέναντι σε κάθε ''δυτικό'' και γουστάρουμε να το κυνηγήσουμε. Σαν τους Ρώσους ένα πράγμα. Το περίεργο βέβαια είναι ότι όλος ο υπόλοιπος κόσμος -συμπεριλαμβανομένων και των αγγλοσαξόνων- μας θεωρεί ως μέλη του στενού ''δυτικού μπλοκ''...
Τα μακντόναλτς βέβαια ακόμα την παλεύουν να παρουσιάσουν κέρδη επί ελληνικού εδάφους...

Ξένες πολυεθνικές...

Ακούμε καθημερινά για τις πολυεθνικές που περνούν τα σύνορα της Ελλάδας και αλώνουν τις επιχειρήσεις της πατρίδας μας και εξαφανίζουν τον τίμιο και σκληρά εργαζόμενο Έλληνα επιχειρηματία. Αυτή είναι η κυρίαρχη άποψη και αυτοί που θα πουν κάτι θετικό για τον ‘’ξένο δυνάστη’’ είναι αυτομάτως προδότες και πουλημένοι.
Δε θα ασχοληθώ εκτενώς με τα πλεονεκτήματα που έχει ο ντόπιος επιχειρηματίας απέναντι στον ξενόφερτο όπως η καλύτερη κατανόηση του κοινού του και προπάντων η εντοπιότητα του (όσο ξενομανείς και αν είμαστε).
Όμως δε μπορούμε να κλείνουμε τα μάτι μας στη μετάλλαξη της αγοράς από τη στιγμή που ευρωπαϊκοί και αμερικάνικοι όμιλοι αποφάσισαν να επενδύσουν στη χώρα μας. Ποιο καλύτερο παράδειγμα από τον τυφώνα ΖΑΡΑ...
Τα φτηνά και τις μαϊμουδιές δεν τα ξέραμε πριν…; Εμείς τα ανακαλύψαμε! Τα συγκεκριμένα μαγαζιά που τα πουλούσαν φυσικά και τα είχαμε δει αλλά μόνο σε δύσκολες στιγμές καταδεχόμασταν να τα πλησιάσουμε. Ναι ναι αυτά με τα καλάθια απέξω και τους κράχτες που καλούσαν την ‘’μαντάμ’’ και τον ‘’φιλαράκο’’ να μπουν μέσα και να ρίξουν μια ματιά στη πραμάτεια… Ούστ που θα καταδεχτώ να μπω μέσα στο βρωμιάρη. Όχι άδικα. Τα μαγαζιά αυτά όπου υπήρχαν-και εξακολουθούν να υπάρχουν- εξωτερικά και εσωτερικά δεν εντυπωσιάζουν κανέναν…
Ώσπου έρχεται ο ΖΑΡΑ που έχοντας μελετήσει επιστημονικά την αγορά και φέροντας τα εξωτερικά γνωρίσματα πλούσιας μπουτίκ πραγματικά συνταράσσει την Αθήνα… Αντιγραφές μοντέρνων ρούχων σχεδιαστών και προσωπικό προσεκτικά εκπαιδευμένο (και κυρίως ξανθό) αρκούν για να θαμπώσουν την Ελληνίδα. Θυμάμαι ακόμα τα πρώτα χρόνια της ‘’επανάστασης’’ που χωρίς να έχω ιδέα περί ΖΑΡΑ, έβλεπα γνωστές μου να κρατούν τις τσάντες του με τόση χάρη και αυτοπεποίθηση (όλοι καταλάβατε τι εννοώ…) όπως όταν βγαίνεις από τα Χάροντς- και ας είναι οι τσάντες παραγεμισμένες με σουβενίρ. Τώρα συνειδητοποιούμε πόσο καθυστερημένοι ήμασταν… Απομονωτισμός… Τι να πω; Μια ουδέποτε επισήμως κουμμουνιστική χώρα που φερόταν σαν μία απ΄αυτές τις δημοκρατίες του πρώην ανατολικού μπλοκ…
Οι Έλληνες δεν άργησαν να το πάρουν το μήνυμα και άρχισαν αμέσως τα ρετουσαρίσματα εκτός βέβαια από τους γραφικούς (Μοναστηράκι και σια). Πρόσφατα πέρασα από σπρίντερ και γλου. Δε θα κακολογήσω τους πατριώτες αλλά ειδικά στο θέμα του εμπορεύματος θέλουν λίγη δουλειά ακόμα αλλά εντάξει στο σωστό δρόμο είμαστε…
Λοιπόν συνέλληνες που λέει και γνωστός δεν κινδυνεύουμε από τους αλλοδαπούς. Καλύτερα θάμαστε. Και εσείς οι φιλοπάτριδες δεν πιστεύετε αυτό το χιλιοειπωμένο ελληνικό δαιμόνιο…; ‘Η μήπως είναι δαιμόνιο όνομα και πράμα. Έξω από δω!

