Η μέρα του Χόμπιτ (ξανα)πλησιάζει

Πέρισυ τέτοια εποχή είχαμε προυπαντήσει τον ερχομό του The Hobbit: An Unexpected Journey, ποστάροντας τρέιλερ του πρώτου μέρους της κινηματογραφικής μεταφοράς του δημοφιλέστατου βιβλίου The Hobbit (1937) του J. R. R. Tolkien. Ένα χρόνο αργότερα, συνεχίζουμε αυτή την ιδιαίτερη στυλιτική παράδοση ποστάροντας τρέιλερ του The Hobbit: The Desolation of Smaug, του δεύτερου μέρους της επικής περιπέτειας του Bilbo Baggins και της παρέας του.




Η πρεμιέρα της ταινίας θα γίνει στις 13 Δεκεμβρίου 2013 - αλλά μετά τα δύο τρέιλερ που μόλις είδατε, μην μου πείτε ότι δεν θα θέλατε να έβγαινε ένα μήνα νωρίτερα!

Stylos operating system online

Μετά από ένα (απαραίτητο) διάλειμμα διαρκείας στο Νησί, ο Στύλος ξαναστήθηκε με υπερηφάνια! Τί να κάνουμε, είναι βλέπετε που σας έχουμε αδυναμία! Βρε, μπορούμε εμείς χωρίς εσάς; Μπορείτε εσείς χωρίς εμάς; Καλά, στο τελευταίο μην απαντήσετε... ;-)

Ο Δόκιμος σας καλωσορίζει εκ νέου στο φτωχικό του και σερβίρει το menu του πρώτου ποστ της μπλογκικής χρονιάς 2013-14.



Πρώτο πιάτο

Είδαμε πρόσφατα το The Marriage of Maria Braun (1979) του R. W. Fassbinder και πολύ μας άρεσε. Δυνατή ταινία για τη Γερμανία μετά τον Β' ΠΠ μέσα από τη ζωή μίας Γερμανίδας που είχε παντρευτεί τις τελευταίες μέρες του πολέμου.

Με το στρατιώτη άντρα της να αγνοείται, η Μαρία Μπράουν θα προσπαθήσει να κερδίσει μία άνετη ζωή - με κάθε μέσο. Μία πρωταγωνίστρια για φίλημα θα σας πάει βόλτα, μέσα από τα κάδρα ενός μεγάλου σκηνοθέτη, σε μία Γερμανία που μαζεύει τα κομμάτια της και αλλάζοντας σελίδα, αλλάζει τους ίδιους τους ανθρώπους της. Ακολουθήστε την εδώ.

Νοτιοκορεάτικο σινεμά x4

Ακολουθούν τέσσερις ταινίες του σύγχρονου σινεμά της Νότιας Κορέας τις οποίες είδαμε προσφάτως και μας άφησαν με τις καλύτερες εντυπώσεις. Πράγμα ουχί τυχαίο καθώς τα τελευταία 6-7 χρόνια έχουμε αναπτύξει μία κάποια λατρεία για το νοτιοκορεάτικο σινεμά το οποίο κρύβει πάμπολλα διαμάντια. Είχαμε φανερώσει ένα μικρό σημάδι της λατρείας μας αυτής σε παλαιότερο ποστ του Στύλου. Καιρός λοιπόν να δώσουμε περαιτέρω αποδείξεις από την πρόσφατη παραγωγή ενος, χωρίς υπερβολή, εκ των καλύτερων σινεμα στον κόσμο. Μέσα από τις τέσσερις ταινιο-προτάσεις που ακολουθούν, αγκαλιάστε μαζί μας εικόνες του διαφορετικού, του ατελούς, του ανθρώπινου... χωρίς happy ending.

Helpless (2012) του Byun Young-Joo

 Τρέιλερ θα δείτε εδώ

Υπόθεση: Ένα νεαρό ζευγάρι ταξιδεύει στον αυτοκινητόδρομο με προορισμό το πατρικό του άντρα, ο οποίος θέλει να γνωρίσει την κοπέλα του στους γονείς του προτού παντρευτούν. Μία μικρή στάση, εκείνος βγαίνει από το αυτοκίνητο για καφέ, εκείνη δέχεται ένα τηλεφώνημα και... εξαφανίζεται! Έτσι ξεκινά η αναζήτηση της κοπέλας, με τον πρωταγωνιστή να διαπιστώνει στην πορεία ότι επρόκειτο να παντρευτεί κάποια για την οποία δεν γνώριζε απολύτως τίποτα! Η υπόθεση γίνεται ακόμη πιο σκοτεινή και μυστηριώδης καθώς αποκαλύπτεται σταδιακά η πραγματική ταυτότητα της κοπέλας...
Αξιοσημείωτη σκηνή: Το flashback με τη γνωριμία του ζευγαριού, όταν ο τύπος στο ξεκούδουνο πάει και προσφέρει γρανίτα (το πιάσατε το υπονοούμενο, έτσι;!) στην κοπέλα! Προτού καν συστηθεί ρε!
Extra: Η ταινία βασίζεται στο γιαπωνέζικο μυθιστόρημα Kasha (1992) του Miyuki Miyabe.

