Το Μέγαρο Μουσικής είναι για όλους?

Έφτασε στο μειλ της μονής το παρακάτω διαφημιστικό φυλλάδιο

Η περιγραφή στο πίσω μέρος του αναφέρει:

Η διάσημη ηθοποιός Charlotte Rampling και ο Ελληνογάλλος ηθοποιός Πολύδωρος Βογιατζής παρουσιάζουν, επί σκηνής, τη λογοτεχνική συνάντηση του Κωνσταντίνου Καβάφη και της Yourcenar. 
Μια μοναδική βραδιά που συνοδεύεται από τον ήχο της κιθάρας της Βαρβάρας Γύρα. Η ιδιαίτερη ατμόσφαιρα της παράστασης δημιουργείται από τη δύναμη της παρουσίασης και της απαγγελίας των πιο γνωστών και αγαπημένων έργων των δύο μεγάλων λογοτεχνών.
Τα θέματα των έργων τους, που παρουσιάζονται επί σκηνής, και στις δύο γλώσσες -ελληνικά και γαλλικά- ακολουθούν τις ενότητες: «Ηλικία και Γηρατειά», «Έρωτας», «Ιστορία, Πολιτική και Κοινωνία», «Νοσταλγία και Θάνατος»

Η Marguerite Yurcenar (1903-1987), Γαλλίδα ποιήτρια και συγγραφέας, ήταν η πρώτη που μετέφρασε τα έργα του Αλεξανδρινού στα γαλλικά, και επίσης η πρώτη γυναίκα που έγινε μέλος στην Académie française το 1980. Για τον Πολύδωρο Βογιατζή για να είμαι ειλικρινής δεν ξέρω κάτι, αλλά η Charlotte Rampling δεν χρειάζεται συστάσεις... Όσοι αμαρτωλοί δεν έχετε δει κάποια από τις ταινίες της, πρέπει έστω να βρείτε τα The Night Porter (1974), Stardust Memories (1980), Sous le sable (2000) και La Piscine (2003). Παραμένει μαγευτική και σαγηνευτική κι ας έχει φτάσει τα 64!

Και ερχόμαστε στο κυρίως θέμα του ποστ. Έχουμε στα χεριά μας μία πρώτης τάξεως ευκαιρία για να δούμε από κοντά μία καταξιωμένη ηθοποιό, σε μία νύχτα κουλτούρας που παντρεύει θέατρο, λογοτεχνία και ποίηση - και όχι ό,τι να'ναι, αλλά τα διαχρονικά έργα του Καβάφη. Είμαι σίγουρος ότι πολλοί αδελφοί σκέφτεστε ''δεν γίνεται να χάσω αυτή την ευκαιρία!'', και είστε έτοιμοι να πάτε για τα εισιτήρια αύριο κιολας. Στοοοοοοπ!!! Τιμή ρωτήσατε??!

Το Μέγαρο Μουσικής, στους χαλεπούς αυτούς καιρούς, σκέφτηκε όλους εσας που θέλετε να πάτε να δείτε αυτή τη λογοτεχνική ''συνάντηση'' για να σας ανοίξουν μάτια και πνεύμα, και αποφάσισε: προνομιακές τιμές με... 60 και 80 ευρω, για τις ζώνες Β και Α αντίστοιχα! Τζαμπα παιδιά, τρέξτε γιατί δεν θα μείνει τίποτα! Για φοιτητές δεν ξέρω τί παίζει, παλιά θυμάμαι υπήρχαν συγκεκριμένες εκπτώσεις με το φοιτητικό πάσο αλλά δεν γνωρίζω αν ισχύουν ακόμα. Σοβαρά τώρα ρε παιδιά, 60 ευρω τα φτηνά?! Και φέτος μάλιστα, που γίνεται το έλα να δεις με το οικονομικό μπάχαλο και τους νέους φόρους? Οκ, είμαι βέβαιος ότι θα έχει μπόλικο κόσμο - άλλωστε οι νεόπλουτοι της Αθήνας έχουν άφθονο παραδάκι για τέτοιες κοσμικές περιστάσεις. Αλλά τί θα γίνει με όλους τους υπόλοιπους που θέλουν να δουν τη Charlotte πληρώνοντας μία λογική τιμή, ή εκείνους που μπορούν να δώσουν μόνο τα μισά χρήματα, επειδή οι λογαριασμοί τρέχουν? Να νοικιάσουν κανα dvd θα μου απαντήσετε...

