Μινι φωτο-αφιέρωμα: Η Οξφόρδη του Τόλκιν

Αφιέρωμα και προσκύνημα το σημερινό πόστ, σε έναν άνθρωπο της Βρετανικής λογοτεχνικής παραγωγής, στον οποίο έχουμε αναφερθεί και σε παλαιότερο πόστ και τον οποίο ο Δόκιμος εκτιμά ιδιαίτερα. Αναφερόμαστε στον Τ. Ρ. Ρ. Τόλκιν, ακαδημαικό και συγγραφέα, γνωστότερο στο ευρύ κοινό για το έργο του Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών. Σήμερα ωστόσο δε θα κουράσω το ποίμνιο υπερασπιζόμενος τις θέσεις μου αλλά θα παρουσιάσω ένα μικρό, ξεχωριστό οδοιπορικό από την υπέροχη Οξφόρδη, πόλη όπου ο Τόλκιν έζησε μεγάλο μέρος της ζωής του.

Θα επικεντρωθούμε σε 3 μέρη, ξεκινώντας από το Exeter College, όπου ο Τόλκιν σπούδασε Αγγλική φιλολογία με υποτροφία για δύο χρόνια. Στην πρώτη φώτο βλέπετε τμήμα από την εσωτερική αυλή του κολλεγίου και στα αριστερά μέρος από το παρεκκλήσι του. Δεύτερος σταθμός μας η παραδοσιακή (και διάσημη πλέον) pub Eagle and child, η οποία βρίσκεται σε κεντρικό δρόμο της πόλης. Εδώ ο Τόλκιν είχε δημιουργήσει μαζί με άλλους, διασημότερος εκ των οποίων ο C. S. Lewis ('Τα χρονικά της Νάρνια'), μία λογοτεχνική ομάδα γνωστή ως Inklings. Σε αυτή τη μικρή pub είχαν συχνές συναντήσεις και διάβαζαν αποσπάσματα από τα έργα τους. Μάλιστα στο εσωτερικό υπάρχει και μία 'τιμής ένεκεν' πλακέτα πάνω από το τραπέζι τους.

Τελευταίο σημείο του φωτογραφικού μας αφιερώματος το κοιμητήριο Wolvercote, λίγο έξω από το κέντρο της Οξφόρδης. Μέσα σε ένα καταπράσινο τοπίο βρίσκεται η τελευταία κατοικία του Τόλκιν και ο τάφος του πραγματικά θυμίζει κήπο! Υπάρχει δε και ένα δενδρύλιο ανάμεσα στα διάφορα φυτά και λουλούδια, κάτι που κάνει τον τάφο να ξεχωρίζει από τους υπόλοιπους από μακριά! Στην πλάκα αναγράφονται τα ονόματα του Τόλκιν και της γυναίκας του, η οποία βρίσκεται θαμμένη μαζί του. Να σημειώσουμε ακόμα ότι κάτω από κάθε όνομα βρίσκονται σκαλισμένα και τα ονόματα Beren και Luthien, δανεισμένα από τις ιστορίες του συγγραφέα.

Η Οξφόρδη είναι γεμάτη με τοποθεσίες που σχετίζονται με τον Τόλκιν και όποιος είναι λάτρης και έχει χρόνο μπορεί να επισκεφτεί διάφορα μέρη. Ως ελάχιστο φόρο τιμής επέλεξα σήμερα να σας παρουσιάσω τα συγκεκριμένα και θα κλείσω αυτό το μικρό πόστ καταλλήλως:

Namárië! Nai hiruvalyë Valimar! Nai elyë hiruva! Namárië!

Ο Κύριος μεθ΄υμών,
Δόκιμος.

