Προεκλογικός χαβαλές

Tις προάλλες είχα μια κουβέντα με έναν πιστό και θυμηθήκαμε προεκλογικές χαβαλο-υποσχέσεις.
Θερώ κορυφαία στιγμή του ''αθλήματος'' την υπόσχεση της Μπακογιάννη όταν έβαζε υποψηφιότητα για δήμαρχος οτι θα γκρεμίσει πολυκατοικίες από μια πυκνοκατοικημένη περιοχή -νομίζω Κυψέλη ή Πατήσια- , στη θέση τους θα φτιάξει μεγάλο πάρκο και στους ιδιοκτήτες θα δώσει αντιπαροχή διαμερίσματα σε πολυκατοικίες που θα χτιστούν στο παλιό αεροδρόμιο... Παρεπιπτώντος η περιοχή του παλιού αεροδρομίου δεν ανήκει στο δήμο Αθηναίων (ναι το βρήκα αυτό ήταν το πρόβλημα).
Ακολουθεί το άλλο κορυφαίο που ακούστηκε από την υποψήφια του ΠΑΣΟΚ στη Θεσσαλονίκη, η Αράπογλου δεν ήταν; Τεσπα αυτή είπε ΤΟ απίθανο. Αν έβγαινε, έδωσε το λόγο της οτι θα έπαιρνε σε κάθε πολίτη ένα λαπτοπ!!!! Επίσης οτι με δική της πρωτοβουλία θα μείωνε τους λογαριασμούς γιατί θα καταργούσε τα δημοτικά τέλη!!!
Δε θυμάμαι ποιός είχε υποσχεθεί οτι θα έκανε το πρώην αεροδρόμιο πίστα για φόρμουλα ένα, μάλλον ήταν πολλοί.
Βέβαια υπάρχει και ένα καλό σε όλα αυτά. Επιτέλους ξεφύγαμε από τα ''επαναστατικά'' -αναδιανομή του πλούτου κτλ. Ήρθε η εποχή του γέλιου!
Α και οι εκλογές πλησιάζουν, γουστάρω!!!!!

Όμορφα περάσαμε ΙΙ

Λέω να πάω να στήσω το στύλο εκεί. Για τη ακρίβεια, κοντά στην κορυφή του λόφου δεξιά.

Όμορφα περάσαμε!

Καλή Ανάσταση είχαμε, κατέβηκα και γω από το στύλο να τιμήσω το πατροπαράδοτο τσιμπούσι. Στην φώτο η πρώτη δόση που οδήγησε στο υπερ-φούσκωμα.
Πολύ όμορφες μέρες είχαμε τελευταία με ήλιο, λουλούδια και ελαφύ ντύσιμο... Αν δεν βγήκατε για μεσημεριάτικο καφέ(στη χειρότερη) χάσατε!

Την ευλογία μου...

Dirty Rotten Imbeciles

Πρόσφατα -ντροπή μου- ανακάλυψα τους DRI. Η μπάντα πραγματικά με ενθουσίασε με τα thrash-hardcore riff και με τους πολλές φορές, χαβαλεδιάρικους στίχους τους. Πρωτότυπο για συγκροτήμα με τις μουσικές τους κατευθύνσεις. Ότι πρέπει για να σε ανεβάσει. Με μια γκουγκλοέρευνα που έκανα βρήκα οτι ξεκίνησαν το 82.
Το ονοματάκι τους μεταφρασμένο ''βρωμιάρηδες σάπιοι ηλίθιοι'' προέκυψε από το μπινελίκι που τους έχωνε ο πατέρας ενός εκ των μελών εξαιτίας της βαβούρας που έκαναν στο σπίτι...
Από ότι ακουώ και διαβάζω η έμπνευση πρέπει να τους τελείωσε κάπου το 89 με ο τελευταίο καλό τους album ''Trash Zone''. Από τότε συναυλίες, μπαλώματα και best of. Τα συνηθισμένα δηλαδή.
Σχετικά βίντεο για να πάρετε μια ιδέα κάτω δεξιά.

