Hell explained by a chemistry student

Καλό μήνα αγαπητοί πιστοί, υγεία και ό,τι καλό και άγιο δι' εσάς. Ακολουθεί ανέκδοτo. 

HELL EXPLAINED BY A CHEMISTRY STUDENT

University of Washington chemistry mid-term exam. The answer by one student was so "profound" that the professor shared it with colleagues, via the Internet, which is, of course, why we now have the pleasure of enjoying it as well:

Bonus Question: Is Hell exothermic (gives off heat) or endothermic (absorbs heat)?

Most of the students wrote proofs of their beliefs using Boyle's Law (gas cools when it expands and heats when it is compressed) or some variant. One student, however, wrote the following:

''First, we need to know how the mass of Hell is changing in time. So we need to know the rate at which souls are moving into Hell and the rate at which they are leaving. I think that we can safely assume that once a soul gets to Hell, it will not leave. Therefore, no souls are leaving.

As for how many souls are entering Hell, let's look at the different religions which state that if you are not a member of their religion, you will go to Hell. Since there are more than one of these religions and since people do not belong to more than one religion, we can project that all souls go to Hell.

With birth and death rates as they are, we can expect the number of souls in Hell to increase exponentially. Now, we look at the rate of change of the volume in Hell because Boyle's Law states that in order for the temperature and pressure in Hell to stay the same, the volume of Hell has to expand proportionately as souls are added.

This gives two possibilities:


1. If Hell is expanding at a slower rate than the rate at which souls enter Hell, then the temperature and pressure in Hell will increase until all Hell breaks loose.

2. If Hell is expanding at a rate faster than the increase of souls in Hell, then the temperature and pressure will drop until Hell freezes over.

So which is it? If we accept the postulate given to me by Teresa during my Freshman year that, "It will be a cold day in Hell before I sleep with you", and take into account the fact that I slept with her last night, then number two must be true, and thus I am sure that Hell is exothermic and has already frozen over.

The corollary of this theory is that since Hell has frozen over, it follows that it is not accepting any more souls and is therefore, extinct... leaving only Heaven, thereby proving the existence of a divine being which explains why,  last night, Teresa kept shouting "Oh my God".

This student received the only ''A'' grade.

Ο Μάρκος Αυρήλιος για το θάνατο

Ο Μάρκος Αυρήλιος (121-180 μ.Χ.) ήταν ένας εκ των γνωστότερων Ρωμαίων αυτοκρατόρων, με τη βασιλεία του να χαρακτηρίζεται από νικηφόρους πολέμους εναντίον της Παρθικής αυτοκρατορίας στην Ασία και γερμανικών φυλών στο Δούναβη και τη Γαλατία, και νόμους που καλυτέρευσαν τη ζωή των σκλάβων. Εκτός όμως από επιτυχημένος αυτοκράτωρ, ο Μάρκος Αυρήλιος υπήρξε και φιλόσοφος, με το έργο του Τα εις εαυτόν (το οποίο έγραψε στα αρχαία ελληνικά κατά τη διάρκεια στρατιωτικών επιχειρήσεων!) να αποτελεί λαμπρό παράδειγμα της στωικής φιλοσοφίας, και μίας στάσης ζωής που υπηρετεί το μέτρο, την ηθική, την πνευματική καλλιέργεια και το καθήκον.

 Άγαλμα του Μάρκου Αυρήλιου, φωτο Δόκιμου από παλαιότερη επίσκεψη στο Altes Museum του Βερολίνου.

Ανάμεσα στις ιδέες που συναντάμε στο Τα εις εαυτόν, ο θάνατος και η στάση του ανθρώπου απέναντί του ξεχωρίζουν ως βασικό θέμα. Ο Μάρκος Αυρήλιος, ο οποίος δεν πίστευε στη μεταθανάτια ζωή, έγραψε σχετικά: ''Εμείς ζούμε για μία στιγμή, μόνο μετά να ξεχαστούμε σε μία τέλεια άγνοια''. Αυτό το εφήμερο της ύπαρξής του ανθρώπου καθιστά επιτακτική την ανάγκη να δώσει νόημα στη ζωή του. Γι' αυτό το λόγο, ο Μάρκος Αυρήλιος τόνιζε πως πρέπει να ζούμε κάθε μέρα σαν να ήταν η τελευταία μας, μακριά από ζήλιες και λοιπές μικρότητες: ''Δες πόσοι έχουν περάσει τη ζωή τους σε μίση, πάθη, υποψίες... και τώρα είναι νεκροί, μόνο στάχτη''. Οι συμβουλές του για μία ειρηνική και ευτυχισμένη ζωή; Να απλοποιήσουμε τη ζωή μας. Να αποδεχθούμε το γεγονός ότι η ζωή είναι μία σειρά από επιλογές, όπως είναι και μία σειρά από αλλαγές. Μία από αυτές τις αλλαγές, μία από τις πράξεις της ίδιας της ζωής, είναι και ο θάνατος. Ο άνθρωπος οφείλει να ξεπεράσει το φόβο του απέναντί του και να τον αποδεχθεί: ''Ο άνθρωπος δεν πρέπει να φοβάται το θάνατο αλλά το να μην ξεκινά να ζει''. Μόνο τότε θα μπορέσει να ζήσει στο παρόν, ελέυθερος από τα άγχη του για το παρελθόν και το μέλλον, και τις καθημερινές έγνοιες του.

''He who fears death either fears the loss of sensation or a different kind of sensation. But if thou shalt have no sensation, neither wilt thou feel any harm; and if thou shalt acquire another kind of sensation, thou wilt be a different kind of living being and thou wilt not cease to live''

''Death is a release from the impressions of the senses, and from desires that make us their puppets, and from the vagaries of the mind, and from the hard service of the flesh''



Δωράκι

Ροκ μουσική και σατανισμός - γ'

Τρίτο και τελευταίο μέρος αποσπασμάτων από το βιβλίο Εμπειρίες στην αναζήτηση νοήματος ζωής (ΠΕΓ, 1989) του Α. Αλεβιζοπούλου (πηγή).

ΜΠΙΖΝΕΣ, «ΠΡΟΣΕΥΧΕΣ» ΚΑΙ ΨΥΧΩΣΕΙΣ

Εμπορικό ρόκ από την «πιο αντιπροσωπευτική τραγουδίστρια του '80», την περίφημη Μαντόνα («Παναγία»). Ελάχιστος, υποτυπώδης ρουχισμός, πρόκληση και πρώτο χίτ το τραγούδι «Like a virgin - Σαν μια Παρθένα». Δεύτερο χίτ: «Pren your heart - Άνοιξε την καρδιά σου», όπου η σταρ γοητεύει ένα οκτάχρονο αγοράκι σε πορνοσόου, σε βίντεο-κλίπ, τον Ζάν-Μπατίστ Μοντινό, πού τυγχάνει και παιδί-θαύμα της Γαλλικής αβάνγκάρντ σκηνής, δηλαδή στο βίντεο κλίπ ήταν το ίδιο «θαυμάσιος» όσο και επί σκηνής. Εξαχρείωση από πάσης πλευράς; Για τους θαυμαστές: «Αυτή είναι τέχνη»! (;) Δισεκατομμύρια πωλήσεις και ορυμαγδός μίμησης της «σταρ». Κι έρχεται το τελευταίο «συγκλονιστικό» βίντεο-κλίπ, με την επιτυχία «Like a prayer - Σαν προσευχή». «Εμφάνιση ηδονικά αισθησιακή, και η Μαντόνα να φιλάει τα πόδια ενός Αγίου μέσα σε μια εκκλησία, και σε άλλη σκηνή τραυματίζεται στα χέρια με ένα μαχαίρι, θυμίζοντας τα σημάδια του Χριστού. Ακολουθούν εικόνες σεξουαλικής βίας επάνω στην Αγία Τράπεζα, και σαδομαζοχισμός». Η Καθολική Εκκλησία ξεσήκωσε θύελλα διαμαρτυριών.

Και τώρα ό,τι πιο τελευταίο όσον άφορα τη διαμαρτυρία και κοινωνική κριτική, κατά τη γνώμη πάντα των κριτικών: «Θέλετε να μάθετε για τον ήχο του Απόκρυφου; Εκεί όπου η μουσική δεν είναι μουσική, αλλά πράξη, ιδέα, μήνυμα, γεγονός, έμπρακτη ανατροπή, τελετουργία;... Μη μας ρωτάτε για στυλ, μόδες, ρεύματα, τάσεις, για τις μαζικές κατευθύνσεις πού πιστεύετε ότι θα'; πρεπε να υπάρχουν σε κάθε σύγχρονο δημιουργό γιατί δεν υπάρχουν στον ήχο τού Απόκρυφου και της ανατροπής, στον ήχο της διαστροφής, κι αν υπάρχουν, δεν θα τα διακρίνετε. Μπορεί να' ναι ο ήπιος ήχος μιας ακουστικής μπαλλάντας, ή μπορεί να';ναι η άκαμπτη, μηχανική μετρονομία της ντίσκο, ή μπορεί να';ναι ακόμη και ένας σκέτος, αφόρητος θόρυβος. Όμως, όποιος κι αν είναι μέσ' απ' όλα αυτά, δεν ανήκει στους ήχους των δικών μας καθημερινών πραγμάτων: ανήκει στους ήχους της Άλλης Πλευράς. Μη μας ρωτάτε, λοιπόν, για τον ήχο των Psychic Tv (= Ψυχωτική Τ.ν.)... γιατί αυτό πού είναι, απλά δεν περιγράφεται. Είναι τα πάντα: το ρόκ, η πόπ, η φόουκ, η έντεχνη, η πειραματική μουσική, η αφαίρεση, ο αυτοσχεδιασμός, ο λυρισμός, η επιθετικότητα, η οργάνωση, η αναρχία, η τελετή, το χάος... Και η εικόνα: η πρόκληση η παρεκτροπή, το ανομολόγητο, το ακατονόμαστο, το πέρα απ' τη λογική, απ' την ανθρώπινη ανεκτικότητα, το πέρα απ' το Καλό και το Κακό. 

Ροκ μουσική και σατανισμός - β'

Συνεχίζουμε με το δεύτερο μέρος αποσπασμάτων από το βιβλίο Εμπειρίες στην αναζήτηση νοήματος ζωής (ΠΕΓ, 1989) του Α. Αλεβιζοπούλου.

ΜΠΗΤ, ΨΥΧΕΔΕΛΕΙΑ ΚΑΙ ΝΕΟΙ ΜΠΑΧ, ΜΠΕΤΟΒΕΝ ΚΑΙ ΡΑΧΜΑΝΙΝΟΦ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΑΣ

  

Δεν είμαστε μακριά από τη γενική παράνοια, πού ήδη προετοιμάζει το δρόμο για την κατάλυση των πάντων στο όνομα του θηρίου. Ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά, βλέποντας στο πρόσφατο παρελθόν, πού ακόμα δηλητηριάζει τη ζωή μας. Ο νεογέννητος ρυθμός ΒΕΑΤ του '54-΄55 βαφτίστηκε από τον νονό του Αλαν φρίντ (ντίσκ-τζόκευ του Κλήβελαντ) «Ρόκ έντ Ρόλλ». Μια λέξη πού περιέγραφε δύο κινήσεις του ανθρώπινου σώματος τη στιγμή της σε-ξουαλικής πράξης στο πίσω μέρος του αυτοκινήτου και χρησιμοποιούνταν στη λαϊκή γλώσσα των Αμερικάνικων γκέτο των μαύρων (βλ. Bob Larson: ROCK WHEAT ON III, Tundale House,1980 σ.3). 