Προσφορές για φτωχούς

Το σύστημα με τις εκπτώσεις δεν μπορώ να καταλάβω ποιον εξυπηρετεί πλέον. Εντάξει είναι καλή σαν παράδοση όπως και το ξαφνικό μπάσιμο στα μαγαζιά από τον κόσμο που ψάχνει ευκαιρίες αλλά…
Τις εκπτώσεις σήμερα κρατάνε δύο πράγματα: α) ο φόβος των μικρο-εμπόρων που πιστεύουν ότι έτσι συγκρατούν τα κάθε είδους μεγαθήρια της αγοράς από το να κάνουν συνεχώς εκπτώσεις και να τους πάρουν την πελατεία και β) η ανάγκη που έχουν όλοι οι μαγαζάτορες να ξεφορτωθούν περισσεύματα που διαφορετικά θα χάριζαν, σε καλές τιμές. Στο τελευταίο βοηθά και το σχετικό promotion που γίνεται στο σύστημα των εκπτώσεων από όλους τους εμπλεκόμενους.
Για το πρώτο μάλλον τώρα πια, όλοι το’χουν καταλάβει ότι τα κάθε είδους πολυκαταστήματα δεν χρειάζεται να διαφημίσουν εκπτώσεις για να προσελκύσουν το ευρύ καταναλωτικό κοινό. Οι λόγοι που ο κόσμος προτιμά να ψωνίζει σε αυτά είναι το ευχάριστο περιβάλλον που δημιουργούν στον πελάτη και η τεράστια ποικιλία των εμπορευμάτων τους. Σε αυτά η τιμή είναι μια αναγκαία συνέπεια. Αυτός που πουλάει περισσότερα έχει τη δυνατότητα να πουλάει και φθηνότερα. Όλοι το ξέρουν. Υπάρχουν βέβαια και οι εξαιρέσεις αλλά αυτό σε καμία περίπτωση δεν καταρρίπτει τον κανόνα.

Αντίθετα το φαινόμενο του ‘’εκπτώσεις -50%’’ εγώ το έχω παρατηρήσει κυρίως σε μπουτίκ και γενικά σε ανεξάρτητους εμπόρους. Λογικό. Ο καθένας είναι ελεύθερος να πράξει ο,τιδήποτε ελπίζει θα του αυξήσει την πελατεία και η προβολή των μειωμένων τιμών είναι ένας τρόπος. Αυτό άλλωστε είναι και το μεγάλο πλεονέκτημα των εμπόρων. Η ευελιξία. Να μπορούν να αλλάζουν την στρατηγική τους ανα πάσα στιγμή για την προσέλκυση του κοινού, κάτι στο οποίο οι μεγάλες αλυσίδες εμπορικών καταστημάτων δεν μπορούν να ακολουθήσουν με την ίδια ταχύτητα.

Μόνο λοιπόν όταν ελευθερωθεί το σύστημα των εκπτώσεων δίνεται πραγματικά η δυνατότητα στους μικρούς εμπόρους να αναπτύσσουν το δικό τους πρόγραμμα προσφορών, έτσι όπως βολεύει αυτούς. Οι καθορισμένες αυστηρά εντός χρονικών πλαισίων εκπτώσεις δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να τους τοποθετούν ψυχρά δίπλα στους μεγάλους τους ανταγωνιστές, υποχρεώνοντας τους να αγωνιστούν από μειονεκτική θέση για ένα κοινό που ήδη έχει κάνει την επιλογή του μεταξύ των δύο.

Μέσα Μαζικής Μεταφοράς σημαίνει καθυστέρηση

Δεν μπορώ να καταλάβω το λόγο που χρησιμοποιούνται αυτά τα γελοία σποτάκια κατα καιρούς για να πείσουν, υποτίθεται, το κόσμο να παίρνει λεωφορεία, μετρό, κ.α. και να παρατήσει το αυτοκίνητο του. Αυτά τα σλόγκαν που περιστρέφονται γύρω από τις λέξεις ''γρήγορα'' και ''ασφάλεια'' τα θεωρώ εντελώς ουτοπικά για ΜΜΜ ακόμα και αν είναι στην Ελβετία.
Πώς είναι το λεωφορείο να είναι ποιό γρήγοο από το ΙΧ; Αφήνω στην άκρη κυβισμούς και γκάζια. Έχεις μια δουλειά και πρέπει να φύγεις τώρα. Παίρνεις το αμάξι και έφυγες. Άντε όμως με το λεωφορεία. Πότε θα περάσει το επόμενο αλλά ακόμα και αν έχεις αυτο το κάτι;) και περάσει αμέσως, σε περιμένουν κάμποσες στάσεις ακόμα.Το ίδιο ισχύει και για το διάφορα είδη τρένων.
Βάλε και το οτι αλλιώς την παίρνει τη στροφή το φορτωμένο με 100 άτομα λεοφωρείο τρόλεϊ και αλιώς ένα σμαρτ...
Ο μόνος τρόπος για να πειστεί ο κόσμος να αφήσει τα ΙΧ είναι να τον ρίξουμε στο περιβαλλοντικό φιλότιμο. Πάλι να αφήσουμε την άνεση μας θα είναι δύσκολο αλλά όσο να 'ναι περισσότερους θα επηρεάσει ο κίνδυνος του τοξικού νέφους από την ''ταχύτητα του τρόλεϊ''.

