5.000 χρόνια θρησκειών σε 90''

Δείτε μέσα σε 1.5 λεπτό τη γέννηση και εξάπλωση του Χριστιανισμού, του Ισλάμ, του Ιουδαισμού, του Ινδουισμού και του Βουδισμού στο παρακάτω βιντεάκι



Από το ίδιο site μην παραλείψετε να δείτε το αντίστοιχο βιντεάκι για την εξάπλωση της δημοκρατίας

Παίζοντας με κροκόδειλους, λέοντες και λύκους

Υπάρχουν τα συνηθισμένα κατοικίδια, όπως σκυλιά, γατιά, χρυσόψαρα ή καναρίνια. Υπάρχουν επίσης τα ασυνήθιστα, όπως ποντίκια, φίδια (γειά σου ρε Κυριάκο με τους πύθωνές σου!) ή γρούνια. Τέλος, υπάρχει και μία τρίτη κατηγορία ''κατοικιδίων'', τα οποία στην ουσία δεν είναι κατοικίδια επειδή απλά δεν μπορούν να κλειστούν σε ένα σπίτι. Όπως τα παρακάτω:




Μπορεί να μοιάζει ότι οι τύποι έχουν χάσει τα λογικά τους αλλά αξίζουν αν μη τι άλλο το θαυμασμό μας. Είναι παραδείγματα της τάσης του ανθρώπου για περιπέτεια και της λατρείας του για μπόλικες δόσεις αδρεναλίνης, της αγάπης του για τη φύση και τη δύναμή της, καθώς και του απεγκλωβισμού του από τους αρχέγονους φόβους του.

La p’tite bière Brut’ale Extra Special Bitter

Η Brasserie des Garrigues (= ζυθοποιία των φρυγάνων) είναι μία γαλλική μικρο-ζυθοποιία που βρίσκεται στη μικρή κοινότητα Sommières, στη νότια Γαλλία. Οι μπύρες της ζυμώνονται με παραδοσιακές μεθόδους, χειροποίητα, συνδυάζοντας τη βρετανική παράδοση των real ales και τη γαλλική παράδοση των bières de garde της βόρειας Γαλλίας. Όπως αναφέρεται στην ιστοσελίδα της ζυθοποιίας, οι συγκεκριμένες μεθόδοι επιλέχθηκαν για να δώσουν στις μπύρες έναν παραδοσιακό, ρουστίκ χαρακτήρα. Γι’αυτό και όλες είναι φρέσκες, αφιλτράριστες και απαστερίωτες.

Η παραγωγή της ζυθοποιίας των φρυγάνων (με το τρομερό φυσιολατρικό όνομα και μασκότ το μουσάτο νάνο που ξεπροβάλλει στην ετικέτα της φιάλης) περιλαμβάνει αυτή τη στιγμή 15 διαφορετικές μπύρες. Ο Στύλος θα σας παρουσιάσει σήμερα τη La p’tite bière Brut’ale Extra Special Bitter, μία ετικέτα με περιεκτικότητα σε αλκοόλ 5.5% α.φ., η οποία πρωτοκυκλοφόρησε το 2011 και ακολουθεί το βρετανικό στυλ μπύρας special/premium bitter.

Το χρώμα της είναι ένα θολό πορτοκαλί / χάλκινο, στολισμένο στην κορυφή με έναν υπέροχο, συνεκτικό, λευκό αφρό, ο οποίος διατηρείται αρκετά.

Τα αρώματα που κυριαρχούν δεν είναι ιδιαίτερα έντονα, κατά βάση καραμέλα και ένας συνδυασμός φρούτων (όχι εσπεριδοειδή, κάτι άλλο που δεν μπορούσα να προσδιορίσω) και λυκίσκου. Γευστικά, διακρίνουμε από την πρώτη γουλιά ότι η μπύρα δεν ακολουθεί πιστά τη βρετανική παράδοση με έμφαση στα malts αλλά έχει εξίσου έντονη την παρουσία του λυκίσκου – σαφώς επηρεασμένη από την αμερικάνικη σχολή. Το αποτέλεσμα είναι μία πολύ ισορροπημένη γεύση, η οποία ξεκινά γλυκά με την καραμέλα και ολοκληρώνεται με τη (γνώριμη στους λάτρεις των IPA) ευχάριστη πικρίλα, με ισχυρή την αίσθηση του λυκίσκου. Λίγη βανίλια εμφανίζεται στο τελείωμα, με πικρή επίγευση.

