Παρασκευή, 29 Ιουνίου 2007

Τελικά μπήκαμε για τα καλά σε περίοδο διακοπών


Άρχισαν πάλι οι φωτιές και τα ρεπορτάζ για την ''αισχροκέρδεια'' στις παραλίες. Καλοκαιράκι καλώς μας ήρθες.
Τελικά πότε το κέρδος είναι αισχρό ποιός το ορίζει; Όχι τίποτα άλλο, αλλά να ξέρουμε ποιοι είναι οι αισχροί. Η συγκεκριμένη λέξη κάτι προς ανωμαλία μου φέρνει. Όταν λένε κάποιον αισχρό μου έρχεται στο μυαλό τσόντα και γυμνισμός. Τώρα τι σχέση έχουν αυτά με την τιμή της ντομάτας ακόμα το επεξεργάζομαι.
Κατά τ'άλλα μάλλον αφήνουμε για τους επόμενους μήνες τις λαϊκές και τα ζαρζαβατικά και πιάνουμε τις καντίνες. Προσωπικά αν είχα και γω το μοναδικό ψυγείο με παγωτά στη μέση μιας απέραντης παραλίας δε νομίζω να τα έδινα σε τιμές σκλαβενίτη... Πόσο μάλλον κάποιος που σε αυτό το ψυγείο έχει επνδύσει ό,τι έχει και κάθεται και τρώει στη μάπα 45 βαθμούς για να ικανοποιήσει το ''μαμά παγωτό!''.
Βέβαια όταν εσύ πήζεις είναι ωραία να βλέπεις πλάνα από θάλασσες και νησάκια έστω και αν γίνεται για γελοίους λόγους καταγγελίας. Μήπως όμως όλα αυτά τελικά είναι μόνο προφάσεις για να μας δείχνουν συνέχεια παραλίες; Να λοιπόν που η ελληνική τηλεόαση κάνει βήματα προόδου...

Τετάρτη, 27 Ιουνίου 2007

Και δεν περνάνε οι μέρες...

Ο Στύλος τελευταία έχει καταντήσει ανυπόφορος και δεν αντέχεται. Άντε να περάσουν οι μέρες να πάμε πουθενά διακοπές γιατί η πολλή αμπελοφιλοσοφία μου έχει κάνει το κεφάλι καζάνι. Άλλον ένα μήνα ακριβώς θέλω για να την κάνω. Ίσως βρώ και κανά καλύτερο μέρος για να στήσω τον Στύλο. Δίπλα σε καμιά παραλία ή τίποτα τέτοιο. Μια καλή σκέψη θα ήταν να ζητήσω και ψυγειάκι για αναψυκτικά.
Το ζήτημα βέβαια είναι τι κάνουμε μέχρι τότε γιατί δεν περνάνε οι μέρες...!!!
Γιατί αν έχει ζέστη αλλά η κύρια ενασχόληση σου ίναι το άγιο και ευλογημένο κοπροσκύλιασμα τότε κάπως μπορείς να τη βολέψεις. Αυτό γιατί όλη η σκέψη είναι επικεντρωμένη στην ανακάλυψη τρόπων μεγαλύτερης απόλαυσης της παραπάνω διεργασίας. Αν όμως έχεις να ασχοληθείς και με άλλα... κλάφτα.

Πέμπτη, 21 Ιουνίου 2007

Kansas: Point of Know Return.

