Ποδόσφαιρο και θρησκεία

Το κείμενο που ακολουθεί είναι του Χρήστου Κωνσταντινίδη

Πόσο συνδέεται το ποδόσφαιρο με τη θρησκεία; Φαινομενικά δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους. Αν εξαιρέσουμε βέβαια τις γνωστές σε όλους τοποθετήσεις και απόψεις του συμπαθούς και θρησκευόμενου προπονητή Άγγελου Αναστασιάδη, οι οποίες δεν έχουν τόσο μεγάλη απήχηση στους ποδοσφαιρόφιλους, ανεξάρτητα αν είναι ευσεβείς ή όχι. Βλέπετε, οι περισσότεροι συγκλίνουν στην άποψη ότι «ο Χριστός και η Παναγία έχουν σημαντικότερα πράγματα να κάνουν απ'το να βοηθούν τις ομάδες...».

Πάτερ ευλόγησον διαιτητή και στρογγυλή θεά

 
Στο θέμα μας όμως, δημιουργείται ένα σημαντικό ζήτημα, το οποίο θυμίζει απόλυτες πρακτικές ολοκληρωτικών καθεστώτων. Η σύσταση της ΚΕΔ προς τους ρέφερι [να σταματήσουν να κάνουν το σταυρό τους] μας πηγαίνει πολλά χρόνια πίσω και σε χώρες που εφαρμόστηκε ο κουμμουνισμός (όπως η ΕΣΣΔ, η Βουλγαρία, η Αλβανία και η Κίνα), όπου η θρησκευτική πίστη αποτελούσε ποινικό αδίκημα, γι' αυτό υπήρξαν άγριοι και αιματηροί διωγμοί. Στη χώρα μας, αν και δεν έχουμε φτάσει σε τόσο ακραίο σημείο, τα τελευταία χρόνια επικρατεί μία τάση να απαγορευτεί (σταδιακά), ό,τι έχει σχέση με την ελληνορθόδοξη πίστη μας. Θυμάστε άλλωστε τον θόρυβο που έχουν δημιουργήσει συζητήσεις εντός κοινοβουλίου από κάποια κόμματα, για την πρωινή προσευχή στα σχολεία, την ύπαρξη του μαθήματος των θρησκευτικών, τον σταυρό στη σημαία, τις εικόνες στις τάξεις και πολλά άλλα σχετικά με την πίστη ζητήματα.

Νοτιοκορεάτικο σινεμά x4

Ακολουθούν τέσσερις ταινίες του σύγχρονου σινεμά της Νότιας Κορέας τις οποίες είδαμε προσφάτως και μας άφησαν με τις καλύτερες εντυπώσεις. Πράγμα ουχί τυχαίο καθώς τα τελευταία 6-7 χρόνια έχουμε αναπτύξει μία κάποια λατρεία για το νοτιοκορεάτικο σινεμά το οποίο κρύβει πάμπολλα διαμάντια. Είχαμε φανερώσει ένα μικρό σημάδι της λατρείας μας αυτής σε παλαιότερο ποστ του Στύλου. Καιρός λοιπόν να δώσουμε περαιτέρω αποδείξεις από την πρόσφατη παραγωγή ενος, χωρίς υπερβολή, εκ των καλύτερων σινεμα στον κόσμο. Μέσα από τις τέσσερις ταινιο-προτάσεις που ακολουθούν, αγκαλιάστε μαζί μας εικόνες του διαφορετικού, του ατελούς, του ανθρώπινου... χωρίς happy ending.

Helpless (2012) του Byun Young-Joo

 Τρέιλερ θα δείτε εδώ

Υπόθεση: Ένα νεαρό ζευγάρι ταξιδεύει στον αυτοκινητόδρομο με προορισμό το πατρικό του άντρα, ο οποίος θέλει να γνωρίσει την κοπέλα του στους γονείς του προτού παντρευτούν. Μία μικρή στάση, εκείνος βγαίνει από το αυτοκίνητο για καφέ, εκείνη δέχεται ένα τηλεφώνημα και... εξαφανίζεται! Έτσι ξεκινά η αναζήτηση της κοπέλας, με τον πρωταγωνιστή να διαπιστώνει στην πορεία ότι επρόκειτο να παντρευτεί κάποια για την οποία δεν γνώριζε απολύτως τίποτα! Η υπόθεση γίνεται ακόμη πιο σκοτεινή και μυστηριώδης καθώς αποκαλύπτεται σταδιακά η πραγματική ταυτότητα της κοπέλας...
Αξιοσημείωτη σκηνή: Το flashback με τη γνωριμία του ζευγαριού, όταν ο τύπος στο ξεκούδουνο πάει και προσφέρει γρανίτα (το πιάσατε το υπονοούμενο, έτσι;!) στην κοπέλα! Προτού καν συστηθεί ρε!
Extra: Η ταινία βασίζεται στο γιαπωνέζικο μυθιστόρημα Kasha (1992) του Miyuki Miyabe.

Ακούς metal; Θα γίνεις εγκληματίας!

Για να ολοκληρώσουμε τον άτυπο κύκλο των ποστ με θέμα πόσο σατανική  είναι η ροκ / μεταλ μουσική, διαβάστε με ποιό τρόπο σχετίζεται ο Anselmo (ο ασεβής) με την εγκληματικότητα...


''Είστε έφηβοι και ακούτε συγκροτήματα όπως οι Metallica, Iron Maiden, Slayer, Black Sabbath, Megadeth, Motorhead, Pantera; Τότε θα αναπτύξετε ή ήδη έχετε παραβατική συμπεριφορά. Αν πάλι προτιμάτε την ποπ, την κλασική μουσική, ή την τζαζ τότε θα έχετε έναν εντιμότατο βίο. Αυτό τουλάχιστον υποστηρίζει έρευνα του πανεπιστημίου της Ουτρέχτης που δημοσιεύθηκε στο αμερικανικό περιοδικό Pediatrics και συσχετίζει τις μουσικές προτιμήσεις με την εγκληματικότητα κατά την εφηβεία.

Όπως αναφέρει η μελέτη που διήρκησε τέσσερα χρόνια και πραγματοποιήθηκε σε 140 αγόρια και 160 κορίτσια από την Ολλανδία, «για το 80-90% των νέων μεταξύ 12 και 18, η μουσική αποτελεί σημαντικό μέσο το οποίο βελτιώνει τη διάθεσή τους, τους βοηθά να αντιμετωπίσουν προβλήματα και να αναπτύξουν κοινωνική συμπεριφορά». Οι νέοι που συμμετείχαν στην έρευνα κλήθηκαν να συμπληρώσουν ένα ερωτηματολόγιο με τις μουσικές προτιμήσεις τους. Διαπιστώθηκε τότε ότι τα παιδιά που είχαν σημειώσει ότι αγαπούν τη ροκ μουσική (στην έρευνα η κατηγορία συμπεριλαμβάνει και την heavy metal, τη gothic και την punk), την αφροαμερικανική μουσική (όπως rhythm and blues) και την trance, techno ή την hardhouse είχαν μεγαλύτερη πιθανότητα να αναπτύξουν παραβατική συμπεριφορά, είτε είχαν ήδη αντιμετωπίσει θέματα όπως εμπλοκή σε βανδαλισμούς, μικροκλοπές, συμμετοχή σε συμμορίες, σε αντίθεση με όσους επέλεξαν την ποπ, την τζαζ και την κλασσική μουσική που είχαν μια πιο ήρεμη ζωή.

Ο επικεφαλής της έρευνας Τομ τερ Μπογκτ του Πανεπιστημίου της Ουτρέχτης, πάντως φάνηκε κι ο ίδιος έκπληκτος με το αποτέλεσμα. «Μείναμε άφωνοι με το αποτέλεσμα. Το ελέγξαμε πολλές φορές», δήλωσε. Συμπλήρωσε μάλιστα πως «όποιος ακούει τζαζ ή κλασική μουσική έχει την τάση να έχει λιγότερο δραματική συμπεριφορά και να μένει μακριά από παραβάσεις». Βέβαια και ο ίδιος ίσως δε μπορεί να πιστέψει πλήρως τη μελέτη του καθώς όπως αποκάλυψε «ο πρώτος μου δίσκος ήταν ένας των Beach Boys, ο δεύτερος των Black Sabbath, ενώ άκουγα heavy metal από τα 16 μου». Βέβαια αργότερα προσθέτει πως «κι εγώ είχα μερικά μικρο-προβλήματα, όμως τίποτα σοβαρό». Αυτό ωστόσο που δείχνει να τον ανησυχεί ιδιαίτερα είναι οι μουσικές προτιμήσεις του δεκάχρονου γιου του ο οποίος όπως λέει «ακούει Rammstein αλλά και Τζάστιν Μπίμπερ. Πρέπει να τον προσέχω».

