Ο Αλκίνοος Ιωαννίδης για την Κύπρο

Ελεύθεροι κατακτημένοι

Δεν θα πω για τους άλλους. Λίγο με ενδιαφέρει η ποιότητα και η στάση τους σε τέτοιες στιγμές. Ούτε και περίμενα καλύτερη αντιμετώπιση. Όσο και να τους βρίσω, χαϊδεύω τα αυτιά μας και τίποτα δεν αλλάζει. Θα πω για εμάς, και συγχωρήστε με: Έρχεται η μέρα που η μάσκα τραβιέται βίαια. Η μέρα που το αληθινό μας πρόσωπο φανερώνεται, θέλουμε-δεν θέλουμε, αφτιασίδωτο και τρομακτικά αληθινό. Πρέπει να το κοιτάξουμε, είναι θέμα ζωής και θανάτου. Πρέπει να το ρωτήσουμε, να μας πει ποιοι είμαστε. Γιατί μόνο αυτό γνωρίζει.



Γυρνάμε απότομα, για να αντικρίσουμε μια τρύπα στον καθρέφτη. Πού απουσιάζει το πρόσωπό μας; Το ξεχάσαμε σε μικρά, ταπεινά, εγκαταλελειμμένα σπίτια, στη σκόνη χαμηλών, πλύνθινων ερειπίων, στους τάφους αγράμματων, ακατέργαστα σοφών παππούδων. Εκεί αφήσαμε θαμμένες τις αληθινές καλημέρες, τη συγκίνηση των στίχων, την αλληλεγγύη των ανθρώπων κι ότι πολύτιμο δεν μετριέται σε χρήμα. Έκτοτε, προχωρήσαμε στον «σύγχρονο κόσμο» απρόσωποι, γυμνοί, παλεύοντας να κρατήσουμε το νήμα της ύπαρξής μας άκοπο, μέσα σε εποχές δύσκολες, μέσα σε ένα τοπίο που δεν μας μοιάζει. Γίναμε αρχοντοχωριάτες, επενδύοντας στα χειρότερα χαρακτηριστικά των δύο συνθετικών της λέξης. «Έχω γάμο», λέγαμε και στεκόμασταν καλοντυμένοι σε γκαζόν ξενοδοχείων, με φακελάκια στα χέρια, χωρίς αληθινή, από καρδιάς ευχή. «Και οι γάμοι μας, τα δροσερά στεφάνια και τα δάχτυλα, γίνουνται αινίγματα ανεξήγητα για την ψυχή μας». Ούτε αινίγματα, ούτε τίποτε. Όλα απαντημένα, όλα πεζά. Μεγάλα και άδεια. Απομείναμε αναίσθητοι μπροστά στο ιερό, ζώντας ένα γυαλιστερό, αντιαισθητικό, άχαρο, ανέραστο, ανίερο, ξοδεμένο παρόν. Χωρίς μνήμη, χωρίς όνειρο, διαζευγμένοι από το είναι μας.

Την Κυριακή, δοξάστε τους!

Κυριακή κοντή γιορτή... Και σε σένα, ω αδιόρθωτε Έλληνα, καλή ψήφο!



Ευχάριστο ανάγνωσμα-τροφή για σκέψη: Το πλοίο των ηλιθίων

Και δεν του φαινότανε...

Από τον αναγνώστη Μίχο που είχε την καλoσύνη να μας στείλει αυτά τα σπάνια φωτογραφικά ντοκουμέντα! Τελικά κάποια πράγματα στη ζωή έρχονται από εκεί που δεν τα περιμένεις... Από την άλλη, όπως είπε παλαιότερα και ο Γιώργος ο Καρατζαφέ (από τα λίγα αξιομνημόνευτα), το όνομα κάποιες φορές είναι το μόνο που χρειάζεται...

Λίγος Χάρυ Κλυν μετά τις εκλογές βοηθάει

Άντε, πάνε και αυτές οι εκλογές... και όποιος κατάλαβε, κατάλαβε! Εδώ που τα λέμε, με τόσο χαμό και ανακατεμένα ποσοστά πάντως, η μόνη που δείχνει να μην καταλαβαίνει είναι η αριστερά... τέλος πάντων, αυτό είναι και το μοναδικό πολιτικό σχόλιο περί εκλογών που θα πάρετε από μένα οπότε καλά να' μαστε να τις θυμόμαστε...

Να αλλάξουμε κλίμα όμως επειδή τις τελευταίες μέρες έχει πέσει πολύ κλεισούρα στο μοναστήρι και αν πέσει μιζέρια και στο Στύλο, δεν θα τη βγάλουμε τη βδομάδα... Αλιεύσαμε από το ξεκαρδιστικό Trelo Blog μερικές από τις καλύτερες ατάκες του Χάρυ του Κλύν, ναι του γνωστού και ως ''Ο υπέρτατος''. Είπαμε να περιοριστούμε στις σχετικές με τις εκλογές αλλά τελικά υποκείψαμε και σε άλλες. Απολαύστε μέχρι δακρύων! Όπως πάντα, καυστικός και επίκαιρος!





Oι ηλίθιοι πολιτικοί και οι βλάκες ψηφοφόροι είναι γεννημένοι ο ένας για τον άλλον.

Όσο πιο φτηνός είναι ο πολιτικός, τόσο ακριβότερα στοιχίζει στη χώρα.

Παρακολουθώ στη Bουλή τις συνεδριάσεις και τρελαίνομαι. Aνεβαίνει κάποιος στο βήμα, μιλάει μισή ώρα χωρίς να λέει τίποτα, οι μισοί από κάτω κοιμούνται, οι άλλοι μισοί πάνε για κατούρημα και στο τέλος όλοι διαφωνούνε.

Tο οργανωμένο έγκλημα έχει διαφορετικά ονόματα ανά τον κόσμο. Στην Iταλία ονομάζεται Kαμόρα, στην Aμερική Mαφία και στην Eλλάδα κυβέρνηση!

H Δημοκρατία σου δίνει το δικαίωμα να πεις αυτό που σκέπτεσαι, ακόμα κι όταν δεν είσαι σε θέση να σκέπτεσαι.

Zούμε σε μία χώρα πλούσια σε ερωτήσεις και φτωχή σε απαντήσεις.

