Harveys Imperial Extra Double Stout

Harveys Imperial Extra Double Stout (γνωστή και ως Harveys Imperial Russian Stout), μία μπύρα-θρύλος που τιμά την τεράστια παράδοση της οικογένειας Imperial Stout και αποδεικνύει με τον καλύτερο τρόπο τη μαστοριά του ζυμώνειν μαυρόμπυρα στο Νησί. Ο Δόκιμος άνοιξε ένα μπουκάλι των 275ml, έχασε σχεδόν το μυαλό του (οσο του έχει απομείνει δηλαδή!) απολαμβάνοντας το περιεχόμενο και αφού ξαναήρθε σε επαφή με το περιβάλλον σας μεταφέρει μερικές εντυπώσεις από αυτή την αληθινά εξαιρετική ετικέτα!

Η συγκεκριμένη μπύρα μας ταξιδεύει νοητά πίσω στις αρχές του 20ου αιώνα, όταν η τσαρική κυβέρνηση πρότεινε στον Βέλγο Albert Le Coq να ζυμώσει την Imperial Extra Double Stout στο έδαφος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας.

Έτσι ο Le Coq, ο οποίος είχε ως βάση του το Λονδίνο, δεν θα χρειαζόταν να πληρώνει τους τεράστιους φόρους που χρειάζονταν για να στέλνει τη μπύρα του από το Νησί στη Ρωσία. Η πρώτη φιάλη βγήκε το 1912 από τη νέα ζυθοποιία που τελικά άνοιξε στο Tartu (περιοχή που πλέον ανήκει στην Εσθονία). Ωστόσο, οι κοσμογονικές αλλαγές που ακολούθησαν τον Πρώτο ΠΠ και τη Ρωσική Επανάσταση σταμάτησαν την παραγωγή της μπύρας και το 1921 η ζυθοποιία πέρασε στα χέρια των μπολσεβίκων. Πλέον, μετά από διάφορες αλλαγές στη διεύθυνση της ζυθοποιίας και στην ονομασία της μπύρας, η Imperial Extra Double Stout παράγεται από την αγγλική Harveys και κάθε μπουκάλι φέρει ως ετικέτα ένα αντίγραφο της αρχικής ετικέτας του A. Le Coq, ως φόρο τιμής σε έναν άνθρωπο που βοήθησε τα μέγιστα ώστε αυτό το είδος μπύρας να αποκτήσει το prestige που απολαμβάνει σήμερα από εκατομμύρια μπυρόφιλους.

Οι καυτερότερες μπύρες ever;

hot (adj.): having or giving off heat; capable of burning; causing a burning sensation, as in the mouth; spicy: hot peppers; a hot curry

spicy (adj.): seasoned, esp. strongly seasoned, with spice; of the nature of or resembling spice; abounding in or yielding spices; piquant or pungent

Ο Greg Koch της αγαπημένης Stone μας είχε προειδοποιήσει ότι δεν αστειεύεται στο νέο του project. Στόχος του ήταν να δημιουργήσει δύο από τις πιο καυτερές, πικάντικες μπύρες που έχουν εμφιαλωθεί ποτέ. Για να το πετύχει, παλαίωσε τις φοβερές και τρομερές Lucky Bastard Ale και Double Bastard Ale σε βαρέλια bourbon από το Kentucky, και μετά το πέρας 13 μηνών πρόσθεσε μερικές από τις καυτερότερες πιπεριές του πλανήτη:

Ανάμεσά τους βρίσκουμε τις ποικιλίες Giant White Habanero, Carribean Red Hot, Fatali, Green Jalapeno, Red Scorpion και Yellow Moruga, τις οποίες μάλιστα ο Greg, ως γνήσιος τρελάρας, καλλιεργεί στον κήπο του! Το αποτέλεσμα αυτού του ιδιαίτερου παντρέματος;

Μεσοβδόμαδο μπυροδιάλειμμα

Αν είναι κάτι που με χαροποιεί ιδιαίτερα την τελευταία εβδομάδα είναι ο ''κουφός'' καιρός στο Νησί, με ασυνήθιστα υψηλή θερμοκρασία και μεγάλη ηλιοφάνεια για την εποχή. Αφορμή δηλαδή για...

... μία πίντα φρεσκότατης, ευωδιαστής μελόμπυρας Ginger Tosser της ζυθοποιίας Skinner's, ζυμωμένης με μέλι από την Κορνουάλη. Μα να ευχαριστιέμαι τόσο πολύ με κάτι μικρά πράγματα...

Stylos operating system online

Μετά από ένα (απαραίτητο) διάλειμμα διαρκείας στο Νησί, ο Στύλος ξαναστήθηκε με υπερηφάνια! Τί να κάνουμε, είναι βλέπετε που σας έχουμε αδυναμία! Βρε, μπορούμε εμείς χωρίς εσάς; Μπορείτε εσείς χωρίς εμάς; Καλά, στο τελευταίο μην απαντήσετε... ;-)

Ο Δόκιμος σας καλωσορίζει εκ νέου στο φτωχικό του και σερβίρει το menu του πρώτου ποστ της μπλογκικής χρονιάς 2013-14.