Metallica , Live In Athens/Greece , 03/07/07 , intro/cre.de.

Αυτά...

Ινδία

Με αφορμή το ντοκιμαντέρ του Εξάντα για τις ταφικές τελετές στο Βαρανάσι και τις περιεργές(για εμάς) παραδόσεις που συνεχίζονται εκεί, εύκολα μπορεί να καταδικάσει κανείς το πολιτισμικό επίπεδο μεγάλου μέρους της Ινδίας.
Έχω διαβάσει αλλά και ακούσει από γνωστούς που έχουν εμπειρίες από τη χώρα οτι πραγματικά η βρωμιά στους δημόσιους χώρους δεν αντέχεται. Ανθρώπινα περιττώματα κυριολεκτικά κατακλύζουν ους δρόμους μαζί με νεκρά ζώα. Ανάμεσα σε όλα βέβαια, Ινδοί που κάνουν αμέριμνοι τη βόλτα τους.
Αφού λοιπόν έχω ακούσει όλα αυτά για τη μαγική χώρα του Ινδουισμού, έρχεται ο Αυγερόπουλος και μιας παρουσιάζει άλλο ένα εξαιρετικό έθιμο.
Μια σέκτα ασκητών, οι ξακουστοί Αγκόρι Σάντους τρώνε τα απομεινάρια των μισοκαμένων νεκρών που αφήνονται στις όχθες του Γάγγη. Ολόκληρα καραβάνια πιστών μετακινούνται προς την ιερή πόλη του Βαρανάσι για να προσφέρουν στους μελλοθάνατους συγγενεις τους αυτή την ιερή κηδεία. Βέβαια ο Αυγερόπουλος δεν ξεχνά να αναφέρει οτι η συγκεκριμένη σέκτα που γευματίζει με τα πτώματα έχει για πολλούς πιστούς μαγικές ιδιότητες. Αυτό το περιμέναμε.
Κατά τη διάρκεια της εκπομπής προβάλλονται και πλάνα από άλλους ασκητές που κατοικοεδρεύουν στην πόλη και κάνουν διάφορους απεχθείς αυτο-βασανισμούς με σκοπό να φτάσουν το θείο παραμελώντας προκλητικά το σώμα. Αυτό το τελευταίο βέβαια θυμίζει αρκετά πρωτοχριστιανικό και μεσαιωνικό ασκητισμό...
Σε κάποιον μορφωμένο από τον δυτικό, ορθολογιστικό πολιτισμό, όλες αυτές οι ανατολικές παραδόσεις φαίνονται το λιγότερο απάνθρωπες. Δεν έχει να κάνει απλά με διαφορετική κουλτούρα αλλά με μια εντελώς διαφορετική αντιμετώπιση αξιών. Για τους Ινδούς όμως ακόμα και αυτή η βρώση των νεκρών τους αποτελεί ένδειξη σεβασμού των νεκρών. Όταν όμως η χώρα βρίσκεται ακόμα σε ένα τριτοκοσμικό ''χάλι'', τέτοιου είδους παραδόσεις αποτελούν απλά το κερασάκι. Η καθημερινή ζωή της φτωχής και μικρομεσαίας τάξης στην Ινδία δείχνει προσκολλημένη σε παράλογες και κυρίως ανθυγιεινές συνθήκες.
Δεν έχει καμία πρωτοτυπία η θρησκευτική τεκμηρίωση μια τέτοιας καταπιεσμένης και οπισθοδρομικής ζωής. Το ερώτημα όμως είναι κατα πόσο θα αφήνουμε στην τύχη τους όλους αυτούς τους απόκληρους.
Δεν προτείνω βομαρδισμούς και ''εκδημοκρατισμούς'' όμως τίθεται ένα ζήτημα για το αν μια οικονομία όπως η Ινδική που ανθεί θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει σε μεγαλύτερο βαθμό τη βοήθεια μη κερδοσκοπικών οργανώσεων. Είναι πραγματικά ανυπόφορο να βλέπεις μια τέτοια κατάσταση.
Εδώ βρίσκετε τη σχετική σελίδα του Εξάντα.
Εδώ βρίσκετε ένα ενδιαφέρον blog από δύο Έλληνες που βρέθηκαν σε κείνα τα μέρη, επέστρεψαν όμως γι'αυτό σταμάτησαν να το ενημερώνουν.
Εδώ βρίσκετε πληροφορίες από την actionaid.