Zούμε σ' έναν πολύ σκληρό, αλλά και παράξενο κόσμο. Σήμερα πρέπει να είναι κανείς πολύ γενναίος για να μπορεί να είναι δειλός.

Tα δυο μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζει σήμερα ο Έλληνας, είναι πως θα χάσει δέκα κιλά και που θα βρει πάρκινγκ!

Aκρίβεια σου λέει μετά. Έτσι όπως πάνε τα πράγματα σε λίγο θα ξεχάσουμε πως να καταπίνουμε...

Mπριζόλα είναι το αντικείμενο από κρέας, που μόλις πληροφορηθείς την τιμή του, παραγγέλνεις μακαρονάδα!

O μόνος τρόπος να αποφύγεις το στρατό, είναι να πας στο ναυτικό ή στην αεροπορία!

Tα πράγματα έχουν αλλάξει από την εποχή του Xριστόφορου Kολόμβου. O Kολόμβος ξεκίνησε για τις Iνδίες και βρέθηκε στην Aμερική! Mε την Oλυμπιακή αν ξεκινήσεις για τις Iνδίες, θα βρεθείς στις Iνδίες. Oι βαλίτσες σου, όμως, θα βρεθούν στην Aμερική!

Tι γίνεται, τελικά, μ' αυτό το IKA; Πας για αμυγδαλές και σου κάνουν εγχείρηση προστάτη! Ένα φίλος μου είχε προβλήματα με τη χολή του και όταν πήγε στο IKA ζήτησε να του κάνουν εγχείρηση σκωληκοειδίτιδας. Tο ωραίο είναι ότι η μπλόφα έπιασε. Tου 'κάναν εγχείρηση χολής!

Και μερικές ''διαφορετικής κατηγορίας'', χεχε!

Mε τις απεργίες της ΔEH, σώθηκα. Έχω να δω τη γυναίκα μου μια εβδομάδα!

Δεν είναι όλοι οι άνδρες ηλίθιοι. Mερικοί από αυτούς είναι ανύπαντροι...

Mία γκόμενα στο αυτοκίνητο αξίζει όσο δέκα στην αντζέντα!

Aν είναι αλήθεια, ότι το ανθρώπινο σώμα αποτελείται 92% από νερό, τότε το μόνο δώρο που θα ήθελα είναι η Kλώντια Σίφερ και ένα καλαμάκι!

Bonus: ένα από τα αγαπημένα βίντεο του Στύλου


Οι φανατικοί κάνουν κλίκ εδώ

Κυριακή κοντή γιορτή...

Αύριο θα λάβουν χώρα οι δέκατες τρίτες στη σειρά εκλογές από τη Μεταπολίτευση στην Ελλάδα, ενω παράλληλα συμπληρώνονται 35 χρόνια από τις πρώτες εκλογές μετά την πτώση της χούντας το 1974. Άντε να δούμε τί θα δούμε πάλι, ελπίζουμε μόνο η κατάσταση να μη γίνει σήριαλ επεισοδιών...

Για περισσότερες ιστορικές και όχι μόνο πληροφορίες μπορείτε να κοιτάξετε στο πολύ καλό αφιέρωμα του cosmo.gr. Μην παραλείψετε να δείτε το ειδικό αφιέρωμα στα νέα κόμματα που μας έκαναν να γελάσουμε φέτος, ξεκαρδιστικότατο! Θα μου πεί κάποιος, εκλογές έχουμε και εσύ ρε φίλε χαχανίζεις?! Τα πράγματα είναι σοβαρά... πρόκειται για μείζον εθνικό θέμα! Ε, τότε θα απαντούσα ότι όσο σοβαροί είναι αυτοί που διεκδικούν τις καρέκλες, άλλη τόση σοβαρότητα τους αξίζει από την πλευρά μου! Επειδή πλέον μερικά πράγματα έχουν γίνει κωμωδία ανεπιστρεπτί... Κοιτάξτε την εικόνα για παράδειγμα, δεν θα έκαναν αχτύπητο δίδυμο οι δυο τους στο θέατρο?! Πού τρέχετε βρε παλικάρια στη Βουλή, αφήστε κανέναν άνθρωπο με όρεξη να δουλέψει, να δούμε και κάτι διαφορετικό επιτέλους... επειδή σίγουρα υπάρχει νέο αίμα στην πολιτική (και δεν αναφερόμαστε σε τυχάρπαστους νεανίες, μοντέλα, ποδοσφαιριστές και λοιπούς), ικανό να δοκιμαστεί στα δύσκολα και με φρέσκες ιδέες. Όταν όμως το σύστημα το ίδιο ''πνίγει'' αυτούς που σκέφτονται διαφορετικά, τότε κάθε φορά έχουμε τα ίδια, με νικητές τους πρωταγωνιστές των αυριανών σκανδάλων... και ηττημένους όλους εμάς που τρέχουμε να ασκήσουμε, άλλοι με χαρά και ελπίδα, άλλοι με βαριεστημάρα αλλά όλοι τελικά με πλήρη άγνοια, το εκλογικό μας δικαίωμα.

Ο Κύριος μεθ΄ υμών,
Δόκιμος

Και ο Δόκιμος παρών στις επάλξεις!

Γειά και χαρά σε όλους! Πρώτος και καλύτερος γύρισε ο Δάσκαλος οπότε σειρά έπρεπε να πάρουμε και εμείς... οι μαθητευόμενοι! Το καλοκαίρι έμοιαζε ατελείωτο φέτος, με πολλές νέες εικόνες και φίλους, άφθονες μπύρες, όχι αρκετά μπάνια, μπόλικους In Flames, σχετικό διάβασμα- δουλίτσα αλλά και αραλίκι πολλαπλών μορφών... χμ, χμ!

Πρώτο ποστάκι σήμερα για τη νέα ''μπλογκική χρονιά'' που ξεκίνησε αρχές Σεπτεμβρίου και μάλιστα από δανεικό φορητό (έχουμε δάκτυλους σε πολλά και διάφορα μέρη :) αφού η αφεντιά μου λείπει σε μίνι-ιεραποστολή - ακόμη! Φανταστικό προεκλογικό ποστεράκι λοιπόν από το salata.wordpress.com με την κρυφή ελπίδα αυτές οι εκλογές να φέρουν κάτι καλύτερο για την ταλαίπωρη χώρα μας... λέμε τώρα...