Πηγή 
 

Possessed
I feel a conquering will down inside me
Strength
The strength of many to crush
Who might stop me
My strength is in number
And my soul lies in every one
The releasing of anger can better any medicine under the sun 

New Year resolution

For those who believe in God, most of the big questions are answered. But for those of us who can't readily accept the God formula, the big answers don't remain stone-written. We adjust to new conditions and discoveries. We are pilable. Love need not be a command or faith a dictum. I am my own God. 

We are here to unlearn the teachings of the church, state and our educational system. 

We are here to drink beer.

We are here to kill war.

We are here to laugh at the odds and live our lives so well that Death will tremble to take us. 

We are here to read these words from all these wise men and women who will tell us that we are here for different reasons and the same reason.


Charles Bukowski

Του Δάσκαλου η ευχή

"In my next life, I want to live my life backwards. You start out dead and get that out of the way. Then you wake up in an old people's home feeling better every day. You get kicked out for being too healthy, go collect your pension, and then when you start work, you get a gold watch and a party on your first day. You work for 40 years until you're young enough to enjoy your retirement. You party, drink alcohol, and are generally promiscuous, then you are ready for high school. You then go to primary school, you become a kid, you play. You have no responsibilities, you become a baby until you are born. And then you spend your last 9 months floating in luxurious spa-like conditions with central heating and room service on tap, larger quarters every day and then Voila! you finish off as an orgasm!"

-Woody Allen

Δεν το αντέχεις; Μην το πίνεις!

Καλό μήνα σε όλους και όλες! Προτείνουμε οκτωβριανό κομμάτι πολύ ωραίο και χαλαρό του Bert Jansch, φολκ κιθαρίστα που επηρέασε πολλούς - και τον Jimmy Page. Αξίζει τα μάλα, να τον ψάξετε λίγο αν δεν τον γνωρίζετε. Ο Στύλος έχει μπόλικο τρέξιμο αυτή την περίοδο αλλά πιστός στις αρχές του, κρατά τη σημαία ψηλά και εμμένει στη θεάρεστη αποστολή του: την ηθική διαπαιδαγώγηση της άμαθης, αμαρτωλής νεολαίας.

Έχουμε αναφερθεί σε παλαιότερο ποστ στα ''ωραία'' σκηνικά που συμβαίνουν συχνά σε νυχτερινές εξόδους στο Νησί. Ένα σχετικό βίντεο που κυκλοφόρησε πρίν από λίγους μήνες από το πανεπιστήμιο του Cambridge θίγει μερικές πτυχές του κοινωνικού αυτού φαινομένου, κάνοντας αναφορά, ανάμεσα σε άλλα, στο πιοτό και την κατάχρησή του.



Το πιοτό. Όταν μιλάμε για ποτό που συνδέεται με ''ωραία'' σκηνικά στο Νησί, συνήθως μιλάμε για μπύρα (εμφιαλωμένη και μη), cider, φτηνό κρασί, κοκτέιλ τύπου ρούμι&Coke&λάιμ, Gordon Space, βότκα&RedBull, και λοιπά κατασκευάσματα που βγαίνουν συχνά σε τιμές προσφοράς ώστε να προσελκύουν ορδές φοιτητών και λοιπούς νυχτόβιους που θέλουν να γίνουν ντίρλα οικονομικά. Ουίσκι, τζίν, βότκα κτλ straight, καθώς και ακριβότερα κοκτέιλ τύπου Mojito δεν προτιμούνται, καθώς οι υψηλές τιμές τους δεν επιτρέπουν την κατανάλωση λίτρων που θα βοηθήσουν τον επίδοξο ταραξία να γίνει κομμάτια - και να κάνει έτσι το κομμάτι του ελεύθερος από αναστολές.

Ειδική αναφορά πρέπει να γίνει στη χαμηλής ποιότητας μπύρα, μέγα χορηγό θαυμαστών σκηνών που λαμβάνουν χώρα στους νυχτερινούς δρόμους του Νησιού, συνήθως τις Παρασκευές και τα Σάββατα. Μάρκες όπως Carling, Beck's, Foster's, Budweiser, Tennent’'s, Heineken, Carlsberg και Amstel φροντίζουν (άθελά τους) γι' αυτό, με τα (συχνά ξεθυμασμένα) νεροζούμια τους να ρέουν άφθονα από τις κάνουλες και να γεμίζουν τα pints. Θα μου πείτε τώρα ''καλά ρε Δόκιμε, πλάκα μας κάνεις; Δηλαδή αν ο κόσμος έπινε μόνο ποιοτική μπύρα δεν θα μεθούσε;'' και θα σας απαντήσω ''ασφαλώς και θα μεθούσε αλλά ΠΕΡΙΕΡΓΩΣ ελαχιστότατα σκηνικά καυγάδων και σπασμένων κεφαλιών έχουν ξεκινήσει από ένα ποτήρι Fuller's London Pride ή ένα μπουκάλι Sierra Nevada Pale Ale... Τουλάχιστον στο Νησί, that's a fact.

Εν τούτοις, η ''ενοχοποίηση'' της φθηνής μπύρας είναι μία κουβέντα για τους αφελείς. Η ουσία του θέματος βρίσκεται αλλού. Η κατάχρηση του ποτού είναι τις περισσότερες φορές ο λόγος που οδηγεί στο να ξεφύγουν τα πράγματα σε μία βραδινή έξοδο. Για ποιούς λόγους όμως μπορεί κάποιος να ξεπεράσει τα όριά του, πίνοντας πολλές φορές μέχρι το μεγαλειώδες σημείο να πέφτει αναίσθητος στο πεζοδρόμιο και να τον μαζεύουν οι paramedics;

Ένας λόγος είναι ο μιμητισμός. Ο φιλόδοξος πότης κάνει ό,τι κάνουν και οι υπόλοιποι της παρέας, δλδ πίνουν σαν να μην υπάρχει αύριο, σε μία προσπάθεια να φανεί αντάξιο μέλος της. Θα πιεί για να αποδείξει ότι δεν είναι κακομοίρης φλώρος βουτυρομπεμπές, λες και το να πίνεις ωσαν φίδι είναι κάτι που προσδίδει κοινωνικό στάτους. Συνήθως, τέτοιες παρέες αγοράζουν τα ποτά ανα γύρους οπότε η νύχτα προβλέπεται αρκετά... οινοπνευματώδης! Ο καβγάς με τους δίπλα είναι κοντά...

Άλλος λόγος είναι η καψούρα. Παρατημένοι από το αμόρε τους, οι προσφάτως χωρισμένοι σέρνουν τον καημό τους μέχρι ένα μαγαζί και πίνουν τ' άντερά τους, σε μία προσπάθεια να ξεχάσουν για λίγο τον πόνο τους... Με παρέα ή χωρίς, δεν έχει ιδιαίτερη σημασία. Τα ποτάκια τους θα τα χτυπήσουν, θα πάρουν μάτι τα ημίγυμνα κοριτσάκια στο club, θα τους την πέσουν για να ξεχάσουν την πρώην, θα φάνε χυλόπιτα, θα νευριάσουν, και με τον πρώτο που θα παρεξηγηθούν θα φύγουν μπουκέτα...

Ένας τρίτος λόγος είναι η υπέρβαση των ορίων. Σε πολλούς αρέσει να διαπιστώσουν μέχρι ποιό σημείο μπορούν να φτάσουν, ποιές είναι οι δυνάμεις τους στο πιώμα - και αν μπορούν να τις βελτιώσουν με σωστή ''προπόνηση''. Πολλοί το έχουμε δοκιμάσει άλλωστε. Σε μία χώρα όμως που η εν λόγω προπόνηση ξεκινά νωρίς το απόγευμα και συνεχίζεται το βράδυ, είναι αναπόφευκτο να υπάρξουν παρενέργειες. Πόσο αλκοόλ πια να αντέξει ένας άνθρωπος;! Αν δεν μπορείς, άστο!