Τελικά μπήκαμε για τα καλά σε περίοδο διακοπών

Άρχισαν πάλι οι φωτιές και τα ρεπορτάζ για την ''αισχροκέρδεια'' στις παραλίες. Καλοκαιράκι καλώς μας ήρθες.
Τελικά πότε το κέρδος είναι αισχρό ποιός το ορίζει; Όχι τίποτα άλλο, αλλά να ξέρουμε ποιοι είναι οι αισχροί. Η συγκεκριμένη λέξη κάτι προς ανωμαλία μου φέρνει. Όταν λένε κάποιον αισχρό μου έρχεται στο μυαλό τσόντα και γυμνισμός. Τώρα τι σχέση έχουν αυτά με την τιμή της ντομάτας ακόμα το επεξεργάζομαι.
Κατά τ'άλλα μάλλον αφήνουμε για τους επόμενους μήνες τις λαϊκές και τα ζαρζαβατικά και πιάνουμε τις καντίνες. Προσωπικά αν είχα και γω το μοναδικό ψυγείο με παγωτά στη μέση μιας απέραντης παραλίας δε νομίζω να τα έδινα σε τιμές σκλαβενίτη... Πόσο μάλλον κάποιος που σε αυτό το ψυγείο έχει επνδύσει ό,τι έχει και κάθεται και τρώει στη μάπα 45 βαθμούς για να ικανοποιήσει το ''μαμά παγωτό!''.
Βέβαια όταν εσύ πήζεις είναι ωραία να βλέπεις πλάνα από θάλασσες και νησάκια έστω και αν γίνεται για γελοίους λόγους καταγγελίας. Μήπως όμως όλα αυτά τελικά είναι μόνο προφάσεις για να μας δείχνουν συνέχεια παραλίες; Να λοιπόν που η ελληνική τηλεόαση κάνει βήματα προόδου...

Και δεν περνάνε οι μέρες...

Ο Στύλος τελευταία έχει καταντήσει ανυπόφορος και δεν αντέχεται. Άντε να περάσουν οι μέρες να πάμε πουθενά διακοπές γιατί η πολλή αμπελοφιλοσοφία μου έχει κάνει το κεφάλι καζάνι. Άλλον ένα μήνα ακριβώς θέλω για να την κάνω. Ίσως βρώ και κανά καλύτερο μέρος για να στήσω τον Στύλο. Δίπλα σε καμιά παραλία ή τίποτα τέτοιο. Μια καλή σκέψη θα ήταν να ζητήσω και ψυγειάκι για αναψυκτικά.
Το ζήτημα βέβαια είναι τι κάνουμε μέχρι τότε γιατί δεν περνάνε οι μέρες...!!!
Γιατί αν έχει ζέστη αλλά η κύρια ενασχόληση σου ίναι το άγιο και ευλογημένο κοπροσκύλιασμα τότε κάπως μπορείς να τη βολέψεις. Αυτό γιατί όλη η σκέψη είναι επικεντρωμένη στην ανακάλυψη τρόπων μεγαλύτερης απόλαυσης της παραπάνω διεργασίας. Αν όμως έχεις να ασχοληθείς και με άλλα... κλάφτα.

Kansas: Point of Know Return.

