Η μέρα του Χόμπιτ (ξανα)πλησιάζει

Πέρισυ τέτοια εποχή είχαμε προυπαντήσει τον ερχομό του The Hobbit: An Unexpected Journey, ποστάροντας τρέιλερ του πρώτου μέρους της κινηματογραφικής μεταφοράς του δημοφιλέστατου βιβλίου The Hobbit (1937) του J. R. R. Tolkien. Ένα χρόνο αργότερα, συνεχίζουμε αυτή την ιδιαίτερη στυλιτική παράδοση ποστάροντας τρέιλερ του The Hobbit: The Desolation of Smaug, του δεύτερου μέρους της επικής περιπέτειας του Bilbo Baggins και της παρέας του.




Η πρεμιέρα της ταινίας θα γίνει στις 13 Δεκεμβρίου 2013 - αλλά μετά τα δύο τρέιλερ που μόλις είδατε, μην μου πείτε ότι δεν θα θέλατε να έβγαινε ένα μήνα νωρίτερα!

Ο ιδανικός ηγεμόνας του Μακιαβέλι

Σε συνέχεια του προηγούμενου ποστ, παρουσιάζουμε εν συντομία το βιβλίο από το οποίο πήραμε τη φράση για το παιχνίδι της Διεθνή Εβδομάδα Βιβλίου. Πρόκειται για ένα πολυδιαβασμένο βιβλίο που έχει επηρεάσει οσο λίγα τον κόσμο των ιδεολογιών και της πολιτικής εκπαίδευσης. Για χάρη του έχουν γραφτεί άπειρες μελέτες, βιβλία και άρθρα, και έχουν διοργανωθεί σεμινάρια, ημερίδες και συμπόσια. Το βρίσκουμε σε κάθε λίστα πανεπιστημιακής βιβλιογραφίας σχετικά με τη λογοτεχνία και την πολιτική σκέψη της Αναγέννησης ενω οι μελετητές ακόμη ερίζουν για το περιεχόμενο του κειμένου και τα νοήματα του συγγραφέα. Μιλάμε για το The Prince του Niccolò Machiavelli.

Ολίγα για το background της συγγραφής του βιβλίου: Φλωρεντία, 1512. Η οικογένεια των Μεδίκων, μετά από μία δεκατετραετή δημοκρατία στην πόλη (έχει προηγηθεί η ταραγμένη περίοδος του μοναχού Σαβοναρόλα), ξαναπαίρνουν την εξουσία στα χέρια τους με τη βοήθεια παπικών δυνάμεων. Ο Μακιαβέλι χάνει τη θέση του δεύτερου καγκελαρίου της φλωρεντινής δημοκρατίας που κατείχε από το 1498 και λίγο καιρό αργότερα φυλακίζεται ως ύποπτος συμμετοχής σε συνωμοσία ανατροπής των Μεδίκων. Τελικά αποφυλακίζεται και αποσύρεται σε ένα κτήμα έξω από τη Φλωρεντία όπου και γράφει το 1513 το έργο Ο Ηγεμόνας (Il Principe), το οποίο δημοσιεύτηκε μετά το θάνατό του το 1532.

Διεθνής Εβδομάδα Βιβλίου

Αν και στο Στύλο δεν είμαστε των blog-ο-παίχνιδων, αυτή τη φορά θα κάνουμε μία εξαίρεση για τη Διεθνή Εβδομάδα Βιβλίου - την οποία ευτυχώς πήραμε χαμπάρι έγκαιρα αφού διαβάσαμε το τελευταίο ποστ της Σκοτεινής Κουζίνας. Σύμφωνα με τους κανόνες του παιχνιδιού

Παίρνουμε το πιο κοντινό μας βιβλίο, πάμε στη σελίδα 52, αντιγράφουμε την 5η πρόταση και την αναρτούμε. Δεν αναφέρουμε τον τίτλο. Συμπεριλαμβάνουμε τους κανόνες ως μέρος του παιχνιδιού.

Ορίστε λοιπόν τί γράφει στην 5η πρόταση της σελίδας 52 του πιο κοντινού μου βιβλίου:

''...and he can embark on campaigns without burdening the people''

Θα ακολουθήσει σύντομα σχετική ανάρτηση για το εν λόγω βιβλίο. Εν τω μεταξύ, μπορείτε να δείτε εδώ αντίστοιχο ποστ για την Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου 2013.

Παγκόσμια μέρα βιβλίου 2013

Με καθυστέρηση μίας ημέρας, ο Στύλος γιορτάζει την παγκόσμια ημέρα βιβλίου 2013 με ένα μικρό απόσπασμα από το Montaillou: Cathars and Catholics in a French Village, 1294-1324 (Penguin, 1978) του μεγάλου ιστορικού Emmanuel Le Roy Ladurie, ο οποίος σε αυτή τη μελέτη αναβίωσε την καθημερινότητα, τις παραδόσεις και τα ήθη των κατοίκων του μικρού χωριού Montaillou στη νότια Γαλλία σε μία ταραγμένη περίοδο, όταν η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία είχε εξαπολύσει κυνηγητό εναντίον των Καθαρών.

Άποψη του χωριού Montaillou, λίγα μόλις χιλιόμετρα από τα ισπανικά σύνορα

Το παρακάτω απόσπασμα αναφέρεται στα σεξουαλικά ήθη των κατοίκων του χωριού, δίνοντας έμφαση στις κατακτήσεις του αιρετικού παπά (!) του χωριού:

But as a seducer Bernard Clergue is a pallid figure compared with his brother Pierre. The priest of Montaillou was the womanizer par excellence of the Clergue family. Bernard was a romantic. Pierre was a swashbuckler (= εκείνος που φέρεται ηρωικά, ολίγον αλαζονικά και σώζει δεσποινίδες, βλέπε Ζορό). Cathar, spy and and rake - he was everywhere [...]. He scattered his desires among his flock as impartially as he gave his benediction, and in return won the favours of many of his female parishioners. He was helped by the general tolerance with which concubinage among ecclesiastics was regarded in the Pyrenees. At an altitude of 1,300 metres the rules of priestly celibacy ceased to apply. An energetic lover and incorrigible Don Juan, he presents the spectacle, rare in records of rural history, of the typical village seducer of ancient times. No question of this great carnivore restricting himself to one woman [...]. He took the opportunity of ogling (= κοιτάω σαν ξελιγωμένος, χαλβαδιάζω) the girls as they went along the village street. Hunting was his vocation. He adored his mother and burned his incestuous passions, sometimes carried into practice, for his sisters and sisters-in-law [...]. The Fournier Register tells us of some dozen authenticated mistresses of Pierre Clergue; but the list is certaily incomplete...

Βοήθειά μας, καλό σ/κ και καλά διαβάσματα!

Ο Μάρκος Αυρήλιος για το θάνατο

Ο Μάρκος Αυρήλιος (121-180 μ.Χ.) ήταν ένας εκ των γνωστότερων Ρωμαίων αυτοκρατόρων, με τη βασιλεία του να χαρακτηρίζεται από νικηφόρους πολέμους εναντίον της Παρθικής αυτοκρατορίας στην Ασία και γερμανικών φυλών στο Δούναβη και τη Γαλατία, και νόμους που καλυτέρευσαν τη ζωή των σκλάβων. Εκτός όμως από επιτυχημένος αυτοκράτωρ, ο Μάρκος Αυρήλιος υπήρξε και φιλόσοφος, με το έργο του Τα εις εαυτόν (το οποίο έγραψε στα αρχαία ελληνικά κατά τη διάρκεια στρατιωτικών επιχειρήσεων!) να αποτελεί λαμπρό παράδειγμα της στωικής φιλοσοφίας, και μίας στάσης ζωής που υπηρετεί το μέτρο, την ηθική, την πνευματική καλλιέργεια και το καθήκον.