Πρώτο πιάτο

Είδαμε πρόσφατα το The Marriage of Maria Braun (1979) του R. W. Fassbinder και πολύ μας άρεσε. Δυνατή ταινία για τη Γερμανία μετά τον Β' ΠΠ μέσα από τη ζωή μίας Γερμανίδας που είχε παντρευτεί τις τελευταίες μέρες του πολέμου.

Με το στρατιώτη άντρα της να αγνοείται, η Μαρία Μπράουν θα προσπαθήσει να κερδίσει μία άνετη ζωή - με κάθε μέσο. Μία πρωταγωνίστρια για φίλημα θα σας πάει βόλτα, μέσα από τα κάδρα ενός μεγάλου σκηνοθέτη, σε μία Γερμανία που μαζεύει τα κομμάτια της και αλλάζοντας σελίδα, αλλάζει τους ίδιους τους ανθρώπους της. Ακολουθήστε την εδώ.

Δεσποινίς, μία μπύρα παρακαλώ - μέρος τέταρτο!!!!

Τηρώντας τις ωραίες παραδόσεις των γερμανικών μπυροφεστιβάλ...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Θυμηθείτε τα προηγούμενα ποστ που έχουμε αφιερώσει στις αγαπημένες μπυρο-δεσποινίδες εδώ, εδώ κι εδώ

Καλοκαιρινές ευχές

Καλοκαιράκι του θάουζαντ θερτίν. Φτάσαμε στη μέση του Ιούλη και βρίσκομαι στο αγγλονήσι... Δεν έχω ιδιαίτερα παράπονα, απολαμβάνω ωραίο ζεστό καιρό χωρίς βροχή εδώ και μέρες, τρώγω ωραίο φαγητό, παίζω ωραίο μπάσκετ δύο φορές τη βδομάδα, κάνω ωραίες βόλτες αλλά θα γούσταρα περισσότερο εαν...

... τα καρπούζια που βρίσκω έμοιαζαν στα ελληνικά - έστω και λίγο. Γελάω κάθε φορά που βλέπω το μεγαλύτερο καρπούζι στη λαική να έχει το μέγεθος ενος μεγάλου ελληνικού πεπονιού... Άστε που τα πλείστα σουπερ μαρκετ το πουλάνε κομμένο στη μέση και τυλιγμένο σε διαφανή μεμβράνη! Στη γεύση δεν κάνω αναφορά επειδή θα συγχυστώ! Το θέμα καρπούζι για μένα είναι πολύ ιερό!

Δεσποινίς, μία μπύρα παρακαλώ - μέρος τρίτο!!!

Οι παλαιότεροι αναγνώστες του Στύλου ίσως θυμούνται τα ποστ-αφιερώματα στις σερβιτόρες των γερμανικών μπυροφεστιβάλ με τα παραδοσιακά φορέματα dirndl, στα οποία ως λάτρεις των πραδοσιακών ενδυμασιών (και μόνο!) έχουμε μία κάποια αδυναμία! Μετά τα ''Δεσποινίς, μία μπύρα παρακαλώ!'' και ''Δεσποινίς, μία μπύρα παρακαλώ - μέρος δεύτερο!!'' ερχόμαστε σήμερα, μετά από τεσσεράμιση χρόνια (αδικαιολόγητης απουσίας), να συνεχίσουμε την παράδοση με ένα τρίτο σχετικό μινι-αφιέρωμα!

 

 

 

 

 

 

Μεγάλη προσοχή λοιπόν στο συνδυασμό μπύρας και αμαρτωλού γυναικείου φύλου, να έχετε το νου σας! Θα ακολουθήσει και τέταρτο μέρος, και αυτό είναι δέσμευση!!!

Bruegel Amber Ale

Θυμάμαι ακόμα την εντύπωση που μου είχε προκαλέσει η όμορφη ετικέτα της βελγίδας Bruegel Amber Ale όταν την είχα πρωτοδεί πρίν από χρόνια στο ίντερνετ.

Η εικόνα των χωρικών που διασκεδάζουν, με τον οργανοπαίχτη με την πίπιζα και τον νεαρό που του μιλάει / του προσφέρει ποτό (μπύρα ίσως;) πρώτη μούρη, είχε εντυπωθεί στο μυαλό μου για πολύ καιρό. Αργότερα έμαθα ότι η συγκεκριμένη σκηνή αποτελούσε τμήμα του πίνακα Ο χορός των χωρικών του γνωστού Φλαμανδού ζωγράφου Peter Bruegel the Elder. Και όπως τα έφερε η ζωή, αυτόν τον πίνακα, όπως και άλλα σημαντικά έργα του Bruegel, είχα την τύχη να δω σε πρόσφατο ταξίδι μου στη Βιέννη και να θαυμάσω από κοντά τα χρώματα, τις λεπτομέρειες και τη δεξιοτεχνία του μεγάλου ζωγράφου στην απόδοση σκηνών από την καθημερινή ζωή του 16^ου αιώνα.