Εκφραστής αυτού του ρυθμού η «λεκάνη» του αποκαλούμενου «Βασιλιά του ρόκ έντ ρόλλ» Ελβις Πρίσλευ ή Elvis the Pelvis (pelvis= η λεκάνη). Τα τραγούδια του, όχημα των ιδεών της «σεξουαλικής επανάστασης. Τίποτε δεν είναι πιο σημαντικό από την ωμή, ασυγκράτητη, ερωτική ορμή», σύμφωνα με το μανιφέστο της επανάστασης αυτής. Συνεχιστές του βασιλιά, οι Μπήτλς, οι Ρόλλινγκ Στόουνς, οι Μόντς, ο Αλις Κούπερ, οι Άνιμαλς, κ.ά. Αυτοί, όμως, φέρνουν μια νέα θεωρία, σε πιο εξελιγμένο ρυθμό: Το σκληρό ρόκ (Hard Rock). Αυτό συνδυάζεται με την ανακάλυψη του L.S.D. από τον δρ. Χόφφμαν, της Ελβετικής εταιρείας Σαντόζ. Αστραπιαία σχεδόν γεμίζουν απ' αυτό Πανεπιστήμια και σχολεία. Το τραγουδούν οι διάσημοι Eric Burdon and the Animals: «Μια κοπέλα πού λέγεται Σαντόζ A girl named Sandoz», Ο τίτλος της «μεγάλης» αυτής επιτυχίας. Οι Μπήτλς μας εισάγουν με το «Κίτρινο Υποβρύχιο» (Yellow Submarine) στην ψυχεδέλεια. Ο όρος στην ψυχιατρική σημαίνει την οξεία παραίσθηση πού προκαλούν τα σκληρά ναρκωτικά. Ο ασθενής νομίζει πως είναι πουλί και μπορεί να πετάξει, ή σούπερμαν και μπορεί να σταματήσει τραίνα με το σώμα του... Είναι η εποχή της «ειρηνικής» επανάστασης των χίππυς, MAKE LOVE NOT WAR (= κάντε έρωτα, όχι πόλεμο), μέσω των ναρκωτικών και των Ινδουιστικών κοινοβίων. Σεξουαλικά όργια και διαλογισμός, με αλχημιστικές ερωτικές πρακτικές. Απωθημένη οργή, Βιετνάμ, και δολώματα δαιμονοκρατούμενης υστερίας. Στόχος: οι νέοι όλου του κόσμου! Άλλοι σπεσιαλίστες ναρκωτικών πολυτραγουδισμένων είναι οι Ρόλλινγκ Στόουνς. Δικά τους είναι τα: «Μαύρη ζάχαρη BROWN SUGAR» (πού αποτελείται από ηρωίνη, καφεΐνη και στρυχνίνη), «Αδελφή Μορφίνη, Ξαδέρ-φη Κοκαΐνη SISTER MORPHINE» και «Ασημένια Κυρία SILVER LADY» (όπου εδώ υπονοείται η υποδόρια σύριγγα). Φτάνουμε ως τις μέρες μας, με την κατάληξη του Ρόκ έντ Ρόλλ και Χάρντ Ρόκ σε Punk Rock (η λέξη στην Αγγλία σημαίνει «πρόστυχος», ενώ στην Αμερική η νεώτερη ετυμολογία της λέξης είναι: «σάπιος», σύμφωνα με το βιβλίο του J.P Regimbal: Le Rock n'; roll, Ed. Croisad-Geneve 1983, σ. 12) και Heavy Metal.

Ροκ μουσική και σατανισμός

Ακολουθούν αποσπάσματα από το βιβλίο Εμπειρίες στην αναζήτηση νοήματος ζωής (ΠΕΓ, 1989) του Α. Αλεβιζοπούλου. Αν και όλες οι απόψεις και οι τρόποι σκέψης είναι σεβαστοί, μερικά από τα παρακάτω γραφόμενα είναι άξια απορίας...

photo credits

ΡΟΚ ΚΑΙ ΣΑΤΑΝΙΣΜΟΣ

Υπάρχει στην Αμερική σήμερα και σε διεθνές επίπεδο μία ένωση με τον τίτλο "Wicca", πού σημαίνει: ένωση μάγων και εξορκιστών. Τα μέλη της έχουν στη διάθεση τους τρεις επιχειρήσεις δίσκων μουσικής. Σκοπός κάθε δίσκου πού εγγράφουν, είναι να γκρεμίσει την χριστιανική ηθική και να διαφθείρει τον εσωτερικό άνθρωπο των σημερινών νέων. Στην πραγματικότητα είναι μία προσπάθεια με σκοπό να υποβάλλει τους νέους στην καθοδήγηση του Σατάν.

Η "Wicca" ανάδειξε και ύψωσε διάφορους γνωστούς σημερινούς καλλιτέχνες, όπως Bob Dylan, Alice Cooper, Kiss, Black Sabbath, Rolling Stones, Who, Led Zeppelin και πολλούς άλλους ακόμη. Οι δίσκοι πού παράγονται από αυτούς περιγράφουν και διαμορφώνουν την ψυχική κατάσταση, στην οποία θα πρέπει να βρίσκονται οι νέοι οπαδοί τους και τους καλεί άμεσα, ή έμμεσα, να γιορτάσουν τη φήμη, τη δόξα και τον έπαινο του Σατάν. Οι Rolling Stones λ.χ. λέγεται ότι ανήκουν σε μία δαιμονική αίρεση της περιοχής του San Diego. Ο αρχηγός του συγκροτήματος Mick Jagger δεν κρύβει πως θέλει να είναι ο Εωσφόρος του ρόκ. Και δηλώνει: «Επιδιώκουμε να κατευθύνουμε τη θέληση και τη σκέψη των άλλων». Άλλωστε η θορυβοπαραγωγή του συγκροτήματος θεωρήθηκε πρόσφατα (μέσα από συγκεκριμένο τραγούδι τους) η απάντηση... στην 5η Συμφωνία του Μπετόβεν, και ο κιθαρίστας θα' θελε να ξέρει «τι γνώμη έχει γι' αυτόν ο Μπετόβεν»! Όσο για τον Γκράχμα Νάς, εξομολογείται: «Νομίζω ότι με το ρόκ, εμείς οι μουσικοί διαθέτουμε ένα μυθικό πλεονέκτημα. Μπορούμε να κατευθύνουμε τον κόσμο...». Ως υπ' αριθμόν ένα επικίνδυνος «ροκάς» στις Η.Π.Α. χαρακτηρίζεται ο John Denver, πού αυτοαποκαλείται «ο Μεσσίας», και χαρακτηρίζει τη μουσική του «Ευαγγέλιο μιας νέας θρησκείας». Ο ίδιος δηλώνει χωρίς ηττοπάθεια: «Θέλω τα πάντα. Κάποια μέρα θα γίνω τόσο τέλειος, πού δεν θα είμαι πια άνθρωπος αλλά θεός». Διάσημα θύματα της γοητείας του Ντένβερ υπήρξαν οι πρόεδροι Ford και Carter, καθώς και 30 κυβερνήτες, γερουσιαστές κ.λ.π., πού επικαλέστηκαν επανειλημμένα τη βοήθεια του στις Η.Π.Α. Άλλωστε στη θετή πατρίδα του το Κολοράντο, ο Ντένβερ πούλησε 30 εκατομμύρια δίσκους και τιμάται ως ο καλλίτερος Αμερικανός ποιητής! «Αισχρή ειδωλολατρία!», καταγγέλλουν οι «αντιρόκ» προσωπικότητες. Βέβαια, όπως υπογραμμίζει ο Μισέλ ντέ Σαίν Πιέρ στο βιβλίο του «οι Αριστοκράτες», όπως και ο W.Joseph Matt στο δικό του «Το ρόκ ν' Ρολ, όργανο επανάστασης και πολιτιστικής ανατροπής», πού και τα δύο κινητοποίησαν Αμερική κι Ευρώπη, βρίσκοντας τεράστια απήχηση μέχρι τις κυβερνήσεις των κρατών αυτών, όλοι οι καλλιτέχνες του ρόκ δεν είναι «του διαβόλου», αλλά το φαινόμενο του ρόκ, δεν παύει να εγκυμονεί κινδύνους με τεράστιες καταστροφικές επιπτώσεις, πού ήδη ζούμε καθημερινά!

Οι Μάγια έκαναν λάθος

Παντού ακούμε και διαβάζουμε για το τέλος του ημερολογίου των Μάγια που πλησιάζει, και ότι ο κόσμος θα καταστραφεί το Δεκέμβρη του 2012 (21.12.12), και ότι δεν μας μένει πολύς χρόνος, μετανοείστε αμαρτωλοί, και και και...  Ε λοιπόν, ξέρετε κάτι; Οι Μάγια έκαναν λάθος υπολογισμούς! Ο κόσμος δεν θα φθάσει στο τέλος του το 2012! Γιατί; Επειδή πολύ απλά προηγούνται άλλα σκηνικά που πρέπει να ζήσουμε πρίν την καταστροφή:

Καταλάβατε τώρα; Με απλά μαθηματικά: πρέπει πρώτα να ξεκινήσει ο Γ' Παγκόσμιος (ελπίζουμε όχι κάπου στη Μέση Ανατολή επειδή το Ισραήλ το προσπαθεί φιλότιμα εδώ και λίγες μέρες) που οσο να'ναι 2-3 χρονάκια θα τα φάει χαλαρά, μετά να περιμένουμε ακόμη 33 χρόνια και μετά να'ρθει η βασιλεία του Αντίχριστου (οι απόψεις για πόσα χρόνια θα μας κάνει παρέα ποικίλουν, βάλτε στην ξεφτίλα 7) για να δούμε προκοπή! Τρέχα γύρευε δηλαδή! Σε (3+33+7=) 43 χρόνια μετά την έναρξη του Γ' Παγκόσμιου ποιός ζει ποιός πεθαίνει!

Μέχρι τότε, χαλαρώνουμε!

Του Οξαποδώ τα γνωμικά

Μου έδωσε την ιδέα η αγαπητή Dark Chef (γνωστό πειραχτήρι της μπλογκόσφαιρας) με πρόσφατο σχόλιο-ερώτησή της, έτσι σήμερα στο Στύλο θα αναρτήσουμε παροιμίες (θυμηθείτε κι αυτές), γνωμικά, ρητά και φράσεις για το Διάβολο - άλλως Βελζεβούλ, Εωσφόρος, Σατανάς, Άρχοντας / Βασιλιάς του Σκότους, Όφις, ο Πονηρός, ο Πατήρ των ψεμμάτων, ο Παλαιός των ημερών, κ.α. Άσχετο με το θέμα μας αλλά είναι πραγματικά άξιο απορίας πώς κάποιος που αναφέρεται στις συζητήσεις των πιστών ως ''ο Ακατανόμαστος'' έχει καταλήξει να έχει τόσα διαφορετικά ονόματα!

Τεσπα, ξεκινάμε και όσοι γνωρίζετε κάποια σχετική παροιμία ή γνωμικό, μην αμελήσετε να την προσθέσετε στα σχόλια ώστε να φροντίσουμε με τη σειρά μας να την προσθέσουμε στη λίστα.

