Υβριδικά

Τελικά όσες καμπάνιες και αν γίνουν από κυβερνητικές ή μη οργανώσεις, πρέπει να νιώσουμε τον κίνδυνο να μας αγγίζει για να τον αντιληφθούμε και ως ρεαλιστικό.
Βάζω πρώτο πληθυντικό και εννοώ όχι μόνο τους καταναλωτές αλλά και τις βιομηχανίες. Γιατί να μπει μια εταιρία στη διαδικασία παραγωγής αν δεν είναι σίγουρη ότι υπάρχει αγορά για το προϊόν της; Οι τύποι ξέρουν από δημοσκοπήσεις.
Στα αυτοκίνητα τώρα. Από τη δεκαετία του 80, που θυμάμαι εγώ, όλο για εξάντληση των φυσικών πόρων μιλάμε αλλά αντί να βγαίνουν οικονομικότερα, η μέση ποσότητα καυσίμου των νέων αυτοκινήτων αυξάνεται.
Μέσα στον τελευταίο χρόνο άρχισαν να βγαίνουν διαφημίσεις και να γίνεται γενικώς προμοτάρισμα για το ποιό μοντέλο καίει λιγότερο. Μία η daihatsu και ακολούθησε η renault με το clio. Κάπου εκεί αρχίζεις να αναρωτιέσαι τί στην ευχή...;
Η μεγάλη αλλαγή όμως έρχεται με τα υβριδικά. Πρωτοπόρος η toyota με το prius. Σήμερα στην ελληνική αγορά κυκλοφορούν τέσσερα υβριδικά μοντέλα: honda civic, toyota prius και δύο ακόμα από τη lexus.
Το άσχημο βέβαια είναι οτι όλη αυτή η νέα τεχνολογία όσο και αν δε θέλει να το παραδεχτεί, εξακολουθεί να βασίζεται στο πετρέλαιο. Ο ''εναλλακτικός'' ηλεκτροκινητήρας είναι μειωμένης ισχύος και συνήθως φορτίζεται από την κινητική ενέργεια που παράγει ο βενζινοκινητήρας. Με άλλα λόγια καμία εξέλιξη στην αναζήτηση νέων πηγών ενέργειας. Στην ουσία αυτό που απασχολεί προς το παρόν δεν είναι η έλλειψη αλλά το κόστος της βενζίνης... Προφανώς ακόμα θεωρείται συμφέρουσα η χρήση της.
Και ενώ η τιμή της ξεπέρασε εδώ και καιρό το 1 ευρώ, τί άλλο πρέπει να γίνει;
Ο καιρός θα το δείξει.
Πληροφορίες για υβριδικά εδώ: www.hybridcars.gr

Ας προσκυνήσουμε τον Άγιο

Το ζήτημα της υγείας του Αρχιεπισκόπου πριν καλά καλά το καταλάβουμε έγινε μέγιστο κρατικό θέμα. Ας αφήσουμε τα χρήματα που σπαταλώνται σε νοσήλεια και μεταφορές. Σε κάποιο βαθμό ίσως είναι και δικαιολογημένα από τη στιγμή που το κράτος αναλαμβάνει την υγειονομική περίθαλψη των υπαλλήλων του. Αυτό που φαίνεται υπερβολικό και ανεξήγητο είναι η σχεδόν καθημερινή ενασχόληση καθώς και η απόδοση τιμών σε ένα πρόσωπο, που κανείς δεν ξέρει ποιά ακριβώς είναι η προσφορά του στην πρόοδο της χώρας.
Πεθαίνει ένας πολιτικός και τον υμνούμε. Εντάξει. Ας πούμε οτι ο πολιτικός είναι υπεύθυνος για την οικονομία, το στρατό, γενικά τη διαχείρηση ολόκληρης της χώρας. Κάποιον που συνετέλεσε στη βελτίωση της ποιότητας της ζωής μας ή τουλάχιστον αυτό πίστεψε ένα κομμάτι του πληθυσμού που τον εξέλεξε, είναι φυσιολογικό και επόμενο να τον τιμούμε.
Ένας Αρχιεπίσκοπος σε τι ακριβώς προσφέρει; Αν δεχτούμε οτι ο τρόπος που διαχειρίζεται η εκκλησία τα εσωτερικά-διαδικαστικά της θέματα δεν αφορά παρα μόνο τους εργαζόμενους σε αυτήν οι υπόλοιποι σε τι φταίμε;
Εκτός βέβαια αν η δικαιολογία αυτής της συμπεριφοράς ''μας'' δε βρίσκεται στις πράξεις του αλλά στην ίδια του την ύπαρξη. Μπορεί να μην το λέμε για να μην μας μπερδεύουν με τα ''μιάσματα'' τους καθολικούς αλλά το ''αλάθητο'' του Αρχιεπισκόπου είναι κάτι το κοινώς αποδεκτό. Ο Χριστόδουλος λοιπόν δεν είναι κοινός θνητός; Ή μήπως πιστεύουμε οτι αυτός είναι ο εξ ονόματος του Θεού επίγειος σωτήρας μας...;
Μπορεί κατά καιρούς να λέγονται διάφορα αλλά ας μην γελιόμαστε. Οι ''πιστοί'' είναι μια κρίσιμη εκλογική μάζα.