Brewdog Hops Kill Nazis

Σήμερα ταξιδεύουμε νοερά στη Σκωτία για μία ακόμα αναφορά στα αλάνια της Brewdog που τόσο λατρεύουμε, με τη δοκιμή μίας ετικέτας από τη σειρά Prototype Challenge του 2011. Πρόκειται για μπύρες των οποίων οι συνταγές διαμορφώθηκαν με βάση τις ιδέες και γνώμες των φανατικών μπυρόφιλων της σκωτσέζικης ζυθοποιίας, και κυκλοφόρησαν εμφιαλωμένες και draft σε μπαρ της Brewdog το 2011. Σκοπός του Prototype Challenge ήταν όχι απλά η προσφορά νέων παράξενων μπυρών στο (παντοτινά) διψασμένο κοινό αλλά μία ιδιότυπη δημοσκόπηση (με το ποτήρι στο χέρι δηλαδή) σχετικά με ποιά ετικέτα αξίζει να γίνει μόνιμη στη σειρά της Brewdog.

Η μάχη όπως αντιλαμβάνεστε ήταν σκληρή και ανελέητη, όμως ο πολεμικός ανταποκριτής Δόκιμος, πιστός στο καθήκον, ήταν εκεί. Έτσι λοιπόν, ο Στύλος θα φιλοξενήσει και τις τέσσερις Prototype που κυκλοφόρησαν το 2011 (η αντίστοιχη σειρά του 2012 περιλαμβάνει τρεις), ξεκινώντας με μινι παρουσιάσεις των χαμένων και καταλήγοντας στη νικήτρια.

Η μέρα του Χόμπιτ πλησιάζει

Καλό μήνα σε όλους!

Μπήκε για τα καλά πλέον ο Νοέμβρης στο Νησί, με κρύα, βροχές και ολοήμερες συννεφιές - αλλά εμείς δεν ξενερώνουμε, δεν πελαγώνουμε και δεν χαλιόμαστε! Χτυπάμε μία μπύρα και βλέπουμε τη μέρα για την πρεμιέρα του The Hobbit: An Unexpected Journey να ζυγώνει γοργά! Απολαύστε τα τρέιλερ:



Η εκκίνηση θα δοθεί στις 28 Νοεμβρίου στο Wellington, την πρωτεύουσα της Νέας Ζηλανδίας, η οποία έχει βαφτιστεί άτυπα ως ''Middle Earth'' εξαιτίας της φυσικής ομορφιάς της που φέρνει στο μυαλό το φανταστικό κόσμο του Τόλκιν, και του γεγονότος ότι εκεί έγιναν τα περισσότερα γυρίσματα της ταινίας. Η παγκόσμια πρεμιέρα της ταινίας, η οποία αναμένεται με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον, θα γίνει στις 14 Δεκεμβρίου.

Υπενθυμίζουμε ότι την ταινία σκηνοθέτησε ο Peter Jackson, ο οποίος σκηνοθέτησε επίσης πρίν μερικά χρόνια και την τριλογία του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών. Μετά την τεράστια επιτυχία του Άρχοντα, αποφάσισε λοιπόν από κοινού με την παραγωγή να γυρίσει και το Χόμπιτ ως τριλογία! Έτσι, μετά το The Hobbit: An Unexpected Journey θα ακολουθήσουν δύο ακόμη μέρη: The Hobbit: The Desolation of Smaug, που θα βγει το Δεκέμβριο του 2013, και The Hobbit: There and Back Again που θα κυκλοφορήσει το καλοκαίρι του 2014. Μέχρι τότε, υπομονή και βουρ στις αίθουσες το Δεκέμβριο του 2012 για το πρώτο μέρος του Χόμπιτ!