Του θυμόσοφου ελληνικού λαού
- Ο διάολος έχει πολλά ποδάρια
- Δουλειά δεν είχε ο διάολος, έδερνε τα παιδιά του
- Του άγιου άναβε ένα κερί μα του διαόλου δέκα
- Όποιος στη ξέρα περπατεί και θάλασσα γυρεύει, ο διάβολος οπίσω του κουκιά του μαγειρεύει
- Είσαι / είναι διαόλου κάλτσα
- Στου διαόλου τη μάνα / το κέρατο
- Έχει το διάολο μέσα του / της
- Mικρός διάολος, τρανά τσαρούχια

Του θυμόσοφου ξενόγλωσσου λαού
- Μακάρι το ποτήρι σου να είναι πάντα γεμάτο, η στέγη πάνω από το κεφάλι σου να είναι πάντα γερή, και να βρίσκεσαι στον Παράδεισο μισή ώρα πρίν μάθει ο διάβολος ότι πέθανες (Ιρλανδική ρήση)
- Ο διάβολος ενοχλεί μόνον όσους τον έχουν ενοχλήσει (Εβραική ρήση)
- Δώσε στο διάβολο το μερίδιό του (Αγγλική ρήση)

Της Εκκλησίας
- Ύπαγε οπίσω μου Σατανά! (Κατά Ματθαίον γ')
- Μη δίδετε τόπω τω διαβόλω (Απόστολος Παύλος)
- Θα'ρθει καιρός που ο διάβολος θα μπει σ'ένα κουτί και θα φωνάζει. Και τα κέρατά του θα'ναι στα κεραμίδια (Κοσμάς ο Αιτωλός)
- Ο διάβολος φοβάται το λόγο του Θεού. Δεν μπορεί να τον δαγκώσει, σπάνε τα δόντια του (M. Luther)

Της λογοτεχνίας
- Μία δικαιολογία για το διάβολο: γνωρίζουμε μόνο τη μία πλευρά της ιστορίας και το βιβλίο το έχει γράψει ο Θεός (S. Butler)
- Αν ο άνθρωπος επινόησε το διάβολο, τότε τον φαντάστηκε κατ' εικόνα και ομοίωσή του (F. Dostoyevsky)
- Ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο αλλά ο διάβολος τον διατηρεί σε λειτουργία (T. Bernard)
- Η αλήθεια κάνει το διάβολο να κοκκινίζει (W. Shakespeare)
- Η πιο ωραία πονηριά του διαβόλου είναι να μας πείσει ότι δεν υπάρχει (C. Baudelaire)
- Ο Θεός ψαρεύει τις ψυχές με πετονιά, ο Σατανάς με δίχτυ (A. Dumas)
- Ο Θεός εκφράζεται μέσα από όλα τα πράγματα, ο διάβολος μόνο μέσα από τον άνθρωπο (P. Carvel)

Των λοιπών γραμμάτων και τεχνών
- Ο διάβολος παραμένει πάντα η καλύτερη δικαιολογία για να απενοχοποιήσουμε το Θεό (S. Freud)
- Χωρίς το φόβο του διαβόλου δεν υπάρχει η ανάγκη του Θεού (S. Connery)
- Στον Φάουστ, ο διάβολος είναι υπηρέτης του Θεού. Αναρωτιέμαι μήπως ισχύει το αντίστροφο. Επειδή, αν δεχτούμε ότι ο διάβολος κυβερνάει τον κόσμο, τα πάντα εξηγούνται. Αντίθετα, αν είναι ο Θεός που κυβερνά, τίποτα δεν μπορεί να εξηγηθεί (E. Cioran)
- Εαν μαλώνεις καθημερινά, λες προσευχές στο διάβολο, λέω εγώ (B. Marley)

Τσεκάρετε κι αυτό το συγκεντρωτικό (ευγενική προσφορά του αδελφού Cybergoulion)

Κοιμητήριο Père Lachaise

Είχα ξαναπάει στο Παρίσι δύο φορές τα προηγούμενα χρόνια αλλά σε καμία δεν είχα καταφέρει να επισκεφτώ το διάσημο κοιμητήριο Père Lachaise, όπου σε μία τεράστια έκταση βρίσκονται θαμμένοι επιφανείς άνθρωποι των γραμμάτων και των τεχνών. Αυτή τη φορά όμως είχα σχεδιάσει τόσο καλά το πρόγραμμά μου, που πέρασα σχεδόν 3 ώρες περπατώντας ανάμεσα στις τελευταίες κατοικίες μουσικών, ποιητών και λογοτεχνών, το έργο των οποίων σε κάνει να θαυμάζεις το ανήσυχο πνεύμα και την αστείρευτη δημιουργικότητα του ανθρώπου.

Το κοιμητήριο πήρε το όνομά του από τον François de la Chaise (1624-1709), Ιησουίτη εξομολογητή του Λουδοβίκου ΙΔ'. Άνοιξε το 1804 από το Ναπολέοντα αλλά αρχικά οι Χριστιανοί το απέφευγαν επειδή βρισκόταν μακριά από το κέντρο του Παρισιού - και κυρίως επειδή δεν το είχε ευλογήσει η Εκκλησία. Οι αρμόδιοι, σε μία προσπάθεια να αυξήσουν την επισκεψιμότητα και τη χρήση του χώρου (δλδ να προσελκύσουν κηδείες και ταφές!), οργάνωσαν με κάθε επισημότητα τη μεταφορά των λειψάνων του Μολιέρου και του Λα Φονταίν (τους τάφους των οποίων έφαγα σχεδόν 40 λεπτά να ψάχνω μέσα στη βροχή, και τελικά δεν τους βρήκα...) στο κοιμητήριο. Το 1817, έκαναν το ίδιο με τα (υποτιθέμενα) λείψανα του μεσαιωνικού θεολόγου-φιλοσόφου Αβελάρδου και της καλόγριας Ελοίζ, οι οποίοι είχανε φάει τρελό κόλλημα μεtαξύ τους και στο τέλος φασωθήκανε (quel scandale!). Η στρατηγική πέτυχε αφού ο λαός ήθελε να θαφτεί ανάμεσα σε διάσημους πεθαμένους, και έτσι το κοιμητήριο το 1830 είχε πάνω από 33.000 τάφους.

Φώτα χωρίς Παπαδιαμάντη;

Μέρα που 'ναι, κάνουμε μία μικρή παύση από το ισπανικό ρεπορτάζ για να μοιραστούμε μαζί σας ένα σχετικό παπαδιαμάντειο διήγημα που ο μικρός Δόκιμος αγαπούσε ιδιαίτερα.

Είναι βασισμένο στη λαική δοξασία των καλικάντζαρων (άλλως παγανά, σκαλαπούνταροι, καρκατζόλια, βουρβούλακες, παρωρίτες, κ.α.) που τριγυρνούν τις νύχτες από τα Χριστούγεννα μέχρι τα Φώτα, μαγαρίζοντας τα σπίτια και παρενοχλώντας τους ανθρώπους. Ακόμα θυμάμαι τη γιαγιά να με φοβερίζει πως αν δεν καθίσω φρόνιμος θα με πάρουν τα στοιχειά! Τελικά, ο μόνος τρόπος για να ησυχάσω ήταν ένα πιάτο τηγανίτες...


Της Κοκκώνας το σπίτι (1893)

Δεν ήτον δρόμος πλέον περαστικός εις όλον το χωρίον. Αδύνατον να μην επερνούσε κανείς απ' εκεί όστις θα ανέβαινεν εις την επάνω ενορίαν ή όστις θα κατέβαινεν εις την κάτω. Λιθόστρωτον ανηφορικόν, από κάτω απ' της Σταματρίζαινας το σπίτι έως επάνω εις τον ναόν της Παναγίας της Σαλονικιάς. Χίλια βήματα, κάθε βήμα και άσθμα. Εφούσκωνεν, εκοντανάσαινε κανείς διά ν' αναβεί, εγλιστρούσε διά να καταβεί. 

Αμα επάτει τις εις το λιθόστρωτον, αφού άφηνεν οπίσω του το μαγαζί του Καψοσπύρου, το σπίτι του Καφτάνη και το παλιόσπιτον του γερο-Παγούρη με την τοιχογυρισμένην αυλήν, ευρίσκετο απέναντι εις το σπίτι του Χατζή Παντελή, με τον αυλόγυρον σύρριζα εις τον βράχον. Κάτω έχασκε μέγας κρημνός, μονότονος, προκαλών σκοτοδίνην, σημειούμενος από ολίγους έρποντας θάμνους εδώ κι εκεί, οι οποίοι θα εφαίνοντο εις το σκότος της νυκτός εκείνης ως να ήσαν κακοποιοί ψηλαφώντες και αναρριχώμενοι ή και σκαλικάντζαροι ελλοχεύοντες και καραδοκούντες ως να έλθει η ώρα να εισβάλουν εις τας οικίας διά των καπνοδόχων. Το κύμα υποκώφως εφλοίσβιζεν εις τα κράσπεδα του κρημνού, και ακούραστος βορράς φυσών από προχθές, μαλακώσας την εσπέραν ταύτην, εξήπλωνε τες αποθαλασσιές του έως τον μεσημβρινόν τούτον μικρόν λιμένα, ο παγκρατής χιονόμαλλος βασιλεύς του χειμώνος. 

Από το άλλο μέρος του δρόμου, αριστερά εις τον ανερχόμενον, δίπλα εις το σπίτι τού γερο-Παγούρη, και αντικρύζουσα με το του Χατζή Παντελή, υψούτο ατελείωτος οικοδομή, με τέσσαρας τοίχους ορθούς μέχρι του πατώματος, με τας ξυλώσεις χασκούσας έως της οροφής, με την στέγην καταρρέουσαν, με φαιούς και φθειρομένους τους τοίχους, την οποίαν η εγκατάλειψις, ο άνεμος και η βροχή είχον καταστήσει ερείπιον και χάλασμα. Τα παιδία, όσα κατήρχοντο την μεσημβρίαν από το έν σχολείον και όσα ανήρχοντο την εσπέραν από το άλλο, διά να αφήσωσι τα βιβλία εις την οικίαν, κλέψωσι τεμάχιον άρτου από το ερμάριον και τρέξωσιν ακράτητα διά να παίξωσιν εις τον αιγιαλόν, της έρριπτον αφθόνους πέτρας, διά να την εκδικηθώσι την ημέραν δι' όσον τρόμον τούς επροξένει την νύκτα, όταν ετύχαινε να περάσωσιν. Οι παπάδες, όταν επέστρεφαν την παραμονήν των Φώτων εν σώματι από την οικία του δημάρχου, με τους σταυρούς και τας φωτιστήρας των, αγιάζοντες οικίας, δρόμους και μαγαζιά, και διώκοντες τους σκαλικαντζάρους, ελησμόνουν να ρίψωσι μικράν σταγόνα αγιασμού και εις την άτυχην εγκαταλελειμμένην οικίαν, την οποίαν δεν είχε χαρεί ο οικοκύρης όστις την έκτισε, και ήτις δεν είχεν αξιωθεί ν' απολαύσει την οικοκυράν της. Τοιαύτη οικία επόμενον ήτο να γίνει κατοικητήριον των φαντασμάτων, άσυλον ίσως των βρυκολάκων, και ίσως ορμητήριον και τόπος συγκεντρώσεως των τυράννων της ώρας ταύτης, των σκαλικαντζάρων. 

Ψεκάσου και πίστεψε στο Θεό!

Ναι, και όμως υπάρχει! Και πωλείται στο ιντερνέτι, σε πολυκαταστήματα, ενημερωμένα φαρμακεία και επιλεγμένα ξωκλήσια. Ξεχάστε τα κατηχητικά (αδερφή που δίνει ρέστα), τις συγκεντρώσεις πιστών με αναμμένα κεριά στο προαύλιο του ναού (Jesus saves), τους εμπνευσμένους ιεροκήρυκες (ενίοτε καλλίφωνους), τους παθιασμένους λόγους των φωτισμένων ιερέων στον άμβωνα (Jesus saves no2), τις νουθεσίες της θεοσεβούμενης γιαγιάς με αποσπάσματα της Βίβλου που αποτελούν οδηγό ζωής (παρεξηγημένο παράδειγμα), και τα θαύματα που έχουν ζήσει φίλοι και γνωστοί. Ξεχάστε ό,τι ξέρετε και απλά... ψεκαστείτε!