 Άγαλμα του Μάρκου Αυρήλιου, φωτο Δόκιμου από παλαιότερη επίσκεψη στο Altes Museum του Βερολίνου.

Ανάμεσα στις ιδέες που συναντάμε στο Τα εις εαυτόν, ο θάνατος και η στάση του ανθρώπου απέναντί του ξεχωρίζουν ως βασικό θέμα. Ο Μάρκος Αυρήλιος, ο οποίος δεν πίστευε στη μεταθανάτια ζωή, έγραψε σχετικά: ''Εμείς ζούμε για μία στιγμή, μόνο μετά να ξεχαστούμε σε μία τέλεια άγνοια''. Αυτό το εφήμερο της ύπαρξής του ανθρώπου καθιστά επιτακτική την ανάγκη να δώσει νόημα στη ζωή του. Γι' αυτό το λόγο, ο Μάρκος Αυρήλιος τόνιζε πως πρέπει να ζούμε κάθε μέρα σαν να ήταν η τελευταία μας, μακριά από ζήλιες και λοιπές μικρότητες: ''Δες πόσοι έχουν περάσει τη ζωή τους σε μίση, πάθη, υποψίες... και τώρα είναι νεκροί, μόνο στάχτη''. Οι συμβουλές του για μία ειρηνική και ευτυχισμένη ζωή; Να απλοποιήσουμε τη ζωή μας. Να αποδεχθούμε το γεγονός ότι η ζωή είναι μία σειρά από επιλογές, όπως είναι και μία σειρά από αλλαγές. Μία από αυτές τις αλλαγές, μία από τις πράξεις της ίδιας της ζωής, είναι και ο θάνατος. Ο άνθρωπος οφείλει να ξεπεράσει το φόβο του απέναντί του και να τον αποδεχθεί: ''Ο άνθρωπος δεν πρέπει να φοβάται το θάνατο αλλά το να μην ξεκινά να ζει''. Μόνο τότε θα μπορέσει να ζήσει στο παρόν, ελέυθερος από τα άγχη του για το παρελθόν και το μέλλον, και τις καθημερινές έγνοιες του.

''He who fears death either fears the loss of sensation or a different kind of sensation. But if thou shalt have no sensation, neither wilt thou feel any harm; and if thou shalt acquire another kind of sensation, thou wilt be a different kind of living being and thou wilt not cease to live''

''Death is a release from the impressions of the senses, and from desires that make us their puppets, and from the vagaries of the mind, and from the hard service of the flesh''



Δωράκι

Ροκ μουσική και σατανισμός - γ'

Τρίτο και τελευταίο μέρος αποσπασμάτων από το βιβλίο Εμπειρίες στην αναζήτηση νοήματος ζωής (ΠΕΓ, 1989) του Α. Αλεβιζοπούλου (πηγή).

ΜΠΙΖΝΕΣ, «ΠΡΟΣΕΥΧΕΣ» ΚΑΙ ΨΥΧΩΣΕΙΣ

Εμπορικό ρόκ από την «πιο αντιπροσωπευτική τραγουδίστρια του '80», την περίφημη Μαντόνα («Παναγία»). Ελάχιστος, υποτυπώδης ρουχισμός, πρόκληση και πρώτο χίτ το τραγούδι «Like a virgin - Σαν μια Παρθένα». Δεύτερο χίτ: «Pren your heart - Άνοιξε την καρδιά σου», όπου η σταρ γοητεύει ένα οκτάχρονο αγοράκι σε πορνοσόου, σε βίντεο-κλίπ, τον Ζάν-Μπατίστ Μοντινό, πού τυγχάνει και παιδί-θαύμα της Γαλλικής αβάνγκάρντ σκηνής, δηλαδή στο βίντεο κλίπ ήταν το ίδιο «θαυμάσιος» όσο και επί σκηνής. Εξαχρείωση από πάσης πλευράς; Για τους θαυμαστές: «Αυτή είναι τέχνη»! (;) Δισεκατομμύρια πωλήσεις και ορυμαγδός μίμησης της «σταρ». Κι έρχεται το τελευταίο «συγκλονιστικό» βίντεο-κλίπ, με την επιτυχία «Like a prayer - Σαν προσευχή». «Εμφάνιση ηδονικά αισθησιακή, και η Μαντόνα να φιλάει τα πόδια ενός Αγίου μέσα σε μια εκκλησία, και σε άλλη σκηνή τραυματίζεται στα χέρια με ένα μαχαίρι, θυμίζοντας τα σημάδια του Χριστού. Ακολουθούν εικόνες σεξουαλικής βίας επάνω στην Αγία Τράπεζα, και σαδομαζοχισμός». Η Καθολική Εκκλησία ξεσήκωσε θύελλα διαμαρτυριών.

Και τώρα ό,τι πιο τελευταίο όσον άφορα τη διαμαρτυρία και κοινωνική κριτική, κατά τη γνώμη πάντα των κριτικών: «Θέλετε να μάθετε για τον ήχο του Απόκρυφου; Εκεί όπου η μουσική δεν είναι μουσική, αλλά πράξη, ιδέα, μήνυμα, γεγονός, έμπρακτη ανατροπή, τελετουργία;... Μη μας ρωτάτε για στυλ, μόδες, ρεύματα, τάσεις, για τις μαζικές κατευθύνσεις πού πιστεύετε ότι θα'; πρεπε να υπάρχουν σε κάθε σύγχρονο δημιουργό γιατί δεν υπάρχουν στον ήχο τού Απόκρυφου και της ανατροπής, στον ήχο της διαστροφής, κι αν υπάρχουν, δεν θα τα διακρίνετε. Μπορεί να' ναι ο ήπιος ήχος μιας ακουστικής μπαλλάντας, ή μπορεί να';ναι η άκαμπτη, μηχανική μετρονομία της ντίσκο, ή μπορεί να';ναι ακόμη και ένας σκέτος, αφόρητος θόρυβος. Όμως, όποιος κι αν είναι μέσ' απ' όλα αυτά, δεν ανήκει στους ήχους των δικών μας καθημερινών πραγμάτων: ανήκει στους ήχους της Άλλης Πλευράς. Μη μας ρωτάτε, λοιπόν, για τον ήχο των Psychic Tv (= Ψυχωτική Τ.ν.)... γιατί αυτό πού είναι, απλά δεν περιγράφεται. Είναι τα πάντα: το ρόκ, η πόπ, η φόουκ, η έντεχνη, η πειραματική μουσική, η αφαίρεση, ο αυτοσχεδιασμός, ο λυρισμός, η επιθετικότητα, η οργάνωση, η αναρχία, η τελετή, το χάος... Και η εικόνα: η πρόκληση η παρεκτροπή, το ανομολόγητο, το ακατονόμαστο, το πέρα απ' τη λογική, απ' την ανθρώπινη ανεκτικότητα, το πέρα απ' το Καλό και το Κακό. 

Ροκ μουσική και σατανισμός - β'

Συνεχίζουμε με το δεύτερο μέρος αποσπασμάτων από το βιβλίο Εμπειρίες στην αναζήτηση νοήματος ζωής (ΠΕΓ, 1989) του Α. Αλεβιζοπούλου.

