Looking for the summer

Έφτασε η στιγμή να διπλοκλειδώσουμε το Στύλο και να σας ευχηθούμε ''καλό υπόλοιπο καλοκαιριού 2012''. Το απαραίτητο καλοκαιρινό διάλειμμα κρίθηκε απαραίτητο για μία ακόμα στυλιτική σεζόν, η οποία, κλασικά, ήταν γεμάτη σκληρή δουλειά μα και παλαβομάρες, μπύρες μα και άλλα οινοπνεύματα, νόστιμα φαγητά μα και στιγμές νηστείας, όμορφα ταξίδια μα και μπόλικη κλεισούρα στη μονή, μπασκετάκι μα και σπαρίλα καναπέ, εκκλησιαστική μουσική μα και αμαρτωλά pop-άκια, εξυπνάδες μα και κουταμάρες. Με άλλα λόγια, η δύσβατη πορεία προς το θρίαμβο της προσωπικής ολοκλήρωσης ενος φτωχού πλην τίμιου (και μετριοπαθή) δόκιμου συνεχίζεται...



Ναι, γνωρίζω πολύ καλά ότι δεν μπορείτε χωρίς το Στύλο... Πώς θα την παλέψετε άραγε ολομόναχοι τον Αύγουστο; Θα σας λείψουμε τρελά, είμαι βέβαιος, και αφού πάθετε ''στυλιτική στέρηση''© θα ξεκινήσετε να διαβάζετε παλιά θρυλικά ποστάκια. Θα σας παρακαλέσω και φέτος, μη μας στέλνετε δακρύβρεχτα e-mails κατα χιλιάδες, ικετεύοντάς μας να σπάσουμε τις διακοπές μας για να κάνουμε νέο ποστ. Δε θα σας κάνουμε τη χάρη. Χρειαζόμαστε αποτοξίνωση απ' όλα - και εσείς σίγουρα από εμάς. Αγαπούμε τους φανατικούς οπαδούς-αναγνώστες μας αλλά για να φτάσουμε στα επίπεδα θέωσης που επιθυμούμε (και επιθυμούν κι εκείνοι δι υμάς), χρειαζόμαστε επειγόντως ξεκούραση.

Καλόν Αύγουστο να'χετε λοιπόν! Σας κερνάμε ένα εκλεκτό macaroon (διαλέξτε: rasberry, choco, coffee)

και σας ευχόμαστε καλές διακοπές, με μπόλικη τρέλα και θετική διάθεση. Τα ξαναλέμε το Σεπτέμβρη!


Δώρο για μπυρόβιους: http://www.youtube.com/watch?v=AjObDDenXbY
Δώρο για κοιλιόδουλους: http://www.pinkbites.com/2009/07/pure-honey-ice-cream.html
Δώρο για βιβλιοφάγους: http://www.publicbookshelf.com/nonfiction/nikola-tesla/
Δώρο για ταινιοφάγους: http://www.putlocker.com/file/FFAF914E557B2494
Δώρο για μουσικόβιους: http://www.mediafire.com/?tht6hh1njt3n8g3 (από την playlist του Στύλου)

Great Divide Rumble IPA

Η αμερικάνικη ζυθοποιία Great Divide είναι από τα γνωστότερα ονόματα στο χώρο της αμερικάνικης craft beer, με μεγάλη ετήσια παραγωγή και μία ευρεία γκάμα ποιοτικότατων ετικετών. Έχοντας δοκιμάσει μερικές από αυτές στο παρελθόν, έχω μείνει κάτι παραπάνω από ευχαριστημένος. Έτσι λοιπόν, όποτε πετυχαίνω κάποια ετικέτα της Great Divide που δεν έχω δοκιμάσει, την αγοράζω χωρίς δεύτερη σκέψη, σίγουρος ότι πρόκειται για μία ακόμη... great beer!