Για έντονη απόλαυση και πλήρη ανάγνωση παρακαλείσθε όπως κλικάρετε πάνω στην εικόνα

Πάμε πάλι

Μας πήρε χρόνο, γυρίσαμε Ελλάδα και Ευρώπη για να πάρουμε ιδέες και γυρίσαμε...
Αυτό το καλοκαίρι είχε πολύ μπύρα, μέταλ και οφθαλμόλουτρο.
Όλα στο πρόγραμμα είναι και όλα θα αποκαλυφθούν.
Τλείωνει και η θητεία και έχουν αρχ'ισει οι ετοιμασίες για την επανένταξη στην Αθήνα. It was about time που λέμε και στο χωριό μου.
Και εκεί που κυλούσαν όλα ήρεμα ήρθε η είδηση για εκλογές. Να πως θα περάσει και ο Σεπτέμβρης. Το ποιός θα βγεί δεν είναι καθόλου διασκεδαστικό και το έχουν αναλάβει εν λευκώ τα ΜΜΕ. Αυτό που αξίζει να περιμένουμε να δούμε είναι οι υποψήφιοι του καρατζαφέρη. Είπαμε ψινάκης το πρώτο μπαμ. Πληροφορίες λένε και για δεύτερο μεγάλο μπαμ που θα αφορά κυρία με πλούσιο... βιογραφικό. Τουλάχιστον αυτό περιμένω εγώ. Βαριά η παρακαταθήκη της Σαρρή. Γιώργο μη κωλόσεις και σκέψου με το σωστό κεφάλι τις υποψηφίους σου!

Καλά μας Χριστούγεννα???

Οι μέρες περνάνε και αυτά που βλέπουμε στην Αθήνα τελειωμό δεν έχουν... Ευτυχώς που υπάρχει και το διαδίκτυο και μπορούμε να μάθουμε πολύ περισσότερα από όσα βλέπουμε και ακούμε σε τηλεόραση, ραδιόφωνο και εφημερίδες... Με αφορμή λοιπόν το αγοράκι ο κόσμος βγήκε στους δρόμους και τα ''πανηγύρια'' συνεχίζονται για 13η συνεχόμενη μέρα...
Η Ελλάδα έγινε ρόμπα, έρμαιο στον κάθε ξένο δημοσιογράφο που λέει το μακρύ και το κοντό του, απίστευτες φωτογραφίες και σοκαριστικά βίντεο κάνουν το γύρο του κόσμου, καθημερινές πορείες και συλλαλητήρια από νέους και απλούς πολίτες, επεισόδια στην ημερήσια διάταξη, πανό αναρτημένα στο βράχο της Ακρόπολης για να φαίνονται από παντού, κλειστά σχολεία και πανεπιστήμια, μαθητές που διαμαρτύρονται επειδή δολοφόνησαν τον Αλέξη αλλά και μαθητές που συμμετέχουν επειδή έτσι κάνουν όλοι, ο αρμόδιος υπουργός να ζητάει τα ονόματα των εκπαιδευτικών που συμμετέχουν στις πορείες (!), φοιτητές που νιώθουν πραγματικά αυτά για τα οποία φωνάζουν αλλά και φοιτητές που βαριούνται να διαβάσουν για την εξεταστική, καταστηματάρχες να προσπαθούν να σώσουν ό,τι ξέμεινε από το λεηλατημένο βιος τους, βανδαλισμοί και καταστροφές δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας που δεν έχουν προηγούμενο, πετροπόλεμος, μολότωφ και δακρυγόνα μέχρι τελικής πτώσεως, κουκουλοφόροι να σπάνε και να καίνε χωρίς ντροπή - ανενόχλητοι, μετανάστες που βγάζουν το άχτι τους, κάμερες που δεν ξέρουν πού να πρωτοκοιτάξουν και τί να πρωτοκαταγράψουν, πυροβολισμοί εναντίον μαθητών, ο δήμαρχος να προσπαθεί να σώσει το νέο δέντρο που τοποθετήθηκε στην πλατεία Συντάγματος αφού του κάψανε το πρώτο, τύποι που παραπονιούνται επειδή δεν πρόλαβαν να κάνουν τα ψώνια τους και να ανέβουν στο καρουζέλ (άλλωστε μέσα σε όλα αυτά χάθηκε και η ατμόσφαιρα των εορτών!), η κυβέρνηση να κοιτάει σαν χάνος ενώ ο κώλος μας έχει πιάσει φωτιά εδώ και μέρες, τα υπόλοιπα πολιτικά κόμματα να ρίχνουν ευθύνες ο ένας στον άλλο κι όλοι μαζί στη δεξιά, αντί από κοινού να κάτσουν σε ένα τραπέζι μπας και βρεθεί καμία λύση, τρομολαγνεία σε εφημερίδες και κανάλια, ελεεινοί δημοσιογράφοι που δυναμιτίζουν το κλίμα για να ανεβάσουν τα νούμερα/προστατέψουν την παράταξή τους, δημόσια πρόσωπα που το παίζουν ειδικοί με κάθε ευκαιρία, διαδηλώσεις συμπαράστασης σε πολλές χώρες ανα τον κόσμο, η αστυνομία να κυνηγάει και να συλαμβάνει αυθαίρετα όποιον γουστάρει, αγνοώντας τα κωλόπαιδα που κάνουν γης μαδιάμ ό,τι βρουν μπροστά τους 50 μέτρα πιο κάτω, καταλήψεις κτιρίων και δημόσιων υπηρεσιών, αγανακτισμένοι πολίτες να μην ξέρουν ποιόν να πρωτογιουχάρουν, τους κουκουλοφόρους, τους πολιτικούς ή την αστυνομία, κλάματα από πιτσιρίκες, σπρωξιές από πιτσιρίκους, γραφικοί και κολλημένοι να μην ξεκολλάνε από το παρελθόν, φωνάζοντας συνθήματα της εποχής του παππού μου, κλίμα τρομοκρατίας και εκφοβισμού, το Σύνταγμα, η Ακαδημίας, η Πανεπιστημίου να θυμίζουν πεδίο μάχης, δρόμοι κλειστοί, δρόμοι της φωτιάς...
''Πανηγύρια'' πρωτόγνωρα για την Ελλάδα, που μόνο με άλλες εποχές μπορούν να συγκριθούν. Διαδηλώσεις, φωτιές, καταστροφές και συμπλοκές πάντοτε είχαμε, δεν είναι αυτό το καινούργιο, ο Έλληνας άλλωστε είναι και από τη φύση του αντιδραστικός και οξύθυμος... Το νέο στοιχείο στα γεγονότα αυτού του Δεκέμβρη είναι η μαζική συμμετοχή του κόσμου (και ειδικά της νεολαίας) καθώς και η ένταση και η διάρκειά τους. Αυτό πιστεύω δείχνει κάτι περισσότερο από την εικόνα μίας ''μεμονωμένης ομάδας ταραξιών που τα σπάνε'' που θέλουν κάποιοι να καλλιεργήσουν... Φτάνει όμως αυτή η γενικευμένη αντίδραση για να οδηγήσει σε μία αλλαγή? Μήπως πρέπει να αποκτήσει οργάνωση, να διοχετευθεί σωστά και να μην εκφυλίζεται σε μεμονωμένα περιστατικά εδώ κι εκεί? Να υπάρξουν συγκεκριμένα αιτήματα, να δει όλος ο κόσμος ότι πραγματικά υπάρχει δίψα για κάτι καλύτερο και ότι όσα γίνονται σήμερα δεν θα ξεχαστούν μετά τις γιορτές. Μόνο έτσι πιστεύω θα υπάρξει κάποιο νόημα σε αυτό τον πανικό... Ευχόμαστε όσα γίνονται να φέρουν κάποιο αποτέλεσμα προς το καλύτερο, ώστε να μην χρειαστεί να ξαναζήσουμε παρόμοιες σκηνές απείρου κάλλους...