ΜΠΗΤ, ΨΥΧΕΔΕΛΕΙΑ ΚΑΙ ΝΕΟΙ ΜΠΑΧ, ΜΠΕΤΟΒΕΝ ΚΑΙ ΡΑΧΜΑΝΙΝΟΦ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΑΣ

  

Δεν είμαστε μακριά από τη γενική παράνοια, πού ήδη προετοιμάζει το δρόμο για την κατάλυση των πάντων στο όνομα του θηρίου. Ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά, βλέποντας στο πρόσφατο παρελθόν, πού ακόμα δηλητηριάζει τη ζωή μας. Ο νεογέννητος ρυθμός ΒΕΑΤ του '54-΄55 βαφτίστηκε από τον νονό του Αλαν φρίντ (ντίσκ-τζόκευ του Κλήβελαντ) «Ρόκ έντ Ρόλλ». Μια λέξη πού περιέγραφε δύο κινήσεις του ανθρώπινου σώματος τη στιγμή της σε-ξουαλικής πράξης στο πίσω μέρος του αυτοκινήτου και χρησιμοποιούνταν στη λαϊκή γλώσσα των Αμερικάνικων γκέτο των μαύρων (βλ. Bob Larson: ROCK WHEAT ON III, Tundale House,1980 σ.3). 

Εκφραστής αυτού του ρυθμού η «λεκάνη» του αποκαλούμενου «Βασιλιά του ρόκ έντ ρόλλ» Ελβις Πρίσλευ ή Elvis the Pelvis (pelvis= η λεκάνη). Τα τραγούδια του, όχημα των ιδεών της «σεξουαλικής επανάστασης. Τίποτε δεν είναι πιο σημαντικό από την ωμή, ασυγκράτητη, ερωτική ορμή», σύμφωνα με το μανιφέστο της επανάστασης αυτής. Συνεχιστές του βασιλιά, οι Μπήτλς, οι Ρόλλινγκ Στόουνς, οι Μόντς, ο Αλις Κούπερ, οι Άνιμαλς, κ.ά. Αυτοί, όμως, φέρνουν μια νέα θεωρία, σε πιο εξελιγμένο ρυθμό: Το σκληρό ρόκ (Hard Rock). Αυτό συνδυάζεται με την ανακάλυψη του L.S.D. από τον δρ. Χόφφμαν, της Ελβετικής εταιρείας Σαντόζ. Αστραπιαία σχεδόν γεμίζουν απ' αυτό Πανεπιστήμια και σχολεία. Το τραγουδούν οι διάσημοι Eric Burdon and the Animals: «Μια κοπέλα πού λέγεται Σαντόζ A girl named Sandoz», Ο τίτλος της «μεγάλης» αυτής επιτυχίας. Οι Μπήτλς μας εισάγουν με το «Κίτρινο Υποβρύχιο» (Yellow Submarine) στην ψυχεδέλεια. Ο όρος στην ψυχιατρική σημαίνει την οξεία παραίσθηση πού προκαλούν τα σκληρά ναρκωτικά. Ο ασθενής νομίζει πως είναι πουλί και μπορεί να πετάξει, ή σούπερμαν και μπορεί να σταματήσει τραίνα με το σώμα του... Είναι η εποχή της «ειρηνικής» επανάστασης των χίππυς, MAKE LOVE NOT WAR (= κάντε έρωτα, όχι πόλεμο), μέσω των ναρκωτικών και των Ινδουιστικών κοινοβίων. Σεξουαλικά όργια και διαλογισμός, με αλχημιστικές ερωτικές πρακτικές. Απωθημένη οργή, Βιετνάμ, και δολώματα δαιμονοκρατούμενης υστερίας. Στόχος: οι νέοι όλου του κόσμου! Άλλοι σπεσιαλίστες ναρκωτικών πολυτραγουδισμένων είναι οι Ρόλλινγκ Στόουνς. Δικά τους είναι τα: «Μαύρη ζάχαρη BROWN SUGAR» (πού αποτελείται από ηρωίνη, καφεΐνη και στρυχνίνη), «Αδελφή Μορφίνη, Ξαδέρ-φη Κοκαΐνη SISTER MORPHINE» και «Ασημένια Κυρία SILVER LADY» (όπου εδώ υπονοείται η υποδόρια σύριγγα). Φτάνουμε ως τις μέρες μας, με την κατάληξη του Ρόκ έντ Ρόλλ και Χάρντ Ρόκ σε Punk Rock (η λέξη στην Αγγλία σημαίνει «πρόστυχος», ενώ στην Αμερική η νεώτερη ετυμολογία της λέξης είναι: «σάπιος», σύμφωνα με το βιβλίο του J.P Regimbal: Le Rock n'; roll, Ed. Croisad-Geneve 1983, σ. 12) και Heavy Metal.

Ροκ μουσική και σατανισμός

Ακολουθούν αποσπάσματα από το βιβλίο Εμπειρίες στην αναζήτηση νοήματος ζωής (ΠΕΓ, 1989) του Α. Αλεβιζοπούλου. Αν και όλες οι απόψεις και οι τρόποι σκέψης είναι σεβαστοί, μερικά από τα παρακάτω γραφόμενα είναι άξια απορίας...

photo credits

ΡΟΚ ΚΑΙ ΣΑΤΑΝΙΣΜΟΣ

Υπάρχει στην Αμερική σήμερα και σε διεθνές επίπεδο μία ένωση με τον τίτλο "Wicca", πού σημαίνει: ένωση μάγων και εξορκιστών. Τα μέλη της έχουν στη διάθεση τους τρεις επιχειρήσεις δίσκων μουσικής. Σκοπός κάθε δίσκου πού εγγράφουν, είναι να γκρεμίσει την χριστιανική ηθική και να διαφθείρει τον εσωτερικό άνθρωπο των σημερινών νέων. Στην πραγματικότητα είναι μία προσπάθεια με σκοπό να υποβάλλει τους νέους στην καθοδήγηση του Σατάν.

Η "Wicca" ανάδειξε και ύψωσε διάφορους γνωστούς σημερινούς καλλιτέχνες, όπως Bob Dylan, Alice Cooper, Kiss, Black Sabbath, Rolling Stones, Who, Led Zeppelin και πολλούς άλλους ακόμη. Οι δίσκοι πού παράγονται από αυτούς περιγράφουν και διαμορφώνουν την ψυχική κατάσταση, στην οποία θα πρέπει να βρίσκονται οι νέοι οπαδοί τους και τους καλεί άμεσα, ή έμμεσα, να γιορτάσουν τη φήμη, τη δόξα και τον έπαινο του Σατάν. Οι Rolling Stones λ.χ. λέγεται ότι ανήκουν σε μία δαιμονική αίρεση της περιοχής του San Diego. Ο αρχηγός του συγκροτήματος Mick Jagger δεν κρύβει πως θέλει να είναι ο Εωσφόρος του ρόκ. Και δηλώνει: «Επιδιώκουμε να κατευθύνουμε τη θέληση και τη σκέψη των άλλων». Άλλωστε η θορυβοπαραγωγή του συγκροτήματος θεωρήθηκε πρόσφατα (μέσα από συγκεκριμένο τραγούδι τους) η απάντηση... στην 5η Συμφωνία του Μπετόβεν, και ο κιθαρίστας θα' θελε να ξέρει «τι γνώμη έχει γι' αυτόν ο Μπετόβεν»! Όσο για τον Γκράχμα Νάς, εξομολογείται: «Νομίζω ότι με το ρόκ, εμείς οι μουσικοί διαθέτουμε ένα μυθικό πλεονέκτημα. Μπορούμε να κατευθύνουμε τον κόσμο...». Ως υπ' αριθμόν ένα επικίνδυνος «ροκάς» στις Η.Π.Α. χαρακτηρίζεται ο John Denver, πού αυτοαποκαλείται «ο Μεσσίας», και χαρακτηρίζει τη μουσική του «Ευαγγέλιο μιας νέας θρησκείας». Ο ίδιος δηλώνει χωρίς ηττοπάθεια: «Θέλω τα πάντα. Κάποια μέρα θα γίνω τόσο τέλειος, πού δεν θα είμαι πια άνθρωπος αλλά θεός». Διάσημα θύματα της γοητείας του Ντένβερ υπήρξαν οι πρόεδροι Ford και Carter, καθώς και 30 κυβερνήτες, γερουσιαστές κ.λ.π., πού επικαλέστηκαν επανειλημμένα τη βοήθεια του στις Η.Π.Α. Άλλωστε στη θετή πατρίδα του το Κολοράντο, ο Ντένβερ πούλησε 30 εκατομμύρια δίσκους και τιμάται ως ο καλλίτερος Αμερικανός ποιητής! «Αισχρή ειδωλολατρία!», καταγγέλλουν οι «αντιρόκ» προσωπικότητες. Βέβαια, όπως υπογραμμίζει ο Μισέλ ντέ Σαίν Πιέρ στο βιβλίο του «οι Αριστοκράτες», όπως και ο W.Joseph Matt στο δικό του «Το ρόκ ν' Ρολ, όργανο επανάστασης και πολιτιστικής ανατροπής», πού και τα δύο κινητοποίησαν Αμερική κι Ευρώπη, βρίσκοντας τεράστια απήχηση μέχρι τις κυβερνήσεις των κρατών αυτών, όλοι οι καλλιτέχνες του ρόκ δεν είναι «του διαβόλου», αλλά το φαινόμενο του ρόκ, δεν παύει να εγκυμονεί κινδύνους με τεράστιες καταστροφικές επιπτώσεις, πού ήδη ζούμε καθημερινά!