Η ίδια σιγουριά με ώθησε στην αγορά της Rumble IPA, μίας εκ των εποχιακών ετικετών της ζυθοποιίας με περιεκτικότητα σε αλκοόλ 7.1% α.φ. Πρόκειται για μία India Pale Ale ζυμωμένη με μεγάλες ποσότητες λυκίσκου Pacific Northwest, η οποία κατόπιν παλαιώνεται σε βαρέλια γαλλικού και αμερικάνικου ξύλου βελανιδιάς. Ναι, καλά διαβάσατε, μία παλαιωμένη IPA! Μη σας φαίνεται καθόλου παράξενο! Άλλωστε στην εποχή μας οι μπυραματισμοί γνωρίζουν μεγάλη άνθηση, και οι ζυθοποιοί δεν σταματούν να παίζουν με νέες συνταγές, συστατικά, κτλ.

Η Great Divide Rumble IPA έχει ένα ανοιχτό πορτοκαλί / χάλκινο χρώμα, με λευκό αφρό στην κορυφή που διατηρείται ικανοποιητικά και σχηματίζει μία πολύ όμορφη παρουσίαση στο ποτήρι. 

Τα αρώματα του λυκίσκου και των εσπεριδοειδών είναι αρκετά έντονα και μπερδεύονται με το ξύλο και την καραμέλα. Γευστικά, ξεχωρίζουν το λεμόνι, τα μπαχάρια και η πικρίλα του λυκίσκου, τα οποία ισορροπούν τέλεια με μία καρεμελένια αίσθηση από τα malts. Στο τελείωμα εμφανίζεται έντονη η βανίλια από την παλαίωση, στοιχείο που προσδίδει μία εξτρα πολυπλοκότητα στη γεύση και κάνει πολύ ιδιαίτερη την εν λόγω ετικέτα. Το σώμα της είναι μέτριο, με μέτρια ενανθράκωση και μία μαλακή αίσθηση στο στόμα, με το αλκοόλ να φαίνεται λίγο.

Συμπερασματικά, μιλάμε για μία πολύ γευστική και απολαυστική μπύρα από την Great Divide. Βρείτε την, γευτείτε την και... get ready to rumble!

RIP Jon Lord

Πέθανε σε ηλικία 71 ετών ο Jon Lord, μουσικοσυνθέτης, keyboard-ίστας, πιανίστας, οργανίστας και ιδρυτικό μέλος των Deep Purple. Αναμίχθηκε επίσης μερικά χρόνια στους Whitesnake ενω είχε κυκλοφορήσει και προσωπικούς δίσκους.

Jeff Buckley - Grace (1994)

Γίνεται με έναν και μόνο δίσκο να αγγίξεις το τέλειο; Να προσθέσεις το όνομά σου στη λίστα με τους καλύτερους της γενιάς σου; Να μπλέξεις διάφορα μουσικά ιδιώματα σε μία ιδιόμορφη, αυστηρά προσωπικoύ στυλ ροκ; Να βγάλεις τη μουσική ωριμότητα, αυτοπεποίθηση και έμπνευση που άλλοι εμφανίζουν μετά από χρόνια καριέρας, σε τέτοιο βαθμό μάλιστα που ο δίσκος σου να θεωρείται από πολλούς κριτικούς ως ένα από τα ορόσημα των 90s και χαρακτηριστικό δείγμα του ποικιλόμορφου ήχου μίας ολόκληρης δεκαετίας;

Ο Jeff Buckley με το Grace το 1994, τον ένα και μοναδικό δίσκο που κυκλοφόρησε, άγγιξε το τέλειο. Έβαλε με πλατιά γράμματα το όνομά του ανάμεσα στους πιο ιδιαίτερους μουσικούς της εποχής του, με ένα αμίμητο ύφος που άλλοτε υμνεί εκστατικά τον έρωτα, άλλοτε σπαράζει για την απώλειά του, μα πάντα υπνωτίζει με ονειρικές μελωδίες...