Μουσική βιοποικιλότητα

Έχει πλάκα ο τρόπος που προσπαθούν τα διάφορα μπαρ-κλάμπ να πρωτοτυπήσουν μουσικά. Αυτό γιατί τελικά, καταλήγουν να παίζουν όλοι την ίδια μουσική!
Εξηγούμαι:
Ας αφήσουμε έξω τα μέρη που ακολουθούν το ρεύμα και παίζουν την εκάστοτε ''μόδα''.
Μιλάμε για τους ''ψαγμένους''. Μέχρι πριν από λίγα χρόνια οι ''ψαγμένοι'' λοιπόν, έπαιζαν ροκ-μέταλ. Αυτό και μόνο εννούσαν όταν ήθελαν κάτι ιδιαίτερο που ναι μεν θα ήταν διαφορετικό αλλά θα μάζευε και αρκετό κόσμο για να πουλήσουν κάπου και τις μπόμπες τους.
Τλευταία οι ψαγμένοι άλλαξαν ρότα. Η νέα πρωτοτυπία είναι ελέκτρο-τζαζ. Όλο αυτό συνδυάζεται με μαλλί φουντωτό με φράτζα. Κάτι σαν βότκα με τζίτζερ και σπράιτ. Μεγάλη ζαλάδα δηλαδή. Αλλά τι ξέρω εγώ; Γεράματα..........
Τελοσπάντων τα νέα ήθη έχουν εξωθήσει την παλιά ''ψαγμένη'' μουσική σε μεσοβδομαδιάτικα events. Όσοι λοιπόν την βρίσκουν με τα καινούργια-συγχαρητήρια! Οι υπόλοιποι ας πάμε για τσαγάκι.

Battle at Kruger

Απίστευτο! Πώς το βρήκες ρε Δόκιμε;