Επειδή η άγια τούτη στήλη, η οποία προσπαθεί να επαναφέρει τα ορθά ήθη ΚΑΙ στη μουσική, αρέσκεται τα μάλα να αναφέρει παραδείγματα από τις δεκαετίες του παρελθόντος, σήμερα θα παρουσιάσουμε ακόμη ένα διαμάντι της μουσικής παραγωγής των 70's. Οι γνώστες θα έχουν ήδη γνωρίσει το εξώφυλλο ενός από τα κορυφαία-αν όχι το κορυφαίο-άλμπουμ των Kansas, με τίτλο 'Point of know return' (1977).
Έχοντας ήδη τέσσερα άλμπουμ στο ενεργητικό τους -Kansas (1974), Song for America (1975), Masque (1975) και Leftoverture (1976)- οι Kansas κυκλοφορούν το 1977 το 'Point of know return', το οποίο αφήνει άναυδους τους κριτικούς της ροκ, ξεπερνά τις εντυπώσεις που είχε αφήσει το υπέροχο προηγούμενο άλμπουμ τους ('Leftoverture') και στιγματίζει μία και για πάντα την αμερικάνικη μουσική σκηνή και το progressive rock γενικότερα.
Συνδυάζοντας στοιχεία από την αγγλική ροκ και παντρεύοντας τα πλήκτρα με αμερικάνικη folk, η εφταμελής μπάντα των Kansas, με διασημότερους τους Steve Walsh (φωνή/πλήκτρα), Kerry Livgren (πλήκτρα/κιθάρα) και Robby Steinhardt (φωνή/βιολί), κατάφερε να δημιουργήσει έναν ισορροπημένο δίσκο με κύριο συνδετικό θέμα των πλείστων κομματιών τη γνώση (από εδώ και το know στον τίτλο) και τους κινδύνους της απόλυτης δύναμης. Η ηχογράφηση είναι φανταστική για την εποχή (προσοχή στην όχι και τόσο καλή remastered έκδοση του 2002, για όσους σκέφτονται να αγοράσουν το άλμπουμ) και η μπάντα δίνει πραγματικά ρέστα και στα δέκα τραγούδια που περιλαμβάνονται. Εδώ βρίσκουμε το πιο αναγνωρίσιμο κομμάτι των Kansas, την ακουστική μπαλάντα 'Dust in the wind', καθώς και τα 'Point of know return', 'Portrait (He knew)', το επικό 'Closet chronicles' και το 'Sparks of the Tempest', τα οποία περιλαμβάνονται σε κάθε συλλογή με τα καλύτερα του συγκροτήματος. Τα υπόλοιπα κομμάτια κινούνται σε παρόμοιες ροκ φόρμες ενώ τη λίστα συμπληρώνει και το μοναδικό ορχηστρικό, το 'Spider'.
Με το δίσκο αυτό η μπάντα τοποθετεί μία και για πάντα το όνομά της ανάμεσα στους μεγάλους της ροκ και αφήνει μία κληρονομιά που σημάδεψε πολλά μεταγενέστερα συγκροτήματα. Οι φίλοι των Yes, Led Zeppelin και Rush που πιθανόν να μην ασχολούνται με τους Kansas ή να τους γνωρίζουν μόνο από το ''Carry on wayward son'' καλύτερα να το ξανασκεφτούν και να αποκτήσουν το 'Point of know return'. Συνιστώ ανεπιφύλακτα!

Ο Κύριος μεθ΄υμών,
Δόκιμος.

Ήλιος, κυτταρίτιδα και αραλίκι

Ο Στυλίτης είχε αποσυρθεί για λίγες μέρες υπο σκιάν και με την ευκαιρία της άμεσης χορηγήσεως φυσικών χυμών και άλλων ιατρικώς επιβεβλημένων φαρμακευτικών σκευασμάτων μετά την ολοήμερη στάση υπό του ήλιου κατά τη διάρκεια καύσωνος, επιδίωξε και πέτυχε την πλήρη περιγραφή του Ελληνικού θέρους με τη χρήση τριών λέξεων. Για το πόριμα τούτο χρησιμοποιήθηκαν καταγεγραμμένες παρατηρήσεις με βάση τις αρχές των θετικών και εμπειρικών επιστημών όπως αυτές προκαθορίστηκαν στηριζόμενες αποκλειστικά στο αισθητήριο του ορθολογισμού.
Ήλιος, φως, τέχνες, γράμματα και πρόοδος αλλά και ανυπόφορη ζέστη, θερμοκρασία 40+ και συνθήκες ανυπόφορης κακοκαιρίας. Αδυναμία κυκλοφορίας, σωματική εξουθένωση και όλα τα παραλειπόμενα.
Κυτταρίτιδα, περιττό δέρμα, αγύμναστα οπίσθια και μηροί. Όλα με μέτρο όμως. Το μέτρο που δίνει στο συντομευμένο ένδυμα της -κατά τους φυσιολόγους-πλαδαρής Ελληνίδας την ιδέα του χυμώδους παραδείσου, της ηδονής της αφής.
Αραλίκι της υπέρτατης ξεκούρασης, της ενδελεχούς σωματικο-πνευματικής αναζήτησης του τίποτα έτσι όπως διαγράφεται από την νοητική ακινησία με μόνο σκοπό την προκλητική παράλυση.
Ιδιαίτερα περί της τελευταίας φιλοσοφικής απόρροιας ο Στυλίτης είχε την ευκαιρία να προβεί σε προσωπικούς μα σε ουδεμία περίπτωση λιγότερο αντικειμενικούς -ας επιτραπεί στην αγιότητα του ο αυτο-καθορισμός- πειραματισμούς ώστε το συμπέρασμα να είναι όσο το δυνατόν ακριβέστερο. Διότι και σε αυτή τη περίπτωση η κατάστασις του ήτο χρήσιμη δια την αναζήτησιν της αληθείας.