Γενικά, πρόκειται για μία πολύ ωραία μπύρα, η οποία αποτελεί ξεκάθαρη απόδειξη ότι η γαλλική μπυρο-σχολή πλέον εξελίσσεται και πειραματίζεται. Απομένει να δούμε πού μπορεί να οδηγήσει αυτή η μινι έκρηξη στο χώρο της μπύρας στη Γαλλία, και αν η πληθώρα νέων ετικετών που εμφανίζονται στη χώρα του Αστερίξ μπορούν να φτάσουν στο επίπεδο να συναγωνιστούν τις αντίστοιχες μπύρες της υπόλοιπης Ευρώπης και Αμερικής.

Cave à bulles @ Paris

Ένα από τα καλύτερα μέρη για να ψωνίσετε μπύρες στο Παρίσι είναι σίγουρα η Cave à bulles, μία καλά κρυμμένη ''μπουτίκ μπύρας'' με πολύ μεγάλη ποικιλία πρωτίστως σε γαλλικές ετικέτες. Ο Dokimos είχε τη χαρά να την επισκεφτεί πρίν από λίγες μέρες και σας μεταφέρει τις εντυπώσεις του.

Ιδιοκτήτης της κάβας είναι ο τρελαμένος μπυρόβιος Simon (βλέπε διπλανή φώτο), ένας απολαυστικός τυπάς με μπόλικο χιούμορ, ο οποίος όχι μόνο θα σας βοηθήσει να διαλέξετε τί να αγοράσετε αλλά θα μιλήσει μαζί σας για την κατάσταση της μπύρας στη Γαλλία, και θα σας δώσει συμβουλές πού να πάτε για να πιείτε καλή μπύρα στην πόλη του φωτός. Πέρασα ένα 40λεπτο μιλώντας μαζί του για την ''έκρηξη'' της μπύρας στη Γαλλία, η οποία με αργά αλλά σταθερά βήματα ακολουθεί Ευρώπη και Αμερική μα και τη μόδα των καιρών, αφού πειραματίζεται με διαφορετικά στυλ μπύρας, υλικά και ποσότητες λυκίσκου! Ο Simon (ο οποίος δηλώνει αθεράπευτο hop-junkie!) μου είπε ότι τα τελευταία 3 χρόνια έχουν ανοίξει νέες μικροζυθοποιίες σε πολλά μέρη της Γαλλίας, ο κόσμος πίνει περισσότερη μπύρα απ’ότι παλαιότερα, το Παρίσι πέρα από μέρη για να αγοράσεις / πιεις μπύρα απέκτησε και τις δικές του ζυθοποιίες, και γενικώς τα πράγματα κινούνται, με το μέλλον της γαλλικής μπύρας να είναι ελπιδοφόρο – και απαγκιστρωμένο από το παρελθόν, την έλλειψη φαντασίας / επενδύσεων και τις (απολαυστικές κατά τ’άλλα) bières de Garde. Μου ανέφερε επίσης ότι δύο βράδια πρίν την επίσκεψή μου, είχε σκάσει μύτη στο μαγαζί ο James της Brewdog (με τον οποίο συνεργάζονται, αφού αρκετές ετικέτες της σκωτσέζικης ζυθοποιίας - συμπεριλαμβανομένου του Τακτικού Πυρηνικού Πιγκουίνου - βρίσκονται στην Cave à bulles), τα είπανε, ανοίξανε μπουκάλες, κτλ, καταλαβαίνετε...