Ο Δόκιμος επιστρέφει από την ιεραποστολή αύριο, δια ξεκούραση και νουθεσίες. Προς το παρόν, απολαύστε το Χριστουγεννιάτικο δώρο του Στύλου: το στυλ της διαδήλωσης, απίστευτο αφιέρωμα από ελληνικό site που σέβεται και σκέφτεται τις αναγνώστριές του! Αν μη τι άλλο, και λίγο χιούμορ μέσα σε όλη αυτή τη μαυρίλα κακό δεν κάνει... Να είστε καλά!

Ο Κύριος μεθ΄υμών,
Δόκιμος & Στηλίτης

Μαύρη μαυρίλα πλάκωσε

Μαυρίλα στο επίπεδο νοημοσύνης των Ελλήνων πολιτικών για να μην παρεξηγηθώ.
Εντάξει ο κόσμος ψάχνει ευκαιρία για ελπίδα και πανηγύρι.
Και όχι όλος ο κόσμος. Δυο χαβαλέδες να υπάρχουν σε σύνολο εκατό, εκείνοι θα κάνουν εντύπωση. Απαράβατος κανόνας.
Αλλά ρε παιδιά όχι να βγαίνουν οι -υποτίθεται- οδηγοί του έθνους και να κάνουν σα να πήραμε το τσάμπιονς λίγκ επειδή βγήκε ο Ομπάμα. Που καλός και άγιος να είναι, ούτε μουσακά δε νομίζω να έχει φάει ποτέ.
Εντάξει γνωστό ότι καθένας το συμφέρον του βλέπει. Οι πασόκοι είναι τα παιδιά της αλλαγής (change στο χωριό τους) και οι νδ προσπαθούν να πείσουν ότι δεν έχουν σχέση με τον Μακέιν. Βασικά κανείς δεν ήθελε να έχει σχέσεις με τον Μακέιν από πολύ νωρίς.

Διάβασα χθες ανάλυση των ψήφων που πήραν από ομάδες του πληθυσμού οι δύο υποψήφιοι. Καλά αυτοί οι ευαγγελιστές στον κόσμο τους. Αποτελούν το 1/4 του πλυθησμού και το έριξαν όπως και στις προηγούμενες εκλογές μονοκούκι. 75% Μακέιν. Μιλάμε για ένα κομμάτι λευκών που βρέξει χιονίσει ψηφίζουν. Είναι οι τύποι που θέλουν να πάρουν οι Εβραίοι την Ιερουσαλήμ για να επισπευστεί η Δευτέρα Παρουσία. Πολύ θρησκοληψία. Όποιος έχει δει ταινίες του Μουρ καταλαβαίνει... Αν δεν είχαν κατέβει οι μαύροι να ψηφίσουν δηλαδή θα είχαμε πάλι τα ίδια.
Άντε να δούμε και με αυτόν...

Α ρε Σαρκοζί...

Με αυτά που κάνει ο Γάλλος από τότε που εκλέχτηκε έχουν καταφέρει να κερδίσει ακραίους χαρακτηρισμούς. Ή ηγέτης νεοφασίστας -άρτοι, θεάματα κτλ- ή πρότυπο σύγχρονου προέδρου-σταρ.
Ο Σαρκοζί εκλέχτηκε με τη σημαία του νέου-φιλελευθερισμού. Ένα κίνημα φρέσκο στο χώρο της ηπειρωτικής Ευρώπης που η επιτυχία του στους Αγγλο-σάξονες έχει ασκήσει επιρροή σε νέους ανθρώπους (τους λόγους δεν αναλύω τώρα).
Κάτι τέτοιο έχει συμβεί επανειλημμένα στο παρελθόν. Άσχετοι και σχετικοί, εκμεταλλεύονται πιασάρικες ιδέες άλλοτε μόνο για να εκλεγούν άλλοτε-στην καλύτερη- και για να τις εφαρμόσουν.
Οι κινήσεις του Γάλλου έδειξαν οτι είναι φιλικός σε φιλελεύθερες κάποιες ιδέες αλλά για τις υπόλοιπες ακόμα περιμένουμε. Φυσικά το να εμφανίζεσαι εχθρικός με μειονότητες μόνο φιλελευθερισμό δε δείχνει...
Αυτό που κατάφερε αναμφισβήτητα είναι να στιγματίσει το συγκεκριμένο χώρο. Οι νεο-φιλελεύθεροι σύμφωνα με την επικρατούσα προπαγάνδα λοιπόν είναι νεο-γιάπηδες που τη βρίσκουν με τον έκλυτο βίο, με ένα φασίζον υπάβαθρο όσον αφορά τα εθνικά θέματα.
Αν εξαιρέσουμε από τα παραπάνω το γιάπικο στυλ -κάπως πρέπει να εξηγηθεί η έφεση σε οικονομικά θέματα- όλα τα υπόλοιπα αποτελούν την κλασική συνταγή του λαϊκισμού.
Το έκαναν σοσιαλιστές, κομμουνιστές και συντηρητικοί. Συντηρητικοί τελευταίοι γιατί όσο πιο καινούργια ιδέα τόσο πιο πιασάρικη. Ο Καρατζαφέρης είναι ξεχωριστή περίπτωση...
Να μην ξεχνάμε και δικό μας σοσιαλιστή ηγέτη που από κάποιο σημείο και μετά το έριξε στις πορνοστάρ...