 Peter Bruegel, The Peasant Dance (1567)

Αποκλειστικό: η μεγάλη μετακόμιση

Breaking news! Συνδεόμαστε ζωντανά με το Νησί και τα West Midlands για να σας μεταφέρουμε την επιβεβαιωμένη από έγκυρες πηγές είδηση ότι ο Δόκιμος μετακόμισε σε νέο σπίτι! Ναι, είναι επίσημο λοιπόν, ο λαοφιλέστατος αυτός μοναχός που απεχθάνεται τα φώτα της δημοσιότητας και διατηρεί ένα χαμηλό προφίλ, ο γκουρου της μετριοφροσύνης και ταπεινότητας, πλέον θα επικοινωνεί με τους εκατομμύρια πιστούς του Στύλου μεσω wi-fi από τη νέα του κατοικία. Ας πάμε όμως να ακούσουμε τον ίδιο τον περιχαρή πρωταγωνιστή.

Δημοσιογραφίσκος: Hi Δόκιμε, πώς νιώθεις για αυτή τη μετακόμιση;
Aυτού Tαπεινότις Dokimos: Υγεία υμίν bro. Στην ουσία μόλις χθες μπήκα στο νέο σπίτι και νιώθω πολύ όμορφα! Όλα είναι τέλεια. Ο χώρος έχει χαρακτήρα και μεγάλη θετική ενέργεια που θα ενισχύσει την καλή λειτουργία των τσάκρα μου.

Δημοσιογραφίσκος: Εεεε... Οκ. Πώς είναι το νέο σου σπίτι; Είσαι ευχαριστημένος με την επιλογή σου;
A.T.D: Ναι, το σπίτι είναι σουπερ! Μεγάλο, ευρύχωρο και λειτουργικό. Είναι δίπατο, με πολλά παράθυρα, τεράστια κουζίνα και σαλόνι-βιβλιοθήκη. Έχει μικρό κελάρι (!) για τις μπύρες και τα κρασιά μου, κήπο με πλακόστρωτο στο πίσω μέρος για να αράζω όταν βγαίνει ο ήλιος, και σοφίτα την οποία θα μετατρέψω σε ησυχαστήριο.

Και στη Βούδα και στην Πέστη - μέρος β': τα φαγητά

Στο πρώτο μέρος της ιεραποστολής στη Βουδαπέστη επικεντρωθήκαμε στα αξιοθέατα της όμορφης πρωτεύουσας της Ουγγαρίας. Το σημερινό δεύτερο μέρος είναι αφιερωμένο αποκλειστικά στα φαγητά και τις διάφορες λιχουδιές που δοκιμάσαμε κατά τη διάρκεια της παραμονής μας στην πόλη.

Σαλαμάκια στη σκεπαστή αγορά της Βουδαπέστης 

Β. Τα φαγητά (aka η χαρά του κρεατοφάγου και το πανηγύρι της πάπρικας)

Εισαγωγή: τα βασικότερα χαρακτηριστικά της κουζίνας της Ουγγαρίας είναι το κρέας, τα λαχανικά εποχής και τα μπαχαρικά, κυρίως η πάπρικα. Οι Ούγγροι γενικά τρώνε πολλά λουκάνικα, σαλάμια και κρεατικά σχάρας, σούπες (με κρέας, ψάρι, λαχανικά ή φρούτα), πολλά γλυκά κάθε λογής (κέικ όπως το Dobos, τηγανίτες (palacsinta), στρουντελ-οειδή, κ.α.), τυριά και πολύ ψωμί.

Πρωινό: για οικονομία τρώγαμε πρωινό (σαλαμοτυροσάντουιτς, καφέ/ γάλα και φρούτα) στο σπίτι. Δοκιμάσαμε επίσης φουρνιστά καλούδια όπως το παρακάτω σφολιατοειδές με γέμιση φρούτων (συνοδεία ουγγρικού Μίλκο που ήταν αρκετά καλό).

Τα βρίσκετε σε φούρνους ή μικρά μπακάλικα που υπάρχουν σε κάθε γωνιά της Βουδαπέστης. Πάμφθηνα και νόστιμα = η ιδανική λύση για ένα γρήγορο και χορταστικό πρώτο γεύμα της μέρας.