Θεωρώ περιττό να προσθέσω πως όσοι αμαρτωλοί δεν έχετε τελειώσει ακόμη το βιβλίο πρέπει να το πράξετε σύντομα... Εαν πάλι ψάχνετε μία αφορμή για να διαβάσετε την περιπέτεια του Μπίλμπο και των λοιπών νάνων, απλά ακούστε το παρακάτω

Της καλόγριας το κάγκελο

Με αφορμή το προηγούμενο στυλιτικό ποστ για το αλκοόλ και την κατάχρησή του στο Νησί, δείτε στο παρακάτω βίντεο μία καλόγρια να κλέβει μπύρα από το ψυγείο ενός καταστήματος!



Μην απορείτε και μην κατηγορείτε άδικα την αδερφή. Μήπως οι υπηρέτες του Κυρίου δεν έχουν κι εκείνοι τις αδυναμίες τους; Άλλοτε συγκρατούνται και άλλοτε αφήνονται στα πάθη τους... Αφήστε που η εν λόγω καλόγρια όχι απλά τη βρίσκει με τη μπύρα (έστω φθηνόμπυρα) αλλά γνωρίζει και τα όριά της στο αλκοόλ, βουτώντας μόνο δύο τενεκεδάκια (και ένα μπουκαλάκι νερό).

Ομοίως, οι παρακάτω καλόγριες αφήνονται σε άλλου είδους πάθη...

... ενω άλλες φορές συγκρατούνται

Ακολουθεί σχετική με το σημερινό θέμα ταινιακή πρόταση ώστε να κλείσουμε όμορφα το ποστ:

Nude nuns with big guns (2010): κάτι μεταξύ action και thriller movie του Joseph Guzman για τα βάσανα και τους εξευτελισμούς της αδερφής Sara από διεφθαρμένους κληρικούς όταν αποφασίζει να γίνει μοναχή. Η ταινία περιλαμβάνει μεν αρκετές γυμνές μοναχές αλλά όχι πολλά μεγάλα όπλα, και έτσι δεν μπορώ να πω ότι δικαιώνει πλήρως τον τίτλο της - πέρα από το καλτ στοιχείο, το ψεύτικο παίξιμο των ηθοποιών και το γαμώτο-ταινία-με-τέτοιο-τίτλο-αξίζει-να-τη-δω του πράγματος. Εσείς πάλι δείτε την ταινία μόνο αν σας πείσει το παρακάτω τρέιλερ. Πουριτανικά σχόλια δεκτά κατόπιν τεκμηρίωσης.



Υ.Γ. για υποψιασμένους: Το κλασικό Love Letters of a Portuguese Nun (1977) δεν το προτείναμε επειδή είναι σοβαρή ταινία. Χωρίς ίχνος ειρωνείας η τελευταία πρόταση.

The Suffering Grasses

Ταινία για τη συνεχιζόμενη σφαγή στη Συρία (πάμε για 18 μήνες...) που θα δoύμε αύριο. Ορίστε το τρέιλερ



Γίνεται αναφορά όχι μόνο στον πόνο και τις δοκιμασίες του συριακού λαού αλλά και τα διάφορα συμφέροντα των εμπλεκόμενων (άμεσα ή έμμεσα) δυνάμεων, σε μία προσπάθεια να ευαισθητοποιηθεί η κοινή γνώμη στη Βρετανία. Θα ποστάρουμε εντυπώσεις αφού δούμε την ταινία.

Vengeance is mine

I will execute great vengeance on them with wrathful rebukes. Then they will know that I am the Lord, when I lay my vengeance upon them (Ezekiel 25:17)

Vengeance is mine, and recompense, for the time when their foot shall slip; for the day of their calamity is at hand, and their doom comes swiftly (Deuteronomy 32:35)

The righteous will be glad when they are avenged, when they bathe their feet in the blood of the wicked (Psalms 58:10)



Η εκδίκηση χαρακτηρίζεται από πολλούς ως μία μορφή δικαιοσύνης, μία πράξη που θα προκαλέσει μεν κακό αλλά κατά κάποιο τρόπο θα επαναφέρει την ηθική τάξη και θα διορθώσει την αρχική αδικία. Ποιά είναι ωστόσο η βαθύτερη πηγή της εκδίκησης; Είναι μήπως η αρχέγονη αίσθηση που έχουμε όλοι μας για το τί είναι και δεν είναι δίκαιο - η ίδια αίσθηση που ρυθμίζει τις ανθρώπινες κοινωνίες από αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι σήμερα, π.χ. βεντέτες - που μας οδηγεί να ''απαντήσουμε'' στην αδικία που έγινε με μία αντίστοιχη πράξη; Μήπως είναι μία δύναμη που πηγάζει σε σκοτεινές γωνιές του ανθρώπινου ψυχισμού και μας ωθεί να διατρανώσουμε τη δύναμη και την ισχύ μας, δηλαδή το εγώ μας, χρησιμοποιώντας την εκδίκηση ως ένα μέσο διατήρησης της κοινωνικής μας θέσης; Ή, σε ένα τρίτο επίπεδο της ερώτησης και ακολουθώντας ακόμη σκοτεινότερες ατραπούς της ανθρώπινης ψυχής, μήπως τελικά βρίσκουμε ικανοποίηση στην εκδίκηση, παίρνοντας το νόμο στα χέρια μας και κλείνοντας εμείς οι ίδιοι τον κύκλο της αδικίας; Άραγε όταν οι Slayer ουρλιάζουν ''I only want vengeance / To come shining down on me / I don't want you to die / Before I get the chance to kill you myself'' εκφράζουν μονάχα μία ωμότητα ή μία αλήθεια που γνωρίζουμε αλλά είναι επικίνδυνο να παραδεχθούμε;