Vengeance is mine

I will execute great vengeance on them with wrathful rebukes. Then they will know that I am the Lord, when I lay my vengeance upon them (Ezekiel 25:17)

Vengeance is mine, and recompense, for the time when their foot shall slip; for the day of their calamity is at hand, and their doom comes swiftly (Deuteronomy 32:35)

The righteous will be glad when they are avenged, when they bathe their feet in the blood of the wicked (Psalms 58:10)



Η εκδίκηση χαρακτηρίζεται από πολλούς ως μία μορφή δικαιοσύνης, μία πράξη που θα προκαλέσει μεν κακό αλλά κατά κάποιο τρόπο θα επαναφέρει την ηθική τάξη και θα διορθώσει την αρχική αδικία. Ποιά είναι ωστόσο η βαθύτερη πηγή της εκδίκησης; Είναι μήπως η αρχέγονη αίσθηση που έχουμε όλοι μας για το τί είναι και δεν είναι δίκαιο - η ίδια αίσθηση που ρυθμίζει τις ανθρώπινες κοινωνίες από αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι σήμερα, π.χ. βεντέτες - που μας οδηγεί να ''απαντήσουμε'' στην αδικία που έγινε με μία αντίστοιχη πράξη; Μήπως είναι μία δύναμη που πηγάζει σε σκοτεινές γωνιές του ανθρώπινου ψυχισμού και μας ωθεί να διατρανώσουμε τη δύναμη και την ισχύ μας, δηλαδή το εγώ μας, χρησιμοποιώντας την εκδίκηση ως ένα μέσο διατήρησης της κοινωνικής μας θέσης; Ή, σε ένα τρίτο επίπεδο της ερώτησης και ακολουθώντας ακόμη σκοτεινότερες ατραπούς της ανθρώπινης ψυχής, μήπως τελικά βρίσκουμε ικανοποίηση στην εκδίκηση, παίρνοντας το νόμο στα χέρια μας και κλείνοντας εμείς οι ίδιοι τον κύκλο της αδικίας; Άραγε όταν οι Slayer ουρλιάζουν ''I only want vengeance / To come shining down on me / I don't want you to die / Before I get the chance to kill you myself'' εκφράζουν μονάχα μία ωμότητα ή μία αλήθεια που γνωρίζουμε αλλά είναι επικίνδυνο να παραδεχθούμε;

Τίμα τη μητέρα σου

Μία από τις συγκλονιστικότερες σκηνές στην ιστορία του κινηματογράφου: Liv Ullmann εναντίον Ingrid Bergman στη Φθινοπωρινή σονάτα (1978) του μεγάλου ψυχογράφου Ingmar Bergman.



Κόρη εναντίον μητέρας, σ' ένα κρεσέντο ανάμικτων καταπιεσμένων συναισθημάτων και έντασης, την οποία ο Σουηδός σκηνοθέτης χτίζει αριστοτεχνικά από την αρχή της ταινίας για να κορυφωθεί σ' αυτή τη σκηνή. Μετά από ένα καθαρτικό δεκάλεπτο (και την τρομερή ερμηνεία της Ullmann) που ξεγυμνώνει τους χαρακτήρες από την επιφανειακή τελειότητά τους, τα αληθινά συναισθήματα έρχονται στην επιφάνεια.

''Μία μητέρα και μία κόρη. Τί φριχτός συνδυασμός συναισθημάτων και σύγχυσης και καταστροφής''

Ντοκιμαντέρ: Ο αιώνας του εαυτού

Δείτε μέρος από το πολύ καλό ντοκιμαντέρ του Adam Curtis που εξηγεί πώς μερικές από τις θεωρίες του Φρόυντ χρησιμοποιήθηκαν για τον έλεγχο των λαών.


Ο αιώνας του εαυτού (μέρος πρώτο) von tvxorissinora

Αν και διαρκεί μία ώρα, το ντοκιμαντέρ παρουσιάζει τα στοιχεία με πολύ ευχάριστο και κατανοητό τρόπο και δεν κουράζει καθόλου. Μέρες που είναι, όσοι βρείτε λίγο χρόνο αξίζει να το παρακολουθήσετε.

Πηγή: tvxs

Η κρυμμένη δύναμη του χαμόγελου

Επειδή ο κατά τ' άλλα αγαπητός blogger έχει προβλήματα τις τελευταίες δύο μέρες και σβήνει αναρτήσεις και σχόλια χωρίς να λογαριάζει, ξανανεβάζω το χαμογελαστό βιντεάκι για χαμογελαστούς αναγνώστες με την ελπίδα αυτή τη φορά να μείνει στη θέση του.



Ο Ron Gutman (με την απολαυστική προφορά αγγλικών) αναλύει τη δύναμη που έχει το χαμόγελο στον εαυτό μας και τους γύρω μας. Αφιερώστε 7 λεπτά από το χρόνο σας και μετά βγείτε μία βόλτα και διαδώστε τον ιό!

Το 2011 μπήκε εδώ και μέρες. Σήμερα μπήκε και ο Στύλος

Το 2011 μπήκε, με το καλό για όλους ευχόμαστε. Ο Στύλος ξαναστήθηκε. Ας ξεκινήσει και αυτή η blog-o-χρονιά, η οποία παράλληλα σηματοδοτεί την έναρξη της δεύτερης δεκαετίας του νέου αιώνα μα και της έκτης χρονιάς ζωής του Στύλου! Για να το γιορτάσουμε, μπορεί και να πάμε λούνα πάρκ αν βρούμε χρόνο. Και μετά το λούνα πάρκ...

Λοιπόν, ξεκινάμε εκκλησιαστικά και σοβαρά. Για πρώτο ποστ, σας έχουμε ένα ντοκιμαντέρ 40 λεπτών που ανέβηκε στο ΤVXS σχετικά με τα σεξουαλικά εγκλήματα της Καθολικής Εκκλησίας - της δικής μας ακόμη δεν είναι τόσο διάσημα για να έχουν δικό τους αφιέρωμα, υπομονή... Το ντοκιμαντέρ γυρίστηκε στα πλαίσια εκπομπής του BBC και παρουσιάζει διάφορες υποθέσεις σεξουαλικών κακοποιήσεων αγοριών και κοριτσιών από ιερείς σε Βρετανία και ΗΠΑ. Μάλιστα, ο οικοδεσπότης του, Colm O'Gorman, υπήρξε ο ίδιος θύμα βιασμού στην Ιρλανδία όταν ήταν 14 χρονών.


tvxs.gr | Σεξουαλικά εγκλήματα και το Βατικανό
Uploaded by tvxorissinora. - Explore more family videos.

Τα έχουμε πει πολλές φορές αλλά θα ξανακάνουμε μία σημείωση για να μην παρεξηγηθούμε: δεν έχουμε κανένα απολύτως πρόβλημα με τη θρησκεία αλλά με την εφαρμογή της, και ιδιαίτερα με τις υποκρισίες μίας Εκκλησίας που πουλά ήθος αλλά στην πράξη διαψεύδεται οικτρά. Και για να σπάσουμε λίγο το βαρύ ύφος, ενημερώνουμε πως θα ακολουθήσει σύντομα αφιέρωμα που θα φέρει ρίγη συγκίνησης, τσουβάλια αναμνήσεων, φάτσες ευχαρίστησης και δάκρυα χαράς στα μάτια πολλών.
Θα έχει διάφορα και για όλα τα γούστα.

Mέχρι τότε, δεχτείτε τις ευχές μας για μία όμορφη χρονιά, και καλώς σας ξαναβρήκαμε!

Υ.Γ. Πάμε στο ψυγείο τώρα για μεταμεσονύχτια ζυθο-αναζήτηση.
Υ.Γ.2. Κι αυτό είναι ασφαλώς για να πνίξουμε τον πόνο μας επειδή δεν μπορούμε να βρούμε τέτοια ώρα λουκουματζίδικο ανοιχτό - όχι ότι έχει στο Νησί δλδ...
Υ.Γ.3. Δεν σας ρωτήσαμε, περάσατε όμορφα τις γιορτές? Πάντα καλά.

Παρεούλα στην καμπίνα αεροπλάνου

Με αφορμή τα κατά καιρούς ταξίδια με αεροπλάνο για ιεραποστολές και όχι μόνο, σήμερα θα μιλήσουμε για συγκεκριμένες ομάδες ενοχλητικών συν-ταξιδιωτών! Τα δεδομένα είναι λιγο-πολυ γνωστά σε όσους έχουν ταξιδέψει με αεροπλάνο μία ή περισσότερες φορές: το εισιτήριο που έχετε πληρώσει (ενίοτε χρυσοπληρώσει) σας ''νοικιάζει'' μεν μία (όχι και τόσο άνετη) θέση για τη διάρκεια του ταξιδιού αλλά δεν σας εξασφαλίζει το κυριότερο, δλδ την ησυχία του χώρου τριγύρω από το κάθισμα - και κατά συνέπεια την ηρεμία σας! Έτσι λοιπόν, ο άμοιρος επιβάτης γίνεται έρμαιο διαφόρων περίεργων ενδημικών ''φυλών'' ταξιδιωτών που συνεχίζουν να εξαντλούν εδώ και δεκαετίες την υπομονή του και να τον κάνουν να παίρνει όρκο ότι την επόμενη φορά θα πάρει το πλοίο! Για πάμε να δούμε μερικές εξ αυτών!

