Ο ένας και μοναδικός Al Bundy!

Σήμερα είναι μία από αυτές τις μέρες που οι πειρασμοί σε γυροφέρνουν εντονότερα απ΄ότι συνήθως! Κάτι τέτοιες μέρες, πρέπει να δείξεις χαρακτήρα και να σταθείς ακλόνητος μπροστά στη δοκιμασία του Κυρίου! Μπορείς φυσικά να ενδώσεις και πολύ χαλαρά, να κυλιστείς στο βούρκο χωρίς αναστολές! Ο Κύριος είναι μεγάλος και συμπονεί, το πιο σημαντικό δε, συγχωρεί! Ε, σήμερα βρίσκομαι επάνω στη διαχωριστική γραμμή της αμαρτίας και ποιόν θυμήθηκα να μου δώσει κουράγιο?! Μία μεγάλη μορφή της τηλεόρασης, τον ανεκδιήγητο μα και αξεπέραστο...Al Bundy!
Όσοι δε θυμούνται το όνομα με την πρώτη, συγχωρούνται επειδή πάει κάποιος καιρός...Πρόκειται για το διάσημο πρωταγωνιστή της αμερικάνικης σειράς 'Married...with children' (στην ελληνική tv 'Παντρεμένοι με παιδιά'), το πραγματικό όνομα του οποίου είναι Ed O' Neill. Η σειρά, η οποία είχε γνωρίσει μεγάλη επιτυχία τόσο στις ΗΠΑ όσο και την Ευρώπη και άλλες χώρες παγκοσμίως, ξεκίνησε το 1987 και κράτησε 10(!) ολόκληρα χρόνια, μέχρι το τελευταίο επεισόδιο το 1997. Αφηγείται τη ζωή μίας τυπικής αμερικάνικης οικογένειας που κατοικεί στο Σικάγο και ακολουθεί τις τραγελαφικές ιστορίες και τα μπλεξίματα των μελών της: του πατέρα Al Bundy, παλιάς δόξας του κολλεγιακού ποδοσφαίρου αλλά πλέον πωλητή γυναικείων παπουτσιών, της γυναίκας του Peggy, αργόσχολης νοικοκυράς με σήμα κατατεθέν το 1960-look κόκκινο περμανάντ μαλλί, της sexy-αλλά θεόχαζης- κόρης Kelly και του μικρότερου γιου Bud, πάντοτε τρελαμμένου για κορίτσια και sex! Ανάμεσά τους μπλέκονται γείτονες, φίλοι, παππούδες, κ.α, δημιουργώντας ξεκαρδιστικές καταστάσεις!
Μορφή και κολώνα της σειράς ο Al Bundy, με θανατηφόρες ατάκες και αξεπέραστες γκριμάτσες! Προσπαθώντας να ικανοποιήσει τα θέλω του και παράλληλα τις ανάγκες της οικογένειας, να αποστομώσει τη γετόνισσα Marcy με την οποία έχουν αιώνια κόντρα, να ελέγξει τα έξοδα του σπιτιού και τα παιδιά του, βρίσκεται πάντα σχεδόν στο επίκεντρο της προσοχής! Αγαπημένες του ασχολίες το ραχάτι, η τηλεόραση, το μπόουλινγκ και οι άλλες γυναίκες! Ο τύπος έχει αφήσει εποχή στην οθόνη, γι΄αυτό σας αφήνω να θυμηθείτε μερικές από τις καλύτερες στιγμές του στα βίντεο που ακολουθούν..



Τελευταίο και καλύτερο, bonus βιντεάκι με τον Al να προσπαθεί να...αντισταθεί σε 3 πειρασμούς! Και με τη γυναίκα του πάνω απ΄το κεφάλι του! Πώς να μην παραδειγματιστεί κανείς?! Ο τύπος είναι ήρωας!!


Ο Κύριος μεθ΄υμών,
Δόκιμος.

