Journey - Of A Lifetime

Για περισσότερες πληροφορίες για την μπάντα ανατρέξτε στο αμέσως προ-προηγούμενο ποστ. Ο Δόκιμος ξανα-έκανε καλή δουλειά.

Επιτροπή Ανταγωνισμού

Λοιπόν με αφορμή τα τελευταία και την ξαφνική αγάπη διαφόρων για ο,τιδήποτε κρατικό ίσως πρέπει να δώσουμε λίγη σημασία στο μοναδικό κρατικό σχηματισμό που πραγματικά μόνο προσφέρει. Η επιτροπή ανταγωνισμού ασκεί το μόνο πράγμα για το οποίο είναι απαραίτητος ο κρατικός μηχανισμός. Να εξασφαλίζει τον υγιεί ανταγωνισμό αποκλείοντας κάθε είδους καρτέλ ή ενέργειες περιορισμού της αγοράς. Στην ουσία η επιτροπή ανταγωνισμού έχει το ρόλο του φρουρού της ελευθερίας στο πεδίο της οικονομίας.
Ζήτημα αποτελούν οι κανόνες που θα πρέπει να ακολουθεί η εκάστοτε επιτροπή. Ε λοιπόν το κοινοβούλιο μιας χώρας που θα επιβάλλει υπερβολικούς κανόνες περιορισμού του εμπορίου είναι άξιο της μοίρας του και κανείς δε θα μπορούσε να πει τίποτα για αυτό.

Η επιτροπή ανταγωνισμού κοστίζει ελάχιστα στον φορολογούμενο πολίτη και από την άλλη συμβάλλει τα μέγιστα για να απολαμβάνει αυτός αγαθά και υπηρεσίες στη καλύτερη δυνατόν τιμή. Όλες οι επιχορηγήσεις του κόσμου δε θα είχαν σε βάθος χρόνου τέτοια επιτυχία.

Το κύριο μειονέκτημα τέτοιων επιτροπών (competition agencies) από την άλλη αποτελεί αυτή η κρατική τους προέλευση. Δύσκολος ο ρόλος τους όταν οι κύριοι διαστρεβλωτές της αγοράς είναι τα κρατικά-κυβερνητικά όργανα. Μόνη λύση είναι ο περιορισμός των υπερβολικών αρμοδιοτήτων του κράτους όσον αφορά τη ρύθμιση της αγοράς. Και κάπου εδώ έρχεται δυστυχώς να επιβληθεί η Ευρωπαϊκή Ένωση...

The 'Journey' has just began...

Λίγη μουσική σήμερα, να χωνέψει και ο Δάσκαλος το γιουβετσάκι του! Ως γνωστόν, το καλύτερο χωνευτικό - μετά το παγωτό - είναι ένας καλός, progressive δίσκος! ;-) Θα πάμε λοιπόν πίσω στο χρόνο και συγκεκριμένα στο 1975 για να συναντήσουμε το ντεμπούτο μίας σχετικά παραγκωνισμένης - κατά την προσωπική μου, ''δόκιμη'' άποψη - μπάντας, των Αμερικανών Journey.

Το ταξίδι των Journey ξεκινάει στο San Francisco γύρω στο 1972, όταν δύο δυσαρεστημένα μέλη της μπάντας του Santana, οι Greg Rollie και Neal Schon, αποφασίζουν να ακολουθήσουν ξεχωριστά μουσικά μονοπάτια. Μαζί με άλλους μουσικούς και φίλους δημιουργούν τους Journey και ξεκινούν να παίζουν σε διάφορα φεστιβάλ και χώρους. Σε μία από αυτές τις εμφανίσεις τους το 1974 στο Great American Music Hall, τραβούν την προσοχή των ανθρώπων της Columbia, με τους οποίους υπογράφουν συμβόλαιο και χωρίς πολλα-πολλα, κυκλοφορούν τον επόμενο χρόνο το ομώνυμο ντεμπούτο τους.