Δευτέρα, 18 Ιουνίου 2007

Doigt de Dieu: καπνιστή απόλαυση!

Πρίν από λίγες ημέρες επισκέφτηκα την βορειοανατολική Γαλλία και συγκεκριμένα την περιοχή της Αλσατίας, για την οποία και τρέφω ιδιαίτερη αγάπη. Η περιοχή τούτη αποτελεί ένα χωνευτήρι κουλτούρας και πολιτισμού, καθώς συνδυάζει Γερμανικά με Γαλλικά στοιχεία και δημιουργεί ένα ξεχωριστό μόρφωμα, το οποίο προσωπικά πιστεύω μοιάζει περισσότερο με Γερμανία παρά με Γαλλία. Και αυτό μπορεί να το δει κανείς και στις μπύρες της περιοχής, μία εκ των οποίων θα παρουσιάσουμε στο σημερινό ποστ.
Η διαμονή μου στην πρωτεύουσα της Αλσατίας Στρασβούργο επιφύλασσε λοιπόν μία ευχάριστη έκπληξη. Είχα δοκιμάσει και σε παλαιότερη επίσκεψή μου μπύρες της περιοχής από βαρέλι σε μία γνωστή brasserie της πόλης (''Au Brasseur'') αλλά δεν μπορώ να πω ότι βρήκα κάτι ιδιαίτερο-ίσως φυσικά να έφταιγαν και οι τότε επιλογές μου. Αυτή τη φορά όμως εφάρμοσα διαφορετική μέθοδο. Αποφάσισα να ψάξω σε μία υπεραγορά για μπύρα σε μπουκάλι και ανάμεσα στα διάφορα καλούδια που βρήκα, η προσοχή μου έπεσε επάνω στα προιόντα της Brasserie Uberach, μίας τοπικής εταιρίας ζύθου. Η ποικιλία της με ενθουσίασε, αφού στο ράφι βρήκα 11 διαφορετικές μπύρες ενώ αργότερα κοιτάζοντας την ιστοσελίδα της εταιρίας ανακάλυψα ότι περιλαμβάνει 17! Γεμάτος περιέργεια επέλεξα λοιπόν μία την οποία η εταιρία έχει αφιερώσει στο μεγαλοπρεπή καθεδρικό του Στρασβούργου με το 'προκλητικό' όνομα Doigt de Dieu (δάχτυλο του Θεού).
Όπως μπορείτε να δείτε και στην εικόνα, η ετικέτα είναι πολύ φροντισμένη. Το όνομα της μπύρας φιγουράρει με χρυσά γράμματα μπροστά από την εικόνα του καθεδρικού, η οποία σχηματίζεται εν μορφή βιτρώ σε παράθυρο εκκλησίας. Στο εσωτερικό του καθεδρικού μπορείτε να παρατηρήσετε επίσης το σήμα της Brasserie Uberach, ένα οίκημα με δύο επικλινείς στέγες. Δεξιά και αριστερά έχουμε αναφορά στην πολιτική της εταιρίας, η οποία υπερυφανεύεται για τα αγνά υλικά που χρησιμοποιεί στην παρασκευή των μπυρών της και πολλά άλλα που παινεύουν τη Doigt de Dieu. Το περιεχόμενο ωστόσο άξιζε τη φιλολογία της ετικέτας, και θα διαφωνήσω με την απαράδεκτη βαθμολογία που συγκεντρώνει στο RateBeer (http://www.ratebeer.com/Beer/uberach-doigt-de-dieu/12566/), μόλις 21/100!
Η εν λόγω μπύρα είναι μία biere ambree, δηλαδή καπνιστή, περιεκτικότητας 4.8% σε αλκοόλ. Είχε ένα υπέροχο σκούρο κοκκινοκάστανο χρώμα και άφησε ένα λεπτό δαχτυλίδι αφρού στο ποτήρι, μέχρι το τέλος. Η μυρωδιά είχε έντονη την παρουσία μαγιάς καθώς και εσπερειδοειδών. Η γεύση ήταν σαφώς φρουτώδης αλλά είχε κάτι διαφορετικό από αυτά που είχα δοκιμάσει ως τώρα. Η καπνιστή ιδιότητα της μπύρας δεν είναι έντονη και δίνει τη θέση της σε κάτι γλυκό που μοιάζει με καραμέλα, χωρίς να αλλάζει ή να νερώνει στο τελείωμα. Πραγματικά μία πολύ αξιόλογη μπύρα, η οποία μου έκανε πολύ καλή εντύπωση. Την απόλαυσα κατά τη διάρκεια δείπνου και νομίζω ένα 6.5-6.8/10 της αξίζει. Μπορεί να μην ανήκει στις μπύρες αββαείου ή στην τραπιστική οικογένεια αλλά η ισορροπία και η γεμάτη γεύση της απαιτούν την προσοχή μας. Ελπίζω δε να έχω την ευκαιρία να δοκιμάσω και άλλες μπύρες της Brasserie Uberach.