Το παραπάνω μαραφέτι σας κάνει να πιστέψετε στον Κύριο - στη στιγμή! Μεταφράζω για τους μη αγγλομαθείς:

''Πιστέψτε στο Θεό στιγμιαία. Παραδοθείτε σε μία ανώτερη δύναμη και δεν θα νιώσετε μόνοι ποτέ ξανά! Στοματικό σπρέι με άρωμα μέντας που ενισχύει την πίστη'' (WTF???)

Και με μικροτέρη γραμματοσειρά ακριβώς κάτω από το προιόν διαβάζουμε:

''Έχετε ποτέ αναρωτηθεί ότι μπορεί να υπάρχει μία μυστηριώδης δύναμη έτοιμη να καθοδηγήσει τη ζωή σας και να σας λούσει με προστατευτική ενέργεια αγάπης;''

Ε, λοιπόν, ποτέ δεν περίμενα ότι η ιδέα της θείας χάριτος θα ξεφτιλιζόταν τόσο χύμα με ένα προιόν τηλεμάρκετινγκ! Ένα δόγμα που αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο της χριστιανικής θρησκείας, που για χάρη του έχει πεθάνει κόσμος και κοσμάκης στο παρελθόν, και που ακόμα αποτελεί θέμα διαφωνίας ανάμεσα σε θεολόγους, να πουλιέται σε συσκευασίες με επιγραφές που απευθύνονται σε 12άχρονα. Μετά, μετά κλαυθμών και οδυρμών οι αρμόδιοι παραπονιούνται που δεν πατάει κανείς στη λειτουργία...

Walpurgisnacht και μία μπύρα

Η νύχτα της 30ης Απριλίου μέχρι το ξημέρωμα της 1ης Μαίου είναι γνωστή σε πολλές χώρες της βόρειας Ευρώπης και της Σκανδιναβίας - όπου γιορτάζεται δεόντως - ως Walpurgis Night. Το όνομα προέρχεται από την Αγία Walburga, μία αγγλίδα μοναχή που έζησε σε ένα μοναστήρι της Γερμανίας τον 8ο αιώνα. Κατά τη διάρκεια της ζωής της έκανε πολλά θαύματα και αγιοποιήθηκε μετά το θάνατό της. Ωστόσο, αν κοιτάξουμε το θέμα ιστορικά διαπιστώνουμε ότι η προέλευση της γιορτής πάει πίσω στις παγανιστικές τελετές για τον ερχομό της Άνοιξης και την πανσπερμία της Φύσης. Οι άνθρωποι γιόρταζαν τη γονιμότητα παραδοσιακά στα τέλη του Απρίλη, και άναβαν μεγάλες φωτιές για να ξορκίσουν τα κακά πνεύματα και τους δαίμονες.



Με την εξάπλωση του Χριστιανισμού στη βόρεια Ευρώπη, οι εορτασμοί αυτοί συνδέθηκαν με τη μοναχή Walburga η οποία αναγνωρίσθηκε ως αγία την 1η Μαίου. 'Ετσι, η παγανιστική παράδοση ντύθηκε με χριστιανικό πέπλο και οι πιστοί μπορούσαν να γιορτάζουν τη γονιμότητα της Φύσης χωρίς να φοβούνται τις διώξεις της Εκκλησίας.

Στη Γερμανία, η Walpurgisnacht γιορτάζεται με μασκαρέματα, πολύ ποτό και πλάκες σε γείτονες ή ξένους. Πολλοί αφήνουν φέτες ψωμιού με βούτυρο και μέλι (ankenschnitt) έξω από τα σπίτια ως προσφορές στα φαντάσματα ή στα χωράφια για να πάει καλά η χρονιά. Άλλοι κρεμάνε φυλαχτά, σταυρούς και αγιασμένα αντικείμενα σε στάβλους και αποθήκες για να κρατήσουν μακριά τα κακά πνεύματα. Καθώς πιστεύεται ότι ο δυνατός θόρυβος απωθεί το Κακό, αρκετοί βάζουν τα δυνατά τους φωνάζοντας, χτυπώντας ξύλα, καμπάνες, κατσαρόλες ή χορεύοντας μέχρι το πρωί (Tanz in den Mai)! Οι πιο σκληροπυρηνικοί πυροβολούν στον αέρα! Την τιμητική τους έχουν επίσης τα κοστούμια μαγισσών, αφού τη νύχτα της Walburga λαμβάνει χώρα η μάζωξη των μαγισσών στο όρος Brocken. Είναι μάλιστα η μεγάλη τους ευκαιρία να προκαλέσουν maleficium - πιστά στη δοξασία τούτη, τα μασκαρεμένα μικρά σκούζουν σαν να μην υπάρχει αύριο και κάνουν μπόλικες σκανταλιές! Να ξεκαθαρίσω εδώ ότι τα περισσότερα έθιμα δεν θα τα δείτε σε μεγάλες πόλεις αλλά στην επαρχία και κυρίως σε χωριά της Σαξονίας-Βαυαρίας.

Walpurgisnacht, από λιθογραφία του 1620

Σας αφήνουμε με μία μπύρα που ταιριάζει στο ύφος του ποστ: Mai-Ur-Bock από τη γερμανική Einbecker. Μία εποχιακή bock με 6.5% σε αλκοόλ α.φ. που παράγεται κάθε Άνοιξη

Καλή, με αρκετή καραμέλα να συνοδεύει το λυκίσκο και γλυκιά επίγευση, ήταν ό,τι έπρεπε για προθέρμανση του εορτασμού της Walpurgisnacht χθες τη νύχτα!

Καλή εβδομάδα σε όλους και με το νου σας!

Τερατογενέσεις το 16ο αιώνα

Κάποτε ένα περίεργο άγαλμα έστεκε στην κεντρική αυλή του ασύλου του Άμστερνταμ. Το άγαλμα παρίστανε μία τρελή γυναίκα, γυμνή, της οποίας το πρόσωπο είχε ένα αλλόκοτο χαμόγελο ενω τραβούσε τα μαλλιά της με τα δύο της χέρια. Λίγοι ωστόσο γνωρίζουν την ιστορία που κρυβόταν πίσω από την ίδρυση του ασύλου, και η οποία καταγράφηκε το 18ο αιώνα.

Η πόλη του Άμστερνταμ το 16ο αιώνα, από χάρτη της εποχής

Σύμφωνα με την ιστορία, στην πόλη υπήρχε το 16ο αιώνα ένα φρενοκομείο που λειτουργούσε χάρη στις υπηρεσίες της γυναίκας του ιδρυτή του, Christina Boelens. Μία μέρα του 1560, η κα Boelens είχε μία πολύ άσχημη εμπειρία ενω ήταν έγκυος: μία τρελή γυναίκα ξαφνικά της επιτέθηκε μέσα στο ίδιο της το σπίτι και σχεδόν την στραγγάλισε! Προσπαθώντας να συνέλθει από το σοκ, ορκίστηκε ότι εαν το παιδί της γεννιόταν υγιές, δεν θα ησύχαζε μέχρι το Άμστερνταμ να αποκτούσε το δικό του άσυλο. Έτσι, το 1561 ο άνδρας της κας Boelens, Henrik, έδωσε στο συμβούλιο του Άμστερνταμ ένα πολύ μεγάλο χρηματικό ποσό με σκοπό την ανέγερση ενός ασύλου. Μάλιστα, μετά το θάνατό του ένα χρόνο αργότερα, η Christina Boelens φρόντισε για την περάτωση του έργου, το οποίο ολοκληρώθηκε το 1569. Αυτή η ιστορία ειπώθηκε από μία από τις απογόνους της Christina Boelens στον ιστορικό της πόλης Jan Wagenaar, ο οποίος και την κατέγραψε.

Για να είμαστε ακριβείς, σαφή στοιχεία ότι μία τρελή γυναίκα επιτέθηκε στην κα Boelens δεν υπάρχουν, παρά το εξακριβωμένο γεγονός ότι ο άνδρας της έδωσε τα χρήματα για το άσυλο. Ωστόσο, το 16ο αιώνα μία τέτοια επίθεση σίγουρα είχε διαφορετικό αντίκτυπο απ' ότι θα είχε σήμερα. Η δύναμη της φαντασίας (και της αμάθειας) ήταν πολύ μεγαλύτερη. Έτσι, η πεποίθηση ότι μία τέτοια εμπειρία θα είχε ως φυσικό επακόλουθο τη γέννηση ενός άρρωστου/παραμορφωμένου μωρού ήταν βαθιά ριζωμένη στους κατοίκους του Άμστερνταμ.

Εικόνα τερατογένεσης του 1560: μισός άνθρωπος, μισός ζώο

Για να δούμε πιο σφαιρικά την κατάσταση, ο κόσμος πραγματικά πίστευε ότι οποιοδήποτε σημάδι στο σώμα ενός νεογέννητου οφειλόταν στη φαντασία της μητέρας. Για παράδειγμα, ένα κόκκινο σημάδι στο σχήμα της φράουλας ήταν ξεκάθαρη απόδειξη ότι η μητέρα ήθελε πάρα πολύ να φάει το συγκεκριμένο φρούτο αλλά τελικά δεν το έκανε. Εαν η έγκυος κοίταζε από το κρεβάτι της συνεχώς την εικόνα του Ιωάννη του Πρόδρομου που συνήθως παρουσιάζεται με άγριο παρουσιαστικό, μούσι και πρόβια ζώου, τότε υπήρχαν μεγάλες πιθανότητες να γεννήσει ένα μωρό τριχωτό! Εαν το μωρό είχε χαρακτηριστικά σκύλου, αυτό οφειλόταν στο ότι η μητέρα είχε τρομάξει από ένα σκύλο κατά τη διάρκεια της κύησης (υπάρχουν και οι σκληροπυρηνικές εξηγήσεις που κάνουν λόγο για ερωτική επαφή της μητέρας με το ζώο). Σε κάθε περίπτωση, ο κόσμος πίστευε ότι η βιαιότητα του σοκ της εγκύου μεταφερόταν στο έμβρυο, το οποίο γεννιόταν σημαδεμένο/παραμορφωμένο.

Γαλλική πραγματεία για τα παραμορφωμένα βρέφη και τις αιτίες που το προκαλούν

Ολόκληρα βιβλία είχαν γραφτεί σχετικά με το θέμα, από μορφωμένους της εποχής που προσπαθούσαν να εξηγήσουν το φαινόμενο και έμπλεκαν μέσα στις θεωρίες τους φιλοσοφία, θρησκεία και στοιχεία ανθρωπολογίας. Αυτός ο φόβος του ανθρώπου μπροστά στο διαφορετικό και παράξενο, και η αδυναμία που ένιωθε μπροστά στα μυστήρια μίας παντοδύναμης και ανεξήγητης Φύσης, δεν έχει αλλάξει και πολύ, κι ας έχουν περάσει τεσσεράμιση αιώνες από το περιστατικό της Christina Boelens. Αρκεί να σκεφτείτε ότι μέχρι και σήμερα, ο φόβος να γεννηθεί ένα μωρό παραμορφωμένο ή με σημάδι παραμένει ίσως ο πιο μεγάλος φόβος που έχουν οι έγκυες γυναίκες.

Καμιά φορά, ο καμβάς της Ιστορίας είναι πολύ πιο ξεκάθαρος απ' ότι φανταζόμαστε.