Ας φακελωθούμε για να σωθούμε

Με αφορμή τα κόλπα που ακολουθεί εδώ και καιρό η ΠΑΕ ΠΑΟ για να ελέγξει καλύτερα τους οπαδούς της ομάδας θα ήταν πολύ χρήσιμο να αρχίσει να ανησυχεί και η ελληνική δικαιοσύνη ως προστάτης των δικαιωμάτων του πολίτη στη χώρα.
Η αλήθεια είναι ότι επειδή σε θέματα οργάνωσης γενικότερα δεν είμαστε ως κράτος ότι πιο... συνεπές οπότε μέχρι στιγμής φακελώματα κα αντιμετωπίζονται κάπως ελαφρά και περιστασιακά. Η μόνη περίπτωση οργανωμένης ''απάντησης'' σε πρόγραμμα συλλογής προσωπικών στοιχείων ήταν στην πρώτη προσπάθεια συστηματικής και δημόσια ελεγχόμενης παρακολούθησης με τοποθέτηση καμερών σε δημόσιους χώρους. Ακούσαμε ισοπεδωτικές θέσεις και καθόλου ψύχραιμες αναλύσεις. Ο στύλος είχε τοποθετηθεί.
Επειδή λοιπόν είμαστε του μπάχαλου -ορθά- και μας αρέσει να εστιάζουμε στο δέντρο και όχι στο καμένο δασάκι-όχι και τόσο ορθά-, οι αντιδράσεις σε όλες αυτές τις ιδιωτικές εταιρίες που βρίσκουν πανεύκολα τα προσωπικά δεδομένα του καθενός ήταν και είναι χλιαρή.
Δεν προσφέρει σε τίποτα η αίτηση στην ανεξάρτητη αρχή. Ποίος θα επιδιώξει δικαστικό αγώνα επειδή μία κυρία τον πήρε στις εφτά το πρωί για να του πουλήσει πιστωτική κάρτα. Η ανεξάρτητη αρχή πρέπει επιτέλους να αναλάβει ή ίδια το έργο που της έχει ανατεθεί και να μην περιμένει τα πάντα από φιλότιμους πολίτες.
Και έρχομαι πάλι στην αφορμή μου. Κάποτε -όχι πριν από πολλή καιρό- ξεκίνησε μια ιστορία που για να μπεις σε οποιοδήποτε γήπεδο έπρεπε να δώσεις τα στοιχεία της ταυτότητας σου.Επειδή ο φόβος φυλάει τα έρμα και κάπως πρέπει να κατοχυρωθεί η ιδιοκτησία απέναντι στον τρελό που θα βάλει φωτιά στο κάθισμα του και θα το πετάξει στον διπλανό του, η απαίτηση φάνηκε-και φαίνεται- λογική. Με νέο όμως φιρμάνι αυτό δεν είναι πια αρκετό. Απαιτείται λοιπόν ΑΦΜ,ΔΟΥ και φυσικά φωτοτυπία ταυτότητας.
Ποιόν ιδιώτη και γιατί πρέπει να νοιάζει αν εγώ φοροδιαφεύγω ή για να το πούμε διαφορετικά, από πού και ως που για να αγοράσω ένα εισιτήριο χρειάζονται όσα για να βγάλω πιστωτική; Πώς φτάσαμε από το ένα σημείο στο άλλο;
Η ελληνική κοινωνία είναι πολλή φρέσκια σε αυτές τις καταστάσεις και οι πιο ''έξυπνοι'' όπως πάντα τρέχουν να εκμεταλλευτούν. Δε θα αργήσει ο καιρός που τα γήπεδα για αυτούς του λόγους θα μείνουν εντελώς άδεια, οι ιδιοκτήτες μπορεί να αρπάξουν και καμία όπως και καμιά τηλεφωνήτρια τραπεζών και τα αφεντικά της θα βρεθούν κανα μεσημεράκι ευελπίδων και τα πράγματα θα πάρουν τη σειρά τους.

Βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα... Zodiac

Πρόσφατα είδα το ZODIAC. Όπως αναφέρει και η εταιρία παραγωγής, η ταινία είναι βασισμένη σε έναν πραγματικό κατά συρροή δολοφόνο, που έδρασε τις δεκαετίες του 60, 70 και 80 και η σύλληψη του αποδείχτηκε ένα δύσκολο παζλ. Αρκετά δύσκολο θα έλεγα αφού δεν είναι σίγουροι οτι τον έπιασαν κιόλας.
Περίμενα να δω ένα ψυχολογικό θρίλερ που να σε αφήνει με κομμένη την ανάσα στα πρότυπα του Σέβεν. Ο David Fincher -σκηνοθέτης- και των δύο όπως άλλωστε και του Fight Club, ήταν το κίνητρο μου για να δω την ταινία.
Ε λοιπόν για άλλη μια φορά με ξάφνιασε με αυτό που παρακολούθησα. Σενάριο με αρκετές ''κοιλιές'', μπερδεμένο, σα να τα έχανε κάπου ο σεναριογράφος και να προσπαθούσε πάλι από την αρχή να μας κεντρίσει το ενδιαφέρον χωρίς όμως να τα καταφερνει. Η αλήθεια βέβαια είναι οτι και η ιστορία αυτού του μανιακού κράτησε σχεδόν μέχρι τα μέσα του 90 αλλά...
Ο σκηνοθέτης θέλει να τονίσει κυρίως την καταστροφή που επέρχεται στην προσωπική ζωή των αστυνομικών που ασχολούνται με την υπόθεση όλα αυτά τα χρόνια καθώς και -από την πλευρά του δολοφόνου- το φόβο του μέσου πολίτη για το φονιά της διπλανής πόρτας.
Νοήματα χιλιοπαιγμένα και δυστυχώς πληκτικά.
Η ταινία είχε καλή ανταπόκριση όπου παίχτηκε...
Και να μην ξεχάσω, κρατάει περίπου δυόμιση ώρες. Να και κάποια βιντεάκια:
http://www.youtube.com/watch?v=8dWgRfb17-M (trailer)
http://www.youtube.com/watch?v=TVNZ9z9-jXQ (documentary)