New Year resolution

For those who believe in God, most of the big questions are answered. But for those of us who can't readily accept the God formula, the big answers don't remain stone-written. We adjust to new conditions and discoveries. We are pilable. Love need not be a command or faith a dictum. I am my own God. 

We are here to unlearn the teachings of the church, state and our educational system. 

We are here to drink beer.

We are here to kill war.

We are here to laugh at the odds and live our lives so well that Death will tremble to take us. 

We are here to read these words from all these wise men and women who will tell us that we are here for different reasons and the same reason.


Charles Bukowski

Η μέρα του Χόμπιτ πλησιάζει

Καλό μήνα σε όλους!

Μπήκε για τα καλά πλέον ο Νοέμβρης στο Νησί, με κρύα, βροχές και ολοήμερες συννεφιές - αλλά εμείς δεν ξενερώνουμε, δεν πελαγώνουμε και δεν χαλιόμαστε! Χτυπάμε μία μπύρα και βλέπουμε τη μέρα για την πρεμιέρα του The Hobbit: An Unexpected Journey να ζυγώνει γοργά! Απολαύστε τα τρέιλερ:



Η εκκίνηση θα δοθεί στις 28 Νοεμβρίου στο Wellington, την πρωτεύουσα της Νέας Ζηλανδίας, η οποία έχει βαφτιστεί άτυπα ως ''Middle Earth'' εξαιτίας της φυσικής ομορφιάς της που φέρνει στο μυαλό το φανταστικό κόσμο του Τόλκιν, και του γεγονότος ότι εκεί έγιναν τα περισσότερα γυρίσματα της ταινίας. Η παγκόσμια πρεμιέρα της ταινίας, η οποία αναμένεται με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον, θα γίνει στις 14 Δεκεμβρίου.

Υπενθυμίζουμε ότι την ταινία σκηνοθέτησε ο Peter Jackson, ο οποίος σκηνοθέτησε επίσης πρίν μερικά χρόνια και την τριλογία του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών. Μετά την τεράστια επιτυχία του Άρχοντα, αποφάσισε λοιπόν από κοινού με την παραγωγή να γυρίσει και το Χόμπιτ ως τριλογία! Έτσι, μετά το The Hobbit: An Unexpected Journey θα ακολουθήσουν δύο ακόμη μέρη: The Hobbit: The Desolation of Smaug, που θα βγει το Δεκέμβριο του 2013, και The Hobbit: There and Back Again που θα κυκλοφορήσει το καλοκαίρι του 2014. Μέχρι τότε, υπομονή και βουρ στις αίθουσες το Δεκέμβριο του 2012 για το πρώτο μέρος του Χόμπιτ!

Θεωρώ περιττό να προσθέσω πως όσοι αμαρτωλοί δεν έχετε τελειώσει ακόμη το βιβλίο πρέπει να το πράξετε σύντομα... Εαν πάλι ψάχνετε μία αφορμή για να διαβάσετε την περιπέτεια του Μπίλμπο και των λοιπών νάνων, απλά ακούστε το παρακάτω

Ο γέρος και ο θάνατος

Ένας πολύ φτωχός γέρος έκοβε και κουβαλούσε ξύλα από το δάσος για να κερδίσει τα προς το ζην. Μία μέρα που περπατούσε βαριά φορτωμένος στο μονοπάτι, αποκαμωμένος από την κούραση και τη ζέστη, πέταξε κάτω τα ξύλα φωνάζοντας ''Δεν αντέχω άλλο αυτή τη ζωή! Μακάρι να ερχόταν ο Θάνατος και να μ' έπαιρνε''. Δεν είχε καλα-καλα τελειώσει τη φράση του αυτή όταν ο Θάνατος, με τη μορφή ενός σκελετού και κρατώντας στο χέρι ένα μεγάλο δρεπάνι, εμφανίστηκε μπροστά του. ''Τί θέλεις θνητέ;'', του είπε, ''σε άκουσα να με φωνάζεις''. ''Αχ!'', αμέσως αποκρίθηκε ο γέρος, ''αυτά τα ξύλα δεν μπορούσα να σηκώσω και σε φώναξα να μου δώσεις λίγη βοήθεια''.

Η παραπάνω ιστορία προέρχεται από τους Μύθους του Αισώπου, τη μεγάλη συλλογή μύθων της αρχαιότητας που είναι γεμάτη μικρά αποστάγματα σοφίας. Σκοπός της συλλογής δεν ήταν μόνο η διάσωση των καλύτερων μύθων με διδακτικό περιεχόμενο αλλά ο εξευγενισμός και η ηθική βελτίωση της νεολαίας, αφού οι μύθοι διδάσκονταν στα σχολεία και τα φροντιστήρια της εποχής.

Το ηθικό δίδαγμά της ιστορίας με το γέρο και το θάνατο είναι ότι συνήθως μετανιώνουμε για πράγματα που ευχόμαστε να γίνουν πάνω στο θυμό μας. Πολλές φορές η κατάσταση δεν είναι τόσο τραγική οσο μοιάζει, και θα μετανιώναμε εαν οι ευχές μας πραγματοποιούνταν. Πάνω απ'όλα όμως, η ιστορία είναι ένα μήνυμα πως η ζωή είναι γλυκιά, παρ'όλες τις δυσκολίες που ο καθένας μας συναντάει...

Κοιμητήριο Père Lachaise, β' μέρος - και ο τάφος του Jim

Δεύτερο ποστ για το διάσημο κοιμητήριο Père Lachaise του Παρισιού, όποιος αδελφός θέλει να ξαναθυμηθεί το πρώτο μέρος ας πατήσει εδώ.