Ο Κύριος μεθ΄υμών,
Δόκιμος.

Πέμπτη, 14 Ιουνίου 2007

Αστυνόμευση

Αν κατέβω εγώ από το στύλο και τρέξω και σπάσω ένα αυτοκίνητο, έστω και αν βρίσκομαι στο κέντρο μιας πόλης είναι απίθανο να με σταματήσει κάποιος πριν προλάβω να προκαλέσω μεγάλη ζημιά ή τουλάχιστον να με κυνηγήσει αφού τα έχω κάνει λίμπα. Για την όποια αντίδραση θα πρέπει να έχει περάσει τουλάχιστον ένα δεκάλεπτο. Κάτι τέτοιο όμως δεν είναι παράξενο ή αποτέλεσμα κακής λειτουργίας του υπάρχοντος συστήματος φύλαξης.
Είναι το ανθρωπίνως δυνατό από άποψης αστυνομικών αρχών.
Εξηγούμαι: Μπάτσος σε κάθε γωνιά δεν μπορεί να βρίσκεται για να προλαβαίνει και να ελαχιστοποιεί το χρόνο απόκρισης σε ο,τιδήποτε ''παράνομο''. Αυτό γιατί: α' όλη η Ελλάδα θα πρέπει να διοριστεί στην αστυνομία (το πείραμα την Ολυμπιακής δεν απέδωσε ιδιαίτερα...) και β' πόσοι μπάτσοι έχουν πραγματικά την κατάρτιση για να αξιολογήσουν πότε μια πράξη είναι παράνομη καθώς και πότε ο υποτιθέμενος δράστης σκοπεύει να παρανομήσει (πρόληψη).
Θεωρώ οτι σε μεγάλο μέρος αυτά τα προβλήματα μπορούν να ξεπεραστούν με την τοποθέτηση καμερών ιδίως σε αστικές περιοχές χωρίς κοντινά αστυνομικά τμήματα με το στίγμα της ''υποβάθμισης''. Το άγρυπνο μάτι
- δίνει τη δινει δυνατότητα σε εξειδικευμένο προσωπικό (εγκληματολόγοι, εισαγγελείς) να παρακολουθεί ταυτόχρονα πολλές ύποπτες περιπτώσεις και να τις εκτιμά πριν την κινητοποίηση αστυνομικών μονάδων,

- δημιουργεί αυτή την αίσθηση ασφάλειας στους πολίτες που γνωρίζουν οτι βρίσκονται σε μία κυριολεκτικά φυλασσόμενη περιοχή.