Οι 11 κανόνες του box office

Το 1941, ένα χρόνο αφού η ταινία του The Great McGinty κέρδισε το πρώτο ever βραβείο καλύτερου πρωτότυπου σεναρίου της Αμερικάνικης Ακαδημίας Κινηματογράφου και Επιστημών, ο σκηνοθέτης-σεναριογράφος Preston Sturges (1898-1959) έγραψε τους παρακάτω 11 κανόνες ως οδηγό για τις ταινίες που θέλουν να σπάσουν ταμεία στο box office:

1. Ένα όμορφο κορίτσι είναι προτιμότερο από ένα άσχημο

2. Ένα πόδι είναι προτιμότερο από ένα χέρι

3. Ένα υπνοδωμάτιο είναι προτιμότερο από ένα καθιστικό

4. Μία άφιξη είναι προτιμότερη από μία αναχώρηση

5. Μία γέννηση είναι προτιμότερη από ένα θάνατο

6. Μία καταδίωξη είναι προτιμότερη από ένα διάλογο

7. Ένας σκύλος είναι προτιμότερος από ένα τοπίο

8. Ένα γατάκι είναι προτιμότερο από ένα σκύλο

9. Ένα μωρό είναι προτιμότερο από ένα γατάκι

10. Ένα φιλί είναι προτιμότερο από ένα μωρό

11. Μία (αστεία) πτώση με τον πισινό είναι προτιμότερη απ' οτιδήποτε άλλο

Και κάπως έτσι, μου λύθηκε η απορία γιατί εβδομήντα χρόνια μετά οι ρομαντικές κομεντί δεν σταματούν να βγαίνουν στην Αμερική. Όχι, δεν φταίει (επειδή για σφάλματα μιλάμε) μόνο η αποδοχή του κόσμου (που λατρεύει τα ελαφρά-αγαπησιάρικα θέματα, τη δήθεν στυλιζαρισμένη ατμόσφαιρα, ολίγον από δάκρυα και το happy end), ο Sturges με τους κανόνες του φταίει!! 

Πηγή

Ταινιακή πρόταση για όσους λατρεύουν να μη βλέπουν ρομαντικές κομεντί.

Babette's feast (1987)

Γαλλο-δανέζικης παραγωγής, αυτή η ταινία-ποίημα είναι βασισμένη σε μία ιστορία της Δανής συγγραφέος Karen Blixen. Σχετικά άγνωστη στο ευρύ κοινό, ''το τσιμπούσι της Babette'' δεν είναι απλά μία ταινία για το φαγητό (το οποίο λειτουργεί ως background) αλλά μία σπουδή στη σχέση του ανθρώπου με τη θρησκεία, ρίχνοντας παράλληλα ματιές στην προτεσταντική ηθική, τις πνευματικές αναζητήσεις και την ενδοσκόπησή του ατόμου.