Σαλαμίνα

Αυτό το νησί το έχω στην καρδιά μου.
Δεν έχω πατήσει ποτέ και τα βουνά της από αρκετά χιλιόμετρα μακριά είναι η μοναδική της εικόνα που υπάρχει στη μνήμη μου.
Αν και λίγο πολύ μια αρνητική αύρα συνόδευε πάντα το συγκεκριμένο όνομα, ήταν το ΝΗΣΙ δίπλα στην Αθήνα. Κάθε φορά που πέρναγα από την Κορίνθου-Αθηνών εκεί στο ύψος των δυιλιστηρίων, ιδίως στην επιστροφή από διακοπές, η Σαλαμίνα ήταν εκεί.
Ήταν όντως νησί και ήταν δίπλα στην Αθήνα. Άσπρα σπιτάκια, παραλίες και καλοκαιράκι ερχόντουσαν στο μυαλό. Και έρχονται. Η Σαλαμίνα είναι τελικά μια φαντασίωση μου.
Η ελπίδα οτι ναι ακόμα και μετά την γεμάτη στενοχώρια, επιστροφή στο σχολείο-και μετά δουλειά, μπορείς να βρείς ένα τόσο ξεχωριστό καλοκαιρινό παράδεισο, πάντα γαργαλούσε εκείνες τις δύσκολες ώρες.
Πιθανότατα ήταν αυτό μόνο. Μια ελπίδα οτι και η Αθήνα μπορεί να γίνει ένα ευχάριστο μέρος να ζήσεις.
Πρόσφατα μίλαγα με μια φίλη με εξοχικό στη Σαλαμίνα. Η παραπάνω αρνητική αύρα επιβεβαιώθηκε. Γεμάτη παράπονο με διέκοψε όταν πήγα να ζητήσω πληροφορίες. Ούτε αυτό το καλοκαίρι πέρασε καλά γιατί η παραλία ήταν γεμάτη πίσσα.
Δεν το περίμενα. Ακόμα και στατιστικά να το πάρεις. Ακόμα και στην Αθήνα των πολλών δεκαετιών αστικής ανοικοδόμησης -άναρχης- βρίσκεις γωνιές που θυμίζουν χωριό. Στην Σαλαμίνα όσο ναναι κάτι θαχει απομείνει να θυμίζει κυκλαδίτικο νησάκι...
Κάποτε ελπίζω να πάω να το διαπιστώσω και ιδίοις όμμασι, που έλεγαν και όταν βύθιζαν τους Πέρσες...

Εξετάσεις

Το υπουργείο διάβασα έβγαλε μια ανακοίνωση για την ημερομηνία έναρξης των εξετάσεων στα λύκεια, κάπου στα μέσα του Μάη. Την ίδια εποχή δεν άρχιζαν και τα προηγούμενα χρόνια; Φέτος όμως, αν θυμάμαι καλά στις αρχές του χρόνου έγινε ολόκληρο τζέρτζελο με τις απεργίες των καθηγητών. Τι ακούστηκε..... οτι για να αναπληρώσουν θα κάνουν μάθημα Χριστούγεννα και Πάσχα, οτι θα κάνουν μαθήματα μέχρι τον Ιούλιο, οτι θα γίνονται μαθήματα μέχρι το απόγευμα και άλλα όμορφα που μας έκαναν να θαυμάσουμε το ήθος, την εργατικότητα και την αυταπάρνηση του εκπαιδευτικού προσωπικού στην Ελλάδα, που έχει τη διάθεση και το θάρρος να δεχτεί το τίμημα των αγώνων του. Το υπουργείο από την άλλη κρατώντας μια μάλλον ουδέτερη στάση άφηνε τα πράγματα να εξελιχτούν.
Τελικά εξελίχθηκαν. Μετά από μερικούς μήνες, κάποια φρέσκα σκάνδαλα και νέα επικαιρότητα, όλα βαίνουν καλώς και τα πάντα έχουν ξεχαστεί. Άλλη μια ευτυχισμένη σχολική χρονιά έφτασε στο τέλος. Κανένας δε νοιάζεται.
Όταν δε νοιάζονται βέβαια οι ίδιοι οι εμπλεκόμενοι πως περιμένεις να νοιαστούν οι εκδότες.
Δεν έχω καμία σχέση με το χώρο αλλά παρατηρώ ένα γενικότερο εφησυχασμό. ''Και να γινόταν κανονική αναπλήρωση τι;'' Το υποβόσκων ερώτημα όλων των μετεχόντων. Από το σχολείο θα περάσεις στις πανελλήνιες; Φροντιστήρια και ιδιαίτερα λέγονται οι νέες ελληνικές μέθοδοι διδασκαλίας. Εκεί ο νέος πραγματικά διδάσκεται. Το σχολείο δεν είναι τίποα άλλο παρά ενας χώρος συγκέντρωσης, κουβεντούλας και θεατρινισμού-μάθημα. Όλοι το ξέρουν και το αποδέχονται υπουργείο-καθηγητές-μαθητές.
Αν όμως το φταίξιμο των ελληνικών κυβερνήσεων βρίσκεται στο να πληρώνουν τους μισθούς και μετά να κλείνουν τα μάτια, οι καθηγητές είναι αυτοί που κάνουν τη βρώμικη δουλειά καταδικάζοντας στην αμάθεια αυτόν που δε θα πάει στο φροντιστήριο μετά το μάθημα.