Το 'Journey' είναι ίσως ο πιο διαφορετικός δίσκος του συγκροτήματος, με καθαρά progressive προσανατολισμό, στον οποίο παντρεύονται αρμονικά rock και jazz στοιχεία. Μπορούμε να πούμε ότι ήταν ένας δίσκος μπροστά από την εποχή του, με στοιχεία τα οποία μεταγενέστερα θα βρούν αρκετούς μιμητές. Με τον Greg Rolie στα πλήκτρα και τα φωνητικά, τον George Tickner (μοναδική του συμμετοχη στους Journey) να συνοδεύει το Neal Schon στις κιθάρες, το μπασίστα Ross Valory και το φοβερό-και-τρομερό ντράμερ Aynsley Dunbar (που είχε παίξει για John Lennon, Frank Zappa, David Bowie, Lou Reed και βάλε), οι Αμερικανοί ξεδιπλώνουν το ταλέντο τους και φτιάχνουν ένα δίσκο που αντέχει στο χρόνο. Συνολικά επτά κομμάτια από τα οποία ξεχωρίζουν τα επικά 'Of a Lifetime', 'Kohoutek', 'Topaz' και το 'Mystery Mountain'. Φοβερές συνθέσεις με πολλή κιθάρα, ήχο βουτηγμένο στα ΄70s και μία ατμόσφαιρα που θυμίζει Wishbone Ash, μέχρις ενός σημείου!

Oι περισσότεροι οπαδοί των Journey προτιμούν την περίοδο τέλη 1970-αρχές 1980 με τις power μπαλάντες και έτσι προσπερνούν βιαστικά το 'Journey'. Φαντάζομαι δεν γνωρίζουν ότι οι ''μεγάλοι'' Dream Theater, πέρα από το γεγονός ότι έχουν εκτελέσει live κομμάτι των Journey (συμπεριλαμβάνεται στο 'A Change of Seasons', 1995), έχουν χαρακτηρίσει το άλμπουμ αυτό ως μία από τις βασικότερες επιρροές τους ever! Τουλάχιστον στην προ-Steve Perry εποχή, πρίν να το γυρίσουν στο pop-rock, οι Journey έχουν κάτι να πουν! Είμαι σίγουρος πως ένα άκουσμα θα σας πείσει...

Γιουβέτσι

Η πρώτη μου προσπάθεια για την κατασκευή ''γιουβετσίου'' έλαβε χώρα κατά τη χθεσινή ημέρα. Το όλο εγχείρημα είμαι σε θέση να ομολογήσω οτι είχε επιτυχία κατά 70% λόγω του οτι η όρνις δεν ήταν πλήρως βρασμένη μετά το στάδιο του σοταρίσματος -ο φόβος μου μην κολήσουν τα κρεμμύδια με έκανε να την βγάλω πριν την ώρα της- με συνέπεια να χρειαστεί να την ξαναβάλω εις τον φούρνο κατά τι παραπάνω. Το ζυμαρικό όμως ήταν τέλειο. Πένες είχα, πένες έβαλα. Πώς πάει το κρασί το άτιμο...
Επόμενο πείραμα παστίτσιο ή φαρφάλες με καλαμαράκια και ελιές. Δυο συνταγές που προσεκολήθησαν εις τον νου μου...

Ολυμπιακός - Το ματς της δεκαετίας!