Άριστα σκηνοθετημένη από τον Gabriel Axel, η ταινία αφηγείται την ιστορία της Babette, μίας καθολικής Παριζιάνας του 19ου αιώνα που βρίσκει καταφύγιο σε ένα μικρό παραθαλάσσιο, πάμφτωχο, ανεμοδαρμένο χωριό της Δανίας. Εκεί, οι ηλικιωμένες Μαρτίνα και Φιλίππα, κόρες του πεθαμένου προ πολλού λουθηρανού πάστορα του χωριού (ο οποίος εξακολουθεί να λατρεύεται μετά θάνατον ως ένας άγιος άνθρωπος) την δέχονται στο σπίτι τους ως υπηρέτρια / μαγείρισσα. Με αναδρομές στο παρελθόν, η ταινία ρίχνει φως στη νεότητα της Μαρτίνας και της Φιλίππας και την εξ' ολοκλήρου αφοσίωσή τους στη θρησκεία, αγνοώντας τις ευκαιρίες που τους παρουσιάστηκαν για ρομάντζο και απέχοντας από γαστριμαργικές απολαύσεις. Όταν όμως η Babette κερδίζει το λαχείο και αποφασίζει με τα χρήματα να οργανώσει ένα πλουσιοπάροχο ευχαριστήριο δείπνο προς τιμήν του πάστορα, θα τους δοθεί μία δεύτερη ευκαιρία (και μαζί στους υπόλοιπους καλεσμένους) να γνωρίσουν συναισθήματα που μέχρι τώρα καταπίεζαν και αγνοούσαν - μαζί με νέες, λαχταριστές γεύσεις. Επειδή η δύναμη του φαγητού μπορεί να είναι θεραπευτική, εως και μεταμορφωτική...

Για όσους ενδιαφέρονται, σινεφίλ, λάτρεις του καλού φαγητού ή προτιμότερο και τα δύο μαζί, η ταινία είναι διαθέσιμη στο γιουτούμπι. Αφού παρακολουθήσετε το πρώτο μέρος, απλά επιλέξτε τα επόμενα για να δείτε και τα 10 μέρη της.



Αγαπημένη σκηνή Δόκιμου: η παρέλαση τροφίμων μέσα στο χωριό, όταν η Babette κουβάλησε τη μισή Γαλλία σε προμήθειες (μαζί και μία χελώνα!) για τις προετοιμασίες του δείπνου!

The Breakfast Club (1985)

Ταινία-επιτομή των αγαπημένων 80s η οποία θα σας διασκεδάσει αλλά και θα σας ανεβάσει ψυχολογικά, το Breakfast Club είναι η πρόταση του Στύλου για αυτό το σ/κ.

Η υπόθεση είναι απλή: 5 έφηβοι διαφορετικού χαρακτήρα και με διαφορετικά ενδιαφέροντα, οι οποίοι παράλληλα αντιπροσωπεύουν βασικούς χαρακτήρες που συναντούμε στα γυμνάσια (ο σπασίκλας, η ντροπαλή-παραμελημένη, ο αθλητής, η ''πριγκιπέσσα'' και ο μελλοντικός αληταράς), πρέπει να περάσουν 9 ώρες μαζί σε μία αίθουσα ως τιμωρία. Μέσα από τις συζητήσεις τους που σταδιακά τους φέρνουν πιο κοντά, αντιλαμβάνονται ότι τα στερεότυπα και η εικόνα που έχουν ο ένας για τον άλλο δεν ισχύουν αφού στην πραγματικότητα έχουν πολλά περισσότερα κοινά απ'όσα νομίζουν.

Η ταινία σχολιάζει θέματα όπως οι εφηβικές ανησυχίες για την ενηλικίωση και τις σχέσεις με το άλλο φύλο, η εκπαίδευση, η μεταβαλλόμενη και δύσκολη σχέση του έφηβου με τους γονείς, κ.α., δοσμένα απλά και με πολύ χιούμορ. Δεν μιλάμε μεν για αριστούργημα αλλά για μία αρκετά διεισδυτική και έξυπνη ματιά σε μία δεκαετία του παρελθόντος που αγαπάμε στο Στύλο. Το γεγονός ότι παρά το μικρό μπάτζετ της η ταινία είναι καλογυρισμένη και παραμένει ευχάριστη ακόμη και σήμερα, δικαιολογεί τη φήμη της ως μία από τις 50 καλύτερες νεανικές/σχολικές ταινίες όλων των εποχών.

Παρακολουθήστε τη εδώ!

Theo Angelopoulos

Θεόδωρος Αγγελόπουλος (1935-2012)

• Forminx Story (1965)
• Η Εκπομπή (1968)
• Αναπαράσταση (1970)
• Μέρες του ’36 (1972)
• Ο Θίασος (1974-’75)
• Οι κυνηγοί (1977)
• Ο Μεγαλέξαντρος (1980)
• Αθήνα, επιστροφή στην Ακρόπολη (1983)
• Ταξίδι στα Κύθηρα (1984)
• Ο Μελισσοκόμος (1986)
• Τοπίο στην ομίχλη (1988)
• Το μετέωρο βήμα του πελαργού (1991)
• Το βλέμμα του Οδυσσέα (1995)
• Μια αιωνιότητα και μια μέρα (1998)
• Το λιβάδι που δακρύζει (2004)
• Η Σκόνη του Χρόνου (2008)

Τίμα τη μητέρα σου

Μία από τις συγκλονιστικότερες σκηνές στην ιστορία του κινηματογράφου: Liv Ullmann εναντίον Ingrid Bergman στη Φθινοπωρινή σονάτα (1978) του μεγάλου ψυχογράφου Ingmar Bergman.