Ναχαμε να λέγαμε...

Κάθε χρόνο ίδια εποχή τα ίδια και τα ίδια με τους ξεχασμένους ήρωες. Το τί ''πώς γίναμε τώρα'', ''πού πάει αυτή η γενιά'' και άλλες πικρόχολες κριτικές του παρόντος, ακούγονται... Είναι κάτι σαν την γιορτή του ''εθνικού καταντήματος''.
Μα ρε παιδιά τι συγκρίνετε; Είναι δυνατόν τότε να ήταν καλύτερα; Τότε είχαμε χούντα αν σας διαφεύγει και μετά από αυτήν μια δημοκρατία που δεν ήξερε που πατά και που βρίσκεται. Για ποιο ακριβώς κατάντημα μιλάμε; Φυσικά και σήμερα είμαστε σε καλύτερη κατάσταση. Ούτε λόγος. Μάλλον όλες αυτές οι σκέψεις έχουν περισσότερο να κάνουν με το προσωπικό κατάντημα του εκάστοτε ομιλούντος.

Προεκλογικός χαβαλές

Tις προάλλες είχα μια κουβέντα με έναν πιστό και θυμηθήκαμε προεκλογικές χαβαλο-υποσχέσεις.
Θερώ κορυφαία στιγμή του ''αθλήματος'' την υπόσχεση της Μπακογιάννη όταν έβαζε υποψηφιότητα για δήμαρχος οτι θα γκρεμίσει πολυκατοικίες από μια πυκνοκατοικημένη περιοχή -νομίζω Κυψέλη ή Πατήσια- , στη θέση τους θα φτιάξει μεγάλο πάρκο και στους ιδιοκτήτες θα δώσει αντιπαροχή διαμερίσματα σε πολυκατοικίες που θα χτιστούν στο παλιό αεροδρόμιο... Παρεπιπτώντος η περιοχή του παλιού αεροδρομίου δεν ανήκει στο δήμο Αθηναίων (ναι το βρήκα αυτό ήταν το πρόβλημα).
Ακολουθεί το άλλο κορυφαίο που ακούστηκε από την υποψήφια του ΠΑΣΟΚ στη Θεσσαλονίκη, η Αράπογλου δεν ήταν; Τεσπα αυτή είπε ΤΟ απίθανο. Αν έβγαινε, έδωσε το λόγο της οτι θα έπαιρνε σε κάθε πολίτη ένα λαπτοπ!!!! Επίσης οτι με δική της πρωτοβουλία θα μείωνε τους λογαριασμούς γιατί θα καταργούσε τα δημοτικά τέλη!!!
Δε θυμάμαι ποιός είχε υποσχεθεί οτι θα έκανε το πρώην αεροδρόμιο πίστα για φόρμουλα ένα, μάλλον ήταν πολλοί.
Βέβαια υπάρχει και ένα καλό σε όλα αυτά. Επιτέλους ξεφύγαμε από τα ''επαναστατικά'' -αναδιανομή του πλούτου κτλ. Ήρθε η εποχή του γέλιου!
Α και οι εκλογές πλησιάζουν, γουστάρω!!!!!

Ελληνική Παιδεία

Αφού διαβάσουμε όλοι αυτό,
πάμε, όλοι μαζί, με το τρία

1

2

3 μπεεεεεεεεεεεεεεε

Πολιτική διαφήμιση

Eίναι πραγματικά εντυπωσιακό, με όλες αυτές τις ‘’αγνές φοιτητικές εκδηλώσεις’’ που ζούμε καθημερινά, το πόση διαφήμιση γίνεται στις αριστερές ιδεολογίες…
Όπως λοιπόν συμβαίνει σε κάθε νέο άνθρωπο που αίμα του βράζει -και λογικά- και θέλει να κάνει την ‘’επανάσταση’’ του έτσι και σε ένα μεγάλο ποσοστό αδαών νέων Ελλήνων προβάλλεται το πρότυπο του αριστερού (και των πασπίτικων αντιγραφών…) ως ένα αναγκαίο στάδιο της μετεφηβικής ηλικίας. Ας το παραδεχτούμε, η μεγάλη πλειοψηφία των δεκαεπτάχρονων που στρατολογούνται στις νεολαίες δεν έχουν μυρωδιά περί της ιδεολογίας και των τρόπων εφαρμογής της που κουβαλά κάθε κομματικός στρατός. Και πώς θα μπορούσαν άλλωστε αφού μέχρι εκείνο το σημείο της ζωής τους ζούσαν στο αποστειρωμένο περιβάλλον των γονέων τους απορροφημένοι από το κυνήγι του ‘’πανεπιστημιακού ονείρου’’. Όταν λοιπόν καταφέρουν να εισέλθουν στον ακαδημαϊκό χώρο, οι συγκεκριμένοι νέοι μπορούν επιτέλους να ζήσουν το όνειρο τους… Να γίνουν αριστεροί!
Τώρα πώς είναι δυνατόν να προβάλλεται τόσο πολύ το αριστερό κίνημα σε μία χώρα που βόρεια συνορεύει με την καταστροφή που άφησαν πίσω τα κουμουνιστικά καθεστώτα και δυτικά με τη χρόνια ονείρωξη της (αχ αυτή η Ιταλία…), είναι αλήθεια παράδοξο… Από την άλλη τα πράγματα ξεκαθαρίζουν λίγο αν κοιτάξουμε τα εκλογικά αποτελέσματα των τελευταίων δεκατιών. Τα πραγματικά αριστερά κόμματα περιορίζονται σε ελάχιστα ποσοστά.
Τελικά αυτή η προβολή σε τι αποσκοπεί…;
Το έχω ξαναπεί, οι διαφημίσεις βλάπτουν σοβαρά την υγεία.