Κάντο από το σπίτι σου

Από το γραφείο σου σήμερα μπορείς να αγοράσεις σχεδόν τα πάντα. Μόνο με τα ψώνια από το σούπερ-μάρκετ θα βρείς κάποιες δυσκολίες γιατί στην Ελλάδα μόνο δυο-τρία προσφέρουν παράδοση κατ’οίκον. Κατά τα άλλα αν έχεις υπολογιστή με πρόσβαση μπορείς να αποφύγεις πολλούς από τους κινδύνους της καθημερινότητας...
Εγώ βέβαια πάνω στο στύλο έχω κάποια προβλήματα. Για τα κούριερ ανήκω στους δυσπρόσιτους...
Βγαίνουν κατά καιρούς διάφοροι που ανακαλύπτουν προβλήματα όπως αποξένωση, κατάθλιψη κτλ στη χρήση του διαδικτύου. Μα καλά ρε παιδιά άμα πάρω το τρόλεϊ, φάω μια ώρα στριμωγμένος σαν σαρδέλα, μέσα στην καυσαερίλα, ιδρώσω-ξε-ιδρώσω ακίνητος και αφού φτάσω στο μαγαζί περιμένω κάμποση ώρα σε μια ουρά και στο τέλος αναγκαστώ επι δέκα λεπτά να εξηγώ στον ζαλισμένο πωλητή τι θέλω, ΤΟΤΕ ΜΟΝΟ θα έχω κοινωνικοποιηθεί;
Παράλογα πράγματα. Αόριστα, επαναλαμβανόμενα και με πολύ μικρή δόση αλήθειας επιχειρήματα που απλά υποστηρίζουν το αθάνατο ελληνικό ρητό ‘’κουβέντα να γίνεται’’.
Βέβαια υπάρχει και το ζήτημα του κόστους. Έχει έρθει και έδω ο εκσυγχρονισμός. Τσάμπα η παράδοση και οι επιχειρηματίες επιτέλους κατάλαβαν οτι ακόμα και στην α-δικτύωτη Ελλάδα οι ηλεκτρονικές παραγγελλίες είναι πιο φθηνές από τη συντήρηση ενός καταστήματος.
Είμαστε όμως και πρωτοπόροι. Στην Αγγλία η παράδοση πίτσας στο σπίτι χρεώνεται και πολύ μάλιστα. Ελπίζω βέβαια να μη συμβαίνει το αντίθετο, να είναι δηλαδή η επιπλέον χρέωση καμια νέα μόδα και μας τη φέρουν και δω... Φτου, φτου φτου.

Εθνική γιορτή σήμερα με παρελάσεις κτλ. Καιρός για βόλτα και αραλίκι.
Δεξιά και αριστερά κόσμος να δεί το θέαμα –οικογένειες κατα κανόνα. Τα πιτσιρίκια θαυμάζουν τους στρατιώτες με τις καραμπίνες και οι μπαμπάδες τις μαθητριούλες με τα μίνι. Άντε καλή διασκέδαση να έχουμε αν και εγώ θα την πέσω λίγο πάνω στον ευρύχωρο στύλο μου.

Πότε θα τελειώσουν οι διαφημίσεις;