Είναι οι δρόμοι ασφαλείς;

Επειδή η στήλη έχει ΚΑΙ κοινωνικές ευαισθησίες και επειδή ο Διδάσκαλος Στηλίτης αρέσκεται σε τέτοια θεματολογία, το σημερινό πόστ θα ρίξει μία ματιά σε μία πληγή που όλοι πάνω-κάτω γνωρίζουμε, τις συμμορίες ανηλίκων. Ξεκαθαρίζω από την αρχή ότι δεν θα ασχολήθω με το συμβάν του Άλεξ ή κάτι παρόμοιο αλλά απλά θα καταθέσω προσωπικό συμβάν. Τις προάλλες που είχα βγεί για μία απογευματινή βόλτα σε ένα κεντρικό δρόμο, παρατήρησα μία ομάδα 5-6 νεαρών (15-17 χρονών) στο απέναντι πεζοδρόμιο να πετάει ένα (άδειο) μπουκάλι μπύρας πάνω σε ένα αμάξι, τη στιγμή που βρισκόταν σταματημένο στα φανάρια. Το μπουκάλι έσπασε πάνω στην πόρτα του συνοδηγού και αμέσως η κομπανία έβαλε τα γέλια και άρχισε τα νταηλίκια. Ο οδηγός, με τη γυναίκα και τα παιδιά του μέσα στο αμάξι, ήταν από τους τύπους που δεν κάνουν φασαρία. Έκατσε λοιπόν και κοίταγε μέχρι να ανάψει πράσινο, προσπαθώντας παράλληλα να καθησυχάσει την έντρομη οικογένειά του. Κατόπιν απομακρύνθηκε, με μένα να φεύγω γεμάτος απορίες επίσης: τί θα γίνει με τα αλητάκια που κυκλοφορούν κατά αγέλες και τρομοκρατούν για το χαβαλέ τους τον οποιοδήποτε? Εαν ο τύπος κατέβαινε απ΄το αμάξι να τα πλακώσει, θα τα κατάφερνε? Και δεν μιλάω μόνο για την αναλογία 5 εναντίον ενός αλλά και για το ενδεχόμενο να έβγαιναν μαχαίρια ή κάποιο άλλο όπλο από τα μπουφάν. Μπορεί να ακούγεται υπερβολικό αλλά δυστυχώς είναι μία πιθανότητα που δεν μπορούμε να αγνοήσουμε. Θα μου πείτε, μέσα σε κεντρικό δρόμο να γίνει τέτοια επίθεση? Και θα σας απαντήσω, τα πρόσφατα συμβάντα στη Θησέως τα ξεχάσατε? Ή μήπως ότι δεν μαθαίνουμε στις ειδήσεις σημαίνει ότι δεν συμβαίνει? Για να επανέλθουμε λοιπόν, το να κατέβει ο τύπος είναι ρίσκο, ακόμη και αν είναι σαν το Λεωνίδα από την ταινία '300'. Έτσι μένει μία σκέψη, να πάμε στην πηγή του ζητήματος. Γιατί τα αλητάκια πουλάνε μαγκιά στους δρόμους και γιατί άρχισαν κιόλας να προκαλούν από μόνα τους? Και το κυριότερο, τί μπορούμε να κάνουμε εμείς απέναντι σε αυτό το φαινόμενο? Δάσκαλε, δώσε λίγη από τη σοφία σου!