Τέτοιου είδους παραστάσεις, που η διοργάνωσή τους δεν κοστίζει οσο π.χ. ένα μπαλέτο ή μία όπερα, οφείλουν να είναι προσιτές στο κοινό. Ονόματα-κράχτες όπως του Κωνσταντίνου Καβάφη και της Charlotte Rampling πρέπει να μπαίνουν στην αφίσα για να προσελκύουν τον κόσμο και όχι για να δικαιολογούν τις υψηλότατες τιμές των εισιτηρίων. Οι τέχνες και τα γράμματα στην τελική, πρέπει να είναι προνόμιο των πολλών και όχι των λίγων, μακριά από τον ελιτίστικο χαρακτήρα που πολλοί θέλουν να προσδώσουν σε αυτά. Και το Μέγαρο Μουσικής, που ξεκίνησε σαφώς ταπεινότερα πρίν περίπου 20 χρόνια και πιο κοντά στον πολιτιστικό του ρόλο, οφείλει να αναθεωρήσει ορισμένα πράγματα.

Remember, remember... Guy Fawkes Night

Σήμερα, όπως κάθε χρόνο στις 5 Νοεμβρίου, στο Νησί γιορτάζουν τη λεγόμενη Guy Fawkes Night, άλλως Νύχτα των Πυρών του Θριάμβου. Για τους εορτασμούς, ο κόσμος μαζεύεται γύρω από υπαίθριες πυρές ενω ο ουρανός φωτίζεται από πυροτεχνήματα και βεγγαλικά που διαρκούν ώρες!

Ήταν το 1605, όταν μερικοί Άγγλοι Καθολικοί αποπειράθηκαν να επαναφέρουν τον Ρωμαιοκαθολικισμό αντι του Αγγλικανισμού ως επίσημη θρησκεία στο Νησί με ένα πρωτότυπο τρόπο: τοποθετώντας μπαρούτι και πυροτεχνήματα κάτω από το παλάτι! Σκοπός τους ήταν να ανατινάξουν το κοινοβούλιο κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης που είχε προγραμματιστεί για τις 5 Νοεμβρίου, βγάζοντας από τη μέση το βασιλιά James I ώστε να τοποθετήσουν στη θέση του ένα Καθολικό μονάρχη. Τα σχέδιά τους ωστόσο δεν πραγματοποιήθηκαν καθώς το βράδυ της 4ης Νοεμβρίου, οι αρχές συνέλαβαν το Guy Fawkes, υπεύθυνο για την ανατίναξη, να φυλάει 36 βαρέλια πυρίτιδας κάτω από το παλάτι! Έτσι ξεσκεπάστηκε η συνομωσία, και όπως θα μαντέψατε, οι περισσότεροι από τους συνομώτες συνελήφθησαν με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας και καταδικάστηκαν σε θάνατο.

The execution of Guy Fawkes, χαρακτικό του 1606

Η επιτυχία της αποτροπής της ανατίναξης γιορτάστηκε από τους Αγγλικανούς την επομένη, 5 Νοεμβρίου 1605, και αποτελεί μία παράδοση που συνεχίζεται εως τις μέρες μας. Eκτός από τα συνηθισμένα πυροτεχνήματα, σε πολλές περιοχές ο κόσμος κάνει αυτοσχέδιες παρελάσεις στους δρόμους, ενω άλλοι καίνε ομοιώματα του Guy Fawkes. Υπάρχουν μάλιστα συγκεκριμένα φαγητά που ταιριάζουν με την ημέρα, όπως η ωραιότατη Bonfire Toffee

To 2005 το κανάλι ITV σε ειδικό αφιέρωμά του για τα 500 χρόνια από το συμβάν, έδειξε τί θα γινόταν αν τελικά οι Καθολικοί είχαν προλάβει να ανάψουν το φυτίλι... Μπορείτε να δείτε και τα 8 μέρη του αφιερώματος στο YouTube. Δεν αναφέρομαι καν στην ταινία V for Vendetta, την γνωρίζετε όλοι φαντάζομαι  ;o)

Η Εκκλησία αφουγκράζεται τον καθημερινό πόνο του ανθρώπου...

  

Για το ''παπαδολόι'', όπως το έλεγε αφοριστικά και ο Νίκος Καζαντζάκης, τα έχουμε πει αρκετές φορές και στο παρελθόν. Κάποιες φορές μας κάνει να γελάμε, τις περισσότερες όμως να βγαίνουμε από τα ρούχα μας... Ανεξάρτητα από τις προσωπικές πεποιθήσεις μας, στο Στύλο δεν στιγματίζουμε τη θρησκεία αλλά την εφαρμογή της από τα ''αρμόδια'' όργανά της. Και για να είμαστε ακριβείς, αναφερόμαστε στα λογής λαμόγια-φραγκοφονιάδες-υποκριτές-τραγοπαπάδες που ελπίζουμε να αποτελούν τη μειοψηφία του κλήρου.