Κόρη εναντίον μητέρας, σ' ένα κρεσέντο ανάμικτων καταπιεσμένων συναισθημάτων και έντασης, την οποία ο Σουηδός σκηνοθέτης χτίζει αριστοτεχνικά από την αρχή της ταινίας για να κορυφωθεί σ' αυτή τη σκηνή. Μετά από ένα καθαρτικό δεκάλεπτο (και την τρομερή ερμηνεία της Ullmann) που ξεγυμνώνει τους χαρακτήρες από την επιφανειακή τελειότητά τους, τα αληθινά συναισθήματα έρχονται στην επιφάνεια.

''Μία μητέρα και μία κόρη. Τί φριχτός συνδυασμός συναισθημάτων και σύγχυσης και καταστροφής''

Religulous (2008)

Αργήσαμε αλλά το είδαμε το πολυσυζητημένο ντοκιμαντέρ Religulous του Bill Maher για την οργανωμένη θρησκεία. Καιρός να το δείτε κι εσείς. Απολαυστικό και με μπόλικες δόσεις χιούμορ, το ντοκιμαντέρ σατυρίζει και πολλές φορές φτάνει μέχρι το σημείο να κοροιδεύει - ο τίτλος του άλλωστε προέρχεται από τις λέξεις religion + ridiculous - τα κακώς κείμενα και τις αντιφάσεις των γνωστότερων οργανωμένων θρησκειών του πλανήτη. Για να μαζέψει υλικό, ο Maher (ο οποίος δηλώνει άθεος) ταξίδεψε σε διάφορα μέρη και πήρε συνέντευξη από διάφορους πιστούς, ανάμεσά τους Χριστιανούς, Ευαγγελιστές, Μορμόνους, Μουσουλμάνους, Εβραίους και Σαιεντολόγους!

Η σκοπιά του ντοκιμαντέρ δίνει την εντύπωση ότι ο Maher δεν προσπαθεί απλά να υποδείξει τα λάθη της κάθε θρησκείας αλλά να κάνει τους πιστούς να δουν τα πράγματα με μία περισσότερο ουδέτερη ματιά. Με άλλα λόγια, δεν βγήκε στους δρόμους με μία κάμερα για να κοροιδέψει (και μόνο) αλλά για να κάνει τον κόσμο να σκεφτεί. Αυτό το κατορθώνει σε μεγάλο βαθμό - αν και προς το τέλος γίνεται πολύ πιο καυστικός (και μηδενιστής) από ότι στο πρώτο μισό του ντοκιμαντέρ. Μέσα στη ροή των συνεντεύξεων των πιστών γίνονται επίσης αναφορές σε θέματα που απασχολούν τον άνθρωπο από αρχαιοτάτων χρόνων, όπως η δημιουργία του κόσμου, η ύπαρξη του Θεού, και η κοινωνική ηθική. Μερικές ωραίες στιγμές: οι φορτηγατζήδες του Χριστού, η φάση που ανακοινώνει ότι τον έδιωξαν κακήν κακώς από το Βατικανό επειδή ήθελε να πάρει συνέντευξη από τον Πάπα, η συνομιλία με τον αντι-Ισραηλινό ραββί, το gay bar Μουσουλμάνων (!) στο Άμστερνταμ.

εναλλακτικό πόστερ

Το ντοκιμαντέρ έχει ανέβει στο γιουτούμπι, οπότε πολύ απλά πατήστε play στο παρακάτω βίντεο. Μόλις τελειώσει, το επόμενο θα φορτώσει αυτόματα και ούτω καθεξής μέχρι να δείτε και τα 10 μέρη του ντοκιμαντέρ



Καλό σας σ/κ, και ο Κύριος μεθ΄ υμών!

Ο παπάς του Pale Rider (1985)

Μία ακόμη προσφορά του Στύλου στους αναγνώστες του. Για τους λάτρεις των γουέστερν και του Κλίντ το σημερινό.

Καλιφόρνια, 1850. Ο νόμος του ισχυρού βασιλεύει στην Άγρια Δύση και ο πυρετός του χρυσού καλά κρατεί. Μία μικρή ομάδα οικογενειών που ψάχνει για χρυσάφι τρομοκρατείται από μία εταιρία εξόρυξης που προσπαθεί με τη βία να τους διώξει για να εκμεταλλευτεί τα πλούσια κοιτάσματα που υπάρχουν στη γη τους. Όλα όμως αλλάζουν όταν ένας μυστηριώδης παπάς καταφτάνει και παίρνει το μέρος τους...