Μετά την επίσκεψή μου στους τάφους των Abelard&Heloise, Dukas, Grappelli, Chopin, Modigliani, Colette, και Apollinaire, σειρά είχε ο μεγάλος Ιρλανδός Oscar Wilde (1854-1900), ποιητής και συγγραφέας που δημιούργησε θαυμαστές σε όλο τον κόσμο με το ένα και μοναδικό του (και υπέροχο) μυθιστόρημα Το πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέι (1890). Δικό του επίσης, ανάμεσα σε άλλα, το λεχθέν ''Πάντοτε να συγχωρείς τους εχθρούς σου - τίποτα δεν τους ενοχλεί περισσότερο''!

Ο παλιός τάφος του Wilde έχει καλυφθεί από ένα μαρμάρινο μνημείο, το οποίο περιβάλλεται από γυαλί για να αποτραπούν οι βανδαλισμοί. Αυτό φυσικά δεν έχει εμποδίσει πολλούς θαυμαστές να εκδηλώσουν τη λατρεία τους, γράφοντας με μαρκαδόρο / στυλό πάνω στο γυαλί, αφήνοντας σημειώματα, λουλούδια, κτλ.

Κοιμητήριο Père Lachaise

Είχα ξαναπάει στο Παρίσι δύο φορές τα προηγούμενα χρόνια αλλά σε καμία δεν είχα καταφέρει να επισκεφτώ το διάσημο κοιμητήριο Père Lachaise, όπου σε μία τεράστια έκταση βρίσκονται θαμμένοι επιφανείς άνθρωποι των γραμμάτων και των τεχνών. Αυτή τη φορά όμως είχα σχεδιάσει τόσο καλά το πρόγραμμά μου, που πέρασα σχεδόν 3 ώρες περπατώντας ανάμεσα στις τελευταίες κατοικίες μουσικών, ποιητών και λογοτεχνών, το έργο των οποίων σε κάνει να θαυμάζεις το ανήσυχο πνεύμα και την αστείρευτη δημιουργικότητα του ανθρώπου.

Το κοιμητήριο πήρε το όνομά του από τον François de la Chaise (1624-1709), Ιησουίτη εξομολογητή του Λουδοβίκου ΙΔ'. Άνοιξε το 1804 από το Ναπολέοντα αλλά αρχικά οι Χριστιανοί το απέφευγαν επειδή βρισκόταν μακριά από το κέντρο του Παρισιού - και κυρίως επειδή δεν το είχε ευλογήσει η Εκκλησία. Οι αρμόδιοι, σε μία προσπάθεια να αυξήσουν την επισκεψιμότητα και τη χρήση του χώρου (δλδ να προσελκύσουν κηδείες και ταφές!), οργάνωσαν με κάθε επισημότητα τη μεταφορά των λειψάνων του Μολιέρου και του Λα Φονταίν (τους τάφους των οποίων έφαγα σχεδόν 40 λεπτά να ψάχνω μέσα στη βροχή, και τελικά δεν τους βρήκα...) στο κοιμητήριο. Το 1817, έκαναν το ίδιο με τα (υποτιθέμενα) λείψανα του μεσαιωνικού θεολόγου-φιλοσόφου Αβελάρδου και της καλόγριας Ελοίζ, οι οποίοι είχανε φάει τρελό κόλλημα μεtαξύ τους και στο τέλος φασωθήκανε (quel scandale!). Η στρατηγική πέτυχε αφού ο λαός ήθελε να θαφτεί ανάμεσα σε διάσημους πεθαμένους, και έτσι το κοιμητήριο το 1830 είχε πάνω από 33.000 τάφους.

Pause temporaire

Ναι, το ξέρω, έφυγα και δεν άφησα ούτε ένα σημείωμα στο Στύλο...

Με μεγάλη καθυστέρηση λοιπόν - και χρησιμοποιώντας το δωρεάν wi-fi του café όπου αράζω - σας ενημερώνω ότι την τελευταία εβδομάδα βρίσκομαι εδώ

τρώω συχνά τέτοια φουρνιστά καλούδια (το πλακωμένο με gruyere, το σκαρφαλωμένο με lardons)

και παράλληλα δουλεύω στα χειρόγραφα - τα οποία κάποτε θα με κάνουν πλούσιο και διάσημο...

Μέχρι να επιστρέψω στο Νησί και να επανέλθει ο Στύλος στην κανονική του ροή, bonne soirée!

Φώτα χωρίς Παπαδιαμάντη;

Μέρα που 'ναι, κάνουμε μία μικρή παύση από το ισπανικό ρεπορτάζ για να μοιραστούμε μαζί σας ένα σχετικό παπαδιαμάντειο διήγημα που ο μικρός Δόκιμος αγαπούσε ιδιαίτερα.

Είναι βασισμένο στη λαική δοξασία των καλικάντζαρων (άλλως παγανά, σκαλαπούνταροι, καρκατζόλια, βουρβούλακες, παρωρίτες, κ.α.) που τριγυρνούν τις νύχτες από τα Χριστούγεννα μέχρι τα Φώτα, μαγαρίζοντας τα σπίτια και παρενοχλώντας τους ανθρώπους. Ακόμα θυμάμαι τη γιαγιά να με φοβερίζει πως αν δεν καθίσω φρόνιμος θα με πάρουν τα στοιχειά! Τελικά, ο μόνος τρόπος για να ησυχάσω ήταν ένα πιάτο τηγανίτες...


Της Κοκκώνας το σπίτι (1893)

Δεν ήτον δρόμος πλέον περαστικός εις όλον το χωρίον. Αδύνατον να μην επερνούσε κανείς απ' εκεί όστις θα ανέβαινεν εις την επάνω ενορίαν ή όστις θα κατέβαινεν εις την κάτω. Λιθόστρωτον ανηφορικόν, από κάτω απ' της Σταματρίζαινας το σπίτι έως επάνω εις τον ναόν της Παναγίας της Σαλονικιάς. Χίλια βήματα, κάθε βήμα και άσθμα. Εφούσκωνεν, εκοντανάσαινε κανείς διά ν' αναβεί, εγλιστρούσε διά να καταβεί. 

Αμα επάτει τις εις το λιθόστρωτον, αφού άφηνεν οπίσω του το μαγαζί του Καψοσπύρου, το σπίτι του Καφτάνη και το παλιόσπιτον του γερο-Παγούρη με την τοιχογυρισμένην αυλήν, ευρίσκετο απέναντι εις το σπίτι του Χατζή Παντελή, με τον αυλόγυρον σύρριζα εις τον βράχον. Κάτω έχασκε μέγας κρημνός, μονότονος, προκαλών σκοτοδίνην, σημειούμενος από ολίγους έρποντας θάμνους εδώ κι εκεί, οι οποίοι θα εφαίνοντο εις το σκότος της νυκτός εκείνης ως να ήσαν κακοποιοί ψηλαφώντες και αναρριχώμενοι ή και σκαλικάντζαροι ελλοχεύοντες και καραδοκούντες ως να έλθει η ώρα να εισβάλουν εις τας οικίας διά των καπνοδόχων. Το κύμα υποκώφως εφλοίσβιζεν εις τα κράσπεδα του κρημνού, και ακούραστος βορράς φυσών από προχθές, μαλακώσας την εσπέραν ταύτην, εξήπλωνε τες αποθαλασσιές του έως τον μεσημβρινόν τούτον μικρόν λιμένα, ο παγκρατής χιονόμαλλος βασιλεύς του χειμώνος. 