Brewdog Prototype 17

Brewdog Prototype 17: lager aged in whiskey casks with raspberries. Αυτή είναι η νικήτρια μπύρα της σειράς Brewdog Prototype Challenge2011, η σημερινή παρουσίαση της οποίας ολοκληρώνει το μίνι αφιέρωμά μας στην καινοτόμο σκωτσέζικη ζυθοποιία. Οι μεγάλες χαμένες της σειράς που παρουσιάσαμε κατά τη διάρκεια του προηγούμενου μήνα είναι οι εξής:

Hops Kill Nazis: μία παντοδύναμη Imperial Red Ale (7.6% ABV)

Scotch Ale: μία νοστιμότατη scotch ale με σκωτσέζικο μέλι (7.5% ABV)

Blitz: μία μικρή-στο-μάτι-μεγάλη-σε-γεύση amber ale (2.8% ABV)

Υπενθυμίζουμε για ακόμη μία φορά την κεντρική ιδέα πίσω από την κυκλοφορία των τεσσάρων μπυρών της Brewdog Prototype Challenge 2011:

Πρόκειται για μπύρες των οποίων οι συνταγές διαμορφώθηκαν με βάση τις ιδέες και γνώμες των φανατικών μπυρόφιλων της σκωτσέζικης ζυθοποιίας, και κυκλοφόρησαν εμφιαλωμένες και draft σε μπαρ της Brewdog το 2011. Σκοπός του Prototype Challenge ήταν όχι απλά η προσφορά νέων παράξενων μπυρών στο (παντοτινά) διψασμένο κοινό αλλά μία ιδιότυπη δημοσκόπηση (με το ποτήρι στο χέρι δηλαδή) σχετικά με ποιά ετικέτα αξίζει να γίνει μόνιμη στη σειρά της Brewdog.

Brewdog Blitz

Η τρίτη μπύρα της Brewdog Prototype Challenge 2011 παίρνει σειρά σήμερα στο δοκιμαστήριο του Στύλου.

Όπως αναφέραμε και στις προηγούμενες σχετικές αναρτήσεις, το σκεπτικό πίσω από τη συγκεκριμένη κυκλοφορία μπυρών είναι το εξης:  

Πρόκειται για μπύρες των οποίων οι συνταγές διαμορφώθηκαν με βάση τις ιδέες και γνώμες των φανατικών μπυρόφιλων της σκωτσέζικης ζυθοποιίας, και κυκλοφόρησαν εμφιαλωμένες και draft σε μπαρ της Brewdog το 2011. Σκοπός του Prototype Challenge ήταν όχι απλά η προσφορά νέων παράξενων μπυρών στο (παντοτινά) διψασμένο κοινό αλλά μία ιδιότυπη δημοσκόπηση (με το ποτήρι στο χέρι δηλαδή) σχετικά με ποιά ετικέτα αξίζει να γίνει μόνιμη στη σειρά της Brewdog.

Μετά τις παρουσιάσεις των εξαιρετικών Hops Kill Nazis και Scotch Ale, σήμερα δοκιμάζουμε την Blitz, μία USΑ-style amber ale ζυμωμένη με caramalt και αποκλειστικά West Coast λυκίσκους. Σε αντίθεση με τις δύο προηγούμενες ετικέτες της σειράς που είχαν υψηλή περιεκτικότητα σε αλκοόλ, η Blitz έχει ποσοστό μόλις 2.8% α.φ! Καταφέρνει άραγε να σταθεί στο ύψος μίας Brewdog μπύρας με τόσο χαμηλή περιεκτικότητα σε αλκοόλ; Για να δούμε... 

Brewdog Scotch Ale

Ακόμη μία Brewdog μπύρα της σειράς Prototype Challenge του 2011 φιλοξενείται σήμερα στο Στύλο. Για όσους δεν θυμούνται / δεν διάβασαν την πρώτη σχετική παρουσίαση, υπενθυμίζουμε το σκεπτικό της σειράς Prototype:

Πρόκειται για μπύρες των οποίων οι συνταγές διαμορφώθηκαν με βάση τις ιδέες και γνώμες των φανατικών μπυρόφιλων της σκωτσέζικης ζυθοποιίας, και κυκλοφόρησαν εμφιαλωμένες και draft σε μπαρ της Brewdog το 2011. Σκοπός του Prototype Challenge ήταν όχι απλά η προσφορά νέων παράξενων μπυρών στο (παντοτινά) διψασμένο κοινό αλλά μία ιδιότυπη δημοσκόπηση (με το ποτήρι στο χέρι δηλαδή) σχετικά με ποιά ετικέτα αξίζει να γίνει μόνιμη στη σειρά της Brewdog.

Μετά τη φοβερή σε όνομα και γεύση Hops Kill Nazis σειρά έχει η Scotch Ale, μία νοστιμότατη... scotch ale με περιεκτικότητα σε αλκοόλ 7.5% α.φ. που έχει ζυμωθεί με μέλι ερείκης (heather honey) και οκτώ διαφορετικά malts.

Το χρώμα είναι ένα πλούσιο βαθύ κόκκινο / μαύρο, με ένα μπεζ αφρό που διατηρείται ικανοποιητικά. Το άρωμα είναι έντονο, γεμάτο με στοιχεία από τις βύνες, όπως σοκολάτα, καβουρδισμένη καραμέλα, μαύρα φρούτα (δαμάσκηνα) και λίγο μέλι, το οποίο εμφανίζεται ξεκάθαρα όταν η μπύρα ανεβάσει θερμοκρασία.