Δωράκι για όσους αμαρτωλούς δεν έχουν τον απίστευτο αυτό δίσκο


Ολίγα για το Jeff
Ο γιος του ασύγκριτου Tim Buckley ξεκίνησε παίζοντας κιθάρα και τραγουδώντας διασκευές και δικές του συνθέσεις σε διάφορα καφε και μπαράκια στο Μανχάταν. Έχοντας συγκεντρώσει την προσοχή πολλών δισκογραφικών εταιριών εξαιτίας της ιδιαίτερης φωνής και του ταλέντου του, υπέγραψε τελικά στην Columbia το 1992 και κυκλοφόρησε το Grace το 1994. Μετά από tours 2 χρόνων με την μπάντα του σε Ευρώπη, Αμερική και Αυστραλία, ξεκίνησε το 1996 τις ηχογραφήσεις νέου υλικού, προτού μετακομίσει στο Μέμφις το 1997 όπου συνέχισε να δουλεύει πάνω στο δεύτερο δίσκο του. Πνίγηκε το Μάιο του ίδιου χρόνου ενω κολυμπούσε σε ένα κανάλι του Mississippi σε ηλικία 30 ετών.

Ολίγα για το Grace
Ο μοναδικός δίσκος του Jeff είναι γεμάτος έντονα συναισθήματα και μία ατμόσφαιρα που σε ρουφάει και σε στοιχειώνει από την πρώτη κιολας ακρόαση. Αρχικά είχε δέκα συνολικά κομμάτια, εφτά νέα τραγούδια (''Mojo Pin'', ''Grace'', ''Last Goodbye'', ''So Real'', ''Lover, You Should've Come Over'', ''Eternal Life'', ''Dream Brother'') και τρεις διασκευές (''Lilac Wine'' της Nina Simone, ''Hallelujah'' του Leonard Cohen, και ''Corpus Christi Carol'' που βασίζεται σε ένα ύμνο του 15ου αιώνα). Σε αυτά προστέθηκε το ''Forget Her'', στη νέα έκδοση του δίσκου μετά το θάνατο του Jeff. Το Grace έχει επηρεάσει αμέτρητους καλλιτέχνες ενω φιγουράρει συνέχεια σε λίστες με τα καλύτερα άλμπουμ όλων των εποχών (whatever that means).

There's no time for hatred, only questions / What is love, where is happiness, what is life, where is peace? / When will I find the strength to bring me release?

(Eternal Life)

Euro 2012: φουλ για τελικό

Αρχίζει το ματς! Όσοι παλιοί αναγνώστες /-στριες (αντέχετε ακόμα να) μας διαβάζετε, γνωρίζετε ότι αγαπάμε τη μπάλα αλλά δεν ασχολούμαστε ιδιαίτερα. Εν τούτοις, δεν χάνουμε την ευκαιρία όποτε μπορούμε να παρακολουθήσουμε ντέρμπι, κρίσιμα παιχνίδια και μεγάλες διοργανώσεις όπως το φετινό Γιούρο που γίνεται σε Πολωνία & Ουκρανία.

Από το ξεκίνημα της διοργάνωσης δεν τρέφαμε αυταπάτες για υπέρβαση της Εθνικής ομάδας και επανάληψη των ''μεγαλείων'' του 2004. Όπως θα έλεγε και ο μέγας Αλέφαντος, τέτοια θαύματα γίνονται μία φορά στα χίλια χρόνια... Έτσι λοιπόν, χαλαροί, είδαμε τα ματσάκια με φίλους, κάναμε την πλάκα μας και πλήρως ευχαριστημένοι με την πορεία των διεθνών μας μέχρι το προημιτελικά, μπορούμε πλέον να επικεντρωθούμε στα δύο ζευγάρια των ημιτελικών.

Σήμερα, 27 Ιουνίου, έχουμε το πρώτο ζευγάρι: Ισπανία VS. Πορτογαλία. Πεσμένοι σε απόδοση πλην ποιοτικότατοι οι παγκόσμιοι πρωταθλητές Ισπανοί, προέρχονται από μέτριο παιχνίδι εναντίον των κάκιστων Γάλλων και καλούνται να δικαιώσουν όσους τους θεωρούν φαβορί για την κατάκτηση του τροπαίου. Απέναντί τους οι φουριόζοι Πορτογάλοι του Κριστιάνο Ρονάλντο (άλλως ''λατρέψτε με, είμαι είδωλο'') και της παρέας του, οι οποίοι έπαιξαν πολύ καλά εναντίον των Κροατών και μοιάζουν ικανοί να κάνουν την έκπληξη και να περάσουν εκείνοι στον τελικό της Κυριακής.