Επιστροφή

Καλά φάγαμε καλά ήπιαμε στις γιορτές αλλά οι εξελίξεις δεν μας αφήνουν να ησυχάσουμε. Ούτε καν εμένα τον ερημίτη.
Αρχίζει συζήτηση στις 10 για την Παιδεία και τα αγαπημένα μου ΜΜΕ έχουν βρεί θέμα για βαβούρα. Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι που έγκριτες (κατά τα λεγόμενα των ιδίων των απασχολουμένων εκεί) εφημερίδες προτάσσουν επί του θέματος τις απόψεις αποκλειστικά πανεπιστημιακών και ιδιαίτερα των πρυτάνεων. Είναι σαν να ρωτάς τους αρτοποιούς-συμβολαιογράφους κτλ την άποψη τους για την απελευθέρωση του κλάδου τους. Υπάρχει καμιά περίπτωση να πουν ''τι καλά θα ανοίξεις κι άλλος ανταγωνιστής δίπλα και δεν θα το έχω μονοπώλιο''; Με λίγα λόγια δεν υπάρχει αξιοπιστία σε τέτοιου είδους δηλώσεις. Ας μην ξεχνάμε βέβαια ότι κάποιοι πανεπιστημιακοί μας κυβερνάνε.

Θέματα προς εκμετάλλευση: Αναρχικοί

Στο θέμα των αναρχικών τα τηλεοπτικά κλισέ και διάφορες μέθοδοι εκμετάλλευσης των πάντων από τα μμε, αναπτύσσονται με θαυμαστό τρόπο. Το συγκεκριμένο θέμα αποτελεί το ιδανικό πεδίο παρατήρησης της συμπεριφοράς των ελληνικών μέσων.
Ποιας συμπεριφοράς; Αυτής που έχει να κάνει με το ‘’όπου φυσάει η κονόμα πάω’’, λέω ότι μου κατέβει χωρίς ίχνος απόδειξης για τις εντυπώσεις (με ξεκάθαρη πολιτική κατεύθυνση όμως) και το βαφτίζω ρεπορτάζ δρόμου, με λίγα λόγια πουλιέμαι για τα φράγκα.
Έχουμε και λέμε. Οι αναρχικοί σαν σύνολο αποτελούν το ιδανικό ‘’θύμα’’. Δεν έχουν όνομα οπότε δεν υπάρχει κίνδυνος να μας πάνε στα δικαστήρια για τις μαλακίες που θα πούμε ούτε υπάρχει περίπτωση να μας κόψουν τη διαφήμιση.
Αντίστοιχα επειδή αντιμετωπίζονται ως ιδεολογικώς απροσδιόριστος όχλος, υιοθετούνται εύκολα από οποιοδήποτε πολιτικό πρόσωπο ή σχηματισμό, για να στηριχθούν επιχειρήματα των απέξω από το φαγοπότι της εξουσίας. Άλλοτε είναι τα παλιόπαιδα που σπάνε τις ξένες περιουσίες άλλοτε η αντίδραση της θερμόαιμης νεολαίας στα έργα του Πολύδωρα και του καθενός που τυχαίνει να έχει στοχοποιηθεί σε κάθε στιγμή.
Από την άλλη οι ξυλοδαρμοί και τα σπασίματα είναι μαζί με τους βιασμούς ο αγαπημένος ‘’μεζές’’ της τηλεθέασης. Με τους ‘’αναρχικούς’’ εξασφαλίζουμε δύο από τα τρία!
Μέχρι στιγμής λοιπόν έχουμε πετύχει να καλύψουμε από μια μολότοφ το εικοσάλεπτο του πολιτικού λαϊκισμού και το δεκάλεπτο της βίας στην καθημερινή ζωή. Κελεπούρι!
Και κάτι άλλο που ακούμε καμιά εικοσαριά χρόνια. Τι στην ευχή σημαίνει γνωστοί άγνωστοι; Αφού δεν έχουν συλληφθεί ούτε αναγνωριστεί είναι άγνωστοι. Όταν συλλαμβάνεται κανένας, όνομα και φωτογραφία βγαίνουν στη φόρα με συνοπτικές διαδικασίες οπότε σε αυτή την περίπτωση θα μπορούσαμε να τους ονομάσουμε ως ‘’οι άγνωστοι που έγιναν πασίγνωστοι’’. Ή μήπως τους αποκαλούμε ‘’γνωστούς’’- άγνωστους επειδή εμφανίζονται σε συγκεκριμένες τοποθεσίες (πολυτεχνείο, διαδηλώσεις) σε συγκεκριμένο χρόνο (17η Νοέμβρη ή όταν γίνεται παρεμφερής βαβούρα)…; Αλλά και στο μετρό ξέρουμε ότι υπάρχουν πορτοφολάδες αλλά δεν τους αποκαλούμε γνωστούς-άγνωστους…