Το πρόβλημα του πλήθους των διαφημίσεων δεν ενοχλεί μόνο τον δέκτη αλλά προκαλεί κόπωση σε ολόκληρο το σύστημα που τις παράγει.
Στην τηλεόραση, στο δρόμο, στο ραδιόφωνο (εκεί δεν επεμβαίνει ακόμα το ΕΣΡ οπότε τα πράγματα είναι χειρότερα), παντού κατακλυζόμαστε από μια ακατάσχετη φλυαρία που μόνο ζαλάδα και εκνευρισμό φέρνουν. Ακόμα και αυτές που η σύλληψη τους είναι έξυπνη και υπό τις κατάλληλες συνθήκες θα μπορούσαν να προκαλέσουν και γέλιο (ναι ναι έχει παρατηρηθεί και αυτό!) μετά τη χιλιοστή προβολή τους χάνουν κάθε περιεχόμενο.
Από την πλευρά του διαφημιζόμενου το μόνο που ενδιαφέρει είναι η μάρκα να καρφωθεί στο κεφάλι του πελάτη. Για να πετύχει κάτι τέτοιο η δική μου συμβουλή θα ήταν η εξής: Μη σας πιάνουν κορόιδα οι διαφημιστικές και το κύκλωμα με καναλάρχες κτλ, για να πετύχετε το σκοπό σας αρκεί μια μονοκόμματη επανάληψη. Τριντέντ τριντέντ τριντέντ… Τι δουλειά έχει ο Ροναλντίνιο με την τσίχλα; Κωστάκη και σένα έτσι θα γίνουν τα δόντια σου αν μασάς πολύ!
Τώρα για εμάς που απλώς τις ανεχόμαστε μέχρι να αποβλακωθούμε τελείως, το σίγουρο είναι ότι πρέπει να υπάρξει κάποια αντίδραση. Δεν πιστεύω σε μποϊκοτάζ και άλλες τέτοιου είδους μορφές διαμαρτυρίας. Αυτά έχουν αποτέλεσμα σε αυταρχικά και τριτοκοσμικά καθεστώτα που το ‘κοπάδι’ είναι πιο πειθαρχημένο (βλ. Τουρκία εναντίον γαλλικών προϊόντων). Εδώ το μόνο ίσως που θα μπορούσε να κάνει τους διαφημιζόμενους να αυτοσυγκρατηθούν είναι η προβολή με κάθε τρόπο της άποψης ότι αυτού του είδους η επένδυση δεν αποδίδει.
Άλλωστε είναι στατιστικώς αποδεδειγμένο ότι προϊόν που διαφημίζεται πολύ δεν διανύει και την καλύτερη περίοδο από άποψη επιτυχίας στο κοινό. Στη συνέχεια το κόστος της τεράστιας διαφήμισης γιγαντώνει τα χρέη της εταιρίας, αναγκαστικά μειώνεται η ποιότητα του προϊόντος και έρχεται το μοιραίο. Οι πολυεθνικές εξαιρούνται (αστείρευτα κεφάλαια γάρ). Γνωστός ασφαλιστής έλεγε πριν λίγο καιρό ότι προτιμά τη διαφήμιση που του γίνεται από τους υπάρχοντες πελάτες από την πολυέξοδη τηλεοπτική. Προσοχή η εν λόγω ασφαλιστική αποτελεί παράρτημα πολυεθνικής δηλαδή έχει ήδη μια κάποια εξασφαλισμένη αναγνωρισιμότητα…
Τελοσπάντων, αν όχι εμείς, ας ζήσουμε να δούμε το ‘αόρατο χέρι της αγοράς’ να μειώνει τις διαφημίσεις.

Ε.Ε.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση στην Ελλάδα φαίνεται από τις διάφορες σφυγμομετρήσεις που δημοσιεύονται κάθε τόσο να έχει σημαντική απήχηση στον κόσμο που θεωρεί την προσχώρηση της χώρας σε αυτήν μια από τις πιο επιτυχημένες πολιτικές κινήσεις.
Τα έχουμε μπερδέψει όμως λίγο όσον αφορά την έννοια και τους σκοπούς αυτού του διεθνούς οργανισμού. Για τους σκοπούς οι δυτικοί μας σύμμαχοι δεν έχουν σταματήσει εμμέσως αλλά και αμέσως να μας υπενθυμίζουν την οικονομική του κατεύθυνση. Εμείς αυτό το αντιλαμβανόμαστε βέβαια, όταν ακούμε για οικονομία, ως επιχορηγήσεις αλλά αυτό είναι μια άλλη συζήτηση. Στην χώρα μας θα προτιμούσαμε κυρίως πολιτική κατεύθυνση μιας και με την Τουρκία δίπλα έχουμε ανάγκη από συμμάχους αλλά ενδόμυχα μας αρέσει και η σκέψη να ομογενοποιηθούμε με τους πολίτες των μεγάλων χωρών της Δύσης. Αυτό τα τελευταίο δεν είναι κάτι κακό αφού και η παγκοσμιοποίηση έτσι και αλλιώς έχει διεισδύσει παντού και ο καθένας προσπαθεί να εξασφαλίσει το καλύτερο μέλλον προσκολλώντας σε δυνάμεις θα τον ισχυροποιήσουν.
Βέβαια οι δυτικές μεγάλες δυνάμεις δεν το βλέπουν ακριβώς έτσι αφού ήδη έχουν αρκετά μεγάλο πληθυσμό για να ενδιαφερθούν πολιτικά. Το μόνο που επιδιώκουν είναι διεξόδους για τις επιχειρήσεις τους έτσι ώστε να διασφαλίσουν την απασχόληση και γενικά την ευρωστία στο εσωτερικό τους. Σε αυτήν την περίπτωση τα υπόλοιπα μέλη της Ε.Ε. αποτελούν ασφαλή θύματα δυνατών οικονομιών (αγγλογερμανογάλλων) που θα διαθέσουν τα προϊόντα τους χωρίς διαφόρων ειδών περιορισμούς-δασμοί κτλ-.
Οι κινήσεις σε αυτή την κατεύθυνση στην Ελλάδα άρχισαν να πληθαίνουν τα τελευταία χρόνια. Το δυσάρεστο όμως είναι ότι τα Βαλκάνια προς τα οποία συνήθως επεκτείνονται οι ελληνικές επιχειρήσεις είναι ακόμα εκτός Ε.Ε. Ελπίζουμε όμως…
Τα οφέλη λοιπόν προς το παρόν περιορίζονται στις επιχορηγήσεις και στα κάθε είδους κονδύλια και καμιά φορά τους ευκαιριακούς εκβιασμούς προς την γείτονα που πασχίζει να γίνει και αυτή Ευρωπαία.