Malleus Maleficarum: Tο σφυρί των μαγισσών

Το Malleus Maleficarum είναι ίσως το διασημότερο βιβλίο που σχετίζεται με το κυνήγι των μαγισσών κατά την Πρώιμη Νεότερη περίοδο (χοντρικά, αν και πολλοί δεν συμφωνούν, από το 1500 μέχρι το 1800). Γράφτηκε από δύο ιεροεξεταστές της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, τους Heinrich Kramer και Jacob Sprenger, και εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1487 στη Γερμανία, πιθανότατα στην πόλη Speyer.

Βασικοί στόχοι του βιβλίου ήταν:
- να περιγράψει μεσω κειμένων και εικόνων τη δράση και τα έργα των μαγισσών, αποδεικνύοντας έτσι με επιχειρήματα την ύπαρξή τους
- να εκπαιδεύσει τους υπεύθυνους για το κυνήγι μαγισσών σε διαδικασίες που θα τους βοηθήσουν να τις ανακαλύψουν και να τις καταδικάσουν
- να πείσει τον κόσμο (τουλάχιστον όσους μπορούσαν να διαβάσουν και να καταλάβουν δύο πράγματα) ότι η πλειοψηφία των υποθέσεων με μάγισσες είχαν να κάνουν με γυναίκες

Για να κατανοήσουμε την επίδραση του βιβλίου, το οποίο είχε δεκάδες εκδόσεις το 16ο και 17ο αιώνα και έγινε ένα από τα αγαπημένα αναγνώσματα της εποχής παρα την απαγόρευσή του, να πούμε λίγα για το χρονικό πλαίσιο της κυκλοφορίας του. Η Ευρώπη βρίσκεται σε μία κοινωνική, πολιτική, οικονομική και θρησκευτική κρίση. Εκμετάλλευση των πολλών φτωχών από τους λίγους προύχοντες, συνεχείς πολέμοι, αιρέσεις. Ελάχιστοι γνωρίζουν γραφή και/ή ανάγνωση, ακόμη πιο λίγοι μπορούν να μορφωθούν. Οι λαικές δοξασίες (που σήμερα ονομάζουμε δεισιδαιμονίες) είναι βαθιά ριζωμένες στο μέσο άνθρωπο, που αδυνατεί για παράδειγμα να εξηγήσει πολλά φυσικά φαινόμενα και αποδίδει τη λειτουργία τους σε ανώτερες δυνάμεις. Η πεποίθηση ότι ο κόσμος είναι ένα πεδίο μάχης ανάμεσα στο Θεό και το Διάβολο για τις ψυχές των ανθρώπων είναι απόλυτα σοβαρή. Θα λάβει δε ακόμη μεγαλύτερες διαστάσεις μετά την έναρξη της Θρησκευτικής Μεταρρύθμισης από το Λούθηρο, η οποία θα εξαπλωθεί με την ίδια ταχύτητα που εξαπλώνονταν οι μολυσματικές ασθένεις τότε, όπως η πανούκλα και η σύφιλη.

The Triumph of Death, ελαιογραφία του Peter Bruegel the Elder, 1562

Σε όλα τούτα, συνυπολογίστε την καθημερινή αγωνία των ανθρώπων για επιβίωση, καθώς σχεδόν όλα όσα θεωρούμε δεδομένα σήμερα (φαγητό, νερό, καθημερινή υγιεινή, ενημέρωση, μετακίνηση, διασκέδαση, κ.α) αποτελούσαν στόχους ζωής για τους περισσότερους Ευρωπαίους τότε...

Με άλλα λόγια, το Malleus Maleficarum εκδόθηκε σε μία μεταβατική εποχή φόβου και καχυποψίας που έκανε δυνατή την εξάπλωση και την επιτυχία του. Σε αυτό βοήθησαν φυσικά και τα ''γλαφυρά'' περιεχόμενά του βιβλίου, το οποίο είναι χωρισμένο σε 3 μέρη (ύπαρξη της μαγείας-μορφές και είδη της μαγείας-εντοπισμός και εξόντωση των μαγισσών). Σύμφωνα με τους ιεροεξεταστές-συγγραφείς, οι μάγισσες είχαν συναντήσεις κάθε Σάββατο με τον Όξαποδω, πετούσαν στον ουρανό πάνω σε σκουπόξυλα ή καλάμια, επηρέαζαν τον καιρό και κατέστρεφαν τις σοδειές, δηλητηρίαζαν το νερό, μεταμόρφωναν ή θανάτωναν ζώα και ανθρώπους, προκαλούσαν στειρότητα σε άνδρες και γυναίκες, διέδιδαν ασθένειες και άλλα διάφορα. Το καλύτερο σημείο ήταν η taboo περιγραφή των έκλυτων πράξεών τους: γυμνές έτρεχαν στα χωράφια ή κρύβονταν σε σπηλιές, έρχονταν σε συνουσία με δαίμονες και μερικές φορές με τον ίδιο το Διάβολο, κατά τη διάρκεια της οποίας η μήτρα τους πάγωνε και έπεφταν σε λήθαργο ή έβλεπαν οράματα! Καταλαβαίνετε τί εικόνες δημιουργούσαν τέτοιου είδους περιγραφές στη φαντασία των ανθρώπων, οι οποίοι συσχέτιζαν ατυχή γεγονότα της καθημερινότητάς τους με την πρόκληση κακού (maleficium). Έτσι, δεν απορούμε όταν διαβάζουμε κατηγορίες μαγισσών από συγχωριανούς τους, όπως ένα Γάλλο αγρότη που έριξε το φταίξιμο στην ανύπαντρη γειτόνισσά του επειδή ''έκανε μάγια'' και ψόφησε η αγελάδα του. Μία μέρα πρίν, η γειτόνισσα είχε χτυπήσει την πόρτα του ζητώντας λίγο γάλα αλλά εκείνος είχε αρνηθεί...

The Witches Sabbath, ξυλογραφία του Hans Baldung Grien, 1510

Για να βάλουμε λοιπόν μία τελεία σε αυτή τη μικρή παρουσίαση ενός πολύ ενδιαφέροντος αλλά τεράστιου θέματος. Το Malleus Maleficarum είναι ίσως το σημαντικότερο έργο σχετικά με το διωγμό των μαγισσών, και ένα πρακτικό εγχειρίδιο κυνηγού μαγισσών. Δανείζεται υλικό από τις Γραφές και τους Πατέρες της Εκκλησίας αλλά αποτελεί κυρίως μία συστηματική ανάλυση πεποιθήσεων και πρακτικών που ηδη υπήρχαν στην κοινωνία. Έπαιξε βασικό ρόλο σε αμέτρητες δίκες και καταδίκες χιλιάδων περιπτώσεων σε όλη τη Δυτική Ευρώπη, συνήθως ανύπαντρες γυναίκες, μαίες και θεραπεύτριες. Έχει ένα ξεκάθαρο σεξιστικό χαρακτήρα, θεωρώντας τις γυναίκες κατώτερα πλάσματα, αδύναμου χαρακτήρα και επιρρεπείς στην αμαρτία. Το ύφος του κειμένου είναι σοβαρό και όλες οι πληροφορίες παρουσιάζονται ως 100% αξιόπιστες, γογονός που ενίσχυσε τη φήμη του. Δεν είναι τυχαίο ότι το βιβλίο συνδέεται έμμεσα με τις διάσημες δίκες των μαγισσών του Σάλεμ στη Μασσαχουσέτη το 17ο αιώνα, οι οποίες έγιναν ταινία και σειρά σε πολλές χώρες. Τέλος, το Malleus Maleficarum υπήρξε πολύ επιδραστικό και πηγή δημιουργίας πολλών έργων της λογοτεχνίας, του κινηματογράφου ή της μουσικής με ανάλογη θεματική.


Θέλετε να μάθετε κι άλλα; Κοιτάξτε κι εδώ


Y.Γ: Οι πιο ψαγμένοι θα γνωρίζετε ότι οι Pestilence κυκλοφόρησαν το 1988 το δίσκο τους Malleus Maleficarum. Πλέον γνωρίζετε και από πού πήρε το όνομά της αυτή η (μέτρια) κυκλοφορία..

Poveglia, η στοιχειωμένη νήσος

Απόψε έχουμε πανσέληνο... Η σελήνη, άρρηκτα δεμένη με θρύλους και περίεργες ιστορίες από τη μυθολογία, φανέρωνε πάντα την απόκρυφη φύση του Κόσμου και του ανθρώπου, και στοίχειωνε το μυαλό και τη φαντασία του... Μία τέτοια ιστορία είναι το αποψινό θέμα του Στύλου, για να υμνήσουμε τη δύναμη και τη μαγεία της πανσέληνου του Σεπτέμβρη.

Η ιστορία μας έχει να κάνει με μία νήσο. Όχι με μία οποιοδήποτε νήσο αλλά ίσως την πιο στοιχειωμένη στον κόσμο, τη μικρή Poveglia που βρίσκεται στη βόρεια Ιταλία, μεταξύ Βενετίας και Λίντο. Την εποχή της Ρωμαικής αυτοκρατορίας, η Poveglia χρησίμευε ως καραντίνα για όσους υπέφεραν από ανίατες ασθένειες ή είχαν χτυπηθεί από την πανώλη.

 Αργότερα, και συγκεκριμένα το 14ο αιώνα, όταν ο Μαύρος Θάνατος ξεκλήριζε σχεδόν το 1/3 του πληθυσμού της Ευρώπης, το νησί μετατράπηκε σε υπαίθριο νεκροτομείο. Η Βενετία, μην έχοντας που να θάψει τα θύματα της πανώλης που αυξάνονταν με γοργούς ρυθμούς και θέλοντας να αποφύγει τη δημιουργία εστιών μόλυνσης, αποφάσισε να μεταφέρει τα πτώματα στο νησί, όπου αργότερα τα έκαιγε. Όταν ωστόσο η ασθένεια απέκτησε τη μορφή πανδημίας και απλώθηκε παντού στην πόλη, μαζί της απλώθηκε και ο πανικός. Οι αρχές, μη μπορώντας να ελέγξουν την κατάσταση, αποφάσισαν να ''εξορίζουν'' στο νησί όσους παρουσίαζαν τα πρώτα συμπτώματα... Έτσι, χιλιάδες άνθρωποι, ανάμεσά τους και παιδιά, μεταφέρονταν με βάρκες στη Poveglia όπου αφήνονταν να πεθάνουν βασανιστικά ανάμεσα σε πτώματα και καμένες σωρούς. Η στάχτη τους αναμείχθηκε με το χώμα και δημιούργησε μία κολλώδη λάσπη που σώζεται μέχρι και σήμερα, ενω οι ακτές του νησιού παραμένουν γεμάτες με απομεινάρια ανθρώπινων οστών.

Η τραγική ιστορία της Poveglia ωστόσο συνεχίστηκε τον 20ο αιώνα. Τη δεκαετία του 1920, χτίστηκε μία ψυχιατρική κλινική που χρησίμευε στο διευθυντή-γιατρό για να κάνει πειράματα σε νέες ιατρικές μεθόδους. Χωρίς τη χρήση αναισθητικού, ο γιατρός εφάρμοζε στους ασθενείς ''πρωτοποριακές'' τεχνικές όπως λοβοτομή με τρυπάνι ή κατσαβίδι... Μετά από χρόνια, άρχισε να παραπονιέται ότι έβλεπε τα φαντάσματα των ανθρώπων που πέθαναν από την πανώλη, τρελάθηκε και αυτοπυροβολήθηκε. Η δεύτερη εκδοχή αναφέρει ότι πήδηξε από το παράθυρο του γραφείου του αλλά πέφτοντας στο έδαφος ήταν ακόμη ζωντανός. Τότε μία σκιά βγήκε από το έδαφος και τον έπνιξε. Από τότε, η κλινική έκλεισε και η είσοδος στο νησί απαγορεύτηκε σε όλους.