Έχουμε ακούσει για ρασοφόρους απατεώνες τόσες φορές στην Ελλάδα, που σε λίγο θα πιστεύουμε ότι είναι ο κανόνας. Από τον Εφραίμ και τον Αρσένιο και ιερείς αρχαιοκάπηλους, μέχρι άλλους που έκλεβαν από το παγκάρι, άλλους που ασελγούσαν σε ανήλικους, άλλους με χασίς, και τον παπά που έστησε server σ' ένα ξωκλήσι της Ρόδου για να κλέβει το σήμα της ΝΟVA! Η επίσημη θέση της Εκκλησίας φυσικά είναι η αποστασιοποίηση και οι συνήθεις δηλώσεις περί ''μεμονομένων γεγονότων''. Ας είμαστε όμως λίγο ρεαλιστές. Τί μπορεί να κάνει η Εκκλησία για να συνετίσει τον κλήρο? Δεν γίνεται να τρέχει σε χωριά και ραχούλες για να ελέγχει συνέχεια τον κάθε αμαρτωλό ιερέα, σωστά? Ας συνεχιστεί ελεύθερα η ασυδοσία λοιπόν...

Φυσικά, η ίδια Εκκλησία σκούζει και απειλεί όταν το Κράτος ζητά εδώ και χρόνια να φορολογηθούν τα έσοδα σε Μητροπόλεις και μοναστήρια. Και το αίτημα αυτό αποκτά ειδικό βάρος φέτος, που επικρατεί χαμός με την οικονομική κατάσταση της χώρας και το ΔΝΤ. ''Εαν τολμήσετε κάτι τέτοιο, θα μειώσουμε τις φιλανθρωπίες!'' Έτσι απαντούν συνήθως, και μετά πετάνε το γνωστό επιχείρημα περί αυτοδιοίκησης σύμφωνα με την ιστορική παράδοση, και περί πολιτικού κόστους που θα πρέπει να λογαριάσει η όποια κυβέρνηση πράξει αντίθετα - σωστό το τελευταίο, καθώς οι γιαγιάδες και οι παπούδες που ψηφίζουν είναι πάμπολλοι. Χώρια η Λουκά και οι πιστοί της! Μεταξύ μας, εγώ πιστεύω ότι η Εκκλησία απαντά κάτι σαν ''τραβάτε πάρτε πρώτα τα λεφτά από φοροφυγάδες, πλούσιους επιχειρηματίες και βουλευτές με 7 εξοχικά, και μετά ελάτε πάλι''.

Μ' αυτά και μ' αυτά, η Εκκλησία στην Ελλάδα συνεχίζει να παραμένει ο πλουσιότερος οικοπεδούχος, με τη μισή χώρα σχεδόν στην κτήση της. Τα ετήσια έσοδά της δε, υπολογίζονται σε εκατομμύρια ευρω... Δεν πειράζει, θα πληρώσουν ΟΛΟΥΣ τους νέους φόρους τα παιδιά με τα 800€ το μήνα!



Καλό Νιόβρη σε όλους!

Light of Day, Day of Darkness

Σήμερα αλλάξαμε τα ρολόγια μας στη χειμερινή ώρα. Πράγμα που σημαίνει ότι η μέρα διαρκεί λιγότερο και η νύχτα έρχεται πιο γρήγορα. Λιγότερο φως, περισσότερο σκοτάδι. Αυτά τα δύο είναι τα βασικά συστατικά του άλμπουμ Light of Day, Day of Darkness (2002) από τους Νορβηγούς Green Carnation.

Το μνημειώδες εγχείρημά τους άφησε πολλούς άναυδους όταν πρωτοκυκλοφόρησε πρίν οκτώ χρόνια. Κι αυτό επειδή το άλμπουμ αποτελείται από ένα και μοναδικό κομμάτι, διάρκειας 60 λεπτών! Για να ηχογραφηθεί χρειάστηκαν αφενός η επεξεργασία περίπου 600 διαφορετικών ηχητικών δειγμάτων και 150 κομματιών, και αφετέρου η συμμετοχή 30 μουσικών και οπερετικής και παιδικής χορωδίας!

Εαν η σύλληψη ενός τέτοιου άλμπουμ είναι δύσκολη, τότε η σύνθεσή του είναι ακόμη δυσκολότερη! Κι όμως, οι Green Carnation κατάφεραν αυτό που αρκετοί προσπάθησαν μα ελάχιστοι πέτυχαν: ένα concept άλμπουμ σε ένα και μόνο κομμάτι! Η διάρθρωση των μερών είναι ξεκάθαρη από την πρώτη κιόλας ακρόαση, με την εισαγωγή, τα ''κεφάλαια'' και τον επίλογο να είναι εμφανή. Θα έλεγε κανείς ότι μπορείς να τα ''σπάσεις'' σε μεμονωμένα κομμάτια αλλά η δομή τους είναι τόσο σφιχτή που η παραμικρή αλλαγή στα μέρη θα συνιστούσε καταστροφή. Και αυτό ακριβώς είναι το σημείο που φαίνεται ότι το άλμπουμ γράφτηκε ως μία ενιαία σύλληψη και όχι ως ένα κολάζ.