Δημοκρατία

Με τον καιρό στην Ελλάδα εγκαθιδρύουμε ένα νέο είδος ‘’δημοκρατίας’’. Εντός εισαγωγικών γιατί στην πραγματικότητα δεν είναι αυτό που λέει αλλά κάτι άλλο. Η ακριβής του ονομασία θα βρεθεί χρόνια αργότερα από τους ιστορικούς, σαν το Βυζάντιο ένα πράγμα.
Λοιπόν το σύστημα διακυβέρνησης στην μεγάλη χώρα μας λειτουργεί ως εξής: κάθε τέσσερα χρόνια (σπανίως) γίνεται ένα πανελλήνιο πανηγύρι και ψηφίζουμε θίασο που τον αποκαλούμε ‘’κυβέρνηση’’. Κοινοβουλευτικός έλεγχος και άλλα συνταγματικά στην ουσία υπάρχουν μόνο στα λόγια και για να αισθάνονται οι βουλευτές οτι κάπου μετέχουν και είναι ‘’κάποιοι’’. Κατα συνέπεια κυβερνητικό πρόγραμμα και άλλα ιδεολογικά υπάρχουν μόνο στα χαρτιά. Προσπάθεια βέβαια για να τηρηθούν σε γενικές γραμμές οι κατευθύνσεις που είχαν εξαγγελθεί πάντα γίνονται –για να μην απογοητευθούν και αυτοί που μελέτησαν πριν ψηφίσουν και δεν έβλεπαν μόνο τηλεόραση- αλλά δε θα πεθάνουμε κιόλας... Και εξηγούμαι. Με την πρώτη προσπάθεια κάποιας αλλαγής σίγουρα κάποιοι μεγαλο.. θα θιγούν. Θα βάλουν λοιπόν τα σκυλια τους –μμε- να γαυγίσουν. Όσο ναναι κάποιον όχλο θα επιρρεάσουν. Το αποτέλεσμα είναι οι, καλοβολεμένοι στην ελίτ, πολιτευτές εν μία νυκτί να αλλάξουν ολόκληρο ‘’κυβερνητικό’’ πρόγραμμα. Εδώ φαίνεται βέβαια και πόσο οι αντοχές του συστήματος είναι για γέλια...
Τι και αν η πλειοψηφία έχει αποφανθεί μέσω επίσημων θεσμικών διαδικασιών; Η λαϊκή κυριαρχία πάει περίπατο και έμμεσα ίσως παραδεχόμαστε όλοι (σχεδόν...) οτι δεν ξέραμε τι ψηφίζαμε... Κάποιοι το λένε τηλεοπτική δημοκρατία αλλά το ‘’δημοκρατία’’ είναι εντελώς άστοχο εκτός αν οι ιδιοκτήτες των καναλιών έχουν το χάρισμα να αφουγκράζονται αμέσως τι θέλει η πλειοψηφία αλλά τόσα εκατομμύρια κοριοί κοστίζουν.
Θα επανέλθω.

Κομματικά

Έχει συμβεί αρκετές φορές στο παρελθόν και πιθανότατα θα εξακολουθήσει να συμβαίνει και για πολλά χρόνια ακόμα. Η αντιπολίτευση επιτίθεται στην κυβέρνηση για κινήσεις τις οποίες το δικό τους κόμμα υποστήριζε και προωθούσε όταν κυβερνούσε αυτή, όπως επίσης και η κυβέρνηση προωθεί προτάσεις που η ίδια κατακεραύνωνε όταν ήταν αντιπολίτευση.
Πολύ ‘’πρωτότυπο’’ αυτό. Ολίγον από λαϊκισμό για την ικανοποίηση της μάζας με αρκετή υπακοή στις προσταγές του ευρωπαϊκού οικονομικού περιβάλλοντος, είναι η διαχρονική συνταγή των ελληνικών κυβερνήσεων.

Το πραγματικά αξιοθρήνητο του πράγματος είναι και η ιδεολογικές μεταβολές των οπαδών των παραπάνω κομμάτων. Αλλάζουν τις απόψεις τους σχεδόν ταυτόχρονα με τον ‘’πρόεδρο’’ τους. Και μιλάμε για την πλειοψηφία των ψηφοφόρων.
Είναι άνθρωποι που τους βλέπουμε στο δρόμο, τους μιλάμε καθημερινά.
Πάντα εφοδιασμένοι με επιχειρήματα –έχουν φροντίσει γι’αυτό οι εκδότες και οι καναλάρχες- είναι έτοιμοι να αποστομώσουν οποιονδήποτε αλλόθρησκο.
Προσοχή! Είναι πολλοί αλλά δεν είναι όλοι. Είναι η μειοψηφία –ένα 5-10% - που μετακινείται και πάντα κρίνει το αποτέλεσμα των εκλογών.
Υπάρχει ελπίδα;
Εγώ ακόμα το δουλεύω πάνω στο στύλο. Περιμένω προτάσεις…


Κάτι άσχετο τώρα με αφορμή το σχόλιο ενός Έλληνα μετανάστη.
Ναι οι Αμερικάνοι σε σήριαλ και ταινίες το έχουν παρακάνει με το σεξισμό.
Μια ωραία γκόμενα χωράει παντού, είτε είναι δίπλα στο Σταλόνε είτε στο Τζακ Νίκολσον και τη Μέριλ Στριπ.
Έβλεπα τις προάλλες (είχαν έρθει κάτι κατασκηνωτές με τηλεόραση για να μην παρεξηγούμαστε) το ‘’στον τόπο του εγκλήματος’’. Μια σειρά που θέλουν να της προσδώσουν σοβαρότητα αφού δεν υπάρχει ρομάντζο και ο σκηνοθέτης επιμένει πολύ στην επιστημονική πλευρά των εγκλημάτων.
Ε λοιπόν στην ομάδα των ερευνητών μετέχουν τέσσερεις κοπέλες γύρω στα είκοσι πέντε!! Μια ξανθιά με σιλικονάτους θωρακικούς μύες, μια καλογυμνασμένη καστανή κατσαρομάλλα, μια Λατίνα και μια Ασιάτισσα με παρόμοια σωματικά χαρίσματα. Το κατάστημα διαθέτει τα πάντα . Όλοι οι τσοντόφιλοι ικανοποιούνται και προσφέρουν τηλεθέαση.
Για πιο σκληρές καταστάσεις το έχω ξαναπεί υπάρχει το ίντερνετ.