Από το άλλο μέρος του δρόμου, αριστερά εις τον ανερχόμενον, δίπλα εις το σπίτι τού γερο-Παγούρη, και αντικρύζουσα με το του Χατζή Παντελή, υψούτο ατελείωτος οικοδομή, με τέσσαρας τοίχους ορθούς μέχρι του πατώματος, με τας ξυλώσεις χασκούσας έως της οροφής, με την στέγην καταρρέουσαν, με φαιούς και φθειρομένους τους τοίχους, την οποίαν η εγκατάλειψις, ο άνεμος και η βροχή είχον καταστήσει ερείπιον και χάλασμα. Τα παιδία, όσα κατήρχοντο την μεσημβρίαν από το έν σχολείον και όσα ανήρχοντο την εσπέραν από το άλλο, διά να αφήσωσι τα βιβλία εις την οικίαν, κλέψωσι τεμάχιον άρτου από το ερμάριον και τρέξωσιν ακράτητα διά να παίξωσιν εις τον αιγιαλόν, της έρριπτον αφθόνους πέτρας, διά να την εκδικηθώσι την ημέραν δι' όσον τρόμον τούς επροξένει την νύκτα, όταν ετύχαινε να περάσωσιν. Οι παπάδες, όταν επέστρεφαν την παραμονήν των Φώτων εν σώματι από την οικία του δημάρχου, με τους σταυρούς και τας φωτιστήρας των, αγιάζοντες οικίας, δρόμους και μαγαζιά, και διώκοντες τους σκαλικαντζάρους, ελησμόνουν να ρίψωσι μικράν σταγόνα αγιασμού και εις την άτυχην εγκαταλελειμμένην οικίαν, την οποίαν δεν είχε χαρεί ο οικοκύρης όστις την έκτισε, και ήτις δεν είχεν αξιωθεί ν' απολαύσει την οικοκυράν της. Τοιαύτη οικία επόμενον ήτο να γίνει κατοικητήριον των φαντασμάτων, άσυλον ίσως των βρυκολάκων, και ίσως ορμητήριον και τόπος συγκεντρώσεως των τυράννων της ώρας ταύτης, των σκαλικαντζάρων. 

Update: μία κουραστική μέρα

Το κομμάτι της σημερινής βραδιάς, μετά από μία κουραστική μέρα. Σε όσους δεν αρέσει, μπορούν να ακούσουν το καινούργιο άσμα ενός κλασικού συγκροτήματος ;o)



Η νέα μπύρα που δοκιμάστηκε σήμερα σε γερμανική μπυραρία στο Ανόβερο - απλά από τις καλύτερες του είδους που έχω πιεί και κορυφαία στις δοκιμές αυτού του μήνα εως τώρα!

 
Το ''όνειρο'' για το αυριανό πρωινό - αν και μάλλον με δημητριακά και φρούτα θα τη βγάλω πάλι, επειδή έχει πέσει πολύ κρεατικό τώρα τελευταία...

Ένα πολύ καλό βιβλίο που θέλω να αγοράσω εδώ και καιρό. Αν και έχω διαβάσει αποσπάσματα σε σπίτι φίλου, ποτέ δεν το τελείωσα. Χρήσιμο όχι μόνο για το φοβερό ιστορικό περιεχόμενό του, προιόν έρευνας χρόνων, αλλά και για τη συζήτηση των σχέσεων Ανατολής και Δύσης στις μέρες μας. Ας μην ξεχνάμε ότι ο όρος ''σταυροφορία'' έχει χρησιμοποιηθεί προσφάτως σε διαφορετικό περιεχόμενο...

Η ταινία που θα (ξανα)δω σε λίγο. Ο μεγάλος Werner Herzog σκηνοθετεί, με τον θεόμουρλο ''καλύτερό του φίλο'' Klaus Kinski να εκτελεί στο αριστούργημα Aguirre, The Wrath of God (1972).

Αυτά από μένα για την ώρα. Καλή Παρασκευή, το σ/κ είναι κοντά! Δόκιμος όβερ εντ άουτ

Ένας δόκιμος στη γέφυρα εν ώρα κινδύνου

Παγκόσμια ημέρα ποίησης σήμερα. Διαβάστε κάτι που αγαπάτε και ξεφύγετε λίγο από την πεζή πραγματικότητα. Ο Στύλος σας προτείνει κάτι που θα σας ταξιδέψει σε μακρινές θάλασσες: 

Νίκου Καββαδία, Ένας δόκιμος στη γέφυρα εν ώρα κινδύνου

Στο ημερολόγιο γράψαμε: "Κυκλών και καταιγίς".
Εστείλαμε τοS.O.S. μακριά σε άλλα καράβια,
κι εγώ κοιτάζοντας χλωμός τον άγριον Ινδικό
πολύ αμφιβάλλω αν φτάσουμε μια μέρα στη Μπατάβια.

 
Μα δε λυπάμαι μια σταλιάν - Εμείς οι ναυτικοί
έχουμε, λένε, την ψυχή στο διάολο πουλημένη.
Μια μάνα μόνο σκέφτομαι στυγνή και σκυθρωπή,
που χρόνια τώρα και καιρούς το γιο της περιμένει.

Το ξέρω πως η θέση μας είναι άσχημη πολύ.
Η θάλασσα τη γέφυρα με κύματα γεμίζει
κι εγώ λυπάμαι μοναχά που δεν μπορώ να πω
σε κάποιον, κάτι που πολύ φριχτά με βασανίζει.

Θεέ μου! είμαι μοναχά δεκαεννιά χρονών,
κι έχω σε μέρη μακρινά πολλές φορές γυρίσει.
Θεέ μου! έχω μιαν άκακη, μια παιδική καρδιά,
αλλά πολύ έχω πλανηθεί, κι έχω πολύ αμαρτήσει.

Συχώρεσέ με...Κάποτες όπου 'χα πιει πολύ
και δεν εκαταλάβαινα το τι έκανα, στο Αλγέρι,
για μιαν μικρήν Αράπισσα, που εχόρευε γυμνή,
επέταξα κατάστηθα σε κάποιον το μαχαίρι.

Συχώρεσέ με...Μια βραδιά θολή στο Σάντα Φε,
καθώς κάποια με κράταγε σφιχτά στην αγκαλιά της,
ετράβηξα απ' την κάλτσα της μια δέσμη από λεφτά
που όλη τη μέρα εμάζευεν απ' την αισχρήν δουλειά της.

Κι ακόμα, Κύριε...ντρέπομαι να το συλλογιστώ,
(μα ήτανε τόσο κόκκινα κι υγρά τα ωραία του χείλια
και κάποια κάπου ολόλυζε κιθάρα ισπανική...)
κοιμήθηκα μ' έναν μικρόν εβραίο στη Σεβίλλια.

Κύριε...ετούτο το κορμί το τόσο αμαρτωλό
σε λίγο στις υδάτινες ειρκτές νεκρό θα πέσει...
Μα τέσσερα όμως σκέφτομαι γαλόνια εγώ χρυσά
κι ένα θλιμμένο δόκιμο, που δε θα τα φορέσει...

Salò, or the 120 Days of Sodom

''Lust is to the other passions what the nervous fluid is to life; it supports them all, lends strength to them all ambition, cruelty, avarice, revenge, are all founded on lust''

''Lust's passion will be served; it demands, it militates, it tyrannizes''

Marquis de Sade (1740-1814) 

Βασισμένος στη νουβέλα Les 120 journées de Sodome του ερωτιάρη Γάλλου μαρκήσιου, ο Παζολίνι έβγαλε το 1975 το κατά πολλούς αριστούργημά του Salò, or the 120 Days of Sodom. Μάλιστα, αυτή έμελλε να είναι η τελευταία ταινία του χαρισματικού σκηνοθέτη αφού δολοφονήθηκε λίγο πρίν την κυκλοφορία της.