Μεταπτυχιακά στην Ελλάδα

Σήμερα όποιος προτιμά να κάνει μεταπτυχιακό στην Ελλάδα απλά δεν έχει τίποτα καλύτερο να κάνει δηλ δεν έχει άμεση ανάγκη από εργασία/χρήματα και έχει άφθονο χρόνο να διαθέσει. Φυσικά υπάρχουν και οι πλανημένοι, οι μη έχοντες κτλ αλλά αυτοί αποτελούν εξαίρεση της εξαίρεσης.
Δεν είναι δυνατόν σε μια αγορά εργασίας όπως η ελληνική όπου κανένα πτυχίο δεν είναι αρκετό να απαιτείς κινέζικα βασανιστήρια από τους φοιτητές λες και η επιτυχία τους τους εξασφαλίζει την αιώνια ευδαιμονία. Δεν είναι δυνατόν για ένα ελληνικό master να χρειάζονται minimum δύο χρόνια παπαγαλίας και γλειψίματος όταν μπορείς να επιλέξεις ένα από τα εκατοντάδες προγράμματα του εξωτερικού -στους δημοφιλείς προορισμούς- που καλύπτει τις ανάγκες σου από όλες τις πλευρές χωρίς τις παραπάνω ελληνικές μπούρδες.
Καιρός να χωνέψουν και οι σχεδιαστές των ελληνικών προγραμμάτων οτι δυστυχώς τα ελληνικά πανεπιστήμια ΔΕΝ είναι σε πλεονεκτική θέση σε σχέση με τα άλλα Ευρωπαϊκά για να έχουν αυτές τις ανεξήγητες απαιτήσεις. Στην παγκοσμιοποιημένη κοινωνία που ζούμε, τα ελληνικά εκπαιδευτικά ιδρύματα βρίσκονται στον δικό τους παράλληλο κόσμο.
Τί φταίει λοιπόν; Εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις μπλα μπλα...
Αυτό που φταίει είναι η βαθιά πεποίθηση της πλειοψηφίας των ελλήνων πανεπιστημιακών οτι εργάζονται σε ένα αποστειρωμένο περιβάλλον. Το τέρας του δημοσίου βρίσκεται πάντα έτοιμο να κατασπαράξει οποιονδήποτε πάει απειλήσει την ασυδοσία τους. Τα λέμε και τα ξαναλέμε. Μονοπώλιο και άγιος ο Θεός. Όσο ποιο ''δυσκοίλια'' είναι τα προγράμματα τόσο ποιο μεγάλο είναι το περιθώριο για να πουλάμε ''διευκολύνσεις'' στους άτυχους που έπεσαν στα δίχτυα μας. Τί και αν οι περισσότεροι προτιμούν το εξωτερικό; Η Ελλάδα είναι το τσιφλίκι μας και όσο βγάζουμε κέρδος... εμείς στην τελική θα σώσουμε τον κόσμο;

Δύο Βελγίδες που αξίζουν της προσοχής μας!

Μην απατάσθε, αναφέρομαι φυσικά σε 2 γευστικότατες μπύρες και όχι σε αιθέριες υπάρξεις με καταγωγή από το Βέλγιο! Δόκιμος μοναχός άλλωστε, για τι άλλο να έγραφα! Είπαμε και επιμένουμε, οι πειρασμοί από μακριά και αγαπημένα, μην κολάζω και το δάσκαλο Στηλίτη!

Πρίν από λίγες ημέρες λοιπόν, είχα τη χαρά να δοκιμάσω δύο νέες μπύρες από τη μπυροχώρα του Βελγίου, τη Leffe Radieuse και τη Grimbergen Dubbel. Ανήκουν και οι δύο στις λεγόμενες ‘μοναστηριακές’ (abbey beers) και προέρχονται από ζυθοποιεία με μακρόχρονη παράδοση στο χώρο. Η Leffe είναι από τα γνωστότερες και παλαιότερες ετικέτες παγκοσμίως, με την ιστορία της να φτάνει πίσω στο 12^ο αι. (αξίζει να πάτε μία βόλτα και στην ιστοσελίδα της, www.leffe.be). Η Grimbergen, αν και όχι τόσο γνωστή, είναι εξίσου παλαιά (1128) και παρασκευάζει μπύρες εξίσου υψηλής ποιότητας (για περισσότερα, www.grimbergenbier.be).
Η πρώτη δοκιμή ήταν αυτή της Leffe Radieuse, για την οποία είχα ήδη ακούσει και διαβάσει πολύ καλά σχόλια, τα οποία επαλήθευσα. Πρόκειται για μία μπύρα υψηλής ζύμωσης, με περιεκτικότητα αλκοόλ 8.5%. Το χρώμα της ήταν χρυσο-κίτρινο προς το κόκκινο, με αφρό που κράτησε ελάχιστα. Άρωμα φρούτων, κάτι από κεράσι, και καραμέλας. Γεύση γεμάτη, επίσης φρουτώδης αλλά και λίγο γλυκιά μαζί. Αρκετά έντονη και ελάχιστα πικάντικη στο τελείωμα. Όπως μου αρέσει δηλαδή! Γνώμη μου, μπύρα που πίνεται μόνη της ή ως συνοδεία επιδόρπιου, σίγουρα μετά το φαγητό.