Φυσικά υπάρχει το ζήτημα των προσωπικών ελευθεριών και για να τα λέμε και όλα εγώ δεν αισθάνομαι άνετα όταν νιώθω ότι κάποιος με παρακολουθεί συνεχώς, μια αίσθηση που αναπόφευκτα θα δημιουργείται όταν έχεις μια κάμερα στραμμένη πάνω σου όταν κυκλοφορείς.
Εδώ όμως υπεισέρχεται το θέμα του τι γίνεται όταν ένας δημόσιος υπάλληλος δεν κάνει σωστά τη δουλειά του. Ένας μπάτσος που παρακολουθεί απλά και μόνο για να φακελώσει από που ψωνίζεις δε διαφέρει από έναν δικαστή που χρηματίζεται ή έναν υπάλληλο του ΟΤΕ που παρακολουθεί τη γραμμή σου για να δει αν κερατώνεις τη γυναίκα σου.
Συνειδητά για να αντιμετωπίσουμε αυτά τα φαινόμενα έχουμε επιλέξει το πολίτευμα της δημοκρατίας. Όλοι υποτασσόμαστε στο νόμο -ιδιαίτερα οι δημόσιες αρχές(αρχή της νομιμότητας)- και ο νόμος υποτάσσεται σε μας-λαϊκή κυριαρχία. Ειδικότερα πιστεύω ότι αν γινόταν πιο ανοιχτή στην πρόσβαση από το κοινό η συγκεκριμένη αστυνομική μέθοδος καθώς και αν οι εισαγγελείς έδιναν την απαραίτητη προσοχή, δε θα αργούσε ο κόσμος να δει θετικά μια τέτοια κίνηση.

Τετάρτη, 13 Ιουνίου 2007

Zέστη...

Εντάξει υπάρχει αυτό το κοινότυπο οτι η ζέστη δεν αντέχεται. Γιατί δεν αντέχεται όμως τέκνα μου;
Μην ειν' τα ελαφρά τα ρούχα;
Μην ειν' ο ήλιος ο πολλής;
Μην ειν' οι ιδρωμένες μασχάλες;

Όλα τα παραπάνω για θετικά τα κόβω τώρα που τα βλέπω πλην του τελευταίου... Αλλά τελικά μήπως το αποσμητικό είναι αρκετό να μας αλλάξει άποψη για τις κλιματικές αλλαγές τούτου του πλανήτη...;
Ε λοιπόν εγώ χάνω τη διάθεση μου το καλοκαίρι. Δεν μπορώ να κάνω τίποτα γιατί οι θερμοκρασίες σαν να απορροφούν την όποια ενέργεια μου και ας φέρνω το θερινό στύλο που είναι πιο ψηλός και με χτυπάει και αεράκι.

Ναι πάμε για μπάνια και κάνουμε και εκδρομούλες γιατί δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα άλλο! Μπαίνεις στο αυτοκίνητο δηλαδή και πας για άραγμα... Πόσοι κάνουν ''γυμναστικές δραστηριότητες'' στις παραλίες...; Με λίγα λόγια οτιδήποτε κάνουμε το καλοκαίρι αποσκοπεί στην ξεκούραση. Πανάρχαιο είναι το έθιμο να παίρνουμε άδεια το καλοκαίρι.
Κάποιος λόγος θα υπάρχει. Για να το πω διαφορετικά, η παραλία είναι το αποτέλεσμα όχι η αιτία.
Πώς λοιπόν θέλει ξεκούραση κάποιος τον Ιούλη και τον Αύγουστο όταν δεν κουράζεται καθόλου. Από μόνη της η ζέστη είναι εξοντωτική! Ο αντίλογος υποστηρίζει ότι εντάξει ''το καλοκαίρι αράζουμε για την κούραση όλου του υπόλοιπου χρόνου''. Βλακείες. Όταν οι άνθρωποι φτάσουν στα όρια τους και τα ξεπεράσουν την κοπανάνε επί τόπου. Δε πα νανε φθινόπωρο, χειμώνας ή καύσωνας.
Ηθικό δίδαγμα: Κάντε τους τρείς μήνες του καλοκαιριού επίσημη αργία.