Ο Κλίντ πάλι κάνει το θαύμα του. Απλό πλην τίμιο σενάριο, καλές ερμηνείες, πρωταγωνιστής γεμάτος μυστήριο, γρήγορα πιστόλια, όμορφα τοπία συνθέτουν ένα καλογυρισμένο γουέστερν που κρατά σε ενδιαφέρον το θεατή. Μπορεί η δράση να μην είναι έντονη και σε 1-2 σημεία η ταινία να κάνει μινι κοιλιά αλλά σίγουρα δεν απογοητεύει. Ας απουσιάζει η μουσική επένδυση του Μορικόνε και οι περίφημες ατάκες του Blondie. Ας μην εμφανίζονται οι πανούργες φάτσες του Λη Βαν Κληφ και του Βολοντέ. Το Pale Rider φυσικά και δεν είναι του επιπέδου Για μία χούφτα δολλάρια, Για λίγα δολλάρια ακόμη, Ο καλός, ο κακός κι ο άσχημος, Κάποτε στη Δύση, αλλά η κληρονομιά του μέγα Sergio Leone είναι παραπάνω από εμφανής. Ο καλύτερος μαθητής του προσθέτει εδώ μερικά ακόμα από τα στοιχεία που θα παντρέψει ιδανικά στο αριστούργημά του λίγα χρόνια αργότερα. Η ώρα δεν έχει έρθει ακόμα...

Σημ: Για να δείτε την ταινία, πατάτε το κουμπί ''watch as free user'' στο κάτω μέρος της οθόνης, μετά κλείνετε το διαφημιστικό παράθυρο και πατάτε ''start video now''. Καλή απόλαυση!

Ντοκιμαντέρ: Ο αιώνας του εαυτού

Δείτε μέρος από το πολύ καλό ντοκιμαντέρ του Adam Curtis που εξηγεί πώς μερικές από τις θεωρίες του Φρόυντ χρησιμοποιήθηκαν για τον έλεγχο των λαών.


Ο αιώνας του εαυτού (μέρος πρώτο) von tvxorissinora

Αν και διαρκεί μία ώρα, το ντοκιμαντέρ παρουσιάζει τα στοιχεία με πολύ ευχάριστο και κατανοητό τρόπο και δεν κουράζει καθόλου. Μέρες που είναι, όσοι βρείτε λίγο χρόνο αξίζει να το παρακολουθήσετε.

Πηγή: tvxs

Καλέ μου άνθρωπε, πού πας?

Ένας και μοναδικός, ηθοποιός αυτοδίδακτος με σπάνια χαρίσματα και τρομερή ταύτιση με το χαρακτήρα του εκάστοτε ρόλου. Είμαι βέβαιος ότι τον λάτρεψαν όλοι ανεξαιρέτως - στο τέλος ακόμη και οι εχθροί του - αφού ήταν ένας από μας: ''Κάτι είχε η φάτσα μου που έφερνε τον άλλον κοντά μου. Ίσως, όταν έπεφτε η ματιά τους επάνω μου, ήξεραν ότι είμαι ένας πολύ εντάξει άνθρωπος. Υπήρξαν και άνθρωποι που επέμεναν να με αποκαλούν «κύριε Βέγγο». Ε, εκεί γινόμουν έξω φρενών! Μα, Θανάση με λένε! Είναι δυνατόν να με φωνάζετε κύριε Βέγγο; Ένας λαϊκός άνθρωπος ήμουν''. 

Μαζί με το μεγάλο Μουστάκα - τον οποίο ο Στύλος αγαπά εξίσου - αποτελούν ίσως το κορυφαίο δίδυμο κωμικών του ελληνικού κινηματογράφου. Ξεκίνησε το 1953 στη Μαγική Πόλη του Κούνδουρου και από τότε είχε παίξει σε 126 ταινίες, από τις οποίες στις 52 ως πρωταγωνιστής. Δείτε εδώ για περισσότερα: http://www.veggos.gr/, και οπωσδήποτε κι αυτό. Έφυγε από τη ζωή διακριτικά, ακριβώς όπως έζησε, σε ηλικία 84 ετών.



Καλό ταξίδι Θου Βου!

Καλή Πασχαλιά!

Με πολλές Στυλιτικές ευχές για καλή ξεκούραση τις άγιες τούτες μέρες! Είθε η χάρη του Κυρίου να κατοικήσει επιτέλους την κεφαλή σας, τα μάλα βασανισμένη από τις αμαρτωλές σας σκέψεις όλα αυτά τα χρόνια!