Α. Ο φαφλατάς: απαντάται συνήθως μόνος του και δεν σταματά να μιλάει ποτέ! Πιάνει κουβέντα σε όλους ανεξαιρέτως, από τον αστυνομικό στα διαβατήρια και τον τεχνικό στη φυσούνα μέχρι την αεροσυνοδό και τον άτυχο επιβάτη που κάθεται δίπλα του! Το θέμα συζήτησης δεν έχει σημασία (καθώς εκτός από φαφλατάς είναι και ξερόλας), αρκεί να του δώσεις λίγο θάρρος και μπορεί να σου αναλύσει με άνεση και αυτοπεποίθηση το πραγματικό κόστος της νέας μεταγραφής του γαύρου ή την ερωτική περιπέτεια που είχε με μία Ισπανίδα που έμοιαζε με την Πενέλοπε Κρουζ στη Μάλαγα πέρισυ το καλοκαίρι! Αν του δώσεις υπερβολικό θάρρος, τότε μάλλον την πούτσισες επειδή θα αρχίσει μπαράζ προσωπικών ερωτήσεων για την οκογένειά σου, τη δουλειά σου, πόσα πλήρωσες για το εισιτήριο και αν είσαι ευχαριστημένος με τη ζωή σου! Δεν σταματά να μιλά ούτε σε περίπτωση που η πτήση σας συναντά αναταράξεις, πράγμα που τον καθιστά ενοχλητικό ακόμη και στους μετριοπαθέστερους των επιβατών - που εκείνη τη στιγμή ετοιμάζονται να βγάλουν τα σώψυχά τους! Είναι αρκετά σπάνιο αλλά υπάρχει περίπτωση ο φαφλατάς να καθίσει παρέα με έναν άλλο φαφλατά, και μία τέτοια συνάντηση μπορεί να αποβεί μοιραία για την ψυχική ηρεμία ολόκληρης της καμπίνας! Θα μιλάνε με δυνατή φωνή α-σ-τ-α-μ-ά-τ-η-τ-α, αναγκάζοντας τους πάντες να ακούνε τα κατορθώματά τους θέλοντας και μη, και την αεροσυνοδό να τους κάνει παρατήρηση προτού καν παραπονεθεί κάποιος επιβάτης!

Β. Η ψωνισμένη: Δεν έχει ιδιαίτερη σημασία αν είναι όμορφη ή όχι, αν και η πρώτη έχει έξτρα αυτοπεποίθηση που την κάνει ακόμη χειρότερη. Η ψωνισμένη έχει την αίσθηση ότι ένα τέλειο χτένισμα-μακιγιάζ-ντύσιμο θα στρέψει όλα τα βλέμματα των επιβατών πάνω της και φυσικά σκοπός της είναι να μην περάσει απαρατήρητη στα 10.000 πόδια πάνω από το έδαφος! Περπατά πάντα με στυλ μοντέλο-γνωστό-στο-διεθνές-στερέωμα, μεταφέροντας μαζί της την αύρα από 10 λίτρα άρωμα που λούστηκε το πρωί. Απαραίτητο συμπλήρωμα της εικόνας της το μπλαζέ υφάκι, η σέξι ομιλία και η τελευταία πανάκριβη τσάντα-ταγάρι γνωστού οίκου. Αν είσαι αρσενικό και κάτσεις δίπλα της, δεν υπάρχει περίπτωση να σου μιλήσει με καμία κυβέρνηση (εκτός αν είσαι τραγουδιστής, γνωστό αστέρι του ποδοσφαίρου ή κάτι παρεμφερές) και έτσι και κάνεις το λάθος να της κολλήσεις, είναι ικανή να σου ζητήσει να αλλάξεις θέση! Δεν τρώει σχεδόν τίποτε από το φαγητό που προσφέρεται στο ταξίδι (σε αντίθεση με τον τζαμπατζή που θα δούμε πιο κάτω) και όλη την ώρα διαβάζει περιοδικά μόδας ή ανοίγει το laptop της για να ρίξει πασιέντζες! Θα τη βρείτε μόνη ή με την (άσχημη) φίλη της, με τη οποία κυκλοφορεί επίτηδες για να ξεχωρίζει! Το εκνευριστικό με τη συγκεκριμένη ''φυλή'' είναι τα συνεχή βλέμματα που σου ρίχνει για να δει αν την κοιτάς αλλά κυρίως οι ανούσιες συζητήσεις που έχει με τη διπλανή της (και εσύ τις ακούς) και οι οποίες συνοδεύονται από προσποιητά γελάκια για να τραβούν την προσοχή!

Γ. Ο τζαμπατζής: Συμπαθής τύπος αλλά με αρκετά μειονεκτήματα για να κάτσεις δίπλα του στο αεροπλάνο. Η φιλοσοφία ζωής του είναι ''το τζάμπα είναι πάντα πιο καλό'', η οποία για να μην παρεξηγηθώ δεν είναι κατακριτέα αυτή καθ' εαυτή αλλά η εφαρμογή της σε ένα ταξίδι με αεροπλάνο. Ξεκινά από τις δωρεάν εφημερίδες που δίνονται στους επιβάτες και πάντα παίρνει περισσότερες από μία, με αποτέλεσμα να μην υπάρχουν αρκετές για όσους θέλουν να διαβάσουν. Οι συζητήσεις του σχεδόν πάντα περιλαμβάνουν τις λέξεις ''δωρεάν'', ''τζάμπα'', ''free'', ''πολύ χαμηλές τιμές'', ''κόστος'', ''χρήματα'', με αποτέλεσμα να ζαλίζεσαι και να νομίζεις ότι συνομιλείς με ιδιοκτήτη μαγαζιού ρούχων σε περίοδο εκπτώσεων! Τα πράγματα ξεφεύγουν κάπως σαν έρθει το φαγητό, το οποίο καταβροχθίζει σε ελάχιστο χρόνο και μετά ζητάει από τους διπλανούς τα ψωμάκια και/ή τα βουτυράκια που νομίζει ότι δεν θα τα φάνε! Θα πάρει τσάι ΚΑΙ καφέ, καθώς ακόμη δύο μπουκαλάκια κρασί (αφού είναι τζάμπα!) άσχετα αν θα τα πιει ή όχι! Αν περάσει η αεροσυνοδός αργότερα για να προσφέρει καραμέλες, φυσικά και θα πάρει μία... χούφτα (!) για να βάλει στην τσάντα του, ενω ταυτόχρονα ρίχνει μία ματιά στο περιοδικό με τα είδη duty-free που ΔΕΝ θα αγοράσει για τυχόν έξτρα προσφορές...

Δ. Η καλάγαθη και καλοπροαίρετη ''θεία'': Ταξιδεύετε μόνος και είστε μεταξύ 20-30 χρονών? Τότε σίγουρα δεν θέλετε να καθίσετε παρέα με τη συγκεκριμένη γυναίκα! Θα σας ταράξει στις συμβουλές και τις σοφίες για ο,τιδήποτε μπορείτε να σκεφτείτε! Μιλά ακόμη και όταν της δείχνετε ότι δεν έχετε όρεξη - σχετική ομοιότητα με τη ''φυλή'' του φαφλατά - και φυσική αποστολή της είναι να πάρει τη θέση της μητέρας σας έστω για ένα δίωρο! Νουθεσίες για τα προσωπικά, τις σχέσεις και θέματα υγείας, τη μαγειρική, την επαγγελματική σας σταδιοδρομία εαν δεν δουλεύετε και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει η νεολαία σήμερα, τους γιους και τις κόρες της και τί κάνουν με τη ζωή τους, τις εκπομπές και τα σήριαλ της τηλεόρασης, και το κυριότερο, τον σκοπό του ταξιδιού της! Γιατί πάει εκεί που πάει και γιατί επέλεξε αυτό το μήνα, τί σκοπεύει να κάνει, πόσο θα μείνει και πόσους θα συναντήσει πρίν και μετά! Αφού τελειώσει με τα δικά της και τα δικά σας (οσο είναι αυτό δυνατόν), θα πιάσει την επικαιρότητα και συνήθως τα τραγικά γεγονότα που συνέβησαν στον πλανήτη την τελευταία εβδομάδα. Διαθέτει πολιτική άποψη, φωτογραφική μνήμη, και σε περίπτωση που βρει κάποιον διάσημο θα πάει χύμα να του μιλήσει και να του ζητήσει αυτόγραφο!

Ε. Τα μωρά: Ίσως η πιο θανατηφόρα ομάδα συν-ταξιδιωτών που μπορείτε να συναντήσετε σε αεροπλάνο! Ικανά για τα πάντα και κάτοχοι της μεγαλύτερης διακιολογίας: ''μα είναι μωρό''! Κλαίνε, φωνάζουν, ουρλιάζουν, τα μεγαλύτερα τραγουδάνε και χαχνίζουν οσο δυνατότερα μπορούν, κάνουν εμετό ανα τακτά διαστήματα, μαλώνουν μεταξύ τους, τραβάνε μαλλιά και ρούχα άλλων και γενικά δημιουργούν μία ασύγκριτη ατμόσφαιρα πανζουρλισμού ενω εσείς θέλετε να κοιμηθείτε, να απολαύσετε την εμπειρία ''πετάω στα σύννεφα'' ή να κάνετε κατάσταση με τη διπλανή ομορφούλα! Φυσικά, για να μην μας πείτε και ρατσιστές ή ότι δεν αγαπάμε τα μωρά, υπάρχει λύση! Λέγεται ακουστικά για μουσική ή ταινία, μπορεί να μην είναι μία σουπερ λύση αλλά τουλάχιστον προσφέρει μερική ανακούφιση και την ψευδαίσθηση ενός προσωπικού χώρου...