Πέντε παιδιά-θαύματα

William Rowan Hamilton (1805-1865) - Ο πολύγλωσσος μαθηματικός

Ιρλανδός φυσικός-μαθηματικός που γεννήθηκε στο Δουβλίνο. Σε ηλικία πέντε ετών, γνώριζε λατινικά, αρχαία ελληνικά και εβραικά! Μέχρι τα δεκατρία του, μπορούσε να μιλήσει 13 διαφορετικές γλώσσες, ανάμεσά τους σανσκριτικά, περσικά, ιταλικά, αραβικά και συριακά! Ενω ήταν ακόμα φοιτητής, διορίστηκε καθηγητής αστρονομίας στο πανεπιστήμιο, διευθυντής του αστεροσκοπείου Dunsink, και βασιλικός αστρονόμος της Ιρλανδίας!

Wolfgang Amadeus Mozart (1756-1791) - Ο μεγάλος πιανίστας που πέθανε υπερβολικά νέος

Αυστριακός (για άλλους Γερμανός) μουσικοσυνθέτης που γεννήθηκε στο Salzburg, με πάνω από 600 έργα. Σε ηλικία τριών ετών έπαιζε το hapsichord, στα πέντε του έδινε συναυλίες πιάνου, και στα έξι του έγραψε το πρώτο του μουσικό έργο. Χαρισματικός οσο δεν πάει, επίσης μεγάλος αλκοόλας και αυτοκαταστροφικός - όπως τα περισσότερα μεγάλα πνεύματα που βασανίζονται από προσωπικά πάθη και / ή δεν μπορούν να διαχειριστούν τη διάνοιά τους. Πέθανε σε ηλικία μόλις 35 ετών.

William James Sidis (1898-1944) - Ίσως ο εξυπνότερος άνθρωπος που έζησε ποτέ

Αμερικάνος μαθηματικός που γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη. Σε ηλικία οχτώ ετών έφτιαξε ένα πίνακα λογάριθμων βασισμένο στον αριθμό 12, και στα εννιά του έδωσε διάλεξη στο Χάρβαρντ - όπου και μπήκε ως φοιτητής σε ηλικία 11 ετών! Γνώριζε 8 γλώσσες. Μερικοί τον θεωρούν τον εξυπνότερο άνθρωπο που έζησε ποτέ, αφού το IQ του κυμαίνονταν μεταξύ 250 και 300! Να σας θυμίσω ότι ο μέσος άνθρωπος σήμερα έχει ένα IQ που δεν ξεπερνά το 130...

Kim-Ung-yong (γ. 1962) - Η διάνοια που παρακολουθούσε διαλέξεις πρίν πάει σχολείο

Κορεάτης φυσικός που κατέχει το ρεκόρ Guinness για το υψηλότερο IQ με 210 (πληροφοριακά, ο Άινσταιν είχε ''μόλις'' 160). Ξεκίνησε να μιλάει σε ηλικία τεσσάρων μηνών και δύο χρόνια αργότερα μπορούσε να διαβάσει κορεάτικα, γιαπωνέζικα, αγγλικά και γερμανικά! Σε ηλικία τριών ετών ξεκίνησε να παρακολουθεί διαλέξεις φυσικής στο πανεπιστήμιο, και στα οχτώ του η NASA τον κάλεσε να σπουδάσει στις ΗΠΑ! Είναι καθηγητής πανεπιστημίου, με πάνω από 90 επιστημονικά άρθρα στον τομέα της υδραυλικής.

Theodore Kaczynski (γ. 1942) - Το παιδί-θαύμα που τελικά έγινε βομβιστής

Αμερικανός μαθηματικός (και μετέπειτα ανάρχας) που γεννήθηκε στο Σικάγο. Το Χάρβαρντ τον δέχτηκε σε ηλικία δεκαέξι ετών για σπουδές. Αργότερα, πήρε το διδακτορικό του από το πανεπιστήμιο του Μίτσιγκαν, με τους εξεταστές του Kaczynski να δηλώνουν ότι οι ιδέες του ήταν τόσο πολύπλοκες που δεν είχαν καταλάβει σχεδόν τπτ! Στα εικοσιπέντε του, έγινε ο νεαρότερος καθηγητής πανεπιστημίου στο Berkeley. Τα παράτησε όλα δύο χρόνια αργότερα και απομονώθηκε σε μία καλύβα μέσα στα δάση. Σήμερα, εκτίει ισόβια για βομβιστικές επιθέσεις μέσω πακέτων ταχυδρομείου...