Τα ίδια στοιχεία υπάρχουν και στη γεύση, η οποία αρχικά είναι αρκετά γλυκιά αφού απουσιάζει η πικράδα του λυκίσκου, ο οποίος σκάει μύτη στο τελειώμα για να δώσει την απαιτούμενη ισορροπία. Το σώμα της μπύρας είναι μέτριο, με μέτρια ενανθράκωση, και η αίσθησή της σχετικά κρεμώδης. Ως χειμωνιάτικη μπύρα, αφήνει εκείνη τη χαρακτηριστική ''ζεστασιά'' στο λαιμό του τυχερού πότη.

Συμπερασματικά, η Scotch Ale της Brewdog είναι μία εξαιρετική ετικέτα σε όλους τους τομείς. Τίγκα στα malts και με μία ιδιαίτερη γεύση που αποκαλύπτει διαφορετικά στοιχεία κατά τη διάρκεια της δοκιμής της. Προσωπικά τη θεωρούσα φαβορί και ψευτοτσαντίστηκα που δεν βγήκε νικήτρια...

Brewdog Hops Kill Nazis

Σήμερα ταξιδεύουμε νοερά στη Σκωτία για μία ακόμα αναφορά στα αλάνια της Brewdog που τόσο λατρεύουμε, με τη δοκιμή μίας ετικέτας από τη σειρά Prototype Challenge του 2011. Πρόκειται για μπύρες των οποίων οι συνταγές διαμορφώθηκαν με βάση τις ιδέες και γνώμες των φανατικών μπυρόφιλων της σκωτσέζικης ζυθοποιίας, και κυκλοφόρησαν εμφιαλωμένες και draft σε μπαρ της Brewdog το 2011. Σκοπός του Prototype Challenge ήταν όχι απλά η προσφορά νέων παράξενων μπυρών στο (παντοτινά) διψασμένο κοινό αλλά μία ιδιότυπη δημοσκόπηση (με το ποτήρι στο χέρι δηλαδή) σχετικά με ποιά ετικέτα αξίζει να γίνει μόνιμη στη σειρά της Brewdog.

Η μάχη όπως αντιλαμβάνεστε ήταν σκληρή και ανελέητη, όμως ο πολεμικός ανταποκριτής Δόκιμος, πιστός στο καθήκον, ήταν εκεί. Έτσι λοιπόν, ο Στύλος θα φιλοξενήσει και τις τέσσερις Prototype που κυκλοφόρησαν το 2011 (η αντίστοιχη σειρά του 2012 περιλαμβάνει τρεις), ξεκινώντας με μινι παρουσιάσεις των χαμένων και καταλήγοντας στη νικήτρια.

Ελληνικό τσιμπούσι στην ξενιτιά

Όπως έχουμε επαναλάβει σε παλαιότερα ποστάκια, ο καλύτερος τρόπος για να ξορκίσουμε το δαίμονα της ξενιτιάς είναι οι μασαμπουκο-μαζώξεις με ομοιοπαθείς. Όταν δε αυτές οι μαζώξεις περιλαμβάνουν ελληνικά φαγητά που έφτασαν στο Νησί ''λαθραία'' (τυλιγμένα σε σακούλες και εφημερίδες, μέσα σε βαλίτσες ρούχων), το happening έχει περισσότερο γέλιο και το φαγητό αποκτά νοστιμότερη γεύση! Μία τέτοια μάζωξη λοιπόν έλαβε χώρα πρίν λίγο καιρό... και δείτε τί έγινε!

(κάντε κλικ στην εικόνα για απόλαυση μεγαλύτερων διαστάσεων)

Ακολουθεί σύντομη περιγραφή των εδεσμάτων (από αριστερά προς τα δεξιά, με τη φορά του δείκτη ρολογιού):

- νοστιμότατο λουκάνικο Βόλου με πορτοκάλι (!), το οποίο τηγανίστηκε σε ελάχιστο ελαιόλαδο και πασπαλίστηκε με άνηθο (υποτίθεται ότι θα χρησίμευε ως ορεκτικό, τελικά σερβιρίστηκε ως ''συνοδευτικό'' στο τραπέζι :o)
- parsnips (ριζώδες λαχανικό λευκού-ελαφρώς κίτρινου χρώματος, το οποίο μοιάζει με το καρότο στο σχήμα αλλά έχει πιο γλυκιά γεύση) ψημένα στο φούρνο με μέλι, σπεσιαλιτέ του φίλου Ιωάννη. Μελώσανε οι ρίζες, μούρλια!
- τραγανή σαλάτα ''all in the bowl'' με μαρούλι, ντοματίνια, ραπανάκια, κόκκινη πιπεριά, αγγούρι, πατάτες και ελιές. Σερβιρισμένη μόνο με αλάτι, ελαιόλαδο και μπόλικο λεμόνι. Όχι, για να μην λέτε ότι δεν τρώμε τα 5 a day μας!
- κοψιδοπιατέλα με κρεατικά (χωριάτικα λουκάνικα δύο ειδών στο φούρνο και μπριζολάκια ψημένα στη γκριλιέρα) σερβιρισμένα πάνω από ελληνικές πίτες. Αληθινά ντρέπομαι να σας περιγράψω τί έγινε με το που ξεκινήσαμε τη μάσα! Αν και μπορείτε να φανταστείτε...