Πρίν από μερικά χρόνια, μία ιταλική οικογένεια θέλησε να αγοράσει το νησί και να χτίσει τουριστικά καταλύματα, έτσι ζήτησε άδεια από τις αρχές για να το επισκεφτεί. Μετά την επίσκεψή τους όμως δήλωσαν ότι αποσύρουν την πρότασή τους. Όταν δημοσιογράφοι τους ζήτησαν να σχολιάσουν το λόγο, αρνήθηκαν να κάνουν δηλώσεις. Αργότερα μαθεύτηκε ότι μετά την επιστροφή τους από το νησί πήγαν κατευθείαν στο νοσοκομείο, καθώς στο πρόσωπο της κόρης τους υπήρχε μία πληγή που χρειάστηκε 20 ράμματα για να κλείσει... Παρά τις ρητές απαγορεύσεις της αστυνομίας, ορισμένοι ντόπιοι έχουν κατάφερει κατά καιρούς να αποβιβαστούν στην Poveglia. Όλοι τους δήλωσαν ότι ήθελαν να φύγουν οσο το δυνατόν γρηγορότερα: η ατμόσφαιρα ήταν αποπνικτική, ο αέρας μύριζε και υπήρχε μία αφιλόξενη και απειλητική αίσθηση παντού γύρω. Κάποιοι μάλιστα είπαν ότι άκουσαν μακρινές φωνές και κλάματα. Οι ψαράδες της περιοχής έχουν σταματήσει να ψαρεύουν κοντά στο νησί και έχουν αναφέρει στις αρχές ότι πολλές φορές τη νύχτα βλέπουν φώτα από μακριά...

Σήμερα, η Poveglia παραμένει ακατοίκητη. Mόνο ένα μικρό τμήμα της χρησιμοποιείται για καλλιέργεια αμπελώνων με ειδική άδεια.

Ο Στύλος σας εύχεται καλό Πάσχα!

Γειά σε όλους και καλό μήνα!

Μεγάλη Παρασκευή σήμερα και πλησιάζει η κορύφωση των Παθών, λίγο πρίν τη Σταύρωση. Ο Κύριος συλλαμβάνεται, δικάζεται και καταδικάζεται, βασανίζεται και στο τέλος σταυρώνεται. Επειδή όμως το Σάββατο απαγορεύονταν οι κηδείες, ο Ιωσήφ από την Αριμαθαία παίρνει την άδεια να ενταφιάσει το σώμα του σε τάφο λαξευμένο σε βράχο. Έτσι λοιπόν, σήμερα το μεσημέρι στην εκκλησία γίνεται η Αποκαθήλωση και το βράδυ η περιφορά του Επιταφίου. Με αφορμή την ύστατη τούτη λύπη πρίν τα χαρμόσυνα νέα της Ανάστασης, σας καλούμε ανεξαρτήτως αν πιστεύετε ή όχι, να ξανασκεφτείτε και ίσως να αναθεωρήσετε κάποια πράγματα: τα σημαντικά προβλήματα της ζωής σας που μπορεί να μην είναι τόσο σημαντικά, τις σχέσεις σας με τους άλλους, τις δυνάμεις και το κουράγιο σας, τους στόχους σας και τον τρόπο που αντιμετωπίζετε κάποια ζητήματα, την υγεία σας. Εμείς στο Στύλο σας ευχόμαστε να περάσετε όμορφα τις γιορτές, ό,τι και να κάνετε, όπου κι αν είστε! Καλή τύχη και σε όσους θα παίξουν αυγο-τσουγκρίσματα! Θα συνεχίσουμε τις δοξολογίες και τις κατηχήσεις μετά από μία διακοπή λίγων ημερών. Να είστε καλά!



Σας αφήνουμε με μερικά έθιμα-παραδόσεις της ημέρας που επιβιώνουν ακόμη στις μέρες μας

Στα χωριά της Πυλίας πίνουν ξίδι και καπνιά για να δείξουν την αγάπη τους στο Χριστό, που τον πότισαν ξύδι. Στην Κρήτη τρώνε νερόβραστα φαγητά με ξύδι, σαλιγκάρια βραστά, των οποίων το ζουμί μοιάζει με ξύδι. Στην Κορώνη, ούτε φωτιά ανάβουν, ούτε μαγειρεύουν, ούτε μπουκιά βάζουν στο στόμα τους. Κάποιοι βάζουν σε ένα ποτήρι ξύδι, ρίχνουν μέσα και λίγη αράχνη και πίνουν τρεις γουλιές.

Όταν κατά το μεσημέρι γίνει η Αποκαθήλωση και εκτεθεί σε προσκύνημα η παράσταση του Ιησού πάνω σε φορητό κουβούκλιο, τότε αρχίζει ο στολισμός του Επιταφίου. Το στολισμό κάνουν τα κορίτσια της ενορίας, με άνθη της άνοιξης. Όλα τα λουλούδια πλέκονται σε στεφάνια και γιρλάντες και ο Επιτάφιος γίνεται όλος μια κορόνα από άνθη. Σε πολλούς τόπους, τα κορίτσια ενώ στολίζουν τον Επιτάφιο ψάλλουν το μοιρολόγι της Παναγίας.

Όταν νυχτώσει αρχίζει η ακολουθία και η περιφορά του Επιταφίου. Η πομπή σχηματίζεται από τα Εξαπτέρυγα και το Σταυρό μπροστά , τον Επιτάφιο και τους ιερείς πιο πίσω. Στις πόλεις προηγούνται οι μουσικοί, παίζοντας πένθιμα εμβατήρια. Ο κόσμος που ακολουθεί κρατάει στα χέρια αναμμένες λαμπάδες. Κατά διαστήματα η πομπή σταματά σε πλατείες και σταυροδρόμια και εκεί οι ιερείς ψάλλουν δεήσεις.

Στο Μελιγαλά, τη Μεγάλη Παρασκευή το βράδυ ανάβουν ''φουνταρίες". Κάθε νοικοκυρά, όταν σημαίνει η καμπάνα για τον Επιτάφιο, ρίχνει μπροστά στην πόρτα του σπιτιού της δυο - τρία μάτσα κληματόβεργες και τους βάζει φωτιά. Μέχρι να βγει ο Επιτάφιος, οι κληματόβεργες έχουν πλέον γίνει θράκα. Την ώρα που o παπάς περνά έξω από το δρόμο του σπιτιού της, η νοικοκυρά ρίχνει πάνω στη θράκα μια χούφτα μοσχολίβανο και ο παπάς κάνει εκεί παραστάσιμο.

Στις Μέτρες της Θράκης, η πομπή του Επιταφίου, σταματά έξω από ένα παρεκκλήσι, όπου εκεί βρίσκεται έτοιμη η φωτιά για να καεί ο Ιούδας. Τη στιγμή που ο Ιερέας διαβάζει το σχετικό Ευαγγέλιο, ανάβουν τη φωτιά και καίνε τον Ιούδα. Παίρνουν μια χούφτα από εκείνη τη στάχτη και τη ρίχνουν στα μνήματα.

Στην Κίο, τη Μεγάλη Παρασκευή που γυρίζουν τον Επιτάφιο, σταματούν στις διασταυρώσεις και μνημονεύουν.Επίσης οι πόρτες των σπιτιών τους μένουν ανοιχτές, για να μπει μέσα η Θεία Χάρη. Οι άνθρωποι πηγαίνουν νωρίτερα και τοποθετούν χώμα στα σημεία που θα σταματήσει ο επιτάφιος. Μόλις τελειώσει η λειτουργία, πηγαίνουν και παίρνουν από εκείνο το χώμα και το σκορπούν στο σπίτι για να χαθούν οι κοριοί.

Σε ορισμένες περιοχές, όπως για παράδειγμα στη Λέσβο, δεν ανάβουν φωτιές μόνο τη Μεγάλη Παρασκευή, αλλά και τις υπόλοιπες μέρες από τη Μεγάλη Τετάρτη μέχρι το Μεγάλο Σάββατο.

Ξεχωριστή σημασία έχει και η συνήθεια των Σερραίων γυναικών, να τοποθετούν στη διάρκεια της περιφοράς του Επιταφίου, πάνω σε τραπέζι μπροστά από το κατώφλι της Εξώπορτας, την εικόνα του Εσταυρωμένου ανάμεσα σε άνθη, αναμμένα κεριά και θυμιάματα. Δίπλα τοποθετούν ένα πιάτο με χλόη φακής ή κριθαριού, την οποία έχουν φυτέψει για αυτό το σκοπό, κάποια ημέρα της Μεγάλης Σαρακοστής. Το έθιμο συναντάται και σε άλλες περιοχές.

Σε άλλα μέρη οι πιστοί επισκέπτονται ξωκλήσια ενω άλλοι κάποιο νεκροταφείο.

Προσηλυτισμός μέσω... ίντερνετ!

Ναι, θα το παραδεχθούμε χωρίς ντροπή! Τα σημάδια υπήρχαν από τη θητεία του προηγούμενου στο Βατικανό... Ήταν θέμα χρόνου λοιπόν να το ακούσουμε και από τον τωρινό Πάπα, Βενέδικτο το ΙΣΤ', ο οποίος τελικά μας δικαίωσε. Τουλάχιστον ξέρετε κάτι? Η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία δεν ντρέπεται όπως παλαιότερα να εκφραστεί και πλέον το δηλώνει ευθαρσώς! Ποιό? Διαβάστε παρακάτω, αν και ξέρω ότι δεν θα εκπλαγείτε όλοι στον ίδιο βαθμό. Νέος άνεμος πνέει...

Ο Ποντίφικας που λέτε κάλεσε δημόσια τους κληρικούς να μάθουν να χρησιμοποιούν την σύγχρονη ψηφιακή τεχνολογία προκειμένου να επικοινωνούν με το ποίμνιο τους και να... προσηλυτίζουν! [Σημείωσις: βρισκόμαστε στο σωτήριο έτος δύο χιλιάδες και δέκα μετά Χριστόν] Όπως είπε ο Πάπας (και παπούλης επίσης, 80άρης γαρ), ''Ο λόγος του Ιησού μπορεί να διαβεί τα πολλά σταυροδρόμια που δημιουργούνται στις διαφορετικές λεωφόρους οι οποίες συνθέτουν τον κυβερνοχώρο και δείχνουν ότι ο Θεός έχει τη σωστή θέση του σε κάθε εποχή, συμπεριλαμβανομένης και της δικής μας"! Ναι, όπως το ακούτε! Μόνο που τρέχει με χαμηλή σύνδεση και καμία φορά τον πετάει έξω...

Εδώ μικρό σχετικό απόσπασμα


Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι από τότε που ο Βενέδικτος εξελέγη το 2005, το Βατικανό έχει αυξήσει την παρουσία του στο διαδίκτυο και έχει δημιουργήσει μία ιστοσελίδα αφιερωμένη στον Ποντίφικα, το www.pope2you.net, το οποίο μάλιστα έχει applications Youtube (ανταλλάξτε βιντεάκια) και Facebook (κάντε τον add)!!! Μάλιστα, πάνω από δύο εκατομμύρια κλικ καταγράφηκαν από επισκέπτες στη σελίδα του κατά την περίοδο των Χριστουγέννων, σύμφωνα με τον πρόεδρο του Ποντιφικού Συμβουλίου για τις Κοινωνικές Σχέσεις του Βατικανού, μονσινιόρ Claudio Maria Celli!

Τρέμε Μπιλ Γκέιτς, άκουσα ότι μετά από λογαριασμό στο Φατσομπούκι άνοιξες και στο Τιτιβιστήρι... Αγχωθήκαμε??? Δεν τον φτάνεις παλικάρι μου...