Κοιμητήριο Père Lachaise, β' μέρος - και ο τάφος του Jim

Δεύτερο ποστ για το διάσημο κοιμητήριο Père Lachaise του Παρισιού, όποιος αδελφός θέλει να ξαναθυμηθεί το πρώτο μέρος ας πατήσει εδώ.

Μετά την επίσκεψή μου στους τάφους των Abelard&Heloise, Dukas, Grappelli, Chopin, Modigliani, Colette, και Apollinaire, σειρά είχε ο μεγάλος Ιρλανδός Oscar Wilde (1854-1900), ποιητής και συγγραφέας που δημιούργησε θαυμαστές σε όλο τον κόσμο με το ένα και μοναδικό του (και υπέροχο) μυθιστόρημα Το πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέι (1890). Δικό του επίσης, ανάμεσα σε άλλα, το ''Πάντοτε να συγχωρείς τους εχθρούς σου - τίποτα δεν τους ενοχλεί περισσότερο''!

Ο παλιός τάφος του Wilde έχει καλυφθεί από ένα μαρμάρινο μνημείο, το οποίο περιβάλλεται από γυαλί για να αποτραπούν οι βανδαλισμοί. Αυτό φυσικά δεν έχει εμποδίσει πολλούς θαυμαστές να εκδηλώσουν τη λατρεία τους, γράφοντας με μαρκαδόρο / στυλό πάνω στο γυαλί, αφήνοντας σημειώματα, λουλούδια, κτλ.

Κοιμητήριο Père Lachaise

Είχα ξαναπάει στο Παρίσι δύο φορές τα προηγούμενα χρόνια αλλά σε καμία δεν είχα καταφέρει να επισκεφτώ το διάσημο κοιμητήριο Père Lachaise, όπου σε μία τεράστια έκταση βρίσκονται θαμμένοι επιφανείς άνθρωποι των γραμμάτων και των τεχνών. Αυτή τη φορά όμως είχα σχεδιάσει τόσο καλά το πρόγραμμά μου, που πέρασα σχεδόν 3 ώρες περπατώντας ανάμεσα στις τελευταίες κατοικίες μουσικών, ποιητών και λογοτεχνών, το έργο των οποίων σε κάνει να θαυμάζεις το ανήσυχο πνεύμα και την αστείρευτη δημιουργικότητα του ανθρώπου.

Το κοιμητήριο πήρε το όνομά του από τον François de la Chaise (1624-1709), Ιησουίτη εξομολογητή του Λουδοβίκου ΙΔ'. Άνοιξε το 1804 από το Ναπολέοντα αλλά αρχικά οι Χριστιανοί το απέφευγαν επειδή βρισκόταν μακριά από το κέντρο του Παρισιού - και κυρίως επειδή δεν το είχε ευλογήσει η Εκκλησία. Οι αρμόδιοι, σε μία προσπάθεια να αυξήσουν τη χρήση και την επισκεψιμότητα του χώρου (δλδ να προσελκύσουν κηδείες και ταφές!), οργάνωσαν με κάθε επισημότητα τη μεταφορά των λειψάνων του Μολιέρου και του Λα Φονταίν (τους τάφους των οποίων έφαγα σχεδόν 45 λεπτά να τους ψάχνω μέσα στη βροχή, και τελικά δεν τους βρήκα...) στο κοιμητήριο. Το 1817, έκαναν το ίδιο με τα (υποτιθέμενα) λείψανα του μεσαιωνικού θεολόγου-φιλοσόφου Αβελάρδου και της καλόγριας Ελοίζ, οι οποίοι είχανε φάει τρελό κόλλημα μεtαξύ τους και στο τέλος φασωθήκανε (quel scandale!). Η στρατηγική πέτυχε αφού ο λαός ήθελε να θαφτεί ανάμεσα σε διάσημους πεθαμένους, και έτσι το κοιμητήριο το 1830 είχε πάνω από 33.000 τάφους.