Για να συνοδεύσουμε το φαγητό μας είχαμε μπυρίτσες και cider. Ξεκινήσαμε με την ωραιότατη βελγίδα Hoegaarden Rosée (σε μπουκάλα των 750ml), μία βερσιόν της γνωστής λευκής μπύρας με σμέουρα (περιεκτικότητα 6%) και έντονη φρουτώδη γεύση. Στη συνέχεια ανοίξαμε ένα μπουκάλι Bulmers Vintage Reserve cider. Ειδικός στον μηλίτη οίνο δεν είμαι αλλά βρήκα τον συγκεκριμένο αρκετά απολαυστικό, και γευστικά πιο ενδιαφέρον από αντίστοιχους βιομηχανικούς, τύπου Magners ή Gaymers. Ολοκληρώσαμε το δείπνο με μία Innis & Gunn Rum Finish, την οποία είχαμε μεν δοκιμάσει παλαιότερα αλλά είπαμε να της δώσουμε άλλη μία ευκαιρία - την οποία δεν άδραξε... 

Φυσικά, θ' ακολουθήσουν κι άλλες τέτοιες μαζώξεις, καλά να 'μαστε κι όρεξη να 'χουμε. Μέχρι το επόμενο τσιμπούσι στην ξενιτιά, θυμηθείτε κι αυτό.

Ommegang Abbey Ale

Θυμάστε τους Three Philosophers της Ommegang; Καιρός να γνωρίσετε μία ακόμη ετικέτα της αμερικάνικης ζυθοποιίας που ειδικεύεται στις μπύρες της βελγικής σχολής. Ο λόγος για την Abbey Ale, μία abbey dubbel με περιεκτικότητα σε αλκοόλ 8.5% α.φ. και 20 βαθμούς IBU, η οποία μάλιστα είναι η πρώτη μπύρα που ζύμωσε η Ommegang.

 

Η παλιά (πάνω) και η νέα (κάτω) ετικέτα της Ommegang Abbey Ale

Πρόκειται για μία πλούσια σε γεύση και ιδιαίτερα αρωματική abbey-style ale, η οποία ζυμώνεται με 4 διαφορετικά malts (Pils, amber, Munich, aroma), 2 ποικιλίες λυκίσκου (Styrian Golding, Spalt Select) και 5 διαφορετικά μπαχαρικά (κολίανδρο, κύμινο, γλυκιά φλούδα πορτοκαλιού, γλυκάνισο, γλυκόριζα).

Το χρώμα της είναι σκούρο καφετί-κόκκινο. Ο αφρός της έχει μπεζ χρώμα, με μεγάλη συνεκτικότητα και διάρκεια. Το άρωμά της είναι έντονο και πλούσιο, με μαύρα φρούτα, καραμέλα, ολίγον από σοκολάτα και μία φρεσκάδα μαγιάς. Όταν η μπύρα ζεσταθεί, θα εμφανιστεί επίσης μία ζαχαρένια αίσθηση αλκοόλ. Η γεύση της είναι γλυκιά, με malts, καραμέλα, καστανή ζάχαρη και μαύρα φρούτα (δαμάσκηνα, αποξηραμένα σύκα) να ισορροπούν με μία ξηρή-πικάντικη αίσθηση από το λυκίσκο και τα μπαχάρια στο τελείωμα. Η επίγευση είναι γλυκιά και μεγάλης διάρκειας. Το σώμα της είναι γεμάτο, η ενανθράκωσή της μέτρια προς υψηλή, και η αίσθηση στο στόμα πολύ πλούσια. Το αλκοόλ είναι εμφανές.

Πολυεπίπεδη, ισορροπημένη και απολαυστική, η Ommegang Abbey Ale δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τις διάσημες βελγίδες του είδους. Την καταευχαριστήθηκα, και είμαι σίγουρος ότι το ίδιο θα κάνετε και εσείς όταν με το καλό πέσει στα χέρια σας!

Scheldebrouwerij Zeezuiper & Dulle Griet

Χαίρετε, καλό μήνα και καλώς σας ξανα-βρήκαμε! Ο Στύλος στήθηκε (και πάλι) και ο Δόκιμος νωχελικά ξεσκονίζει τα γραφόμενά του και τις ιδέες του. Σας έχουμε δύο νέες μπυρίτσες για να ξεκινήσει καλά το 2013!