Επειδή η άγια τούτη στήλη, η οποία προσπαθεί να επαναφέρει τα ορθά ήθη ΚΑΙ στη μουσική, αρέσκεται τα μάλα να αναφέρει παραδείγματα από τις δεκαετίες του παρελθόντος, σήμερα θα παρουσιάσουμε ακόμη ένα διαμάντι της μουσικής παραγωγής των 70's. Οι γνώστες θα έχουν ήδη γνωρίσει το εξώφυλλο ενός από τα κορυφαία-αν όχι το κορυφαίο-άλμπουμ των Kansas, με τίτλο 'Point of know return' (1977).
Έχοντας ήδη τέσσερα άλμπουμ στο ενεργητικό τους -Kansas (1974), Song for America (1975), Masque (1975) και Leftoverture (1976)- οι Kansas κυκλοφορούν το 1977 το 'Point of know return', το οποίο αφήνει άναυδους τους κριτικούς της ροκ, ξεπερνά τις εντυπώσεις που είχε αφήσει το υπέροχο προηγούμενο άλμπουμ τους ('Leftoverture') και στιγματίζει μία και για πάντα την αμερικάνικη μουσική σκηνή και το progressive rock γενικότερα.
Συνδυάζοντας στοιχεία από την αγγλική ροκ και παντρεύοντας τα πλήκτρα με αμερικάνικη folk, η εφταμελής μπάντα των Kansas, με διασημότερους τους Steve Walsh (φωνή/πλήκτρα), Kerry Livgren (πλήκτρα/κιθάρα) και Robby Steinhardt (φωνή/βιολί), κατάφερε να δημιουργήσει έναν ισορροπημένο δίσκο με κύριο συνδετικό θέμα των πλείστων κομματιών τη γνώση (από εδώ και το know στον τίτλο) και τους κινδύνους της απόλυτης δύναμης. Η ηχογράφηση είναι φανταστική για την εποχή (προσοχή στην όχι και τόσο καλή remastered έκδοση του 2002, για όσους σκέφτονται να αγοράσουν το άλμπουμ) και η μπάντα δίνει πραγματικά ρέστα και στα δέκα τραγούδια που περιλαμβάνονται. Εδώ βρίσκουμε το πιο αναγνωρίσιμο κομμάτι των Kansas, την ακουστική μπαλάντα 'Dust in the wind', καθώς και τα 'Point of know return', 'Portrait (He knew)', το επικό 'Closet chronicles' και το 'Sparks of the Tempest', τα οποία περιλαμβάνονται σε κάθε συλλογή με τα καλύτερα του συγκροτήματος. Τα υπόλοιπα κομμάτια κινούνται σε παρόμοιες ροκ φόρμες ενώ τη λίστα συμπληρώνει και το μοναδικό ορχηστρικό, το 'Spider'.
Με το δίσκο αυτό η μπάντα τοποθετεί μία και για πάντα το όνομά της ανάμεσα στους μεγάλους της ροκ και αφήνει μία κληρονομιά που σημάδεψε πολλά μεταγενέστερα συγκροτήματα. Οι φίλοι των Yes, Led Zeppelin και Rush που πιθανόν να μην ασχολούνται με τους Kansas ή να τους γνωρίζουν μόνο από το ''Carry on wayward son'' καλύτερα να το ξανασκεφτούν και να αποκτήσουν το 'Point of know return'. Συνιστώ ανεπιφύλακτα!

Ο Κύριος μεθ΄υμών,
Δόκιμος.

Ήλιος, κυτταρίτιδα και αραλίκι

Ο Στυλίτης είχε αποσυρθεί για λίγες μέρες υπο σκιάν και με την ευκαιρία της άμεσης χορηγήσεως φυσικών χυμών και άλλων ιατρικώς επιβεβλημένων φαρμακευτικών σκευασμάτων μετά την ολοήμερη στάση υπό του ήλιου κατά τη διάρκεια καύσωνος, επιδίωξε και πέτυχε την πλήρη περιγραφή του Ελληνικού θέρους με τη χρήση τριών λέξεων. Για το πόριμα τούτο χρησιμοποιήθηκαν καταγεγραμμένες παρατηρήσεις με βάση τις αρχές των θετικών και εμπειρικών επιστημών όπως αυτές προκαθορίστηκαν στηριζόμενες αποκλειστικά στο αισθητήριο του ορθολογισμού.
Ήλιος, φως, τέχνες, γράμματα και πρόοδος αλλά και ανυπόφορη ζέστη, θερμοκρασία 40+ και συνθήκες ανυπόφορης κακοκαιρίας. Αδυναμία κυκλοφορίας, σωματική εξουθένωση και όλα τα παραλειπόμενα.
Κυτταρίτιδα, περιττό δέρμα, αγύμναστα οπίσθια και μηροί. Όλα με μέτρο όμως. Το μέτρο που δίνει στο συντομευμένο ένδυμα της -κατά τους φυσιολόγους-πλαδαρής Ελληνίδας την ιδέα του χυμώδους παραδείσου, της ηδονής της αφής.
Αραλίκι της υπέρτατης ξεκούρασης, της ενδελεχούς σωματικο-πνευματικής αναζήτησης του τίποτα έτσι όπως διαγράφεται από την νοητική ακινησία με μόνο σκοπό την προκλητική παράλυση.
Ιδιαίτερα περί της τελευταίας φιλοσοφικής απόρροιας ο Στυλίτης είχε την ευκαιρία να προβεί σε προσωπικούς μα σε ουδεμία περίπτωση λιγότερο αντικειμενικούς -ας επιτραπεί στην αγιότητα του ο αυτο-καθορισμός- πειραματισμούς ώστε το συμπέρασμα να είναι όσο το δυνατόν ακριβέστερο. Διότι και σε αυτή τη περίπτωση η κατάστασις του ήτο χρήσιμη δια την αναζήτησιν της αληθείας.