Το κατάστημα θα παραμείνει κλειστό για λίγες μέρες, τα ξαναλέμε κάποια στιγμή το Μάιο. Αντί επιλόγου, ρίξτε μία ματιά κι εδώ

Ο Κύριος μεθ΄ υμών,
Δόκιμος

Update: μία κουραστική μέρα

Το κομμάτι της σημερινής βραδιάς, μετά από μία κουραστική μέρα. Σε όσους δεν αρέσει, μπορούν να ακούσουν το καινούργιο άσμα ενός κλασικού συγκροτήματος ;o)



Η νέα μπύρα που δοκιμάστηκε σήμερα σε γερμανική μπυραρία στο Ανόβερο - απλά από τις καλύτερες του είδους που έχω πιεί και κορυφαία στις δοκιμές αυτού του μήνα εως τώρα!

 
Το ''όνειρο'' για το αυριανό πρωινό - αν και μάλλον με δημητριακά και φρούτα θα τη βγάλω πάλι, επειδή έχει πέσει πολύ κρεατικό τώρα τελευταία...

Ένα πολύ καλό βιβλίο που θέλω να αγοράσω εδώ και καιρό. Αν και έχω διαβάσει αποσπάσματα σε σπίτι φίλου, ποτέ δεν το τελείωσα. Χρήσιμο όχι μόνο για το φοβερό ιστορικό περιεχόμενό του, προιόν έρευνας χρόνων, αλλά και για τη συζήτηση των σχέσεων Ανατολής και Δύσης στις μέρες μας. Ας μην ξεχνάμε ότι ο όρος ''σταυροφορία'' έχει χρησιμοποιηθεί προσφάτως σε διαφορετικό περιεχόμενο...

Η ταινία που θα (ξανα)δω σε λίγο. Ο μεγάλος Werner Herzog σκηνοθετεί, με τον θεόμουρλο ''καλύτερό του φίλο'' Klaus Kinski να εκτελεί στο αριστούργημα Aguirre, The Wrath of God (1972).

Αυτά από μένα για την ώρα. Καλή Παρασκευή, το σ/κ είναι κοντά! Δόκιμος όβερ εντ άουτ

Salò, or the 120 Days of Sodom

''Lust is to the other passions what the nervous fluid is to life; it supports them all, lends strength to them all ambition, cruelty, avarice, revenge, are all founded on lust''

''Lust's passion will be served; it demands, it militates, it tyrannizes''

Marquis de Sade (1740-1814) 

Βασισμένος στη νουβέλα Les 120 journées de Sodome του ερωτιάρη Γάλλου μαρκήσιου, ο Παζολίνι έβγαλε το 1975 το κατά πολλούς αριστούργημά του Salò, or the 120 Days of Sodom. Μάλιστα, αυτή έμελλε να είναι η τελευταία ταινία του χαρισματικού σκηνοθέτη αφού δολοφονήθηκε λίγο πρίν την κυκλοφορία της.

Στη μικρή ιταλική πόλη του Σαλό το 1944, επί δικτατορίας Μουσολίνι, τέσσερις πλούσιοι φασίστες απαγάγουν έφηβα αγόρια και κορίτσια, τα μαντρώνουν σε μία έπαυλη και επί 4 μήνες γίνεται το έλα να δεις... Ξεκινάνε με αφηγήσεις ερωτικού περιεχομένου αλα Δεκαήμερον και ακολουθούν βασανιστήρια σωματικά και ψυχολογικά, ζευγαρώματα του ιδίου φύλου, σεξουαλικές διαστροφές και σαδισμός για όλα τα γούστα. Ανάμεσα στα θέματα που παρουσιάζονται στην ταινία, θα βρείτε εξερευνήσεις της σεξουαλικής φύσης του ανθρώπου και των ορμών του, αλλά ταυτόχρονα σχόλια για την πολιτική διαφθορά, την κατάχρηση εξουσίας και το φασισμό.
 

Μία ταινία που έχει διχάσει οσο ελάχιστες κριτικούς και κινηματογραφόφιλους παγκοσμίως. Να προειδοποιήσω τους αδελφούς αναγνώστες/στριες ότι για να την παρακολουθήσετε χρειάζεται να έχετε ανοιχτό μυαλό και μία κάποια αντοχή ως θεατής.

Σημ: Απλά κλείστε το παράθυρο των διαφημίσεων (πάνω δεξιά στο x) και πατήστε play κάτω αριστερά