Η ζυθοποιία Schelde (Scheldebrouwerij, με σήμα τον κάβουρα) ξεκίνησε το 1994 στην ολλανδική πόλη Bergen op Zoom προτού μεταφερθεί στη βελγική Hoogstraten. Το 2000 ήταν η χρονιά της πρώτης επέκτασης, με την εισροή νέου κεφαλαίου στην επιχείρηση, η οποία πέρασε στα χέρια των Kees van Loenhout και Peter van der Eijnden. Η ζυθοποιία επεκτάθηκε εκ νέου το 2007 και για το λόγο αυτό μετακόμισε στη μικρή συνοριακή πόλη Meer στο Βέλγιο. Σήμερα, ο Peter van der Eijnden είναι ο master brewer της ζυθοποιίας, η οποία παράγει μία μεγάλη γκάμα μπυρών για όλα τα γούστα. Από αυτές δοκιμάσαμε δύο, τη Zeezuiper και τη Dulle Griet, και σας μεταφέρουμε τις εντυπώσεις μας.

Η Zeezuiper είναι μία tripel με 8% περιεκτικότητα σε αλκοόλ α.φ. και 30 βαθμούς IBU. Έχει ένα ανοιχτό ξανθό χρώμα το οποίο στολίζει ένας λευκός αφρός που διατηρείται ελάχιστα. Το άρωμά της είναι φρουτώδες, με το λεμόνι να δένει με μπαχάρια. Όταν αρχίσει να ανεβάζει θερμοκρασία, η μπύρα βγάζει και λίγο μέλι. Γευστικά, διακρίνουμε στοιχεία φρούτων (λεμόνι, γκρέιπφρουτ), μαγιάς και malts, τα οποία φέρνουν λίγο και σε βελγική σταρόμπυρα. Ελαφρώς ξηρή επίγευση. Μέτρια ενανθράκωση, καλή ισορροπία πικρού-γλυκού. Πολύ αξιόλογη.

Η Dulle Griet (εδώ για το όνομα) είναι μία dubbel με 6.5% περιεκτικότητα σε αλκοόλ α.φ. και 20 βαθμούς IBU. Έχει ένα σκούρο καφέ χρώμα το οποίο στολίζει ένας μπεζ αφρός που διατηρείται ελάχιστα. Το άρωμά της είναι τίγκα στην καραμέλα και τα malts, με υποψία δαμάσκηνου. Γευστικά, έχουμε να κάνουμε με μία ‘κλασική’ βελγική dubbel, με ισορροπία ανάμεσα στη μπισκοτο-καραμελένια αίσθηση των καβουρδισμένων malts και τα μαύρα φρούτα. Γλυκιά αρχικά, με ξηρό τελείωμα από το λυκίσκο. Μέτρια ενανθράκωση, λίγο νερουλό σώμα. Καλή μεν αλλά...

Άιντε, καλή χρονιά να'χουμε και μπύρες να πίνουμε, να ξεχνάμε τους καημούς μας, βαι βαι βαι...

Bass Premium Ale

Η Bass Premium Ale είναι η πιο γνωστή μπύρα της πάλαι πότε κραταιάς ζυθοποιίας Bass (για περισσότερες πληροφορίες δείτε εδώ), η οποία από το 2005 παράγεται από τη Marston’s για λογαριασμό της AB-InBev. Πρόκειται για μία φιλτραρισμένη βερσιον της Draught Bass (που βασίζεται στη συνταγή των πρώτων αγγλικών pale ale) με περιεκτικότητα σε αλκοόλ 4.4% α.φ., η οποία ζυμώνεται με ποικιλίες λυκίσκου Challenger και Northdown. Κυκλοφορεί ευρέως και σε αλουμινένιο τενεκεδάκι στα μεγάλα super markets, και μάλιστα η συγκεκριμένη βερσιον είναι στη λίστα με τις 10 μπύρες σε τενεκεδάκι που έχουν τις μεγαλύτερες πωλήσεις στο Νησί.

Παίρνουμε λοιπόν ένα τενεκεδάκι, σερβίρουμε τη Bass Premium Ale αυστηρά σε ποτήρι pint και σημειώνουμε:

Εμφάνιση: το χρώμα της μπύρας είναι ένα όμορφο διαυγές πορτοκαλο-χάλκινο, το οποίο στολίζεται από ένα λευκό, κρεμώδη αφρό που διατηρείται αρκετά. Κλασική εμφάνιση δηλαδή μίας κλασικής αγγλικής bitter.

Άρωμα: τα αρώματα που ξεχωρίζουν είναι έντονα malts (κατά βάση καραμέλα και μπόλικη μαγιά) και ένας απροσδιόριστος φρουτώδης χαρακτήρας. Χάνει λίγο όταν ανεβάσει θερμοκρασία και βγάζει κάτι ''ξεθυμασμένο''.