Συγκρούσεις στη Μιανμάρ

Όπως διαβάσαμε στη Μιανμάρ ή όπως την είχαν βαφτίσει οι Βρετανοί '' Ένωση της Μπούρμα'', έχει ξεκινήσει ένα κίνημα διαδηλώσεων και προσφάτως έντονων συγκρούσεων μεταξύ βουδιστών μοναχών και στρατιωτικής ηγεσίας της χώρας. Όπως θα λέγαμε και στη Δύση, κράτος κατά εκκλησίας.
Πρωτοφανές για τα δικά μας ειωθότα. ''Κανονικά'' αυτοί οι δύο θα έπρεπε να συνεργάζονται.
Δεν έχω ασχοληθεί καθόλου με τη θρησκεία του Βουδισμού για να γνωρίζω αν αυτό είναι αποτέλεσμα του φιλελευθερισμού που ίσως εκφράζει.
Από την άλλη πλευρά οι άπιστοι θα πουν ότι ανεξάρτητα από το όποιο περιεχόμενο του συγκεκριμένου δόγματος, σε μια χώρα που το συνέρχεσθαι έχει απαγορευθεί, στους τόπους λατρείας λαμβάνει χώρα η μόνη νόμιμη συγκέντρωση πολιτών. Ως εκ τούτου η θρησκεία αποτελεί την πρόφαση για την οργάνωση των πολιτών σε ομάδες με αποτέλεσμα την οργανωμένη αντίδραση.
Διαβάζοντας ειδήσεις δεξιά και αριστερά δεν έχω μάθει ακόμα πως στην ευχή αυτός ο δικτάτορας δεν κατάφερε να ελέγξει τους θρησκευτικούς ηγέτες. Βασικά πράγματα.
Έχει πλάκα πάντως με τους Ρώσους και τους Κινέζους που για να προστατέψουν τον δικό τους προσπαθούν να μαζέψουν τα ασυμμάζευτα. Τα μμε προς το παρόν βέβαια έχουν προβάλλει αρκετά την κατάσταση οπότε και αυτοί είναι σχετικά μετρημένοι. Τί μπορείς να πεις κιόλας όταν η κάμερα δείχνει να ξυλοκοπούνται ημίγυμνοι καραφλοί καλόγεροι. Θα μου πείτε τώρα, εντάξει αλλά ξέρουν κουνγκ φου! Μέχρι στιγμής εγώ δεν έχω δει να πέφτουν καρατιές. Ίσως το φυλάνε για αργότερα.

Καλώς ήρθε και το UEFA!

Κατόπιν ειδικής εντολής μετά τη δημοσίευση του ποστ για το Champions League αλλά κυρίως εξαιτίας των αποτελεσμάτων των ελληνικών ομάδων την περασμένη Πέμπτη (5 νίκες σε ισάριθμα παιχνίδια δεν είναι και καθημερινό φαινόμενο για μας εδώ που τα λέμε, μέχρι και η επίσημη ιστοσελίδα της Uefa έκανε αναφορά!), σήμερα θα σχολιάσουμε λίγο το κύπελο Uefa και συγκεκριμένα τα πεπραγμένα των ελληνικών ομάδων στη διοργάνωση. Όχι τπτ άλλο δηλαδή, έπιασε τόπο και η μουρμούρα μου για τη θέση της Ελλάδας στην κατάταξη και τους μελλοντικούς εκπροσώπους μας στην Ευρώπη!

Φαντάζομαι πως ούτε ο πιο αισιόδοξος ποδοσφαιρόφιλος δεν μπορούσε να πιστέψει πρίν από τη σέντρα ότι και οι πέντε εκπρόσωποί μας θα κατάφερναν, άλλος ευκολότερα και άλλος πιο δύσκολα, να πάρουν θετικό αποτέλεσμα, πόσο μάλλον τη νίκη. Δυνατοί αντίπαλοι, απουσία επίσημων ματς στα πόδια μας και πάνω απ΄όλα μία παράδοση αντίθετη για τα ελληνικά χρώματα. Ειδικά στην περίπτωση της Λάρισας με τη Μπλάκμπερν και του Πανιωνίου με τη Σοσό, προσωπικά είχα ακούσει να γίνεται λόγος μέχρι και για 3αρες υπέρ των αντιπάλων! Λίγο πολύ όλοι είδαμε τι έγινε στην τηλεόραση: καλά στημένες ομάδες, ωραίες φάσεις στα περισσότερα παιχνίδια, παρέα με λίγη τύχη επειδή όλα είναι μέσα στο ποδόσφαιρο, και καταφέραμε να πάρουμε 5 νίκες, χωρίς μάλιστα να δεχθούμε τέρμα (με εξαίρεση το 1-2 του ΠΑΟ). Βγήκαν λοιπόν μετά τα κανάλια (όπως ορθά μου υπέδειξε ο Δάσκαλος) και έκαναν λόγο για ''σωτηρία'' της Ελλάδας στην κατάταξη, άλμα 2 θέσεων με 1833 βαθμούς εν μία νυκτί, βουρ για τη 12η θέση τώρα, κτλ.