Αντίθετα, δοκίμασα τη Grimbergen Dubbel κατά τη διάρκεια ενός δείπνου μου και αποτέλεσε πολύ καλό συμπλήρωμα, όπως πιο παλιά η Affligem Dubbel, με την οποία μοιάζουν λίγο. Όπως μαρτυρεί και το είδος της, είναι μια μπύρα που έχει υποστεί διπλή ζύμωση, περιεκτικότητας 6.5% σε αλκοόλ. Χρώμα σκούρο καφέ, σχεδόν σοκολατί. Αφρός που διατηρείται, παχύς και στο ίδιο χρώμα. Άρωμα όχι τόσο έντονο όπως της Leffe και όχι τόσο φρουτένιο, μοιάζει περισσότερο με γλύκισμα. Γεύση επίσης γλυκιά, με έντονη τη σοκολάτα και την καραμέλα, χωρίς ωστόσο να χάνει τον αλκοολούχο χαρακτήρα της. Γενικά, η Grimbergen ήταν μία καλή επιλογή, με έπεισε να ψάξω να βρω και τις άλλες μπύρες της εταιρίας. Εσείς πάλι, αξίζει να δοκιμάσετε κάτι διαφορετικό, όποια και να βρείτε από τις δύο συνιστώ ανεπιφύλακτα!

Ο Κύριος μεθ΄υμών,
Δόκιμος

Beowulf, το έπος του Μεσαίωνα. Μία πρώτη γνωριμία

Επίκαιρο το σημερινό μας θέμα και πολύ ενδιαφέρον, καθώς ισορροπεί ανάμεσα στο μύθο και την ιστορία. Αναφερόμαστε στο μεσαιωνικό έπος Beowulf, το οποίο (ξανα)γυρίστηκε πρόσφατα σε ταινία και πρόσθεσε ακόμα ένα κρίκο στα έργα του κινηματογράφου που δανείστηκαν το θέμα τους από τη λογοτεχνία. Εδώ ωστόσο δεν θα μας απασχολήσει η ολοένα αυξανόμενη τάση του σινεμά για ανεύρεση θεματικών από την ιστορία-λογοτεχνία (όσο και να μπαίνω στον πειρασμό!) αλλά το ίδιο το έργο, επιχειρώντας μία μικρή παρουσίαση και τονίζοντας μερικά σημεία του.

Παρά το γεγονός πως μέχρι και σήμερα οι επιστήμονες ερίζουν για την καταγωγή του, το Beowulf θεωρείται αγγλικό έργο και μάλιστα το παλαιότερο και μία από τις αφετηρίες της αγγλικής λογοτεχνίας. Γράφτηκε τον 8ο αι. μ.Χ. (μεταξύ 700-750) από ανώνυμο συγγραφέα αλλά η βελτιωμένη μορφή του χρονολογείται στις αρχές του 11ου. Πρόκειται για ένα έπος 3,000 περίπου γραμμών που στην ουσία αφηγείται τα κατορθώματα του ήρωα Beowulf (Γοτθικής καταγωγής) εναντίον 3 τεράτων. Με σαφείς επιρροές από θρύλους και παραδόσεις της Β. Ευρώπης, τα γεγονότα εξελίσσονται στη Δανία και τη Σουηδία. Η ιστορία εν συντομία: η αυλή του Δανού βασιλιά Hroogar τρομοκρατείται από ένα τέρας, το Γκρέντελ. Ο Beowulf το μαθαίνει, ταξιδεύει στη Δανία και το σκοτώνει. Μετά το θάνατό του, ο ήρωας αντιμετωπίζει τη μητέρα του Γκρέντελ, την οποία επίσης σκοτώνει. 'Εχοντας λάβει πλούσια ανταμοιβή, επιστρέφει στην πατρίδα του και γίνεται βασιλιάς σε ένα μέρος της σημερινής Σουηδίας. Τέλος, η τρίτη αναμέτρηση του Beowulf με ένα δράκο, που λαμβάνει χώρα στο βασίλειό του, αποδεικνύεται μοιραία, καθώς ενώ καταφέρνει να τον σκοτώσει, τραυματίζεται θανάσιμα και βρίσκει έτσι και ο ίδιος το θάνατο.