Με καθαρά progressive καταβολές, τα τοπία αλλάζουν από ηλεκτρικά σε ακουστικά και το ανάποδο, σχηματίζοντας μικρούς αυτοτελείς μουσικούς κύκλους που ενώνονται σαν αλυσίδα. Μία μεγάλη ποικιλία σε μουσικά όργανα (πέρα από τους συνήθεις υπόπτους κιθάρα (ηλεκτρική & ακουστική), μπάσο, ντραμς, έχουμε επίσης σαξόφωνο, σιτάρ, σύνθεσάιζερ και εκκλησιαστικό όργανο) κεντούν μία διαδρομή από το σκοτάδι στο φως και αντίστροφα, συνοδευόμενη ως επι το πλείστον από καθαρά φωνητικά - ναι, έχουμε και λίγα γρυλίσματα. Και όλα αυτά με μία τέλεια, προσεγμένη παραγωγή, που δίνει σε αυτό το επικό άλμπουμ μία βέβαιη θέση ανάμεσα στα μεγαλόπνοα εγχειρήματα της πολυσχιδούς Σκανδιναβικής σκηνής.

Καλούμαστε λοιπόν να πάρουμε μέρος σε ένα ταξίδι. Ατμοσφαιρικό, σκοτεινό, αισθαντικό. Και να ταξιδέψουμε με μία υπέροχη μουσική που δεν γνωρίζει στεγανά, αφού διασταυρώνει εναλλακτικούς ροκ/τζαζ ήχους του παρελθόντος με διαφορετικά μέταλ είδη του παρόντος. Όσοι πιστοί, πάρτε μία γεύση...



Ολόκληρο το άλμπουμ εδώ

Εσείς αγαπάτε το μπέικον?

To μπέικον είναι ίσως το πιο γνωστό μέρος του ζώου γρουν (γουρούνι) και είναι ιδιαίτερα αγαπητό ως φαγητό σε εκατομμύρια ανθρώπους. Διακρίνεται σε φρέσκο (παστώνεται με μπόλικο αλάτι είτε καπνίζεται με φυσικό τρόπο για μέρες ή μήνες) και μαγειρεμένο μπέικον (βράζεται προτού συσκευασθεί). Υπάρχει επίσης μία διάκριση με βάση το μέρος του χοιρινού κρέατος από το οποίο προέρχεται το μπέικον, όπως για παράδειγμα το λεγόμενο streaky μπέικον το οποίο παίρνουμε από την κοιλιά και έχει περισσότερο λίπος από το συνηθισμένο μπέικον.

Ιστορικά, το μπέικον απαντάται σε πάμπολλες αναφορές εντός και εκτός Ευρώπης από πολύ παλιά, ενω μέχρι και σήμερα υπάρχουν μέρη όπου το μπέικον χρησιμοποιείται στο μαγείρεμα αντί λαδιού ή βουτύρου - το γνωστό λαρδί. Γλωσσολογικά, το OED  αναφέρει ότι ο πιο κοντινός συγγενής της λέξης μπέικον είναι το μεσαιωνικό bacon της γαλλικής γλώσσας. Αν είχε τότε την ίδια γεύση με αυτή που έχει τώρα, θα σας γελάσω! Φιλοσοφικά πάντως, σας λέω με πάσα σιγουριά ότι η μόνη σχέση του μπέικον με τις υψηλές νοητικές διεργασίες του ανθρώπινου νου είναι αυτή :o)

Το μπέικον δεν είναι απλά ένα ακόμη φαγητό. Στις μέρες μας έχει αποκτήσει φανατικούς οπαδούς, με αποτέλεσμα να κάνουμε λόγο για bacon mania! Οι περισσότεροι το βάζουμε σε σάντουιτς, σε πίτσες ή μπέργκερς, σε ομελέτες ή το τρώμε σκέτο με το πρωινό μας, αλλά τί θα λέγατε αν δοκιμάζατε μπέικον με σοκολάτα ή βάζατε στη σαλάτα σας αλάτι-μπέικον? Είναι μόνο δύο από τους πολλούς συνδυασμούς για τους μανιώδεις με τη γεύση του μπέικον - και όπως πολλοί θα γνωρίζετε, η ανθυγιεινή αυτή λατρεία ξεκίνησε από τις ΗΠΑ περί το 1990... Σήμερα, αυτή η μανία με το μπέικον που ''πάει με όλα'' (όπως η Κοκα Κολα) έχει εξαπλωθεί κυρίως σε Καναδά και Ηνωμένο Βασίλειο, ενω υπάρχουν σεφ οι οποίοι με κάθε σοβαρότητα αφιερώνουν ιδιαίτερες δημιουργίες σε αυτή την τάση. Τα αληθινά ''διαμάντια'' της κουζίνας του μπέικον ωστόσο προέρχονται από τους αρχάριους αλλά τα μάλα ενθουσιώδεις, καθημερινούς ανθρώπους...