Ο αγαπημένος μας μπλογκοστύλος μετέχει ενεργά και στα αθλητικά δρώμενα, άσχετα εαν την πλειοψηφία των πόστ καταλαμβάνουν σοβαρότερα θέματα που αφορούν τη σωτηρία των πιστών! Με αφορμή λοιπόν την ομολογουμένως ανέλπιστη μα και συγχρόνως απολαυστική πορεία του Ολυμπιακού στο φετινό Champions League, κάνουμε μία μικρή (τόση δα) δέηση στον Ύψιστο για ένα καλό αποτέλεσμα στον αυριανό αγώνα. Τα βλέμματα είναι ήδη στραμμένα στο στάδιο ''Γ. Καραισκάκης'' και στον κρισιμότερο αγώνα του Ολυμπιακού τα τελευταία δέκα χρόνια. Με νωπές τις μνήμες από τους αποκλεισμούς σε παρόμοια παιχνίδια από Lyon και Liverpool αλλά και γεμάτο το οπλοστάσιό της (εξαίρεση ο τιμωρημένος με 3 κίτρινες Djordjevic), καθώς συμπεριλήφθηκαν στην αποστολή οι Σέζαρ και Πατσατζόγλου, η ελληνική ομάδα θα προσπαθήσει να κάνει την υπέρβαση και να περάσει στην επόμενη φάση, κάτι που έχει να καταφέρει από το 1998, όταν μάλιστα είχε τερματίσει πρώτη στον όμιλο. Οι παίκτες και ο προπονητής φάνηκαν στις δηλώσεις τους αποφασισμένοι για όλα και μας χωρίζει λιγότερο από ένα 24ωρο για να δούμε εαν τα λόγια θα γίνουν πράξη στο γήπεδο...Με βάση πάντως τις φετινές ευρωπαικές εμφανίσεις του, ένας σοβαρός Ολυμπιακός δεν έχει να φοβηθεί τίποτα από τη Βέρντερ. Επιπρόσθετα, το γεγονός ότι αγωνίζεται για δυο αποτελέσματα - θυμίζουμε πως και το χ είναι αρκετό - μπορεί να αποτελεί παγίδα για τους ποδοσφαιριστές αλλά την ίδια στιγμή λειτουργεί ευεργετικά σε περίπτωση μίας μέτριας εμφάνισης. Μη ξεχνάμε άλλωστε ότι η συμπαράσταση του κόσμου αποδεικνύεται καταλυτική και απόδειξη αποτελεί η εντός έδρας αναμέτρηση με τη Ρεάλ και το τελικό χ- οκ, οι Ισπανοί είχαν χάσει κι αυτοί τα άχαστα, για να λέμε την αλήθεια- το οποίο κέρδισαν οι ερυθρόλευκοι με τη συμπαράσταση των οπαδών τους.
Να πούμε και για τις συμπτώσεις, καθώς με γερμανικές ομάδες ο Ολυμπιακός έχει κάνει δύο ρεκόρ, αυτό της μεγαλύτερης νίκης (6-2 επί της Λεβερκούζεν στη Ριζούπολη το 2002) και του πρώτου ευρωπαικού διπλού (1-3 στη Βρέμη εναντίον της Βέρντερ) στην ιστορία του. Και στα δύο παιχνίδια είχε στον πάγκο του το Λεμονή. Τέλος, να προσθέσουμε πως ενδεχόμενη πρόκριση του Ολυμπιακού στη knock-out φάση του θεσμού με νίκη ή ισοπαλία, σημαίνει και βαθμολογική άνοδο της Ελλάδας στην προσπάθεια κατάληψης της 13ης θέσης στη βαθμολογία της UEFA.
Καλή επιτυχία λοιπόν στον ''τελικό'' του Ολυμπιακού και ας ελπίσουμε να δούμε ένα συγκλονιστικό αγώνα γεμάτο ένταση, θέαμα και γκολ, στο τέλος του οποίου οι οπαδοί του να πανηγυρίζουν τη νίκη!

Zeitgeist

Ντοκιμαντέρ-ταινία στο δρόμο που χάραξε o Μoore.
Ξεκινά με μια ενδιαφέρουσα θεωρία για τη σύλληψη της χριστιανικής θρησκείας και συνεχίζει με μια ιστορική αναδρομή των μεθόδων οικονομικής χειραγώγησης της αμερικανικής κοινωνίας από τους μεγάλους κεφαλαιούχους της εποχής. Πρώτη φορά άκουσα οτι η Αμερικανική Κεντρική Τράπεζα ελέγχεται από ιδιώτες. Είπαμε ιδωτικοποιήσεις αλλά δε ξέρω κατα πόσο μια κοινωνία που εξαρτάται για την έκδοση χαρτονομίσματος από μερικούς ανεξέλεγκτους ιδιώτες μπορεί να διατηρήσει συνθήκες υγιούς ελεύθερου ανταγωνισμού...
Επίσης πρώτη φορά προβλήθηκε τόσο τεκμηριωμένα η διαδεδομένη θεωρία για την 9/11 για την εκ των έσω καταστροφή.
Τελοσπάντων στην ταινία ακούγονται συχνά συνθήματα του στυλ ''σηκωθείτε από τους καναπέδες σας και αντιδράστε'' και γενικά θέλει να περάσει ένα μήνυμα σε Αμερικανούς πολίτες. Η αλήθεια είναι οτι δεν πρόκειται για κανένα αριστούργημα της έβδομης τέχνης -αν συνέβαινε κάτι τέτοιο είναι ζήτημα αν θα προβαλλόταν σε τόσες αίθουσες στη συγκεκριμένη χώρα- και δεν περιέχει σύνθετα νοήματα.
Έχει έναν απλό στόχο και τον προβάλλει απλά. Ξεκάθαρα με στόχο να γίνει αντιληπτός από όσο το δυνατόν περισσότερους.
Αυτά για την θρησκεία τα έχουμε ακούσει και πάντα κεντρίζει το ενδιαφέρον κάτι που αμφισβητεί με εμπεριστατωμένο τρόπο. Στο Zeitgeist όμως δίνεται μεγαλύτερο βάρος στη γέννεση όλων αυτών των θρησκευτικών αντιλήψεων και την προέλευση τους από την Αίγυπτο και άλλους αρχαίους πολιτισμούς -εδώ έπαιξε το ρόλο του και ο παθιασμένος με την Αίγυπτο δημιουργός- και δε δίνεται τόσο βάρος στην ενηλικίωση του χριστιανισμού. Η Σύνοδος της Νίκαιας που στην ουσία εφευρέθηκε το δόγμα, προσπερνάται με μια απλή αναφορά και η περίοδος των ζυμώσεων της πρώιμης βυζαντινής περιόδου δεν αναφέρεται καθόλου. Περίοδος με κεντρική σημασία στο σχεδιασμό του χριστιανισμού ως ΄΄κυβερνητική΄΄ θρησκεία.
Το Zeitgeist είναι πιο ωμό στα μηνύματα του από τα αντίστοιχα του Moore και ειδικά με την εισαγωγή του με εικόνες από τον κόσμο χωρίς λόγια καταφέρνει να δημιουργήσει συναισθήματα στον θεατή πέρα από εθνικές κρίσεις και πολιτικές θεωρίες.