Στη μικρή ιταλική πόλη του Σαλό το 1944, επί δικτατορίας Μουσολίνι, τέσσερις πλούσιοι φασίστες απαγάγουν έφηβα αγόρια και κορίτσια, τα μαντρώνουν σε μία έπαυλη και επί 4 μήνες γίνεται το έλα να δεις... Ξεκινάνε με αφηγήσεις ερωτικού περιεχομένου αλα Δεκαήμερον και ακολουθούν βασανιστήρια σωματικά και ψυχολογικά, ζευγαρώματα του ιδίου φύλου, σεξουαλικές διαστροφές και σαδισμός για όλα τα γούστα. Ανάμεσα στα θέματα που παρουσιάζονται στην ταινία, θα βρείτε εξερευνήσεις της σεξουαλικής φύσης του ανθρώπου και των ορμών του, αλλά ταυτόχρονα σχόλια για την πολιτική διαφθορά, την κατάχρηση εξουσίας και το φασισμό.
 

Μία ταινία που έχει διχάσει οσο ελάχιστες κριτικούς και κινηματογραφόφιλους παγκοσμίως. Να προειδοποιήσω τους αδελφούς αναγνώστες/στριες ότι για να την παρακολουθήσετε χρειάζεται να έχετε ανοιχτό μυαλό και μία κάποια αντοχή ως θεατής.

Σημ: Απλά κλείστε το παράθυρο των διαφημίσεων (πάνω δεξιά στο x) και πατήστε play κάτω αριστερά

Pablo Neruda - Αργοπεθαίνει

Αργοπεθαίνει όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει.
Αργοπεθαίνει όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος προτιμά το μαύρο για το άσπρο και τα διαλυτικά σημεία στο " ι " αντί ενός συνόλου συγκινήσεων που κάνουν να λάμπουν τα μάτια , που μετατρέπουν ένα χασμουργητό σε ένα χαμόγελο, που κάνουν την καρδιά να κτυπά στο λάθος και στα συναισθήματα.
Αργοπεθαίνει όποιος δεν αναποδογυρίζει το τραπέζι, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές.
Αργοπεθαίνει όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του.
Αργοπεθαίνει όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή.
Αργοπεθαίνει όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει.
Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής.
Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.

Αφιέρωμα στα 80s, μέρος πρώτο

Ήχος από αστραφτερές τρομπέτες: του-του-ρου-του-τουυυύ...

Χωρίς περιττές εισαγωγές και παρλαπιπίσματα, ακολουθεί μία γερή δόση ρετρό για όσους αγαπούν (και για όσους αγαπούν να νοσταλγούν) τη δεκαετία του 80! Αυτό το Στυλιτικό αφιέρωμα θα είναι διαρκείας, δηλαδή θα είναι χωρισμένο σε ξεχωριστά μέρη τα οποία θα ακολουθούν το ένα το άλλο - αλλά όχι απαραίτητα. Το κάθε μέρος θα περιέχει 8 πράγματα άξια αναφοράς. Ξεκινάμε σήμερα, ολοκληρώνουμε άγνωστο πότε - μην μας πιέζετε! Προτάσεις-υπενθυμίσεις στα σχόλια.
Διευκρίνισις: όσοι δεν γουστάρουν τα 80s να τους καεί το βίντεο!

Για πάμε να δούμε τί θα δούμε...

1. ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ

Κόμικ με το Λοχαγό Μαρκ και τους αχώριστους φίλους του, τον Ινδιάνο Θλιμμένο Μπούφο, το μουσάτο Μίστερ Μπλουφ και τον κοκκαλιάρη σκύλο Φλοκ σε διάφορες περιπέτειες. Στο background ο πόλεμος της αμερικάνικης ανεξαρτησίας. Ο Μαρκ πολεμά Άγγλους, κακούς Ινδιάνους και λογης-λογης κακοποιά στοιχεία σε επικίνδυνες αποστολές και κατόπιν επιστρέφει στη βάση του, ένα ξύλινο φρούριο πάνω σε ένα μικρό νησί στο Οντάριο. Φυσικά υπάρχει και αίσθημα, η Μπέτι, η οποία τον περιμένει με ανοιχτές αγκάλες αλλά φημίζεται για την τρελή ζήλια της! Αγαπημένες ατάκες: ''Μα τον Μανιτού!'', ''Κανάγιες!'', ''Ω, Μαρκ!''. Ιεροτελεστία η στιγμή που ο μικρός Δόκιμος θα διάλεγε ποιό τεύχος να διαβάσει από τις χαρτόκουτες με τα πάμπολλα τεύχη που φύλαγε η γιαγιά κάτω από το κρεβάτι...

2. ΜΠΛΕΚ

Κόμικ παρόμοιο με τις περιπέτειες του Λοχαγού Μαρκ αλλά αρκετά παλαιότερο. Στον κεντρικό ρόλο κυνηγός μπρατσαράς-ξανθομάλλης-ομορφονιός που έχει μεν καλή καρδιά, αρχές και συνείδηση αλλά αν του πειράξεις τα δίκαια, την έκατσες! Φίλοι του ο μικρός Ρόντυ και ο Καθηγητής Μυστήριο. Ο χαρακτήρας του Μπλεκ που διακρίνεται στον αγώνα για την αμερικανική ανεξαρτησία από τους Βρετανούς αποικιοκράτες κατά τα τέλη του 18ου αιώνα εμπνεύστηκε από Ιταλούς τη δεκαετία του 1950! Αξοσημείωτο το επεισόδιο που ο Μπλεκ έπεσε σε παγίδα, μεταφέρθηκε στη φυλάκα και η ιστορία τελείωνε ξαφνικά στο κρίσιμο σημείο! Και μετά έπρεπε εσύ να βρεις το επόμενο τεύχος αν ήθελες να διαβάσεις μέχρι τέλους τί έγινε και πως ξέφυγε την κρεμάλα! Αγωνία τρομερή, όχι αστεία!

3. ΛΟΥΚΥ ΛΟΥΚ

Ίσως το πιο αγαπημένο από όσα κόμικ έχω διαβάσει. Ώρες ολόκληρες περνούσα να ζωγραφίσω τις σκηνές που είχα δει στα (πανάκριβα για την εποχή) τεύχη του. Βελγικής προέλευσης, με υπόθεση όμως πάλι αμερικάνικη: ένας φτωχός και μόνος καουμπόι που περιφέρεται στην Άγρια Δύση μετά το τέλος του αμερικάνικου εμφυλίου, μπλέκεται σε διάφορες περιπέτειες και σχεδόν πάντα αναγκάζεται να χρησιμοποιήσει το εξάσφαιρό του. Οι κακοί φυσικά σπάνια έχουν ιδέα τί τους περιμένει, καθώς ο ήρωάς μας όχι μόνο είναι άσος στο σημάδι αλλά τραβά ''πιο γρήγορα κι από τον ίσκιο του!'' Μοναδική συντροφιά του το άλογό του η Ντόλυ, και ενίοτε το χαζόσκυλο Ρανταπλάν! Αγαπημένοι αντίπαλοι φυσικά οι Ντάλτον, κάθε φορά που κάνουν απόδραση από τις φυλακές! Αξιοσημείωτο ότι μέσα από τις σελίδες του κόμικ εμφανίζονται πολλές προσωπικότητες της εποχής, αυθεντικές ή παραλλαγμένες. Ξενέρα μεγάλη έφαγα στο τεύχος που ο Λούκυ παντρεύτηκε - εστω και για λίγο...