Συγνώμη ρε παιδιά, αλλά να ρωτήσω κάτι? Μήπως βιαζόμαστε λίγο (ως συνήθως) να βγάλουμε τις σημαίες στα μπαλκόνια και να βαφτίσουμε σωτήρες όλους εκείνους που πρίν από λίγες μέρες πήγαιναν να παίξουν ''με συγκρατημένη αισιοδοξία'' και ''έχοντας επίγνωση των δυσκολιών''??? Είπαμε, ειδικός δεν είμαι αλλά θα μας βγεί το μάτι έξω σε λίγο! Τίποτα δεν έχει τελειώσει ακόμα (ίσως στην περίπτωση της ΑΕΚ και του ΠΑΟ τα πράγματα να είναι ευκολότερα), οι ομάδες μας έχουν τους επαναληπτικούς αγώνες τους, μακάρι να περάσουν όλες στους ομίλους, να έχουν παιχνίδια για συλλογή βαθμών μπροστά τους και μετά ναι, ας μιλήσουμε με σιγουριά και ΓΕΓΟΝΟΤΑ. Πρώτος εγω θα ανεβάσω ποστ για τα συγχαρίκια, με τις ευλογίες του Κυρίου! Μέχρι τότε όμως, μπάστα λίγο (όχι τη Σάσα, είπαμε οι πειρασμοί σε απόσταση)!

Τέλος, να αναφερθώ και σε κάτι ακόμα. Μήπως τα αποτελέσματα αυτά δείχνουν και μία διαφορετική νοοτροπία που πρέπει να περάσει στα ευρωπαικά μας παιχνίδια και όχι μόνο? Οκ, είπαμε να μην κάνουμε συγκρίσεις άτοπες και να μην βιαζόμαστε αλλά ο σχεδιασμός ομάδων όπως του Άρη, της Λάρισας και του Πανιωνίου αξίζουν μίας θετικής παρατήρησης. Οργανωμένη δουλειά, υπομονή, συγκράτηση και πίστωση χρόνου στον προπονητή (εντάξει, ο Άρης αποτελεί εξαίρεση!) και τα αποτελέσματα είναι πέραν του ικανοποιητικού ως τώρα. Με μηδενικά μπάτζετ σε σχέση με άλλες ομάδες αλλά ένα πολύ καλό σύνολο - που έχει πολλές δυνατότητες βελτίωσης - αφήνουν υποσχέσεις για τη συνέχεια. Δεν λέω, ένα ματς ήταν, ωστόσο πιστεύω ότι η πορεία τους στο φετινό πρωτάθλημα θα είναι ανάλογη. Και οι ''φρέσκοι'' παράγοντες, όπως ο Πηλαδάκης και ο Τσακίρης, μόνο καλά δείγματα έχουν να δείξουν μέχρι σήμερα. Ας ελπίσουμε το μοντέλο τους να το ακολουθήσουν και άλλοι..

Ο Κύριος μεθ΄υμών,
Δόκιμος.

Champions League και πάλι!

Λοιπόν, ξεκίνησε και φέτος! Η ''γιορτή του ποδοσφαίρου'' και μεγαλύτερη διασυλλογική διοργάνωση της Ευρώπης, όπως χαρακτηρίζεται από τους περισσότερους το Champions League, έκανε επίσημη πρεμιέρα χθές βράδυ. Ας με συγχωρέσουν οι αδερφοί αναγνώστες και ας με χαρακτηρίσουν πολιτικώς αμοράλ, αλλά αυτό είναι το γεγονός του μήνα Σεπτεμβρίου και όχι οι κακόμοιρες εκλογές! Τα έχει πει ήδη ο Δάσκαλος, ο έχων μυαλό καταλαβαίνει! Και επειδή τούτη η στήλη αγκαλιάζει πλήθος θεμάτων (οι δε δούλοι της μέγιστοι μπαλαδόροι στα νιάτα τους, θυμάμαι ακόμα εκείνη την κοφτή ντρίμπλα του Δάσκαλου!), δεν θα μπορούσε να λείπει ένα αθλητικό σχόλιο.