Το έργο έχει τύχει - και ακόμα τυγχάνει - εξονυχιστικής ανάλυσης από πανεπιστημιακούς και μελετητές σε ολόκληρο τον κόσμο. Η ιστορία του Beowulf μπορεί να φαίνεται απλοική στο σημερινό αναγνώστη, αποτελεί ωστόσο το ''ζωντανότερο'' αρχείο για τη ζωή της μεσαιωνικής περιόδου. Η κοινωνική ατμόσφαιρα, τα κίνητρα, τα ήθη και τα ιδανικά των πρωταγωνιστών, σε συνδυασμό με τις αξίες που προβάλλονται, όπως το καθήκον, το κουράγιο, η πίστη και η έννοια της τιμής, κάνουν το έργο ένα από τα διαμάντια όχι μόνο της αγγλικής μα και της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Εμποτισμένο από τον ηρωισμό της εποχής εκείνης, φτάνει σε εμάς το διαχρονικό μήνυμα: ''Είναι το κουράγιο της προσπάθειας, όχι απλά η επιτυχία, που στο τέλος φανερώνει τον αληθινό ήρωα''.

Παρακάτω παραθέτω κάποια βιβλία για όσους επιθυμούν μία καλύτερη γνωριμία με το έργο. Για όσους έχουν ήδη γνώση, προτείνω τα 2 κεφάλαια του 'Καθηγητή' από το J.R.R. Tolkien, The monsters and the critics and other essays (Harper Collins, 1997).

- Alexander, M., Beowulf: A Verse Translation (Penguin Classics; Rev. ed., 2003)
- Liuzza, R. M., Beowulf: A New Verse Translation (Broadview Press, 2000)
- Swanton, M. (ed.), Beowulf (Manchester, 1997)
- Niles, J. D. (ed.), Beowulf: an illustrated edition (W. W. Norton, 2007)
- Orchard, A., A Critical Companion to Beowulf (Cambridge, 2003)

Ο Κύριος μεθ΄υμών,
Δόκιμος.

Status Quo - Paper Plane (Live 1972)

Status Quo - Creating music to last

Η στήλη επιμένει στον αγώνα της για προστασία των αξιών της σημερινής νεολαίας και όχι μόνο! Με γνώμονα τον ορθό μουσικό προσανατολισμό και κόντρα στις όποιες Σειρήνες των 'αμαρτωλών' πενταγράμμων που ακούμε παντού, φέρνουμε σήμερα στο προσκήνιο ένα δίσκο-κόσμημα, το 'Piledriver' (1972) των Status Quo. Ο Δάσκαλος μου έκανε ήδη την πάσα, αλλάζοντας τη μουσική υπόκρουση στο στύλο...

Οι Άγγλοι Francis Rossi και Alan Lancaster (τελικά το Νησί έχει ανεξάντλητη μουσική παράδοση), σχολιαρόπαιδα τότε, ξεκινούν ερασιτεχνικά ένα γκρουπάκι το 1962 στο οποίο προστίθενται σταδιακά και άλλα μέλη. Αλλάζουν διάφορα ονόματα - ένα από αυτά που σίγουρα θα δημιουργούσε σύγχυση εαν παρέμενε ήταν το The Scorpions! - μέχρι να καθιερώσουν το 1970 το γνωστό σε όλους Status Quo. Η αρχή έχει γίνει από το 1968 με το πρώτο τους άλμπουμ, όπου η μπάντα ακόμα ψάχνει τον ήχο της ανάμεσα σε ψυχεδέλεια και pop. Ακολουθούν 3 ακόμα άλμπουμ στην εταιρία Pye, ώσπου το 1972 υπογράφουν στη Vertigo και κυκλοφορούν τη δουλειά που έδωσε νέα ώθηση στην καριέρα τους, το 'Piledriver'. Ο δίσκος δεν έχει τα γνωστά κομμάτια όπως τη μεγαλύτερη ίσως επιτυχία τους 'Rockin' All Over the World' αλλά ''ροκάρει'' από την αρχή μέχρι το τέλος! Οκτώ κομμάτια (συμπεριλαμβανομένης της διασκεύης 'Roadhouse Blues' των Doors!) με μπροστάρηδες το hit-άκι 'Paper Plane' και το 'Don't waste my time', γεμάτα ένταση και επιτέλους, κατασταλαγμένο ήχο! Με άγριες διαθέσεις και σαφή blues-boogie στοιχεία, οι Status Quo γράφουν μία από τις ενδοξότερες σελίδες στην ιστορία τους και του R&R γενικότερα.