Το ίντερνετ τρώει παιδιά!

Είχα σκεφτεί να γράψω κάτι άλλο αλλά ο Θεός φώτισε την αγιότητα μου να ανοίξω τηλεόραση και να πέσω πάνω στη μεγάλη του γένους καθοδηγήτρια Άννα Δρούζα. Μια πανικόβλητη μάνα ήταν στο τηλέφωνο και κατήγγειλε τους υπολογιστές! Το παιδάκι της έμενε κλεισμένο στο δωμάτιο του (που πάει αυτή η κοινωνία!!) και ήταν στο ίντερνετ ατελείωτες νυχτερινές ώρες! Στην κόλαση πάει η κοινωνία, εκεί πάει. Μάλιστα η συγκεκριμένη μάνα επειδή δεν ανακάλυψε τη διαστροφική παρανομία που σίγουρα γινόταν στο δωμάτιο του πιτσιρίκου, απευθύνθηκε στο Σώμα Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος με το δικαιότατο αίτημα να παρακολουθήσουν τις κινήσεις του γιου της. Οι άτιμοι το απέρριψαν γιατί τάχαμου υπάρχει ένας νόμος για την προστασία προσωπικών δεδομένων.
Το όλο σόου στηρίζεται σε κάποια φαινόμενα αυτοκτονιών που κάποιοι (μαϊντανοί όλου του κόσμου) απέδωσαν στον εθισμό στο ίντερνετ. Στο καπάκι η δρούζα πέταξε και κάτι βίντεο για παιδεραστίες, βιασμούς παιδιών και ζώων -εντελώς κουλός συσχετισμός αλλά γιατί να μην το πετάξουμε; τι έχουν περάσει τα κακόμοιρα τα αλογάκια από τις πορνοστάρ- και κάπου στα πετυχημένα σχόλια της παρουσιάστριας βρέθηκε και ο μικρός που κλείνεται στο δωμάτιο του και πιθανότατα θα παίζει βίαια βίντεο γκέιμς. Σε όλα αυτά βέβαια πάντα ο ψυχολόγος μαϊντανός είχε μια κοτσάνα έτοιμη να πετάξει για να προστατέψει τους γονείς από το διαστροφικό αυτό μέσο.
Μάλιστα.
Κώστα Καραμανλή ξερίζωσε όλα τα ασύρματα και συρματένια δίκτυα ΤΩΡΑ. Αν δεν το κάνεις θα κλείσουμε μαζί με όλους του άλλους αγανακτισμένους βλαμμένους, την πανεπιστημίου, τη σταδίου και την εθνική στα Τέμπη. Επιτέλους σταμάτησε όλα αυτά τα αντιλαϊκά μέτρα και μην κρατάς την Ελλάδα πίσω. Κόψε το ΙΝΤΕΡΝΕΤ! Είμαι σίγουρος οτι αν πιεστείς λίγο θα το κάνεις... Έχουμε ψήφο και μεις -δυστυχώς-.
Και ένα βίντεο για τους άπιστους:

Santa Barba

Περνώντας από το γνωστό θέατρο της Πανεπιστημίου έκανα το λάθος να κοιτάξω την αφίσα. Έργο: Η σαραντάρα και ο πρωτάρης. Πρωταγωνιστές: χχαχαχααχαχαχχχα.
Το συγκεκριμένο θέατρο έχει μια προτίμηση στα τηλεοπτικά προϊόντα αλλά τώρα ξεπέρασε τον εαυτό του.
Έχουμε λοιπόν ένα μέτριο έργο με πρωταγωνιστές έναν πιτσιρίκο με βύσμα και μία τηλεοπτική trash πενηντάρα. Οι περισσότεροι κρίνοντας από την τηλεθέαση εκπομπών στυλ πάνιας είναι σίγουροι για την επιτυχία της παράστασης. Στο θέατρο όμως όταν πάψουν το σούσουρο κι η διαφημιστική βαβούρα -συνήθως μια δυο βδομάδες μετά την πρεμιέρα- φαίνεται πως θα πάει η κατάσταση. Και για ένα τουλάχιστον πρόσωπο που μετέχει είμαι σίγουρος οτι δε θα βοηθήσει καθόλου. Και αφού πρωταγωνιστεί κιόλας...

La Gauloise: Όταν ο Αστερίξ μεθούσε!

Σήμερα ανακάλυψα ένα σημαντικότατο (!) ιστορικό μυστικό, κρυμμένο πάνω στην ετικέτα μιας μπύρας! Την εποχή του Ιούλιου Καίσαρα (δηλαδή χοντρικά τον 1ο αιώνα π.Χ), ένα από τα πολεμικά μέτωπα των Ρωμαίων βρισκόταν στη Γαλατία, περιοχή της σημερινής Γαλλίας. Όλοι φαντάζομαι θα έχετε ακούσει για τους περίφημους Γαλατικούς πολέμους ή θα έχετε διαβάσει κάποιο από τα αξεπέραστα κόμικ ''Αστερίξ'' του Goscinny. Ενώ υπάρχουν πολλές αναφορές -τόσο στα ιστορικά κείμενα όσο και στις σελίδες των κόμικ- στα Γαλατικά γεύματα, τα τεράστια ψητά αγριογούρουνα που καταβρόχθιζε μόνος του ο Οβελίξ καθώς και τη Γαλατική μπύρα, δεν είχαμε ενδείξεις εως σήμερα ποιά μπύρα προτιμούσαν οι Αστερίξ-Οβελίξ και το συνάφι τους! Έρχομαι λοιπόν να γεμίσω αυτό το ιστορικό κενό, παρουσιάζοντας τη La Gauloise, μία ξανθιά μπύρα υψηλής ζύμωσης (ale), που περιέχει 6.3% αλκοόλ. Χώρα παραγωγής της το Βέλγιο και όχι η Γαλλία, όπως εσφαλλμένα νόμιζα τη στιγμή της αγοράς.

Το μπουκαλάκι σε υποδέχεται με μία ξανθούλα γαλανομάτα Γαλάτισσα στην ετικέτα, η οποία κρατά το κριθάρι που μόλις έχει μαζέψει. Οι Γαλάτες συνήθιζαν να στέλνουν τις γυναίκες τους στα χωράφια για να συλλέξουν το κριθάρι, πρώτη ύλη για την παρασκευή μπύρας. Το ζυθοποιείο Du Bocq περηφανεύεται ότι συνεχίζει αυτή την παράδοση της μπύρας της εξοχής από το 1858. Μοιάζει δηλαδή όπως θα την έφτιαχναν λιγο-πολυ οι Γαλάτες. Επί της ουσίας τώρα. Η La Gauloise έχει ένα πολύ όμορφο ξανθό χρώμα, με λευκό αφρό που διατηρείται αρκετά. Το άρωμά περιέχει έντονη μαγιά ενώ απουσιάζουν τα φρούτα. Η γεύση έχει επίσης μαγιά και είναι ελαφρώς πικάντικη, δεν θυμίζει ωστόσο καθόλου τη γεμάτη γεύση μίας βελγίδας. Σε γενικές γραμμές η La Gauloise είναι μία ευχάριστη μπύρα, ευκολόπιοτη αλλά όχι κάτι το ιδιαίτερο. Σαφώς ανώτερη από τις εύκολες λύσεις που κυκλοφορούν στο εμπόριο, δε φτάνει όμως τα επίπεδα μίας Affligem ή Leffe Blonde. Φαντάζομαι πάντως ότι ο Αστερίξ δεν θα είχε και πολλές απαιτήσεις λίγο πρίν τη μάχη...Και αυτά που λένε για μαγικούς ζωμούς και τα τοιαύτα, μύθος! La Gauloise και μάλιστα με το λίτρο! Πώς νομίζετε ότι παρέμεινε ανυπότακτο εκείνο το Γαλατικό χωριό??!

Ο Κύριος μεθ΄υμών,
Δόκιμος.