Πολιτικά κόμματα - ενημέρωση

Τελείωσαν και αυτές οι εκλογές και οι αλλαγές που έφεραν είναι πραγματικά κοσμογονικές.
Πραγματικά την παραπάνω πρόταση δε νομίζω να τη βρίσκει κανένας κάτοικος αυτού του πλανήτη πειστική έστω και αν ζει στη Νέα Γουινέα και η Ελλάδα για αυτόν σημαίνει τόσα όσα ο σουηδικός γρανίτης.
Ο Φουκογιάμα το είπε ξεκάθαρα. Άλλοι το κατάλαβαν, άλλοι όχι και στο τέλος και ο ίδιος αφού βαρέθηκε να εξηγεί το απέσυρε και ησύχασε. Ο πολιτικός πολιτισμός μας τελείωσε. Φιλελεύθερος καπιταλισμός και τέρμα. Φτάσαμε στο τέλος της γραμμής στη αναζήτηση για το τελειότερο πολιτικό σύστημα. Κάποιοι το αμφισβητούν στη θεωρία αλλά η πράξη τον επιβεβαιώνει.
Τα πολιτικά κόμματα όλων τον ανεπτυγμένων κρατών κάνουν προτάσεις λοιπόν για την καλύτερη διαχείριση του παραπάνω συστήματος. Κάτι τέτοιο συμβαίνει και στην Ελλάδα και εκεί ακριβώς οφείλουν να εστιάζουν εκείνοι που έχουν αναλάβει την ενημέρωση του κοινού. Έστω και αν δεν υπάρχει διάθεση από πλευράς πολιτικών για ανάδειξη σήμερα διαφορετικών προτάσεων διαχείρισης με ξεκάθαρες κατευθύνσεις, μόνο η κοινή γνώμη μπορεί να ασκήσει πίεση προς αυτό τον στόχο.
Μια ενημερωμένη κοινή γνώμη. Ενημερωμένη βέβαια για τα ουσιώδη. Εφόσον το κέρδος είναι ο σκοπός κάθε εκμετάλλευσης δεν παραβλέπουμε ότι τα περισσότερα ΜΜΕ κινούνται στο ρυθμό που επιβάλλει. Άλλο όμως αυτό και άλλο πράγμα η αποκλειστική προσήλωση στον ανούσιο εντυπωσιασμό, στην ανέξοδη παραγωγή ‘’επαναστατών χωρίς αιτία’’. Τα ΜΜΕ έχουν μια αποστολή πρέπει να εμπεδωθεί ότι αυτή δεν είναι η κονόμα. Αυτή είναι μόνο υποστηρικτικό μέσο. Ας το καταλάβουν νωρίς πριν τον ανεπανόρθωτο ευτελισμό τους.
Οι ίδιοι οι δημοσιογράφοι όμως πάνω από όλα πρέπει να καταλάβουν το ρόλο τους στην διαμόρφωση της ιστορίας, η σημασία του οποίου ξεπερνά κατά πολύ τις πρόσκαιρες και τις περισσότερες φορές απερίσκεπτα ιδιοτελείς επιδιώξεις των απλά και μόνο ‘’εμπόρων’’ εργοδοτών τους.

Δήμαρχοι και κοινοτάρχες

Πύκνωσαν τελευταία τις εμφανίσεις τους στα ΜΜΕ οι υποψήφιοι της τοπικής αυτοδιοίκησης. Ψώνια οι περισσότεροι (αν όχι όλοι) που θέλουν κάποτε να διοικήσουν τη χώρα, μεγαλωμένοι και γαλουχημένοι στις κλασσικές διεφθαρμένες αξίες, γνώστες των κλασσικών τρόπων προεκλογικής προβολής, αυτό που λέμε πανηγυρτζήδες.
Ποιος άλλος θα ενδιαφερόταν άλλωστε;
Αυτός ο αρχαίος θεσμός των τοπικών αρχόντων έχει καταπέσει τις τελευταίες δεκαετίες σε ένα άλλο ανούσιο αξίωμα. Ανούσιο βέβαια για τους διοικούμενους, γιατί οι διοικούντες όλο και κάτι βρίσκουν να ‘’τσιμπήσουν’’ για να περάσει η ώρα τους, είτε αυτό είναι χρήμα –κυρίως- είτε δόξα και ένα ακόμα βήμα στο κυνήγι της ματαιοδοξίας.
Τι και αν το Σύνταγμα αναγνωρίζει την τοπική αυτοδιοίκηση ως πρώτο και καλύτερο υπεύθυνο για την ρύθμιση των τοπικών θεμάτων; H κατάσταση παραμένει στάσιμη, σε ένα κράτος που βλέπει στο πρόσωπο της κεντρικής εξουσίας, το μόνο εφαρμόσιμο σύστημα διακυβέρνησης στην Ελλάδα.
Σε αυτή την περίπτωση όμως τι κάνει ο πληθυσμός της περιφέρειας και οι τοπικοί άρχοντες που αυτός ανακηρύσσει; Τίποτα. Ίσως δεν είναι ότι είναι βολεμένοι με την κατάσταση αλλά απλά θεωρούν ότι αυτά είναι τα όρια της και δεν είναι ανάγκη να αλλάξουν.
Πρόκειται τελικά για μάχη πρωτεύουσας- περιφέρειας;
Όχι. Ακόμα και στην Αθήνα οι παρεμβάσεις των δημάρχων είναι ελάχιστες και ομοειδείς των συναδέλφων τους στην επαρχία.
Η όλη κατάσταση έχει να κάνει με αυτό το φαινόμενο που αναφέρουμε επικριτικά, τον τοπικισμό.
Μάλιστα, έχει κανείς αμφιβολία ότι ο τοπικισμός εξαφανίζεται; Κούρασε ίσως τον Έλληνα που τον υπέμενε με τις ακραίες μορφές του μέχρι ίσως και την δεκαετία του ’60 και η ομογενοποίηση μας φτάνει σιγά σιγά στο άλλο άκρο.
Μπορούν άραγε να ξυπνήσουν αυτά τα ‘’τοπικά’’ αισθήματα και μαζί τους και η τοπική αυτοδιοίκηση;
Αυτή τη στιγμή η κατάσταση στα άλλα κράτη –μέλη μάλλον η αντίστροφη είναι (Βαρκελώνη, νότια Ιταλία, αργά αλλά σταθερά και νότια Γαλλία).
Εδώ όμως είναι Βαλκάνια και δε θέλει πολύ για να φτάσουμε στην πραγματοποίηση ακραίων ‘’εδαφικών σεναρίων’’ και ας μην ξεχνάμε ότι στη χώρα μας έχουμε να κάνουμε με σχετικά ομογενή πληθυσμό που δεν έχει διασπαστικά ερείσματα όπως έχουν οι δυτικοί εταίροι.
Εμείς το μόνο που χρειαζόμαστε είναι μια ενεργοποίηση των τοπικών πληθυσμών για την αντιμετώπιση των τοπικών τους προβλημάτων. Η εμπειρία αργά ή γρήγορα θα δείξει το δρόμο όπως έχει κάνει και στο παρελθόν.