Ο Κύριος μεθ΄υμών,
Δόκιμος.

Φέτος ξεχαστήκαμε με ποδόσφαιρο

Πέρασε και η 25η φέτος χωρίς τους παραδοσιακούς λαϊκισμούς(είναι τόσα χρόνια τώρα) στα ΜΜΕ και τα μαλλιοτραβήγματα στις παρελάσεις. Τράβηξε την προσοχή η ήττα στο ποδόσφαιρο και πήρε τη θέση τους στα πρωτοσέλιδα. Εύκολα μπορούμε να βγάλουμε το συμπέρασμα οτι στις συνειδήσεις αυτών που κατατάσσουν τις ειδήσεις, ένα αποτέλεσμα στο ποδόσφαιρο έχει το ίδιο και μεγαλύτερο βάρος από όλα όσα μας παρουσιάζουν κάθε μέρα ως σημαντικά, αφού μπορεί άνετα να πάρει τη θέση τους ή και να τα υπερκεράσει.
Ο αγώνας Ελλάδα-Τουρκία ΔΕΝ είχε ξεχωριστή σημασία. Τουλάχιστον χθές. Εκτός του οτι μιλάμε για μπάλα, ας σκεφτούμε οτι δεν είμαστε σε τίποτα πρόθυρα πολέμου με τους Τούρκους συν και το οτι Ελληνικές ομάδες συναντώνται με Τουρκικές συχνά πυκνά κάθε χρόνο.
Το μέγκα αγόρασε τον αγώνα ακριβά και λόγω τις σχετικής αδιαφορίας του κόσμου το προμόταρε κατάλληλα. Το πόσο όμως ασχολήθηκαν τα ΜΜΕ μετά τη λήξη είναι για γέλια. Ούτε σκάνδαλα, ούτε ξύλο και φασαρίες, ούτε σεξ. Μόνο ποδόσφαιρο. Τα υπόλοιπα περάσανε στη δεύτερη θέση για την Κυριακή 25-3.
Είναι τραγικό να αντιλαμβάνεσαι οτι, αν όχι το σύνολο, η μεγάλη πλειοψηφία των εφημεριδοκαναλιών βρίσκει ως πιο αποδοτικές, ειδήσεις επιπέδου ποδοσφαίρου.
Πίσω βέβαια από το ποδόσφαιρο κρύβονται τα γνωστά συστατικά κάθε ειδησεογράφου στην χώρα μας. Ιδεολογικά άκρα, βία και γενικά και κάθε είδους ένστικτα. Αφιλτράριστα και ωμά και άσε τον κοσμάκι που παρακολουθεί να βγάλει την άκρη. Εμείς τις διαφημίσεις μας της τσιμπίσαμε. Πάντως είναι περίεργο πως ένα κίνημα σαν τον πατριωτισμό που παρατηρείται σε πρώιμα στάδια εθνογενέσεων καθώς και σε κράτη με απολυταρχικά καθεστώτα σνεχίζει να συγκινεί τόσο πλατιές μάζες στη χώρα αν και δεν τον υιοθετούν.
Ισως η ευαίσθητη θέση της χώρας, πολλά ίσως που δεν έχουν επιτρέψει την υποχώρηση της εθνοκεντρικής προπαγάνδας στην Ελλάδα, που αποτελεί φιλελεύθερη δημοκρατία τα τελευταία τουλάχιστον τριάντα χρόνια.

WHITESNAKE - Still of the night

Σε συνέχεια του άρθρου της Πέμπτης του Δόκιμου.
Kαταπληκτικό βίντεο.