Κυριακή, 10 Ιουνίου 2007

Μουστάκας

Λοιπόν επανέρχομαι όπως υποσχέθηκα.
Το παράξενο με τον συγκεκριμένο Ηθοποιό είναι ότι οι πλειοψηφία των ταινιών στις οποίες θριάμβευσε δεν έτυχαν ποτέ αποθέωσης από το εκάστοτε κλίμα. Η μόνη εξαίρεση ο ''Zoρμπάς ο Έλληνας''(1964). Από κει και πέρα ακόμα και αν συμπρωταγωνίστησε με άλλους σπουδαίους κωμικούς της εποχής όπως ο εκπληκτικός Σταυρίδης και ο Φωτόπουλος (Μπετόβεν και μπουζούκι, 1965)- οι ταινίες του είχαν τη ρετσινιά της φάρσας. Ο ίδιος ο Μουστάκας βέβαια εξαιτίας του αφοπλιστικού του ταλέντου δε έγινε ποτέ δέκτης αρνητικών κριτικών. Αλίμονο!
Όμως έπρεπε να αντιμετωπίσει το μοναδικό μειονέκτημα της καρριέρας του. Ήταν πολύ νέος. Έτσι όταν η κατα πολλούς χρυσή εποχή του ελληνικού κηνιματογράφου, εκεί κάπου στα τέλη του '70, δείχνει να τελειώνει με την κατάρρευση των μεγάλων εταιρειών παραγωγής, ο Σωτήρης έχει πολλά να προσφέρει ακόμα. Πολλοί από τους τότε καταξιωμένους μεγάλους ηθοποιούς αποσύρωνται, ενώ αυτός, ο Βουτσάς, ο Τζαννετάκος και κάμποσοι άλλοι νεαροί αλλά ήδη πασίγνωστοι αρχίζουν να την ψάχνουν.
Λοιπόν, τί υπάρχει απο δω και πέρα; Βιντεοταινίες. Tώρα όμως δεν υπάρχουν τα μέσα που εξασφάλιζαν το απαραίτητο προμοτάρισμα, ούτε η πλειψηφία των αναγνωρισμένων σκηνοθετών και σεναριογράφων του περασμένου καθεστώτος. Παράλληλα έχει ήδη παρατηρηθεί μια σημαντική μείωση στα έσοδα των κινηματογράφων. Ο κόσμος προτιμά να απολαμβάνει από το σπίτι την ολοκαίνουργια τηλεόραση του.
Οι τηλεταινίες είναι αναμφίβολα πολύ χαμηλότερου κόστους. Σε μια βδομάδα το πολύ η ταινία πρέπει να βρίσκεται έτοιμη για μοντάζ και πάνω στο μήνα στο ράφι του βίντεο-κλάμπ.
Του Μουστάκα του αρκεί αυτό. Το επιχείρησαν και άλλοι της εποχής του και κηλίδωσαν το όνομα τους. Η διαφορά ίσως βρισκόταν στο οτι ο Σωτήρης δεν είχε συνηθίσει τις ακριβές και προσεγμένες παραγωγές. Τα πάντα μπορούσε να τα ανατρέψει μόνος του. Ο ίδιος σε κάθε του συνέντευξη όταν ο δημοσιογράφος τον ρώταγε για τα πρώτα του βήματα, διηγούταν με το δικό του τρόπο πως στο Εθνικό οι δάσκαλοι του επέμεναν οτι έπρεπε να φύγει γιατί δεν το ''έχει''. Νούμερα και παντογνώστες υπάρχουν σε κάθε επάγγελμα λέω εγώ.
Στο ''Δυναστεία'' ο Σωτήρης δίνει ρέστα. Το ίδιο και στον ''Πάτερ Γκομένιο'' και στον ''Μήτσο τον Ρεζίλι''. Ταινίες πραγματικής κωμωδίας με έντονα στοιχεία σύγχρονης σάτυρας. Όχι ο Μουστάκας δεν έγινε Χάρυ Κλίνν γιατί ήταν κλασσικός κωμικός και η σάτυρα δεν των απορρόφησε και σε καμιά περίπτωση δεν έγινε Στάθης Ψάλτης γιατί δεν χρειάστηκε τις τηλεταινίες για να καταξιωθεί.
Είχα τη χαρά να τον δω να παίζει και αρχαία κωμωδία. Είναι κοινώς αποδεκτό οτι η πλειοψηφία που πατά στην Επίδαυρο όταν παίζει Αριστοφάνη περιμένει να δει επιθεώρηση ή για να το θέσω καλύτερα- κωμικό σήριαλ. Ε λοιπόν ο Μουστάκας και τότε αιφνιδίαζε. Γινόταν ένας γνήσιος αριστοφανικός ρόλος. Ούτε καραγκιόζης, ούτε έξω από νερά του. Απλά ο καταλληλότερος για το ρόλο. Το κοινό τότε που δεν είχε την εξοικίωση και τη μόρφωση του ίδιου απογοητευόταν. Δεν είναι παράξενο που το κοινό συχνά λατρεύει να βλέπει στην Επίδαυρο νεαρούς τηλεοπτικούς ηθοποιούς...
Σωτήρη Μουστάκα έφυγες νωρίς αλλά αυτό που άφησες δε θα ξεχαστεί ποτέ. Εκεί στον Παράδεισο που θα πας -δε θα πάει άδικα τόση προσευχή στον στύλο- συνέχισε τις πλάκες.