Λες και δεν του έφτανε το μπριζολίνι ανάμεσα στα τυρολιωμένα τοστ, το παλικάρι έβαλε και 400 γρ. μπέικον να ομορφύνει η εικόνα...

Ένα σάντουιτς που μας κάνει να συνειδητοποιήσουμε την ανθρώπινη αδυναμία μας μπροστά στα πάθη μας - και ένα βήμα πιο κοντά στο bypass! Αυτή η δημιουργία είναι η λύση για όσους το ''πολύ μπέικον'' δεν είναι ποτέ αρκετό...

Ο ύμνος στην τελειότητα του μπέικον έχει μορφή και όνομα: bacon explosion! Αμερικανικής καταγωγής, αυτό το χοιρινό ρολό είναι τίγκα στο μπέικον και σαν να μην έφτανε αυτό, έχει επίσης μία κρούστα μπέικον αλλειμένη με σάλτσα bbq! Δεν έχω λόγια.

Αυτά για σήμερα. Δεν έχει επίλογο. Πάω να φάω βλήτα. Εσείς πάλι, θυμηθείτε αυτή την καταπληκτική μπύρα, ότι πιο κοντινό υπάρχει στο μπέικον σε υγρή μορφή - thnx Dark Chef που μου τη θύμησες!  

El Secreto De Sus Ojos

Είδα προχθές την ταινία El Secreto De Sus Ojos (Το μυστικό στα μάτια της) που κέρδισε το φετινό Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας, την οποία ήθελα να δω μετά μανίας εδώ και καιρό επειδή είχα διαβάσει πολλές διθυραμβικές κριτικές... Καλά δομημένο δράμα-θρίλερ, ενδιαφέρουσα πλοκή και σενάριο, σκηνοθετικά όμορφη, πολλές καλές ερμηνείες αλλά όχι και για όσκαρ βρε παιδιά... Αν και φαντάζομαι ότι η επιτροπή είναι η ίδια που προσπέρασε ταινίες όπως το Un Prophete, σωστά;

Υπόθεση: Ο Benjamin Esposito (Ricardo Darin) είναι ένας συνταξιούχος δικαστικός επιμελητής, ο οποίος αποφασίζει να γράψει ένα βιβλίο για να γεμίσει τις ελεύθερές του ώρες. Το βιβλίο στηρίζεται σε μια υπόθεση βιασμού και φόνου μίας νεαρής κοπέλας με την οποία άρχισε να ασχολείται πριν από 25 χρόνια. Μοναδική του βοήθεια έχει την Irene (Soledad Villamil), παλιά αφεντικίνα του με την οποία είναι ακόμη ερωτευμένος. Η συγγραφή του βιβλίου και η εμμονή του με την υπόθεση, αλλά και η επαφή του με την Irene, θα ξυπνήσουν στη μνήμη του Esposito παλιά συναισθήματα που θα τον κάνουν να δει τη δική του ζωή και ευτυχία από διαφορετική οπτική.

Η ταινία κυλά ευχάριστα και τα 127 λεπτά που κρατά δεν κουράζουν καθόλου - ίσως το πρώτο μέρος της να κυλά κάπως αργά τώρα που το σκέφτομαι αλλά προσωπικά δεν με πειράζει καθόλου. Ο Αργεντίνος σκηνοθέτης J. J. Campanella δένει όλα τα κομμάτια όμορφα, διατηρεί το ενδιαφέρον του θεατή με αναδρομές στο παρελθόν και μία αύρα μυστηριού που πρέπει να έχει μία τέτοια ταινία, και μάλιστα προσθέτει νότες χιουμορ στη συνταγή για να μείνουν όλοι ευχαριστημένοι (που για μένα χαλάνε το συνολικό παζλ αλλά τέλος πάντων). Αυτό που ωστόσο απουσιάζει σχεδόν ολοκληρωτικά είναι τα ισχυρά συναισθήματα, που θα αρπάξουν τον θεατή και θα τον κάνουν ένα με την υπόθεση. Μπορεί να έχουν προηγηθεί μερικές ''σκληρές'' σκηνές, πλάνα αναζητήσεων ντετεκτιβ και μία απολαυστική καταδίωξη στο στάδιο, αλλά τέτοια συναισθήματα έρχονται μόνο προς το τέλος της ταινίας με την επίσκεψη του Esposito στο σπίτι του Ricardo Morales (άνδρας της δολοφονημένης κοπέλας) και ένα υπέροχο twist στην πλοκή. Μέχρις εκείνο το σημείο, όλα καλά και όλα ωραία αλλά ως εκεί. Νομίζεις ότι θα φύγεις από το σινεμά έχοντας δει κάτι που μοιάζει με κάτι άλλο που δεν θυμάσαι εκείνη τη στιγμή, αλλά ούτως ή άλλως δεν είναι και κάτι φοβερό.