Προγνωστικό* Στύλου: ποντάρουμε στην εμπειρία και ποιότητα των Ισπανών και πιστεύουμε ότι εστω και δύσκολα θα νικήσουν, χωρίς να χρειαστεί παράταση ή πέναλτι.

Αύριο, 28 Ιουνίου, έχουμε το δεύτερο ζευγάρι: Γερμανία VS. Ιταλία. Η πιο σταθερή ομάδα του τουρνουά είναι μέχρι τώρα η Γερμανία, με πολύ φορμαρισμένο κέντρο-επίθεση. Δικαίως χαρακτηρίζεται, μαζί με την Ισπανία, ως ένα από τα δύο φαβορί του φετινού Euro. Φτάνει στα ημιτελικά ανεβασμένη μετά την τεσσάρα που έριξε στην Ελλάδα, και καλείται να ξεπεράσει τους Ιταλούς. Οι οποίοι έχουν αφήσει πολύ καλές εντυπώσεις με το παιχνίδι τους εναντίον της Αγγλίας (αγγλάκια δε σας χάλασε!) και, κακά τα ψέμματα, παραμένουν οι γνωστοί Ιταλοί.

Προγνωστικό** Στύλου: ποντάρουμε στη συμπάθεια του Δόκιμου για τη σκουάντρα ατζούρα και την άμυνα. Το ματσάκι θα το κλέψει η ομάδα του Μπουφόν στα πέναλτι.
___________________________________

* Κάνουμε την πλάκα μας και δεν είμαστε ειδικοί. Μην πάει κανένας να παίξει στοίχημα και τον πάρουμε στο λαιμό μας! Ουαι αμαρτωλοί!
** Ως κλασικοί τσάτσοι όμως, αν κοιμηθεί ο Θεός και έρθουν πρίμα τα αποτελέσματα τότε θέλουμε μερίδιο :o)

La Loubécoise: βελγίδα με maple syrup

La Loubécoise από τη βελγική Brasserie d’Ecaussines, η οποία βρισκέται στην περιοχή Ecaussines βορειοδυτικά της πόλης Charleroi. Πρόκειται για μία περίεργη μα ευχάριστη καστανή μπύρα με περιεκτικότητα σε αλκοόλ 8% α.φ. που ζυμώνεται με προσθήκη σφενδαμο-σίροπου από το Québec του Καναδά. Είναι μία από τις εποχιακές ετικέτες της βελγικής ζυθοποιίας (η οποία παράγει 9 ολόχρονα) και έπεσε στα χέρια μου πρίν από λίγες μέρες...

Εμφάνιση: χρώμα θολό καφετί-μπορντό, με ανοιχτό μπεζ αφρό που διατηρείται ικανοποιητικά

Άρωμα: ζαχαρούχο άρωμα κεικ από τα malts, καραμέλα, σταφίδες, ολίγον από μπαχάρια τύπου Jägermeister

Γεύση: Κερασο-γλύκα, αποξηραμένα φρούτα, καραμέλα, καστανή ζάχαρη, μπαχάρια. Η γλυκιά πλευρά κυριαρχεί κατά κράτος, με ελάχιστα τσιμπήματα λυκίσκου στο τελείωμα. Θυμίζει αρκετά μία kriek εμπορίου (π.χ. Liefmans, Bacchus, κτλ) στην οποία ανακατεύτηκε μπόλικο σιρόπι σφένδαμου.

Ελάχιστη ενανθράκωση, με σώμα μέτριο. Γενικά, η βελγίδα La Loubécoise πίνεται ευχάριστα παρά τη ζαχαρίλα της. Μία μπύρα που προσφέρεται για συνοδεία πάστας (ή άλλου γλυκού) αλλά μπορείτε να την απολαύσετε και μόνη της ως επιδόρπιο, όπως έπραξα εγώ.