Είμαστε βέβαιοι ότι υπάρχουν και άλλες ομάδες που αυτή τη στιγμή μας διαφεύγουν, κάντε λοιπόν ένα κόπο και γράψτε μας τις δικές σας στα σχόλια!

Γιατί μεγαλύτερο γυναικείο στήθος?

Διάβασα κάπου ότι στο Νησί και τη Βραζιλία γίνεται χαμός με τις προσθετικές στήθους. Οι πρώτες χώρες λέει παγκοσμίως στις οποίες οι γυναίκες τρέχουν να μεγαλώσουν τα στήθια τους και μετά να τα προτάξουν περήφανα μπροστά σε αρσενικές προκλήσεις! Και καθόμουν και σκεφτόμουν, προς τί τόση φασαρία και έξοδα βρε κορίτσια? Ας το φιλοσοφήσουμε λίγο Στυλιτικά το θέμα...










Μην τα κοιτάς θεία, αληθινά είναι, ετών 22...


Δύο βασικά να πούμε στην αρχή. Πρώτον, δεν έχω δικά μου (*)(*) ούτε έχω κάνει προσθετική κι ούτε ασχολούμαι επαγγελματικά με το θέμα, έτσι μιλάω χωρίς να γνωρίζω τεχνικές ιδιαιτερότητες και τυχόν ψυχολογικές συνιστώσες που επηρεάζουν μία τέτοια απόφαση. Κοινώς, ό,τι ακολουθεί παρακάτω είναι μερικώς χαβαλετζίδικο, το σημειώνω για να μην παρεξηγηθούμε. Δεύτερον, το θέμα είναι πολύ παλιό και χιλιο-αναλυμένο και κάποιοι θα το βρουν μπαναλ, ξεπερασμένο, ίσως και σεξιστικό. Δεν μας ενδιαφέρει καθόλου, αφού μετά βεβαιότητος σας γράφω ότι όσες δεκαετίες και να περάσουν, τα αρσενικά όλου του κόσμου θα εξακολουθήσουν να ενδιαφέρονται για ό,τι έχει να κάνει με το γυναικείο στήθος...

Το στήθος της γυναίκας έχει μία αύρα μαγική, μυστηριακή σχεδόν. Δεν είναι τυχαίο ότι όλοι οι πολιτισμοί εντός και εκτός Ευρώπης το εξύμνησαν σε ποιήματα, το απαθανάτησαν σε ειδώλια, γλυπτά και τοιχογραφίες. Σύμβολο της γονιμότητας και της ίδιας της ζωής, το στήθος τρέφει τα νέα μέλη της ανθρωπότητας στο ξεκίνημά τους στον πλανήτη. Ο μοναδικός αυτός ρόλος αποδεικνύεται και από το γεγονός ότι μητέρες που είχαν προβλήματα στο θηλασμό συχνά ζητούσαν τη βοήθεια άλλων γυναικών για να θρέψουν τα μωρά τους - υπήρχαν φυσικά και οι βασίλισσες που σνόμπαραν το θέμα, αλλά αυτό είναι μία διαφορετική ιστορία! Στην αρχαία Ελλάδα και τη Ρώμη το στήθος λατρεύτηκε τόσο που γράφτηκαν τραγούδια για χάρη του. Κατά το Μεσαίωνα, ενοχοποιήθηκε και καλύφθηκε με ντροπή. ''Μάγισσες'' που κάηκαν στην πυρά ενισχυσαν τους θρύλους για τις μαγικές του ιδιότητες που προκαλούσαν maleficium. Στην Αναγέννηση και την Πρώιμη Νεότερη περίοδο το στήθος εξακολούθησε να διχάζει. Δοξάστηκε από τους μεγάλους ζωγράφους και γλύπτες που ανακάλυψαν εκ νέου τη μαγεία του ανθρώπινου σώματος, αλλά την ίδια στιγμή ντύθηκε με το ηθικολογικό πέπλο του χριστιανισμού της Μεταρρύθμισης (σε πιο αδιαπραγμάτευτα πλαίσια, το Ισλάμ είχε απαγορεύσει εξαρχής τη δημόσια προβολή του με οποιοδήποτε τρόπο). Κατόπιν μπήκε σε μεταξωτούς κορσέδες του 18ου και 19ου αιώνα μέχρι να φτάσει η στιγμή να απενοχοποιηθεί μεσω της επιστήμης και της λεγόμενης σεξουαλικής επανάστασης μετά τα μέσα του 20ου αιώνα (όχι αυτής). Σε φυλές του Αμαζονίου και της Αφρικής, το στήθος της γυναίκας διατηρεί μεγάλο μέρος της αρχέγονης μυστηριακής αύρας του ακόμη και σήμερα (κι ας γίνονται μαστεκτομές σε μερικές κουλτούρες χωρίς λόγο), τη στιγμή που στις κοινωνίες της Δύσης έχει πάρει ένα συγκεκριμένο προφίλ που μοιάζει να επισκιάζει όλα τα υπόλοιπα χαρακτηριστικά του, αυτό του σεξουαλικού οργάνου που οφείλει να προκαλεί.

Και εξηγούμαι. Το προφίλ του γυναικείου στήθους πάντα είχε ένα πρωτεύοντα σεξουαλικό ρόλο, αφού ως σύμβολο και μόνο σηματοδοτεί τη σεξουαλική ωρίμανση και τη δυνατότητα αναπαραγωγής του θηλυκού. Συμμετέχει δε ενεργά κατά τη διάρκεια του σεξ με τη διέγερση των θηλών. Έχει όμως ταυτόχρονα και ένα ερωτικό χαρακτήρα, αφού τέρπει αισθητικά και προσελκύει τα αρσενικά προτού καν γίνουν οι συστάσεις... Σύγχρονες πανεπιστημιακές έρευνες αποδεικνύουν αυτό που πολλοί άντρες ηδη γνωρίζουν από την παιδική-εφηβική ηλικία: ότι το στήθος είναι από τα πρώτα πράγματα που κοιτάζει κάποιος σε μία γυναίκα. Είναι ερωτικό στα μάτια του και τη φαντασία του, ξεσηκώνει το μυαλό και ξεσηκώνει και κάτι ''άλλο''... Έτσι λοιπόν, μία τεράστια βιομηχανία ρούχων, εσωρούχων και διαφήμισης (με κοινό παρονομαστή φυσικά το κέρδος) έχουν μπει εδώ και χρόνια στο παιχνίδι της ανάδειξης και της οσο το δυνατόν καλύτερης προβολής του γυναικείου στήθους. Και εδώ φυσικά βρίσκεται και η ρίζα του ζητήματος για τις προσθετικές στήθους. Οι γυναίκες θέλουν να τραβούν την προσοχή, να νιώθουν αρεστές και επιθυμητές. Το στήθος είναι απαραίτητο μέρος της συμμετρίας και ομορφιάς που επιδιώκουν στο σώμα τους, τόνωση της θηλυκότητας και της αυτοπεποίθησής τους. Άλλωστε η εποχή μας είναι εποχή της εικόνας (image) και αυτή ακριβώς την έννοια του ίματζ εξυπηρετούν οι περισσότερες επεμβάσεις, είτε είναι αφαιρετικές, προσθετικές ή διορθωτικές. Η γυναίκα, υπηρετώντας - πολλές φορές ασυνείδητα - το ''σύνδρομο του μοντέλου'', ενός αψεγάδιαστου σώματος με αναλογίες οσο το δυνατόν πιο κοντά στο ''τέλειο'', επιθυμεί να αποκτήσει αυτά που βλέπει στα περιοδικά και τις ταινίες και πράττει αναλόγως, με μία ή περισσότερες επισκέψεις στον πλαστικό χειρούργο. Μήν ξεχνάτε ότι τέτοιες επεμβάσεις έχουν γίνει προσιτές ακόμη και σε 18χρονες... Μέσα στο ίδιο πλαίσιο εντάσσονται λοιπόν και οι προσθετικές στήθους. Και ποιοί είναι οι λόγοι στην τελική? Να νιώθει καλά η γυναίκα με τον εαυτό της, να νιώθει ότι ακολουθεί τα πρότυπα της εποχής της και φυσικά να αρέσει... στους άνδρες! Μπορεί να ακούγεται κάπως οξύμωρο σε μερικούς, αλλά ο ουσιαστικότερος λόγος για την αύξηση στήθους είναι τελικά η αγάπη των γυναικών να τις προσέχουν, να τις θαυμάζουν και να τις ξεχωρίζουν τα αρσενικά ανάμεσα στις υπόλοιπες! Με άλλα λόγια, αλλάζουν κάτι στο σώμα τους για να γουστάρει το άλλο φύλο!