Και πέρα απ' αυτά, υπάρχει και το τέλος που για πολλούς είναι ο μισός βαθμός της ταινίας. Εκεί στο τέλος λοιπόν, εκεί που νομίζεις ότι έφτιαξε το πράγμα με την ανατροπή και την αγωνία στο κόκκινο, έρχεται εκείνη η ρημάδα η τελευταία σκηνή με την πόρτα και σου γ@μα το σύμπαν... Γιατί να πρέπει να υποκείψεις στο κλισέ και να χαλάσεις όλη την προηγούμενη προσπάθεια που έφτιαξες στο τελευταίο 20λεπτο κε Campanella μου; Θα μου πεις, ''ό,τι και να λες Δόκιμε, εγώ το Όσκαρ μία φορά το καβάντζωσα!'' Και δυστυχώς αυτή είναι η αλήθεια.

Όσοι δεν έχετε δει το El Secreto De Sus Ojos, να το πράξετε. Αξίζει να το δείτε κι ας μην άξιζε το Όσκαρ ;o)

The Velvet Underground under review

Ένα ντοκιμαντέρ 75 λεπτών που κυκλοφόρησε το 2006 και ρίχνει φως σε διάφορες πτυχές αυτού του πραγματικά πρωτοποριακού συγκροτήματος. Ο μουσικός κριτικός Lester Bangs έφτασε μάλιστα στο σημείο να τους χαρακτηρίσει ''αρχή της μοντέρνας μουσικής''.

Η τετράδα των Lou Reed, John Cale, Maureen Tucker και Sterling Morisson μιλάει για τη μουσική της μέσα από διάφορες συνεντεύξεις της περιόδου 1993, ενω γίνεται αναφορά στον Andy Warhol (παραγωγού του πρώτου και κατά πολλούς κορυφαίο τους δίσκου) και τη Nico. Το ντοκιμαντέρ περιέχει επίσης αποσπάσματα από μερικές σπάνιες ζωντανές εμφανίσεις των Velvet Underground, και μία υπέροχη εκτέλεση του Heroin από τον Lou Reed. Δείτε το στο YouTube:

Malleus Maleficarum: Tο σφυρί των μαγισσών

Το Malleus Maleficarum είναι ίσως το διασημότερο βιβλίο που σχετίζεται με το κυνήγι των μαγισσών κατά την Πρώιμη Νεότερη περίοδο (χοντρικά, αν και πολλοί δεν συμφωνούν, από το 1500 μέχρι το 1800). Γράφτηκε από δύο ιεροεξεταστές της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, τους Heinrich Kramer και Jacob Sprenger, και εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1487 στη Γερμανία, πιθανότατα στην πόλη Speyer.

Βασικοί στόχοι του βιβλίου ήταν:
- να περιγράψει μεσω κειμένων και εικόνων τη δράση και τα έργα των μαγισσών, αποδεικνύοντας έτσι με επιχειρήματα την ύπαρξή τους
- να εκπαιδεύσει τους υπεύθυνους για το κυνήγι μαγισσών σε διαδικασίες που θα τους βοηθήσουν να τις ανακαλύψουν και να τις καταδικάσουν
- να πείσει τον κόσμο (τουλάχιστον όσους μπορούσαν να διαβάσουν και να καταλάβουν δύο πράγματα) ότι η πλειοψηφία των υποθέσεων με μάγισσες είχαν να κάνουν με γυναίκες

Για να κατανοήσουμε την επίδραση του βιβλίου, το οποίο είχε δεκάδες εκδόσεις το 16ο και 17ο αιώνα και έγινε ένα από τα αγαπημένα αναγνώσματα της εποχής παρα την απαγόρευσή του, να πούμε λίγα για το χρονικό πλαίσιο της κυκλοφορίας του. Η Ευρώπη βρίσκεται σε μία κοινωνική, πολιτική, οικονομική και θρησκευτική κρίση. Εκμετάλλευση των πολλών φτωχών από τους λίγους προύχοντες, συνεχείς πολέμοι, αιρέσεις. Ελάχιστοι γνωρίζουν γραφή και/ή ανάγνωση, ακόμη πιο λίγοι μπορούν να μορφωθούν. Οι λαικές δοξασίες (που σήμερα ονομάζουμε δεισιδαιμονίες) είναι βαθιά ριζωμένες στο μέσο άνθρωπο, που αδυνατεί για παράδειγμα να εξηγήσει πολλά φυσικά φαινόμενα και αποδίδει τη λειτουργία τους σε ανώτερες δυνάμεις. Η πεποίθηση ότι ο κόσμος είναι ένα πεδίο μάχης ανάμεσα στο Θεό και το Διάβολο για τις ψυχές των ανθρώπων είναι απόλυτα σοβαρή. Θα λάβει δε ακόμη μεγαλύτερες διαστάσεις μετά την έναρξη της Θρησκευτικής Μεταρρύθμισης από το Λούθηρο, η οποία θα εξαπλωθεί με την ίδια ταχύτητα που εξαπλώνονταν οι μολυσματικές ασθένεις τότε, όπως η πανούκλα και η σύφιλη.