Babette's feast (1987)

Γαλλο-δανέζικης παραγωγής, αυτή η ταινία-ποίημα είναι βασισμένη σε μία ιστορία της Δανής συγγραφέος Karen Blixen. Σχετικά άγνωστη στο ευρύ κοινό, ''το τσιμπούσι της Babette'' δεν είναι απλά μία ταινία για το φαγητό (το οποίο λειτουργεί ως background) αλλά μία σπουδή στη σχέση του ανθρώπου με τη θρησκεία, ρίχνοντας παράλληλα ματιές στην προτεσταντική ηθική, τις πνευματικές αναζητήσεις και την ενδοσκόπησή του ατόμου.

Άριστα σκηνοθετημένη από τον Gabriel Axel, η ταινία αφηγείται την ιστορία της Babette, μίας καθολικής Παριζιάνας του 19ου αιώνα που βρίσκει καταφύγιο σε ένα μικρό παραθαλάσσιο, πάμφτωχο, ανεμοδαρμένο χωριό της Δανίας. Εκεί, οι ηλικιωμένες Μαρτίνα και Φιλίππα, κόρες του πεθαμένου προ πολλού λουθηρανού πάστορα του χωριού (ο οποίος εξακολουθεί να λατρεύεται μετά θάνατον ως ένας άγιος άνθρωπος) την δέχονται στο σπίτι τους ως υπηρέτρια / μαγείρισσα. Με αναδρομές στο παρελθόν, η ταινία ρίχνει φως στη νεότητα της Μαρτίνας και της Φιλίππας και την εξ' ολοκλήρου αφοσίωσή τους στη θρησκεία, αγνοώντας τις ευκαιρίες που τους παρουσιάστηκαν για ρομάντζο και απέχοντας από γαστριμαργικές απολαύσεις. Όταν όμως η Babette κερδίζει το λαχείο και αποφασίζει με τα χρήματα να οργανώσει ένα πλουσιοπάροχο ευχαριστήριο δείπνο προς τιμήν του πάστορα, θα τους δοθεί μία δεύτερη ευκαιρία (και μαζί στους υπόλοιπους καλεσμένους) να γνωρίσουν συναισθήματα που μέχρι τώρα καταπίεζαν και αγνοούσαν - μαζί με νέες, λαχταριστές γεύσεις. Επειδή η δύναμη του φαγητού μπορεί να είναι θεραπευτική, εως και μεταμορφωτική...

Για όσους ενδιαφέρονται, σινεφίλ, λάτρεις του καλού φαγητού ή προτιμότερο και τα δύο μαζί, η ταινία είναι διαθέσιμη στο γιουτούμπι. Αφού παρακολουθήσετε το πρώτο μέρος, απλά επιλέξτε τα επόμενα για να δείτε και τα 10 μέρη της.



Αγαπημένη σκηνή Δόκιμου: η παρέλαση τροφίμων μέσα στο χωριό, όταν η Babette κουβάλησε τη μισή Γαλλία σε προμήθειες (μαζί και μία χελώνα!) για τις προετοιμασίες του δείπνου!

Σε απευθείας σύνδεση με τον Κύριο

 

Περπατάς στο δρόμο και νιώθεις ευάλωτος στους πειρασμούς που σε πολιορκούν από παντού / σε βασανίζουν τύψεις για τις διάφορες αμαρτίες που δεν σταματάς να κάνεις καθημερινά / σε πιάνει απελπισία όταν σκέφτεσαι τη σωτηρία της ψυχής σου / είσαι θεοσεβούμενος/η και έχεις ανάγκη για μία διαρκή επαφή με τα θεία; Κανένα πρόβλημα βρε κουτό! Χώσου στο θάλαμο, κατέβασε το ειδικό υποστήριγμα, γονάτισε και πες τον πόνο σου στον αρμόδιο!

Δεν έχω άλλα λόγια, απλά δώστε στο άτομο που το σκέφτηκε ένα βραβείο, ένα συγχωροχάρτι, κάτι τέλος πάντων!