Η αποδοχή και ο σεβασμός σε ότι έχει δωσει στην κάθε γυναίκα εκ γενετής η μαμα-φύση πού πήγε θα μου πείτε? Γιατί να μην αποδέχονται το στήθος που έχουν? Γιατί να μην αγαπάνε τον εαυτό τους όπως είναι? Αυτή η ψύχραιμη και ''παραδοσιακή'' προσέγγιση έχει φυσικά ακόμα πολλούς οπαδούς, αλλά η ουσία μάλλον χάθηκε κάπου ανάμεσα στο ντεκολτέ της Jayne Mansfield και το στηθόδεσμο της Sophie Reade...

Άντε, και καλό καλοκαίρι να' χουμε!

Η ωραία και ο... αδιάφορος! Μία ιστορία καθημερινής τρέλας

Σήμερα θα σας πω για ένα περιστατικό που μου έκανε εντύπωση και με έκανε να σκεφτώ ορισμένα πράγματα μετά από καιρό.














Ψιτ, κύριος! Μάζεψε τα χέρια σου ρε, πρώτο ραντεβού είναι!


Ενω έτρωγα χθες σε ένα εστιατόριο, ήρθαν και έκατσαν όχι μακριά από το τραπέζι μου δύο φοιτητές, μία πολύ όμορφη κοπέλα και ένας κανονικός τυπάς. Αφού παρήγγειλαν και ενω περίμεναν να έρθει το φαγητό, η κοπέλα προσπαθούσε συνέχεια να ανοίξει κουβέντα με το συνοδό της - καθώς σίγουρα δεν ήταν ζευγάρι - αλλά μάταια... Τα διαρκή χαμόγελα και γελάκια της, το παίξιμο με τα μαλλιά, το κοίταγμα στα μάτια, η όλη προσοχή και γενικότερα αυτό που οι ειδήμονες του κλάδου περί ερωτικών αποκαλούν ''γλώσσα του σώματος'' (αστεία μεταφορά κατ'εμε μα αληθινή και αποδεδειγμένη στην πράξη), οδηγούσαν στο συμπέρασμα ότι το κορίτσι ήθελε να γνωριστεί με το αγόρι καλύτερα... Και δεν μιλάμε για ένα οποιοδήποτε κορίτσι, να εξηγούμαστε! Ψηλή, καστανομάλλα, με πολύ όμορφα, εύθραυστα χαρακτηριστικά, λευκό δέρμα και μία αίσθηση του αυθεντικού, γενικά από τα κορίτσια που σίγουρα γυρίζεις να κοιτάξεις στο δρόμο δεύτερη φορά (ναι, όπως πολύ σωστά καταλάβατε, ο Δόκιμος δεν έδινε ιδιαίτερη σημασία στο μεσημεριανό φαγητό του... ;)

Και ο τυπάς τί έκανε για όλα αυτά?! ΤΙΠΟΤΑ απολύτως! Απόμακρος και τυπικός, άφηνε την κοπέλα να προσπαθεί μάταια και απαντούσε είτε με νεύματα είτε με μικρές φράσεις! Κάποιες φορές μάλιστα κοιτούσε και έξω από το παράθυρο ''γράφοντάς τη'' κανονικά... Ίσως να ήταν το μυστικό του για να το παίξει δύσκολος και μυστηριώδης!! Φανταστείτε λοιπόν το σκηνικό: να έχεις ένα κορίτσι ωσαν τα κρύα τα νερά να σε κορτάρει, να έχετε βγει έξω μόνοι σας και το καλύτερο που κάνεις είναι να λες για το χιόνι που στοιβάζει και αν θα κλείσουν τα τρένα ή τον τελευταίο δίσκο των Slayer (πολύ καλός η αλήθεια αλλά δεν είναι της στιγμής)... Να μην πολυλογώ, η κοπέλα είδε κι απόειδε και παραιτήθηκε κι αυτή της προσπάθειας, ήρθε μετά το φαγητό και αφού φέρνοντάς στο νου μου εικόνα από ζευγάρι 80-άρηδων ακούνητων-αμίλητων το τελείωσαν, έφυγαν μαζί μετά από λίγο αφήνοντας σε μένα απορίες και ερωτηματικά...

Έχουν γίνει αλήθεια τόσο δύσκολα τα πράγματα στις σχέσεις μας με τους άλλους? Ναι, ότι πολλά που θεωρούσαμε δεδομένα στις προσεγγίσεις μας έχουν χαθεί ανεπιστρεπτί το παραδεχόμαστε. Αλλά είμαστε ανίκανοι για τα απλούστερα των πραγμάτων? Να φλερτάρουμε και να γελάσουμε? Να χαρίσουμε όμορφες στιγμές στον εαυτό μας ή το διπλανό μας? Τόση κλεισούρα εντός και σπαρίλα έχει μαζευτεί βρε παιδιά που είναι αδύνατο να ανοιχτούμε στον άλλο? Τί στο διάτανο συμβαίνει? Και αναφερόμενος στο συγκεκριμένο παράδειγμα, τί τυραννάς την ομορφούλα ρε φίλε και την βγάζεις έξω βόλτα αφού πραγματικά δεν θέλεις? Και έστω ότι την έβγαλες, γιατί δεν κάνεις τουλάχιστον τα ουσιώδη για να περάσει όμορφα? Δηλαδή δείξε προσοχή και σημασία, άσχετα αν θα προχωρήσει το πράγμα. Τη συνοδεύεις όπως και να'χει! Θα μου πείτε τώρα, αν δεν γούσταρε και έδειχνε σημασία ο τυπάς μπορεί η κοπέλα να λάμβανε λάθος μηνύματα. Δεκτόν. Αλλά η αδιαφορία και γαιδουρίλα (Στύλος copyright) που έδειξε ήταν για μένα χειρότερα... Για να μην αναφερθώ στο γεγονός ότι κάποια χρόνια πριν τέτοια κορίτσια τα παρακαλούσαν για ένα ραντεβού και δεν δεχόντουσαν καν να βγουν... Τεσπα, δεν επιμένω επειδή δεν υπάρχουν κανόνες σε αυτά τα θέματα, ούτε είμαι κανένας ειδικός επί τούτου. Ένα είναι το μόνο σίγουρο, πως η κοπέλα δεν πρόκειται να ξαναβγεί μαζί του!

Γιατί κλαίς κοριτσάκι μου?

Οι γυναίκες κλαίνε πολύ περισσότερο, μεγαλύτερο χρονικό διάστημα και είναι λιγότερο συγκρατημένες από τους άνδρες, σύμφωνα με μια γερμανική μελέτη που δημοσιοποιήθηκε σήμερα η οποία αποκαλύπτει ότι τελικώς το κλάμα είναι ένα μυστήριο αφού υπάρχουν πολλοί διαφορετικοί παράγοντες που το προκαλούν. Η μελέτη επίσης τονίζει ότι λήθφηκαν υπόψη πολλές παρεμφερείς επιστημονικές εργασίες για την ανάλυση αυτού του φαινομένου που οδήγησαν σε νέα συμπεράσματα.

Οι γυναίκες, σύμφωνα με τη μελέτη της γερμανικής οφθαλμολογικής εταιρείας, κλαίνε 30-64 φορές ετησίως αντίθετα με τους άνδρες που κλαίνε 6 έως 17 φορές το ίδιο χρονικό διάστημα! Αυτή η διαφορά στις μετρήσεις εμφανίζεται μόνο στους ενήλικες αφού έως τα 13 χρόνια τους τα κορίτσια και τα αγόρια κλαίνε περίπου το ίδιο, αποδεικνύοντας ότι το φαινόμενο είναι εν μέρει επίκτητο. Μετά από την ηλικία αυτή, οι άνδρες αρχίζουν να κλαίνε λιγότερο, περιστασιακά και με πολύ λιγότερη ένταση απ΄οτι οι γυναίκες. Στη μελέτη αναφέρεται ότι το κλάμα των ανδρών δεν διαρκεί περισσότερο από 2-3 λεπτά, ενώ των γυναικών υπερβαίνει τα έξι λεπτά. Σημειώνεται μάλιστα ότι το κλάμα των γυναικών καταλήγει σε λυγμούς στις 65% των περιπτώσεων ενώ στους άνδρες καταλήγει σε λυγμούς μόνο σε ποσοστό 6%!

''Το γυναικείο κλάμα διαρκεί πολύ, έχει ένα χαρακτήρα πιο δραματικό και σκίζει την καρδιά'', ανέφερε η καθηγήτρια Οφθαλμολογίας στο Πανεπιστήμιο Λούντφιχ-Μαξιμίλιαν του Μονάχου, Ελίζαμπεθ Μέσμερ, για να συνεχίσει λέγοντας ''Οι άντρες γενικά είναι πιο συγκρατημένοι στις αντιδράσεις τους''. Οι γυναίκες βάζουν τα κλάματα συχνά όταν δεν αισθάνονται πολύ καλά και "ανεβασμένες", όταν αντιμετωπίζουν δυσκολίες ή προβλήματα που δεν μπορούν να λύσουν εύκολα ή όταν θυμούνται γεγονότα του παρελθόντος που τις έχουν σημαδέψει. Αντιθέτως οι άνδρες κλαίνε όταν χαλάσει μια σχέση τους ή όταν συμπονούν κάποιον πολύ, ενώ έχουν αναφερθεί περιπτώσεις ανδρών που έκλαψαν για την ήττα της αγαπημένης τους ποδοσφαιρικής ομάδας!