Οκ, ειδικός δεν είμαι αλλά κάποια πράγματα πιστεύω μπορώ να τα υποστηρίξω. Πρώτο και καλύτερο, όπως συμβαίνει τα τελευταία χρόνια, οι εκπλήξεις όλο και πληθαίνουν. Ο αναπάντεχος βαθμός της ισοπαλίας που τσίμπησε η Ρόζενμποργκ στο Λονδίνο από τη Τσέλσι, η νίκη της Βαλένθια μέσα ση Γερμανία επί της Σάλκε που δεν μπορούσε να βάλει τη μπάλα στα δίχτυα και η πρώτη συμμετοχή της Σαχτάρ που συνοδεύτηκε από πολύ καλή εμφάνιση και καθαρή νίκη, είναι κάποια από τα στοιχεία που ξεχώρισαν και ''άναψαν'' το ενδιαφέρον των ποδοσφαιρόφιλων για τη συνέχεια. Δεύτερον, το γεγονός πως πολλές ομάδες έχουν δυναμώσει και ακόμη και τα φαβορί πολλές φορές χρειάζεται να ιδρώσουν για να κερδίσουν, δημιουργεί τις συνθήκες για παιχνίδια με πολλές φάσεις και καλό ρυθμό. Χτεσινό παράδειγμα το Ρεάλ-Βέρντερ. Οι Γερμανοί, παρά τη μεταγραφή του Κλόζε στη Μπάγερν και κάποιες απουσίες βασικών (π.χ Φρίνγκς), παρουσιάστηκαν στο Μπερναμπέου πολύ δυνατοί, έβαλαν γκολ, πίεσαν και ίσως θα μπορούσαν να πάρουν και την ισοπαλία. Τρίτον, η ελληνική παρουσία του Ολυμπιακού που ακόμη μία φορά απογοήτευσε και έδειξε πως δύσκολα μπορεί να διεκδικήσει την πρόκριση. Απέναντι σε μία ανούσια Λάτσιο, που έφτιαξε την πρώτη της καλή φάση (και σκόραρε!) στο 77΄, ο Ολυμπιακός χάρισε μία ισοπαλία και πέταξε δύο πολύτιμους βαθμούς στα σκουπίδια. Δεν θα σταθώ τόσο στο παιχνίδι όσο στο γεγονός πως σύντομα η Ελλάδα θα συμμετέχει με μόνο μία ομάδα στο Champions League και μάλιστα σε προκριματικό γύρο. Από εκεί δηλαδή που είχαμε φτάσει να έχουμε τρείς εκπροσώπους, σε ελάχιστα χρόνια ξαναγυρίζουμε στο ίδιο σημείο που ξεκινήσαμε, απόρροια των κακών εμφανίσεων των ελληνικών ομάδων στην Ευρώπη. Κάποιοι είχαν μιλήσει για διαφορά επιπέδου, η ψαλίδα ωστόσο έχει εμφανώς κλείσει. Άλλοι αναφέρθηκαν σε ''κακή διαχείριση της κληρονομιάς του Euro 2004'' , άλλοι σε θέματα ψυχολογίας ενώ μερικοί ακόμα κατηγορούν γενικά και αόριστα την κακομοιριά του ελληνικού πρωταθλήματος.

Τι να σας πω, λύση δεν έχω να προτείνω, μάλλον συνδυασμός διαφόρων παραγόντων είναι η αιτία αλλά στην ουσία δεν αλλάζει τπτ μέχρι τώρα... Το θέμα μας όμως σήμερα δεν είναι το ελληνικό ποδόσφαιρο αλλά η έναρξη της Ευρωπαικής ποδοσφαιρικής γιορτής. Απόψε ακολουθεί το β΄ μέρος της πρώτης αγωνιστικής και προσωπικά ξεχωρίζω το παιχνίδι Άρσεναλ-Σεβίλλη. Ας απολαύσουμε λοιπόν όμορφο ποδόσφαιρο και ας ελπίσουμε να δούμε πολλά γκολ και φέτος!

Ο Κύριος μεθ΄υμών,
Δόκιμος.