Το άλμπουμ αυτό σηματοδοτεί μία νέα στροφή στον ήχο τους, ο οποίος εξακολουθεί να δυναμώνει και να εμπλουτίζεται, γεγονός που φαίνεται και από τη συνέχεια της πορείας τους: 'Hello!' (1973), 'Quo' (1974) - ίσως το πιο 'βαρύ' άλμπουμ τους, 'Blue for you' (1976) και 'Rockin' All Over the World' (1977). Μαγική περίοδος για τους Status Quo, καθώς η συνέχεια θα είναι αρκετά διαφορετική, με συνεχείς αλλαγές στο line-up, μέτριους δίσκους και δικαστικές διαμάχες για το όνομα του συγκροτήματος...Αυτά όμως είναι μία άλλη ιστορία. Εσείς μπορείτε να ακούσετε το 'Piledriver' και να ευχαριστήσετε τον Ύψιστο που λείπουν οι γείτονες, δυναμώνοντας λίγο τον ήχο...

Ο Κύριος μεθ΄υμών,
Δόκιμος

Ναχαμε να λέγαμε...

Κάθε χρόνο ίδια εποχή τα ίδια και τα ίδια με τους ξεχασμένους ήρωες. Το τί ''πώς γίναμε τώρα'', ''πού πάει αυτή η γενιά'' και άλλες πικρόχολες κριτικές του παρόντος, ακούγονται... Είναι κάτι σαν την γιορτή του ''εθνικού καταντήματος''.
Μα ρε παιδιά τι συγκρίνετε; Είναι δυνατόν τότε να ήταν καλύτερα; Τότε είχαμε χούντα αν σας διαφεύγει και μετά από αυτήν μια δημοκρατία που δεν ήξερε που πατά και που βρίσκεται. Για ποιο ακριβώς κατάντημα μιλάμε; Φυσικά και σήμερα είμαστε σε καλύτερη κατάσταση. Ούτε λόγος. Μάλλον όλες αυτές οι σκέψεις έχουν περισσότερο να κάνουν με το προσωπικό κατάντημα του εκάστοτε ομιλούντος.