Όπως και να' χει, η μελέτη τονίζει συνοψίζοντας ότι το κλάμα - ανεξαρτήτος φύλου - έχει έναν ιδιαίτερα χαλαρωτικό και καθαρτικό χαρακτήρα...

So cry baby, cry...





Πηγή: http://www.afp.com/afpcom/en

Πόσο επικίνδυνα είναι τα iDosers?

Ο αγοραστής τρίβει τα χέρια του από ικανοποίηση, η παραγγελία έχει έρθει, σβήνει το φως, φορά τα ειδικά ακουστικά και ακούει το ψηφιακό αρχείο που παρήγγειλε από το Διαδίκτυο. Μόλις ολοκληρωθεί η ακρόαση, θα έχει πάρει μια δόση «ψηφιακού ναρκωτικού». Η εικόνα δεν έρχεται από το μέλλον, ούτε αφορά τηλεοπτική σειρά. Τα iDosers, τα ονομαζόμενα και «ψηφιακά ναρκωτικά», έφτασαν και στην ελληνική αγορά και συζητιούνται στις νεανικές παρέες.

Νεαροί και νεαρές κατεβάζουν από το Διαδίκτυο ειδικά ψηφιακά αρχεία, διάρκειας 35 λεπτών, που έχουν ενσωματωθεί σε κοινά μουσικά αρχεία mp3, πωλούνται ως drg, κοστίζουν μόλις μερικά δολάρια και με αυτά... φτιάχνουν κεφάλι. Πρόκειται για αρχεία με υπόκωφους ήχους, σαν ορχηστρική μουσική, που δεν ξεχωρίζουν καθαρά οι ήχοι, τα οποία έχουν την ικανότητα να μπερδεύουν τον εγκέφαλο κι όταν τα ακούει κανείς νομίζει ότι έχει μεθύσει. Υπάρχουν αρχεία και αρχεία, άλλα είναι ηρεμιστικά, αλλά σεξουαλικώς διεγερτικά, άλλα παραισθησιογόνα κι άλλα απλώς αγχολυτικά.

Οι ιστοσελίδες που πωλούν iDoser, προσφέρουν με χαμηλό κόστος και τα ειδικά ακουστικά, ενώ οι διακινητές υποστηρίζουν ότι η ακρόαση πρέπει να γίνει σε σκοτεινό δωμάτιο και με απόλυτη ησυχία. Μπορεί πλέον κανείς να τα βρει παντού στο Διαδίκτυο. Τα αγοράζει πολύ εύκολα και στο εξωτερικό είναι πολύ διαδεδομένα. Οσοι τα δοκίμασαν υποστηρίζουν ότι έχουν τις παρενέργειες ενός ναρκωτικού. Θεωρείται ότι για λόγους διαφημιστικούς αυτά τα κομμάτια πλασάρονται ως «ναρκωτικά», αφού στην πραγματικότητα δεν δημιουργούν εξάρτηση.

Οι ειδικοί είναι πολύ επιφυλακτικοί ως προς το αποτέλεσμα που έχουν τα iDosers στους «χρήστες». Εκτιμάται ότι βασίζονται στην ψυχοακουστική, που μελετά τον υποκειμενικό τρόπο με τον οποίο το ανθρώπινο σύστημα ακοής αντιλαμβάνεται τους διάφορους ήχους. Οι ήχοι που στέλνουν τα iDosers είναι βασικά δύο, ένας κανονικός κι ένας χαμηλότερος. Λόγω της συγχώνευσης των δύο ήχων από τον άνω ελαϊκό πυρήνα (στέλεχος του εγκεφάλου) δημιουργείται ένας νέος ήχος, με συχνότητα ίση με τη διαφορά των δύο αρχικών συχνοτήτων, δηλαδή πολύ μικρή. Αυτός ο νέος ήχος επηρεάζει τελικά τη γενική εγκεφαλική λειτουργία και κατ' επέκταση την ψυχολογική διάθεση και την πνευματική απόδοση αυτού που ακούει το κομμάτι.

Ολα τα iDosers είναι διάρκειας περίπου 35 λεπτών και κοστίζουν γύρω στα 3 δολάρια, γι' αυτό και οι αγορές είναι μαζικές στα διάφορα sites. Πλέον βρίσκονται πολύ εύκολα με παραπομπές ακόμη και σε πολύ δημοφιλείς ιστοσελίδες, που έχουν μεγάλη επισκεψιμότητα από νέους μέχρι 18 χρόνων. Εντυπωσιακά είναι τα όσα ανταλλάσσουν μεταξύ τους οι χρήστες του Διαδικτύου και των iDosers. Πρώην χρήστης ηρωίνης που δοκίμασε το «ψηφιακό ναρκωτικό», έγραψε: «Δεν έχει τις παρενέργειες της ηρωίνης, αλλά σίγουρα σε ηρεμεί όταν το χρειάζεσαι και σου δίνει μεγάλη ευχαρίστηση».

Το μάρκετινγκ στο Διαδίκτυο λανσάρει το iDoser ως κάτι που έχει σχέση με τη χρήση ουσιών, πράγμα εντελώς αναληθές. Επιπλέον είναι κάτι πολύ καινούργιο, η επιστημονική κοινότητα τώρα αρχίζει να ασχολείται μαζί του, δεν υπάρχουν έρευνες και είναι δύσκολο να μιλήσει κανείς για τα αποτελέσματά του. Δύσκολα μπορεί κανείς να εθιστεί σε αυτό, όπως συμβαίνει με τις άλλες ουσίες, οπότε είναι περιττό να κινδυνολογούμε σε αυτήν τη φάση.

Η διάσημη για τις αυτοκτονίες γέφυρα Golden Gate του San Francisco (+ταινία)

Η περίφημη γέφυρα Golden Gate στο Σαν Φρανσίσκο (τελειωμένη το 1937) είναι διάσημη όχι μόνο για το σχεδιασμό της και την εμφάνισή της σε πολλές ταινίες αλλά επίσης για τα πρωτεία που κρατά παγκοσμίως όσον αφορά τις αυτοκτονίες. Εκτιμάται ότι κάθε χρόνο -κατά μέσο όρο- 20 άνθρωποι σκαρφαλώνουν στο κιγκλίδωμα που έχει ύψος 1,2 μέτρα και πέφτουν στα νερά του Κόλπου του Σαν Φρανσίσκο από ύψος 75 μέτρων, γεγονός που την καθιστά το πιο ''δημοφιλές'' σημείο για να αυτοκτονήσει κανείς στον κόσμο...

Το 2007, συνολικά 37 άνθρωποι βρήκαν το θάνατο πέφτοντας από την μήκους 1.280 μέτρων γέφυρα που συνδέει το Σαν Φρανσίσκο με την κομητεία Μαρίν βόρεια. Άλλοι 17 έχουν αυτοκτονήσει μέχρι στιγμής φέτος και με την οικονομική κρίση που επικρατεί κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τη συνέχεια... Απλά δείτε τί γράφει στη διπλανή φωτογραφία και σκεφτείτε το μέγεθος του προβλήματος! Περιττό να σημειώσουμε ότι ελάχιστοι είναι αυτοί που επιβίωσαν της πτώσης - υπάρχει και η απίστευτη περίπτωση μίας γυναίκας η οποία πήδηξε δύο φορές: την πρώτη επιβίωσε και σώθηκε από τα νερά, και αφού νοσηλεύτηκε και ανάρρωσε πλήρως, πήδηξε και δεύτερη φορά (!) βρίσκοντας το θάνατο.

Για όλα τα παραπάνω λοιπόν, οι αρμόδιοι για την λειτουργία της γέφυρας έκριναν ότι η προστασία των ανθρώπινων ζωών είναι σημαντικότερη από την διατήρηση της αισθητικής της και θα περιβάλλουν τη γέφυρα με ένα δίχτυ ασφαλείας αξίας 50 (!) εκατομμυρίων δολαρίων, σε μία προσπάθεια να σταματήσουν οι αυτοκτονίες. Τα ατσάλινα συρματοπλέγματα θα έχουν ύψος 6 μέτρων και πλάτος άλλων 6 και θα έχουν μικρή επίπτωση στην εικόνα της γέφυρας, σύμφωνα με το συμβούλιο που είναι αρμόδιο για την διαχείρισή της. Ακόμη δεν έχει συμφωνηθεί ο τρόπος χρηματοδότησης του σχεδίου, ενώ εκκρεμεί η εκπόνηση μελέτης από περιβαλλοντολόγους για τις επιπτώσεις που θα έχει το προστατευτικό δίκτυ στα πουλιά.. Ναι, στα πουλιά, καλά διαβάσατε!