The Triumph of Death, ελαιογραφία του Peter Bruegel the Elder, 1562

Σε όλα τούτα, συνυπολογίστε την καθημερινή αγωνία των ανθρώπων για επιβίωση, καθώς σχεδόν όλα όσα θεωρούμε δεδομένα σήμερα (φαγητό, νερό, καθημερινή υγιεινή, ενημέρωση, μετακίνηση, διασκέδαση, κ.α) αποτελούσαν στόχους ζωής για τους περισσότερους Ευρωπαίους τότε...

Με άλλα λόγια, το Malleus Maleficarum εκδόθηκε σε μία μεταβατική εποχή φόβου και καχυποψίας που έκανε δυνατή την εξάπλωση και την επιτυχία του. Σε αυτό βοήθησαν φυσικά και τα ''γλαφυρά'' περιεχόμενά του βιβλίου, το οποίο είναι χωρισμένο σε 3 μέρη (ύπαρξη της μαγείας-μορφές και είδη της μαγείας-εντοπισμός και εξόντωση των μαγισσών). Σύμφωνα με τους ιεροεξεταστές-συγγραφείς, οι μάγισσες είχαν συναντήσεις κάθε Σάββατο με τον Όξαποδω, πετούσαν στον ουρανό πάνω σε σκουπόξυλα ή καλάμια, επηρέαζαν τον καιρό και κατέστρεφαν τις σοδειές, δηλητηρίαζαν το νερό, μεταμόρφωναν ή θανάτωναν ζώα και ανθρώπους, προκαλούσαν στειρότητα σε άνδρες και γυναίκες, διέδιδαν ασθένειες και άλλα διάφορα. Το καλύτερο σημείο ήταν η taboo περιγραφή των έκλυτων πράξεών τους: γυμνές έτρεχαν στα χωράφια ή κρύβονταν σε σπηλιές, έρχονταν σε συνουσία με δαίμονες και μερικές φορές με τον ίδιο το Διάβολο, κατά τη διάρκεια της οποίας η μήτρα τους πάγωνε και έπεφταν σε λήθαργο ή έβλεπαν οράματα! Καταλαβαίνετε τί εικόνες δημιουργούσαν τέτοιου είδους περιγραφές στη φαντασία των ανθρώπων, οι οποίοι συσχέτιζαν ατυχή γεγονότα της καθημερινότητάς τους με την πρόκληση κακού (maleficium). Έτσι, δεν απορούμε όταν διαβάζουμε κατηγορίες μαγισσών από συγχωριανούς τους, όπως ένα Γάλλο αγρότη που έριξε το φταίξιμο στην ανύπαντρη γειτόνισσά του επειδή ''έκανε μάγια'' και ψόφησε η αγελάδα του. Μία μέρα πρίν, η γειτόνισσα είχε χτυπήσει την πόρτα του ζητώντας λίγο γάλα αλλά εκείνος είχε αρνηθεί...

The Witches Sabbath, ξυλογραφία του Hans Baldung Grien, 1510

Για να βάλουμε λοιπόν μία τελεία σε αυτή τη μικρή παρουσίαση ενός πολύ ενδιαφέροντος αλλά τεράστιου θέματος. Το Malleus Maleficarum είναι ίσως το σημαντικότερο έργο σχετικά με το διωγμό των μαγισσών, και ένα πρακτικό εγχειρίδιο κυνηγού μαγισσών. Δανείζεται υλικό από τις Γραφές και τους Πατέρες της Εκκλησίας αλλά αποτελεί κυρίως μία συστηματική ανάλυση πεποιθήσεων και πρακτικών που ηδη υπήρχαν στην κοινωνία. Έπαιξε βασικό ρόλο σε αμέτρητες δίκες και καταδίκες χιλιάδων περιπτώσεων σε όλη τη Δυτική Ευρώπη, συνήθως ανύπαντρες γυναίκες, μαίες και θεραπεύτριες. Έχει ένα ξεκάθαρο σεξιστικό χαρακτήρα, θεωρώντας τις γυναίκες κατώτερα πλάσματα, αδύναμου χαρακτήρα και επιρρεπείς στην αμαρτία. Το ύφος του κειμένου είναι σοβαρό και όλες οι πληροφορίες παρουσιάζονται ως 100% αξιόπιστες, γογονός που ενίσχυσε τη φήμη του. Δεν είναι τυχαίο ότι το βιβλίο συνδέεται έμμεσα με τις διάσημες δίκες των μαγισσών του Σάλεμ στη Μασσαχουσέτη το 17ο αιώνα, οι οποίες έγιναν ταινία και σειρά σε πολλές χώρες. Τέλος, το Malleus Maleficarum υπήρξε πολύ επιδραστικό και πηγή δημιουργίας πολλών έργων της λογοτεχνίας, του κινηματογράφου ή της μουσικής με ανάλογη θεματική.