Σάββατο, 2 Ιουνίου 2007

Περί Ιατρικής

Με αφορμή την Αμαλία ξέσπασε για άλλη μια φορά αυτό το θέμα με τους λαδιάρηδες και άσχετους γιατρούς. Είπαμε προσοδοθηρία και άγιος ο Θεός στην Ελλαδάρα. Για τους γιατρούς πάλι... Γέμισε και ο κόσμος απο πτυχιούχους εκ Βαλκανίων και απογίναμε. Κάπου άκουσα οτι και ο Τσαλίκης και ο Sarb(d)el είναι λέει γιατροί... Αυτούς τουλάχιστον τους κέρδισε το τραγούδι:)))))) για φαντάσου πόσους όμοιους τους τους κέρδισε η ιατρική...

Αλλά εντάξει ας παραβλέψουμε τις μαϊμούδες και ας το πάρουμε λίγο επιστημονικά.
Έχω την αίσθηση οτι η ιατρική γενικά σαν επιστήμη είναι ''τόσα ξέρουμε τόσα κάνουμε''.
Τι μαθαίνει ένας φοιτητής του κλάδου; Λίγο φυσική, λίγο χημεία, λίγο περισσότερο βιολογία και αρκετή ανατομία. Μετά τους πετάνε στην κοπτορραπτική ανθρωπίνων υφασμάτων.
Που βασίζεται κάθε επιστήμη; Στην αναζήτηση αιτίων και αιτιατών. Τι γίνεται όμως με την ιατρική που για τα περισσότερα που συμβαίνουν στο ανθρώπινο σώμα έχουμε μαύρα μεσάνυχτα...;
Από ό,τι έχω καταλάβει εγώ, ο συνδυασμός είναι να διδάσκουμε μια ποικιλία θετικών επιστημών για να υπάρχει μια βάση + οτι έχουμε μάθει για τον τρόπο λειτοργίας του σώματος και απο κει και πέρα εμπειρία και καθημερινή κατάρτιση. Κλασικό παράδειγμα αυτό που γίνεται με τις στατιστικές. Τελικά είναι καλή ή κακιά η σοκολάτα;
Για πολλές θεραπείες από αυτές που επιβάλλει η ιατρική δεν υπάρχει κοινά αποδεκτή άποψη για το πότε είναι σωστές και πότε όχι.
Ο Θεός λοιπόν να μας έχει καλά γιατί...