Παρακάτω ο Στύλος σας δίνει την ευκαιρία να δείτε ένα πολύ ενδιαφέρον ντοκιμαντέρ σχετικά με τη γέφυρα και τις αυτοκτονίες της. Πατήστε το λινκ και δείτε το δωρεάν και χωρίς να κατεβάσετε τίποτα: http://www.movies-on-demand.tv/movie/2192-The_Bridge_2006.html


Ο Κύριος μεθ΄υμών,
Δόκιμος

Μάγκας στο σαλόνι...

Λοιπόν, σήμερα θα ασχοληθεί η αγιότητα μου με ένα άλλο είδος ανθρώπου. Θα ήταν ορθότερο να τον ονομάσουμε ο τύπος ''μέσα σ'όλα''.
Αφορμή για να ασχοληθώ μαζί του, αποτέλεσαν όλοι αυτοί οι περίεργοι καθηγητές που είχα, κατά την πορεία μου στο εκπαιδευτικό σύστημα, να υποφέρω... Στο τέλος θα αναφέρω και ένα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα...
Λοιπόν, το σπαστικό με τους τύπους αυτούς είναι οτι αισθάνονται την ανάγκη να δείχνουν οτι κατέχουν πολλές τέχνες ταυτόχρονα. Όχι στο επίπεδο του μαστροχαλαστή -και πλακάκιας και υδραυλικός- αλλά πολύ χειρότερα. Συνήθως, πράγματι κατέχουν μια επιστήμη ή γενικά μια τέχνη σε ικανοποιητικό βαθμό. Τους καταλαβαίνεις από τον ναρκισσισμό τους. Μαλλί καλοχτενισμένο, προσεγμένη ένδυση και περίσσια διάθεση για αυτο-παίνεμα. Βέβαια έχουν το σκοπό τους. Ονειροπαρμένες/οι που βλέπουν το πρότυπο τους και ακόμα και μια καταπληκτική ευκαιρία για αποκατάσταση. Το μειονέκτημα αυτών των τύπων στο κυνήγι των θυμάτων τους συνήθως είναι διαφορά ηλικίας. Εκεί βρίσκει την εξήγηση του και ο όρος ''μέσα σ'όλα''. Κατέχουμε την επιστήμη όμως έχουμε άποψη και για το μπομπ το σφουγγαράκι και για τους Μέιντεν. Όλα άσχετα ε;
Γι'αυτό και ο ''μέσα σ'ολα'' φημίζεται για την προσαρμοστικότητά του. Ένας πραγματικός χαμαιλέων.
Και έρχομαι τώρα στο real life που λέμε και στη εκκλησιαστική γλώσσα.
Θυμάμαι καθηγητή πανεπιστημίου -μέσες άκρες όπως τον περιέγραψα παραπάνω- ο οποίος είχε βρει τρόπο να βγάζει και χαρτζιλικάκι εκτός από τα άλλα έξτρα;) Λοιπόν, ο τύπος αυτός -δύσκολος να τον περάσεις αλλά στην προφορική εξέταση ήταν παρατηρητικός και είχε και καλή μνήμη...- διαφήμιζε στο μάθημα του οτι εκτός των άλλων κατείχε και την τέχνη του τραγουδείν. 'Οποτε λοιπόν, του δινόταν η ευκαιρία να εξασκήσει και αυτή του την τέχνη, γέμιζε τους χώρους έξω από το γραφείο του με αφίσες για τη ''συναυλία'' του. Πόσα θύματα θα πίστευαν οτι με αυτό τον τρόπο θα πετύχαιναν και εύνοια και ''εύνοια''; Με αυτό τον τρόπο και αυτός γέμιζε το μαγαζί του...

Ό,τι δηλώσεις είσαι

Πάντα δυσκολευόμουν να πιστέψω το παραπάνω ρητό. Η αλήθεια είναι όμως οτι από τις πρώτες μου συναναστροφές είχα αρχίσει να διακρίνω ψήγματα αλήθειας στη φράση αυτή.Από το σχολείο ακόμα. Εντάξει είναι γνωστό οτι όσο πιο πολύ το έχει πιστέψει ο κάθε δήθεν οτι έχει όλα τα προσόντα και δεν έχει ανάγκη κανέναν, άλλο τόσο πιο επιθυμητός στα μάτια των αδαών φαινόταν. Οι κοπέλες αυτό το έλεγαν πάντα ''αυτοπεποίθηση''. Το μοντέλο το άντρα που είναι πρότυπο. Πιθανότατα μειωμένης αντίληψης, με λιγοστές σημαντικές επιτυχίες στη ζωή του και τεμπελάκος. Πάνω από όλα όμως πεπεισμένος οτι κατέχει τα αντίθετα.

Εσείς που ξέρετε, ξέρετε για ποιούς μιλάω.

Στις ταινίες οι ρόλοι αυτοί ανήκουν στους σταρ. Στην πραγματικότητα ανήκουν στη μετριότητα που μανιωδώς θέλουν να αποφύγουν. Και όμως καταφέρνουν να ξεγελούν κόσμο. Ίσως κόσμο που πιστεύει πολύ στις ταινίες. Όλων των ηλικιών.

Πρόσφατα σε μια συνομιλία με μια γυναίκα γύρω στα εξήντα, μου έδειξε σαν πρότυπο στην εργασία της -με κάποιο ομολουγουμένως θαυμασμό- έναν συνομήλικο της κυριούλη ο οποίος έκανε συνεχώς χοντρά αστεία και μιλούσε σε ανθρώπους, από τους οποίους επιθυμούσε εξυπηρέτηση, συνεχώς τζοχαδιασμένος και εριστικά. Το ίδιο και στους πελάτες του που αντιμετώπιζε σα να ήταν το πρώτο όνομα. Το είχε πιστέψει.
Ώστε λοιπόν έχει αποτέλεσμα;
Δυστυχώς ναι. Σε περιορισμένο κύκλο αλλά... Αν ακολουθήσεις το παραπάνω παράδειγμα δε θα έχεις σπουδαία επαγγελματική επιτυχία, πολλοί θα σε ειρωνεύονται πίσω από την πλάτη σου -καλή ώρα- αλλά κάποιος θα βρεθεί να σου δώσει αυτό που νομίζεις οτι αξίζεις... The choise is yours

Zέστη...

Εντάξει υπάρχει αυτό το κοινότυπο οτι η ζέστη δεν αντέχεται. Γιατί δεν αντέχεται όμως τέκνα μου;
Μην ειν' τα ελαφρά τα ρούχα;
Μην ειν' ο ήλιος ο πολλής;
Μην ειν' οι ιδρωμένες μασχάλες;

Όλα τα παραπάνω για θετικά τα κόβω τώρα που τα βλέπω πλην του τελευταίου... Αλλά τελικά μήπως το αποσμητικό είναι αρκετό να μας αλλάξει άποψη για τις κλιματικές αλλαγές τούτου του πλανήτη...;
Ε λοιπόν εγώ χάνω τη διάθεση μου το καλοκαίρι. Δεν μπορώ να κάνω τίποτα γιατί οι θερμοκρασίες σαν να απορροφούν την όποια ενέργεια μου και ας φέρνω το θερινό στύλο που είναι πιο ψηλός και με χτυπάει και αεράκι.

Ναι πάμε για μπάνια και κάνουμε και εκδρομούλες γιατί δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα άλλο! Μπαίνεις στο αυτοκίνητο δηλαδή και πας για άραγμα... Πόσοι κάνουν ''γυμναστικές δραστηριότητες'' στις παραλίες...; Με λίγα λόγια οτιδήποτε κάνουμε το καλοκαίρι αποσκοπεί στην ξεκούραση. Πανάρχαιο είναι το έθιμο να παίρνουμε άδεια το καλοκαίρι.
Κάποιος λόγος θα υπάρχει. Για να το πω διαφορετικά, η παραλία είναι το αποτέλεσμα όχι η αιτία.
Πώς λοιπόν θέλει ξεκούραση κάποιος τον Ιούλη και τον Αύγουστο όταν δεν κουράζεται καθόλου. Από μόνη της η ζέστη είναι εξοντωτική! Ο αντίλογος υποστηρίζει ότι εντάξει ''το καλοκαίρι αράζουμε για την κούραση όλου του υπόλοιπου χρόνου''. Βλακείες. Όταν οι άνθρωποι φτάσουν στα όρια τους και τα ξεπεράσουν την κοπανάνε επί τόπου. Δε πα νανε φθινόπωρο, χειμώνας ή καύσωνας.
Ηθικό δίδαγμα: Κάντε τους τρείς μήνες του καλοκαιριού επίσημη αργία.