Θέλετε να μάθετε κι άλλα; Κοιτάξτε κι εδώ


Y.Γ: Οι πιο ψαγμένοι θα γνωρίζετε ότι οι Pestilence κυκλοφόρησαν το 1988 το δίσκο τους Malleus Maleficarum. Πλέον γνωρίζετε και από πού πήρε το όνομά της αυτή η (μέτρια) κυκλοφορία..

Μπυροπαρουσίαση: Brodies Prime

Καλό μήνα σε όλους! Καιρό δεν έχουμε να μιλήσουμε για καμιά μπύρα εδώ μέσα? Ας δούμε μία αξιόλογη ετικέτα από το Νησί...

Στην πανέμορφη περιοχή του Lake District, στην αγγλική Cumbria, ιδρύθηκε το 2002 από τον Alex Brodie η ζυθοποιία Hawkshead. Στην αρχή στεγάστηκε σε ένα τροποποιημένο αχυρώνα του 17^ου αιώνα, λίγο έξω από το ομώνυμο χωριό απ’ όπου πήρε το όνομά της. Εξαιτίας της αύξησης της παραγωγής όμως, μεταφέρθηκε το 2006 στις νεόκτιστες εγκαταστάσεις της στο Staveley, στις όχθες του ποταμού Kent. 

Η Hawkshead είναι επίσης μέλος της SIBA (Society of Independent Brewers) και υπερηφανεύεται ως ένα μικρό κομμάτι της ανανεωτικής κίνησης στο χώρο της μπύρας που γίνεται τα τελευταία χρόνια στη Βρετανία.

Μία από τις ετικέτες της Hawkshead είναι η Brodies Prime, το όνομα της οποίας αναφέρεται φυσικά στον ιδρυτή της ζυθοποιίας. Ο Alex Brodie, ο οποίος έχει δουλέψει χρόνια ως ανταποκριτής σε πολλές χώρες, λατρεύει τη μπύρα και έχει ως μότο το ''Μπύρα από την καρδιά!'' (Beer from the heart). Η Brodies Prime είναι απόδειξη αυτής ακριβώς της φολοσοφίας, αφού μιλάμε για μία ωραιότατη και απολαυστική ετικέτα που κερδίζει τις εντυπώσεις χωρίς να είναι κάτι τρομερό ή εξεζητημένο!

Με περιεκτικότητα σε αλκοόλ 4.9% ανα φιάλη και μαύρο χρώμα που συνοδεύεται από μπεζ, κρεμώδη αφρό, η μπύρα τούτη έχει κατά βάση χαρακτηριστικά stout, αλλά με ένα περίεργο τρόπο μου θυμίζει αρκετά brown ale. Ίσως να φταίει γι’ αυτό και το μείγμα από αγγλικές και αμερικάνικες ποικιλίες λυκίσκου που χρησιμοποιήθηκαν (Fuggles, Bramling Cross, Cascade). Όπως και να’ χει, δεν συμφωνώ με την κατηγοριοποιήσή της ως stout οπότε θα τη βαφτίσω απλά dark ale...

Το άρωμά της είναι αρκετά πλούσιο, με κυρίαρχη την καβουρδισμένη βύνη και τα μαύρα φρούτα. Γίνεται εντονότερο καθώς η μπύρα ζεσταίνεται. Γευστικά, η πολυπλοκότητα είναι αρκετά μεγαλύτερη καθώς εκτός από τα παραπάνω στοιχεία (ψημένα malts και φρούτα), εμφανίζεται σοκολάτα (ειδικά στο τελείωμα) και καφές. Μπορεί αυτά να είναι κύρια χαρακτηριστικά της οικογένειας stout αλλά τα μπαχάρια της μπύρας και η φρουτώδης-ζαχαρένια αίσθηση που εμφανίζει την ξεχωρίζουν. Γεμάτη, πλούσια γεύση. Μία πολύ καλή, ισορροπημένη ετικέτα, με αρκετά γεμάτο σώμα και μέτρια προς υψηλή ενανθράκωση. Καθόλου βαριά, ούτε απαιτητική, μου άφησε πολύ καλή εντύπωση!

Τσεκάρω λοιπόν νοητά όλα τα κουτάκια ευχαρίστησης και ελπίζω να την ξαναπετύχω κάπου σύντομα! Στην υγειά του Brodie – και τη δική σας!