Γεύση: γευστικά, η μπύρα ξεκινά γλυκά, με έντονη μία καραμελένια / μπισκοτένια αίσθηση από τα malts και λίγα φρούτα (γλυκολέμονο; μήλο;), για να ισορροπήσει στη συνέχεια με μία ήπια πικρίλα από το λυκίσκο. Ελαφρώς πικρό, κρεμώδες τελείωμα μικρής διαρκείας. Όταν ζεσταθεί βγάζει και ένα μεταλλικό χαρακτήρα.

Αίσθηση: το σώμα είναι νερουλό προς μέτριο, η ενανθράκωση χαμηλότατη. Το αλκοόλ δεν φαίνεται. Η μπύρα έχει γενικά καλή ισορροπία, αν και η καραμέλα από τα malts επικρατεί ως τελική εντύπωση.

Συμπερασματικά, έχουμε να κάνουμε με μία απλή πλην ευχάριστη βερσιον της (εικάζω) παλιάς Bass Pale Ale (photo credits) που πίνεται πολύ άνετα. Φυσικά, στη γεύση κερδίζει λίγο στο βαρέλι σε σχέση με το αλουμινένιο τενεκεδάκι που παρουσιάσαμε, αλλά δεν παύει να είναι ένα γευστικό ποτήρι ιστορίας από το ένδοξο παρελθόν της κάποτε μεγαλύτερης ζυθοποιίας στον κόσμο. Τώρα, εαν είναι κοντά στην αυθεντική γεύση της Bass που πινόταν μετά μανίας στη βικτωριανή Αγγλία, θα σας γελάσω!

Προσκύνημα στο Burton-on-Trent

''O Beer! O Hodgson, Guinness, Allsopp, Bass! Names that should be on every infant’s tongue!''
 -  C.V. Calverley, Άγγλος ποιητής

Το σημερινό ποστ είναι ένα ταπεινό προσκύνημα στο Burton-on-Trent (άλλως Burton upon Trent ή σκέτο Burton), την πόλη με τη μεγαλύτερη ίσως μπυροπαράδοση στο Νησί και σίγουρα μία από τις πρωτεύουσες του ζύθου παγκοσμίως κατά τη διάρκεια της μεγάλης ακμής της το 19^ο αιώνα.

aerial photo credits

Αφορμές για την επιλογή του θέματος υπήρξαν παλαιότερη επίσκεψή μου στην πόλη και το πολύ όμορφο National Brewery Centre, καθώς και το βιβλίο Beer Town: The Story of Brewing in Burton on Trent (2011) του Roger Protz το οποίο διαβάζω με ενδιαφέρον αυτό το διάστημα και αποτελεί ότι πιο σχετικό με το θέμα έχει γραφτεί ως τώρα.

Της καλόγριας το κάγκελο

Με αφορμή το προηγούμενο στυλιτικό ποστ για το αλκοόλ και την κατάχρησή του στο Νησί, δείτε στο παρακάτω βίντεο μία καλόγρια να κλέβει μπύρα από το ψυγείο ενός καταστήματος!



Μην απορείτε και μην κατηγορείτε άδικα την αδερφή. Μήπως οι υπηρέτες του Κυρίου δεν έχουν κι εκείνοι τις αδυναμίες τους; Άλλοτε συγκρατούνται και άλλοτε αφήνονται στα πάθη τους... Αφήστε που η εν λόγω καλόγρια όχι απλά τη βρίσκει με τη μπύρα (έστω φθηνόμπυρα) αλλά γνωρίζει και τα όριά της στο αλκοόλ, βουτώντας μόνο δύο τενεκεδάκια (και ένα μπουκαλάκι νερό).

Ομοίως, οι παρακάτω καλόγριες αφήνονται σε άλλου είδους πάθη...

... ενω άλλες φορές συγκρατούνται

Ακολουθεί σχετική με το σημερινό θέμα ταινιακή πρόταση ώστε να κλείσουμε όμορφα το ποστ:

Nude nuns with big guns (2010): κάτι μεταξύ action και thriller movie του Joseph Guzman για τα βάσανα και τους εξευτελισμούς της αδερφής Sara από διεφθαρμένους κληρικούς όταν αποφασίζει να γίνει μοναχή. Η ταινία περιλαμβάνει μεν αρκετές γυμνές μοναχές αλλά όχι πολλά μεγάλα όπλα, και έτσι δεν μπορώ να πω ότι δικαιώνει πλήρως τον τίτλο της - πέρα από το καλτ στοιχείο, το ψεύτικο παίξιμο των ηθοποιών και το γαμώτο-ταινία-με-τέτοιο-τίτλο-αξίζει-να-τη-δω του πράγματος. Εσείς πάλι δείτε την ταινία μόνο αν σας πείσει το παρακάτω τρέιλερ. Πουριτανικά σχόλια δεκτά κατόπιν τεκμηρίωσης.



Υ.Γ. για υποψιασμένους: Το κλασικό Love Letters of a Portuguese Nun (1977) δεν το προτείναμε επειδή είναι σοβαρή ταινία. Χωρίς ίχνος ειρωνείας η τελευταία πρόταση.