4. ΜΙΚΡΟΣ ΙΠΠΟΤΗΣ

Κόμικ με ήρωα ένα πανέξυπνο νεαρό Ρέινζερ με όνομα Κάπταιν Μίκι που κυνηγά παράνομους στην Άγρια Δύση (ναι, πάλι στο Αμέρικα είμαστε). Μπόλικη δράση μα και μπόλικο χιούμορ! Συντροφοί του ένας γέρος ιχνηλάτης και ένας χοντρούλης με μαύρο καπέλο (ονόματα δυστυχώς δεν θυμάμαι, όποιος ξέρει ας αφήσει ένα σχόλιο). Δεν ήμουν ιδιαίτερα φαν και γι' αυτό δεν είχα πολλά τεύχη, τα περισσότερα μάλιστα τα είχα διαβάσει σε σπίτια φίλων ή συγγενών. Η μεγαλύτερη μαγκιά με αυτό το κομικ ωστόσο ήταν ότι ο πρωταγωνιστής ήταν πολύ πιο κοντά στην ηλικία του μικρού αναγνώστη σε σχέση με τους υπόλοιπους ήρωες που κυκλοφορούσαν στα περίπτερα. Έτσι, πολλοί πιτσιρικάδες είχαν κολλήσει για τα καλά! Τρανό παράδειγμα ένας φίλος μου που σε αποκριάτικο καρναβάλι είχε ντυθεί Κάπταιν Μίκι, με ομολογουμενως μεγάλη επιτυχία!

5. ΠΟΠΑΥ

Τέρμα τα αστεία, θα φάω μία κονσέρβα σπανάκι και θα δείτε τί θα πάθετε! Ίσως το μόνο κόμικ που έλεγε δια της πλαγίας οδού στα μικρά να τρώνε υγιεινά, και ειδικά το σπανάκι τους! Ο Ποπάυ βγήκε και σε παριζάκι από τη ΝΙΚΑΣ! Οκ, αν το καλοσκεφτούμε το μήνυμα περί σωστής διατροφής δεν ήταν και πολύ καθαρό, καθώς στο ίδιο περιοδικό υπήρχαν ο μεθύστακας παππούς (που λάτρευε το κοκκινέλι!) και ο υπέρβαρος Πόλντο που τρεφόταν συνέχεια με χάμπουργκερ! Ο πολυαγαπημένος Ποπάυ ήταν ένας ναύτης δυνατός και τρομερός, καλόκαρδος αλλά ευέξαπτος. Η ξερακιανή φιλενάδα του Όλιβ και το μωρό-ανηψιός Ρεβυθούλης ήταν ακόμη δύο από τους χαρακτήρες στις ιστορίες του. Ο κακός της υπόθεσης ήταν ο Μπρούτο που γούσταρε την Όλιβ, με πολλές φορές συνεργό τη μητέρα του Γριά Μάγισσα! Επική στιγμή όταν μία μέρα μετά το σχολείο διάβαζα Ποπάυ τρώγοντας φακές σούπα και από απροσεξία, έχυσα το μισό πιάτο πάνω στο τεύχος! Και δώστου κλάμα...

6. ΚΟΜΙΞ

Με τρομερό σχεδιασμό για την εποχή, πολλές σελίδες και πλούσια εικονογραφία, η σειρά έβγαλε φοβερές ιστορίες με ήρωες τη γνωστή οικογένεια Ντακ (και ενίοτε τους Μίκυ) να μπλέκεται σε περιπέτειες σε όλα τα πλάτη και μήκη της Γης! Το πρωτο-πρωτο τεύχος που θεωρείται συλλεκτικό - τίτλο τεύχους δεν θυμάμαι - είχε πέσει στα χέρια μου αλλά δυστυχώς τώρα πλέον χάθηκε... Απολαυστικός ως συνήθως ο θείος Σκρούτζ που ζούσε σε ένα τερααάστιο πύργο-θησαυροφυλάκιο και μάλωνε με τον Ρόμπαξ! Αποκορύφωμα ωστόσο ήταν οι ειδικές εκδόσεις που κυκλοφορούσαν κατά καιρούς και είχαν δημιουργήσει φρενήρη ενθουσιασμό σε πολλούς μικρούς - και ο Δόκιμος μέσα! Με μεγαλύτερο μέγεθος, ιλουστρασιόν χαρτί και περισσότερη ύλη (υπήρχαν τεύχη που ξεπερνούσαν τις 100 σελίδες!), ήταν ευλογία για κάθε πιτσιρίκο-φανατικό της σειράς! Με βάση αυτή την ιδέα βγήκε αργότερα και αυτό το απίστευτο τεύχος!

7. ΜΙΚΥ ΜΑΟΥΣ

Το πλέον κλασικό για πολλούς κόμικ και ο ορισμός για τους μικρούς της δεκαετίας του 80. Στην κυριολεξία ορισμός, αφού πολλοί ήταν αυτοί που ονόμαζαν όλα τα κομικ ανεξαιρέτως ως ''Μίκυ Μάους''! Παρουσιάζονταν οι περιπέτειες του πιο διάσημου ποντικού στον κόσμο, τις οποίες μέχρι και κοριτσάκια στην τάξη μου διάβαζαν μανιωδώς! Ανάμεσα στους ήρωες βρίσκουμε Μίκυ, Μίνι, Πλούτο, Γκούφυ και όλη τη Λιμνούπολη - χαρακτήρες που συνέχισαν τις περιπέτειες τους στο ΚΟΜΙΞ. Το ΜΙΚΥ ΜΑΟΥΣ κυκλοφόρησε σε μία φάση και υπο την ονομασία ΚΛΑΣΙΚΑ, που σήμαινε ότι τα μικρά μαζεύαν τεύχη αβέρτα... Τα 2.000 τεύχη στην Ελλάδα γιορτάστηκαν με ένα επετειακό τεύχος 516 σελίδων (!), και τα 40 χρόνια ΜΙΚΥ ΜΑΟΥΣ το 2006 με ένα ακόμη συλλεκτικό τεύχος 548 (!) σελίδων.

8. ΑΣΤΕΡΙΞ

Ακόμη ένα ξενόφερτο κόμικ με φανατικούς φίλους στη χώρα μας, το οποίο μάλιστα έχει κλείσει τα 50 χρόνια ζωής! Οι αγαπημένοι Αστερίξ, Οβελίξ και οι λοιποί Γαλάτες σε θεότρελες περιπέτειες, στην προσπάθειά τους να υπερασπιστούν το χωριό τους ενάντια στους Ρωμαίους. Μορφή ο ντουλάπας Οβελίξ, που έπεσε στο μαγικό φίλτρο του δρυίδη Πανοραμίξ όταν ήταν μικρός και απέκτησε φοβερή δύναμη - και όρεξη! Αχώριστος σύντροφός του ο Αστερίξ, μικροκαμωμένος αλλά νευρώδης και τετραπέρατος, και το σκυλάκι Ιντεφίξ. Ξεκαρδιστικοί συνδυασμοί από μπουνιές, κλωτσιές, ιπτάμενους λεγεωνάριους κτλ κατά τη διάρκεια της μάχης, και τεράστια γεύματα, τραγούδι και χορός όταν οι ήρωες επιστρέφουν νικητές στο χωριό. Δεν ξεχνώ τα Ρωμαικά αρσενικά ονόματα που πάντα είχαν κατάληξη ''-ους'' και προκαλούσαν γέλιο από μόνα τους! Ομηρικές διαφωνίες με τα ξαδέρφια μου που προτιμούσαν το Αστερίξ, ενω εγώ ήμουν δηλωμένος Λούκυ...

Σημ: Oρισμένες εικόνες πάρθηκαν από το Comic Trades, μπράβο στα παιδιά που ασχολούνται και καλό ψάξιμο!