Πηγή: http://www.cosmo.gr/News/Italy/261478.html

Ο νόμος του Μέρφι για την εξεταστική: όταν όλα πάνε στραβά κι ανάποδα

Παλαιότερα είχαμε ασχοληθεί με το νόμο του Μέρφι, σήμερα θα δούμε την εφαρμογή του στις φοιτητικές εξετάσεις μια που κάποιοι ξεκίνησαν ενω άλλοι ετοιμάζονται να ξεκινήσουν σύντομα την εξεταστική του Ιουνίου. Η ισχύς των νόμων είναι διαρκής και φυσικά πιάνει όλες τις σχολές, γι΄ αυτό καλά θα κάνετε να ανοίξετε κανένα βιβλίο - και απεθυνόμαστε πρωτίστως στους πρωτοετείς!

ΟΙ ΝΟΜΟΙ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΑ ΣΥΓΓΡΑΜΜΑΤΑ
1. Ποτέ μη κρίνεις ένα εξώφυλλο από το βιβλίο.
2. Το περιεχόμενο ενός συγγράμματος είναι αντιστρόφως ανάλογo του πάχους του.
3. Το να κλέβεις ιδέες ενός είναι 'λογοκλοπή', το να κλέβεις τις ιδέες πολλών είναι 'επιστημονική έρευνα'..
Συνακόλουθο: ότι δεν μπορείς να γράψεις , μετάφρασέ το!!

ΟΙ ΝΟΜΟΙ ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
1. Αν τακτοποιήσεις τις σημειώσεις σου , θα ξέρεις που βρίσκονται , αλλά δεν θα τις χρειαστείς ποτέ.
2. Αν δεν τις τακτοποιήσεις , θα τις χρειαστείς αλλά δεν θα ξέρεις ποτέ που βρίσκονται.
3. Αν κάτι είναι απολύτως απαραίτητο , θα ξεχαστεί στο φωτοτυπικό μηχάνημα.

Ο ΝΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΕΣ ΤΩΝ ΕΞΕΤΑΣΕΩΝ
Τα πράγματα πηγαίνουν καλά , μόνο και μόνο για να πάνε στραβά.
Συνακόλουθο: Στο μάθημα που έχετε διαβάσει καλά, έχετε λάθος ημερομηνία για την εξέταση.

Ο ΝΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΛΗ ΤΩΝ ΜΑΘΗΜΑΤΩΝ
Όσο μεγαλύτερη η ύλη του μαθήματος , τόσο αυξάνονται οι πιθανότητες οι ερωτήσεις να πέσουν από το συμπληρωματικό φυλλάδιο.
Συνακόλουθο 1:Αφού έχετε τελειώσει όλη την ύλη , θυμάστε ότι δεν έχετε το συμπληρωματικό φυλλάδιο.
Συνακόλουθο 2:Μερικές φορές , όμως , τις ερωτήσεις τις βάζουν οι βοηθοί που δεν επιλέγουν πάντα το συμπληρωματικό φυλλάδιο.

ΟΙ ΝΟΜΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΥΣΚΟΛΙΑ ΤΩΝ ΜΑΘΗΜΑΤΩΝ
1. Στα μαθήματα που δεν θα δώσεις , θα πέσουν τα ευκολότερα θέματα.
2. Στα μαθήματα που αποφασίζεις να δώσεις , θα πέσουν τα δυσκολότερα θέματα.
3. Στα μαθήματα που θα πας αδιάβαστος , ούτως ή αλλιώς , δεν θα ξέρεις αν τα θέματα είναι εύκολα ή δύσκολα.

ΣΥΜΒΟΥΛΗ ΠΡΟΣ ΦΟΙΤΗΤΗ ΣΕ ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟ
Πάντα να κάνεις μουτζούρες στο περιθώριο. Σου δείχνει μέχρι που έχεις διαβάσει.

ΤΟ ΘΕΩΡΗΜΑ ΤΟΥ ΔΙΑΒΑΣΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑΣ ΣΤΙΓΜΗΣ
Εάν δεν υπήρχε το τελευταίο λεπτό, δεν θα είχε επιτευχθεί τίποτα.
Παρενέργειες: Τα κεφάλαια που δεν θα διαβάσεις την τελευταία στιγμή , θα είναι αυτά που θα πέσουν.

ΟΙ ΝΟΜΟΙ ΤΟΥ ΧΑΜΕΝΟΥ ΧΡΟΝΟΥ
1. Αν έχεις σπαταλήσει μια ώρα για να διαβάσεις μια παράγραφο , θα ανακαλύψεις ότι είναι εκτός ύλης .
2. Αν έχεις σπαταλήσει μια ώρα για να διορθώσεις μια πρόταση στο γραπτό σου, στο τέλος θα ανακαλύψεις ότι η παράγραφος είναι άχρηστη.

Ο ΝΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΑ ΘΕΜΑΤΑ ΤΗΣ ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΗΣ
Τα πιο απλά θέματα είναι αυτά για τα οποία δεν γνωρίζεις τίποτα.

ΤΟ ΒΑΣΙΚΟ ΘΕΩΡΗΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΤΥΧΙΟ
Όσο πιο μακριά βρίσκεται το πτυχίο, τόσο καλύτερο φαίνεται.

ΟΙ ΝΟΜΟΙ ΓΙΑ ΤΗ ΛΗΨΗ ΤΟΥ ΠΤΥΧΙΟΥ
1. Τα 3 τελευταία μαθήματα που θα δίνεις για να πάρεις πτυχίο , θα πέσουν σε συνεχόμενες ημερομηνίες.
2. Αν δεν πέσουν σε συνεχόμενες ημερομηνίες, θα αλλάξει το πρόγραμμα της εξεταστικής και θα πέσουν την ίδια μέρα, ή θα χαθεί όλη η εξεταστική.
3. Αν κατά εξαίρεσιν , πάνε όλα καλά , κάποιος θα πάρει τηλέφωνο για βόμβα.
4. Μην απελπίζεστε όμως! Ακόμη κι αν όλα πάνε στραβά , πάλι κάποιος θα πάρει τηλέφωνο για βόμβα.

ΤΟ ΑΞΙΩΜΑ ΤΩΝ ΕΞΕΤΑΣΕΩΝ
Είναι απίστευτο πόσα εξάμηνα σου παίρνει να περάσεις ένα μάθημα που δεν έχεις δώσει ποτέ...

ΟΙ ΝΟΜΟΙ ΓΙΑ ΤΑ ΑΓΝΩΣΤΑ ΘΕΜΑΤΑ
1. Αν το θέμα σου είναι άγνωστο, αμφισβήτησε την εκφώνηση.
2. Αν η εκφώνηση σου είναι άγνωστη, αμφισβήτησε το θέμα.
3. Αν και η εκφώνηση και το θέμα σου είναι άγνωστα , ούρλιαξε!!

ΤΟ ΒΑΣΙΚΟ ΘΕΩΡΗΜΑ ΤΗΣ ΑΝΤΙΓΡΑΦΗΣ
Η πιθανότητα να μπορείς να δεις το γραπτό του μπροστινού σου είναι αντιστρόφως ανάλογη με το μέγεθος των γραμμάτων του.
Συνακόλουθο:Αν μπορείς να δεις το γραπτό του μπροστινού σου και τα γράμματά του είναι αρκετά μεγάλα, τότε είναι σίγουρο ότι θα απαντάει λάθος στην ερώτηση.

ΟΙ ΝΟΜΟΙ ΓΙΑ ΤΑ ΣΚΟΝΑΚΙΑ
1. Αν έχεις σε σκονάκι το μισό βιβλίο, τα θέματα θα πέσουν από το άλλο μισό.
2. Αν έχεις σε σκονάκια όλο το βιβλίο, δεν θα θυμάσαι σε ποια τσέπη είναι το σωστό σκονάκι.
3. Αν δεν έχεις καθόλου σκονάκια, ο επιτηρητής σίγουρα θα σε τσεκάρει για αντιγραφή.

ΣΥΜΒΟΥΛΗ ΠΡΟΣ ΑΝΤΙΓΡΑΦΕΙΣ
Αν δεν υπήρχαν οι επιτηρητές, η αντιγραφή δεν θα είχε τόση πλάκα.

ΣΥΜΒΟΥΛΗ ΠΡΟΣ ΕΠΙΤΗΡΗΤΗ
Ό,τι κι αν κάνεις πάλι θα αντιγράψουν...

Διάλογος ανάμεσα σε έναν ιερωμένο και έναν ετοιμοθάνατο

ΙΕΡΩΜ. - Μπροστά σε αυτή τη μοιραία στιγμή όπου το πέπλο της ψευδαίσθησης σχίζεται μονάχα για να παραδώσει στον πλανημένο την ωμή εικόνα τω σφαλμάτων και των διαστροφών του, εσείς τέκνο μου, διόλου δεν μετανιώνετε για τις πολλαπλές ελευθεριότητες στις οποίες σας εξώθησαν η ανθρώπινη ευπάθεια και η αδυναμία?
ΕΤΟΙΜ. - Φίλε μου, ναι, μετανιώνω.
ΙΕΡΩΜ. - Εκμεταλλευτείτε τότε τούτες τις ευμενείς τύψεις, ώστε να λάβετε από τον ουρανό, στο λίγο χρόνο που σας απομένει, συνολκή άφεση αμαρτιών [...]
ΕΤΟΙΜ. - Όσο με κατάλαβες εσύ, άλλο τόσο σε καταλαβαίνω κι εγώ
ΙΕΡΩΜ. - Μα τί?
ΕΤΟΙΜ. - Σου είπα ότι μετανιώνω.
ΙΕΡΩΜ. - Το άκουσα.
ΕΤΟΙΜ. - Ναι, αλλά δεν το κατάλαβες
ΙΕΡΩΜ. - Και σαν τί ερμηνεία...
ΕΤΟΙΜ. - Αυτήν εδώ... Η φύση με γέννησε με ζωηρές ορέξεις και πάθη ισχυρότατα. Ήρθα στον κόσμο μόνο και μόνο για να παραδοθώ σε αυτά και να τα ικανοποιήσω [...] Μετανιώνω λοιπόν που δεν αναγνώρισα όσο θα έπρεπε την παντοδυναμία της, και οι μοναδικές μου τύψεις σχετίζονται με την πενιχρή, εκ μέρους μου, χρήση των δυνατοτήτων [...] με τις οποίες με προίκισε για να την υπηρετήσω. Κάποιες φορές της αντιστάθηκα και μετανιώνω [...]
ΙΕΡΩΜ. - Που σας παρασύρουν τα λάθη σας, που σας οδηγούν οι σοφιστείες σας! [...] Δεν βλέπετε ότι οι ατυχείς αυτές κλίσεις που σας έβγαλαν από τον ίσιο δρόμο είναι αποτελέσματα της διεφθαρμένης αυτής φύσης στην οποία εσείς προσδίδετε την παντοδυναμία.
ΕΤΟΙΜ. - Φίλε μου, η διαλεκτική σου είναι εξίσου φαύλη με το πνεύμα σου. Θα ήθελα να συλλογίζεσαι πιο ορθά, ειδάλλως άφησέ με να πεθάνω εν ειρήνη [...]
-----------------------------------------------------------------------------
ΙΕΡΩΜ. - Δεν πιστεύετε λοιπόν διόλου στο Θεό?
ΕΤΟΙΜ. - Όχι. Και για έναν απλούστατο λόγο: διότι είναι εντελώς αδύνατο να πιστέψει κανείς σε ο,τι δεν κατανοεί [...] Με δυο λόγια, ό,τι ξεπερνά τα όρια του ανθρώπινου νου είναι ή χιμαιρικό ή ανώφελο. Αφού λοιπόν ο θεός σου δεν μπορεί παρά να είναι ή το ένα ή το άλλο, στην πρώτη περίπτωση θα ήμουν τρελός να πιστέψω και στη δεύτερη ανόητος [...] Απόδειξέ μου ότι η φύση δεν είναι αυτάρκης και θα σου επιτρέψω να της προσδώσεις ένα δημιουργό [...]
-----------------------------------------------------------------------------
ΙΕΡΩΜ. - Μα επιτέλους δεν μπορεί να μην δέχεστε ότι υπάρχει κάτι μετά από αυτή τη ζωή! Είναι αδύνατο να μην ενδιαφέρθηκε ποτέ το πνεύμα σας να διαπεράσει τα πυκνά σκοτάδια της τύχης που μας περιμένει. Και ποιό σύστημα θα μπορούσε να το ικανοποιήσει καλύτερα εκτός από μία πληθώρα τιμωριών για όποιον ζει άτιμα και από μία αιωνιότητα ανταμοιβών για όποιον ζει έντιμα?
ΕΤΟΙΜ. - Ποιά τύχη φίλε μου? Για το κενό μιλάμε, βέβαια [...] Τα υπόλοιπα είναι αποκυήματα της υπεροψίας, μόνο αυτό ανήκει στη λογική [...] Τίποτε δεν αφανίζεται φίλε μου, τίποτε δεν καταστρέφεται στον κόσμο. Σήμερα άνθρωπος, αύριο σκουλήκι, μεθαύριο μύγα, όλα αυτά δεν είναι ζωή? Και γιατί θέλεις να ανταμειφθώ για αρετές που δεν τις άξιζα ποτέ, ή να τιμωρηθώ για εγκλήματα που δεν τα έχω διαπράξει? [...]
------------------------------------------------------------------------------
ΕΤΟΙΜ. - Νιώθω όμως ότι αποδυναμώνομαι, κληρικέ. Άφησε τις προκαταλήψεις σου, γίνε άντρας, γίνε ανθρώπινος, δίχως φόβο και προσδοκία [...] Απαρνήσου την ιδέα ενός άλλου κόσμου, δεν υπάρχει. Μην απαρνηθείς όμως την απόλαυση της ευτυχίας και την υλοποίησή της [...] Φίλε μου, η ηδονή υπήρξε πάντοτε το πολυτιμότερο αγαθό μου. Σε όλη μου τη ζωή της άναβα καντήλι, τώρα θέλω εγώ να σβήσω στα χέρια της: το τέλος μου πλησιάζει, έξι γυναίκες ωραιότερες και από το φως της μέρας βρίσκονται στο διπλανό δωμάτιο [...] πάρε το μερίδιό σου, προσπάθησε, όπως κι εγώ, να ξεχάσεις στα στήθη τους όλες τις μάταιες σοφιστείες της προκατάληψης και όλα τα ανόητα λάθη της υποκρισίας.