Λευκός Γραικός

Πρόσφατα έτυχε να χρησιμοποιήσω ΚΤΕΛ. Στο δρόμο της επιστροφής, είχα βγάλει εισητήριο και περίμενα στη στάση το πούλμαν. Δίπλα μου ήρθαν και περίμεναν μια παρέα νεαρών τσιγγάνων με μία ηλικιωμένη -πιθανότατα συγγενή τους. Ψιλοερημικό το μέρος, είχε νυχτώσει κιόλας και μαζεύτηκα. Μαζί καθόμουν με μια γνωστή μου.
Τα παιδιά μιλούσαν μεταξύ τους και συχνά πυκνά μας πέταγαν και καμιά ερώτηση σχετική πχ ''περιμένετε ώρα'' και τα σχετικά σε αυτές τις περιπτώσεις. Εγώ επειδή πολλά έχουν δει τα μάτια μου ήμουν πιο σφιγμένος και προτίμησα να μην άνοιξω κουβέντα. Ενώ λοιπόν πέρναγε η ώρα και το λεωφορείο αργούσε μάθαμε οτι και η παρέα το ίδιο περίμενε. Για να μην τα πολυλογώ μετά από κανα τεταρτάκι είδα το κάρο(οχι εντάξει σχετικά καινούργιο ήταν) να έρχεται. Σημειωτέον εγώ περίμενα σε μία μικρής σπουδαιότητας στάση ανάμεσα σε δύο κεντρικές όπου είχαν πρακτορεία για την έκδοση εισητηρίων για τον τελικό προορισμό. Γι'αυτό άλλωστε πολύ συχνά μπαίνω χωρίς να έχω βγάλει εισητήριο όταν υπάρχουν κενές θεσεις, και βγάζω στη δεύτερη στάση. Αυτή τη φορά είχα ήδη βγάλει.
Μπαίνω λοιπόν μέσα, δείχνω τυπικά στον οδηγό το απόκομα και κάθομαι. Μας ακουλουθούν οι τσιγγάνοι. Πριν όμως ανέβουν τις σκάλες τους ακούω να ρωτούν τον οδηγό αν έχει θέσεις. Γυρίζει τότε ο μαγκάκος της σφαλιάρας (ένα κουτσαβάκι 1,50) και λέει με μια μαγκιά ''οχι ρε φιλε δεν έχει να βγάλεις εισητήριο''. ''Μα μέχρι την άλλη στάση θέλουμε για να βγάλουμε'' -''Δε γίνεται είναι γεμάτο'' -''Μπορούμε να κάτσουμε και κάτω'' -''Τι λε ρε!''. Μέσα στην αναμπουμπούλα να τακτοποιήσω τα πράγματα δεν κοίταξα να δω αν όντως έλεγε την αλήθεια το κουτσαβάκι, ήταν και μαύρη νύχτα και το μόνο που με παραξένεψε ήταν ο ενικός και το αγενές ξεθάρρεμα του οδηγού. Αφού τακτοποιήθηκα διαπίστωσα οτι κατά τα 3/4 ήταν άδειο και δε γέμισε ούτε μετά το πέρασμα και από το δεύτερο πρακτορείο.
Πραγματικά μέχρι εκείνη τη στιγμή πίστευα οτι στην Ελλάδα τόσο καραγκιόζηδες και κολλημένοι μπορούν να είναι μόνο απαίδευτοι ηλικιωμένοι και τρελοί.
Θα μου πεις τώρα εσύ ρε Άγιε γιατί δεν εκανες τίποτα; Περιορίστηκα σε κάποια φωναχτά μπινελίκια-κριτικές αλλά... όπως οι περισσότεροι άγιοι ''μακριά από το πυρ της μάχης''...
Αξιοπρόσεχτη και η παρουσία των ''λευκών Γραικών'' συνεπιβατών μου. Φοιτητριες και τριαντάχρονα ζευγάρια... κραγιόν, mp3 και επικριτικά (αγριωπά θα έλεγα) βλέμματα. Πώς δε σηκώθηκαν να χειροκροτήσουν και το κουτσαβάκι(;).
Αναπόφευκτα κάνεις και συγκρίσεις. Λίγο καιρό πριν βρέθηκα πάλι στο νησί με τους κρύους. Για την ιεραποστολή στην οποία αναφέρθηκε στο προηγούμενο ποστ ο Δόκιμος.
Σε αστικά λεωφορεία και τραίνα το τι πρίξημο φάγανε από μας οδηγοί και ελεγκτές δε λέγεται. Και όμως. Πάντα με το χαμόγελο και με ευγένεια. Ακόμα και όταν ήταν πρωί πρωί και από πίσω περίμενε ουρά...
Δεν είναι θέμα πολιτικών επιλογών. Είναι θέμα επαγγελματικής συνείδησης. Όταν κάνεις τη δουλειά σου κανείς δεν ενδιαφέρεται να μάθει τις απόψεις σου για την κοινωνική θέση των μειονοτήτων. Όλοι όμως ενδιαφέρονται να κάνεις αυτό για το οποίο σε πληρώνουν.

Soilwork | As We Speak

Χαρακτηριστικοί Soilwork. Μέταλ θρασο-ντεθ με τα σχετικά φωνητικά. Ξεφεύγουν από τους κλασικούς του είδους (SLAYER, SEPULTURA, etc) καθώς έχουν μια μελωδική τάση-αρκετή για να παρεξηγηθούν- αλλα κρατώντας σε όλα τους τα αλμπουμ ένα στάνταρ απόδοσης, ανήκουν στους κορυφαίους.