Την Κυριακή, δοξάστε τους!

Κυριακή κοντή γιορτή... Και σε σένα, ω αδιόρθωτε Έλληνα, καλή ψήφο!



Ευχάριστο ανάγνωσμα-τροφή για σκέψη: Το πλοίο των ηλιθίων

Χουρμάδες εξωτικοί x2

Ορίστε η διπλή αφορμή για το προηγούμενο ποστ - αφιέρωμα στο χουρμά: οι εξωτικοί (κυριολεκτικά) χουρμάδες που μου είχε στείλει ο φίλος μου ο Παναγιώτης που δουλεύει χρόνια στα Εμιράτα - καλά να'ναι ο άνθρωπος εκεί στις ζέστες.

Στο κουτί κρύβονται χουρμάδες Taher, ημίξηροι και μπαμπάτσικοι, με μία χαρακτηριστική μυρωδιά η οποία μάλλον οφείλεται στη συγκεκριμένη ποικιλία. Στο δε πλαστικό ταψάκι βρίσκονται κλεισμένοι αεροστεγώς χουρμάδες Sillaj (άλλως Sellaj), μία ποικιλία που απ' ότι με πληροφόρησαν απαντάται κυρίως στα Εμιράτα και τη Σαουδική Αραβία. Μικρότεροι, γλυκότεροι και μαλακότεροι από τους Taher, οι Sillaj συνοδεύονταν από αμύγδαλα - τα οποία τους έχωσα αφού αφαίρεσα το κουκούτσι και τους έκανα γεμιστούς!

Παναγιώτη, ευχαριστώ! Στείλε τέτοια πακετάκια στο Στύλο και θρέψε τη χουρμαδο-μανία του Δόκιμου!

Χουρμάς ο εξωτικός

Ο χουρμάς (''χουρμάς ο δακτυλοφόρος'') είναι ο καρπός της χουρμαδιάς που ευδοκιμεί κυρίως στη Μέση Ανατολή, την Αφρική και σε μέρη της Ασίας. Πρόκειται για ένα μικρό φρούτο, οβάλ-κυλινδρικού σχήματος και μήκους μεταξύ 3 και 7 εκατοστών. Ωριμάζει σε 4 στάδια (ωμός-τραγανός-μαλακός-αποξηραμένος), είναι συνήθως καφετιάς-μαύρης απόχρωσης και έχει γλυκιά, ζαχαρώδη γεύση. Είναι πολύ θρεπτικός και πλούσιος σε φυτικές ίνες ενω ο φρέσκος καρπός περιέχει μεγάλη ποσότητα βιταμίνης C.

Οι χώρες με τη μεγαλύτερη παραγωγή χουρμάδων παγκοσμίως είναι η Αίγυπτος, το Ιράν και η Σαουδική Αραβία. Παρα το γεγονός ότι υπάρχουν πάμπολλες ποικιλίες (π.χ. Ajwah, Medjool, Iteema, Deglet Noor, Thoory, Kenta, Halawy, Saidy, κ.α.), οι βασικοί τύποι του χουρμά είναι τρεις: οι μαλακοί, οι ημίξηροι και οι ξηροί.

Πωλητής χουρμάδων στο Κουβέιτ

Η ιστορία του χουρμά έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον. Η πιθανή καταγωγή του τοποθετείται στην περιοχή του Περσικού Κόλπου πριν παρα-παρα-παρα πολλά χρόνια. Ενδεικτικά αναφέρω το παράδειγμα αρχαιολογικής αποστολής που βρήκε κουκούτσια άγριων χουρμάδων ηλικίας σχεδόν 50.000 ετών (!) στη σπηλιά Shanidar στο Ιράκ. Οσον αφορά την καλλιέργεια χουρμάδων από τον άνθρωπο, αυτή πάει πίσω τουλάχιστον 6.000 χρόνια με βάση ευρήματα από την Αίγυπτο, τη Μεσοποταμία και την ανατολική Αραβία - περιοχές όπου ο χουρμάς καταναλωνόταν ευρέως ως φαγητό εκείνη την περίοδο.