Σημείωση: Ο ετοιμοθάνατος χτύπησε το κουδουνάκι, οι γυναίκες μπήκαν και ο κληρικός έγινε στην αγκαλιά τους ένας άνθρωπος διεφθαρμένος από τη φύση, καθώς δεν κατόρθωσε να εξηγήσει τί σήμαινε φύση διεφθαρμένη.

Αποσπάσματα από το Διάλογος ανάμεσα σε έναν ιερωμένο και έναν ετοιμοθάνατο (1782) του Marquis de Sade.

Τα ''κέρατα του Διαβόλου'': ένα μουσικό σύμβολο

Καλό μήνα σε όλους τους πιστούς! Και για να πάει καλά εδώ που τα λέμε, ας ξεκινήσουμε τον Ιούλιο με τρόπο μουσικό και... ''σατανικό''! Να λύσουμε μία και καλή την ΤΕΡΑΣΤΙΑ παρεξήγηση που υπάρχει με το ''σύμβολο του Διαβόλου'' (a.k.a corna, moloch, sticks up, sign of the goat), την γνωστή σε όλους χειρονομία του χεριού σε γροθιά με το μικρό δάκτυλο και τον δείκτη υψωμένα , που χρησιμοποιείται κατά κόρο στη ροκ και μέταλ μουσική. Δεν θα ασχοληθούμε με γραφικότητες σε αυτό το ποστ (βλέπε γιαγιάδες να σκούζουν κατά του Αντίχριστου, ατάκες του τύπου ΄μόνο οι Σατανιστές και οι αληταράδες κάνουν αυτό το σύμβολο'', κ.α) παρά μόνο με τη σωστή χρήση και την καταγωγή του.

Το corna λοιπόν σχηματίζεται ΟΡΘΩΣ ως εξής: πρώτα σχηματίστε γροθιά, κατόπιν υψώστε το μικρό δάκτυλο και τον δείκτη και τέλος τοποθετήστε τον αντίχειρα πάνω από τα μεσαία δάκτυλα - και όχι δίπλα ή από κάτω τους! Η χειρονομία αυτή, που έχει συνδεθεί με το μυστικισμό και τη μέταλ κυρίως μουσική, συμβολίζει την αλληλεγγύη μεταξύ των πιστών και μεταφράζεται κατά κάποιο τρόπο ως ''Rock on!'', αποτελώντας την υπέρτατη εκδήλωση λατρείας-πόρωσης-ψυχικής έξαρσης (και δείγμα ευχαριστίας προς το συγκρότημα ότι το κοινό απολαμβάνει)! Συνήθως κάνει την εμφάνισή του σε συναυλίες κατά τη διάρκεια ατελείωτου headbanging, αν και πλέον το βλέπουμε μέχρι και από την Avril Lavigne χάριν της αναγνωρισιμότητας-εμπορικότητας που έχει... Ακόμα και σε chat rooms, οι χρήστες που ακούν ''εκκλησιαστική'' μουσική το δείχνουν με δύο I και ένα m, σχηματίζοντας το corna ως΄ImI΄

Το σύμβολο κακώς έχει συνδεθεί ωστόσο με το Κακό και το Σατανισμό στη μουσική. Και εξηγούμαστε. Ναι, χρησιμοποιείται από Σατανιστές ως χειρονομία χαιρετισμού ή σύμβολο του Όξαποδω. Αρχικά όμως η χειρονομία είχε σχέση με τη δεισιδαιμονία και αποσκοπούσε στο να προστατεύσει αυτόν που το έκανε από μία κατάρα, ένα επερχόμενο κακό ή μία κακοτυχία. Χρησιμοποιείται ακόμα άλλωστε στη γειτονική μας Ιταλία. Ο ''μεγάλος μικρός'' Ronnie James Dio, ο οποίος θεωρείται ο άνθρωπος που εισήγαγε το σύμβολο στη σκληρή μουσική την εποχή που ήταν στους Black Sabbath, εξηγεί:

''I doubt very much if I would be the first one who ever did that. That's like saying I invented the wheel, I'm sure someone did that at some other point. I think you'd have to say that I made it fashionable. I used it so much and all the time and it had become my trademark until the Britney Spears audience decided to do it as well. So it kind of lost its meaning with that. But it was…I was in Sabbath at the time. It was symbol that I thought was reflective of what that band was supposed to be all about. It's NOT the devil's sign like we're here with the devil. It's an Italian thing I got from my Grandmother called the "Malocchio". It's to ward off the Evil Eye or to give the Evil Eye, depending on which way you do it. It's just a symbol but it had magical incantations and attitudes to it and I felt it worked very well with Sabbath. So I became very noted for it and then everybody else started to pick up on it and away it went. But I would never say I take credit for being the first to do it. I say because I did it so much that it became the symbol of rock and roll of some kind''

Όπως γίνεται αντιληπτό, άδικα φωνασκούν οι απανταχού παπάδες και ''σχίζουν τα ρούχα τους'' κάθε λογής άσχετοι περί Σατανισμού και πουλήματος των ψυχών στο Διάβολο! Στη μουσική το corna είναι απλά ένα σύμβολο, με μακρύ παρελθόν, που χρησιμοποιήθηκε ακόμη κι από τους Beatles! Μέχρι και σε κάποια σπορ το κάνουν!

Το μεγαλύτερο γέλιο όμως το έριξα με τις αθάνατες φωτογραφίες Μπους και Μπερλουσκόνι να χαιρετούν σχηματίζοντας το εν λόγω σύμβολο, το οποίο ο συμπαθής κατά τ' άλλα Λιακόπουλος ερμήνευσε ως χειρονομία σκοτεινής συνομωσίας και ''σύμβολο'' της Νέας Τάξης Πραγμάτων! Βάλτε ρε παιδιά να ακούσετε το The Blackening (2007) των Machine Head καλύτερα... Σε λίγο θα κουφαθούμε τελείως με αυτά που μας λέτε...

Ο Κύριος μεθ΄υμών,
Δόκιμος

Όποιος θέλει να μάθει περισσότερα για το corna ας δει:

http://www.roadrunnerrecords.com/blabbermouth.net/news.aspx?mode=Article&newsitemID=32936
http://www.ultimate-guitar.com/columns/junkyard/the_devils_horns_a_rock_and_roll_symbol.html
http://en.wikipedia.org/wiki/Corna
http://lacitybeat.com/cms/story/detail/?id=1216&IssueNum=66

Ο γρίφος περί της γενέσεως του πτηνού

65ωρο, πετρέλαιο, αδυσώπητα καρτέλ, διεφθαρμένοι πολιτικοί... Ασχολούμαστε με αυτά λες και έχουμε λύσει κάποια από τα σπουδαιότερα ζητήματα της ανθρωπότητας.
Ε όχι λοιπόν. Ήρθε η ώρα για επιστροφή στην ποιότητα.
Κάποιος επιτέλους σε αυτόν τον τόπο πρέπει να ασχοληθεί και με τα πραγματικά φλέγοντα θέματα. Όχι άλλη ανοχή.
Ένα είναι το πρόβλημα που πρέπει να μας απασχολεί.

Η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα;


Πιστεύω οτι η απάντηση είναι ξεκάθαρη και άδικα έχει βασανιστεί η ανθρωπότητα χιλιετίες ολόκληρες.
Φυσικά και το αυγό έκανε την κότα.
Ας πάρουμε ως δεδομένη την αλήθεια του συλλογισμού του Δαρβίνου περί της εξέλιξης των ειδών. Άλλωστε το σύνολο της επιστημονικής κοινότητας την υποστηρίζει είτε άμεσα είτε έμμεσα.
Η κότα λοιπόν όπως όλα τα ζώα προήλθε από ένα πλάσμα της θάλασσας. Έχοντας ως ένα ακόμα δεδομένο ότι τα θηλαστικά της θάλασσας ήταν προϊόν της εξέλιξης σε αντίθεση με αυτά που έκαναν αυγά που προϋπήρχαν, δεν μπορούμε παρά να θεωρήσουμε οτι και ο πρόγονος της κότας έκανε αυγά. Ακολουθώντας το σκεπτικό οτι οι περιβαλλοντικές αλλαγές είχαν τέτοια επίδραση στους ζώντες οργανισμούς ώστε να επηρεάσουν την γενετική τους ταυτότητα φτάνουμε στο συμπέρασμα οτι σε κάποιο σημείο μερικές χιλιάδες χρόνια πριν, ένα παχουλό πλάσμα με μικρές φτερούγες γέννησε αυγά τα οποία έκρυβαν φτερωτά πλάσματα.
Τα αυγά αυτά λοιπόν, έκαναν τις πρώτες κότες και όχι μία προϋπάρχουσα γιαγιά-κότα.

Αν πειστήκατε από την παραπάνω άκρως επιστημονική ανάλυση δεν έχετε παρά να απαντήσετε στη σχετική δημοσκόπηση δεξιά σας. Καιρός να μπει ένα τέλος.-